104 χρόνια μετά την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, ημέρα ορόσημο για την έναρξη της δεύτερης και σκληρότερης φάσης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, δεν υπάρχουν αμφιβολίες για το τι έγινε τότε, από ποιον και γιατί.

Στόχος, προσεκτικά σχεδιασμένος, η εξόντωση κάθε ελληνικού και χριστιανικού στοιχείου από τα ιερά χώματα της πατρίδας. Τα εργαλεία της Γενοκτονίας γνωστά και χρησιμοποιημένα από τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της. Οι Έλληνες που επέζησαν των επιθέσεων από τους παραστρατιωτικούς, δεν συμβιβάστηκαν και δεν αλλαξοπίστησαν αναγκάστηκαν να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς, από τα παράλια προς την ενδοχώρα της Ανατολίας. Στα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας εξαφανίστηκαν γενιές και γενιές Ποντίων.

Το προσχεδιασμένο έγκλημα των Νεότουρκων και των κεμαλικών απέδωσε καρπούς, αφού μέχρι τον Μάρτιο του 1924, 353.000 Έλληνες του Πόντου έχασαν τη ζωή τους και άλλοι τόσοι εκτοπίστηκαν.

Εκτέλεσαν, κρέμασαν, βίασαν, βασάνισαν και απήγαγαν. Το μαχαίρι δεν έκανε διακρίσεις: Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι και ηλικιωμένοι σφαγιάζονταν.

Όσο πιο φρικτός ο θάνατός τους τόσο πιο επιτυχημένοι θεωρούνταν οι φονιάδες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Και οι ανταμοιβές ήταν υψηλές και έκαναν το έργο της καταστροφής ευκολότερο.

Όσοι επέζησαν από το μαχαίρι του Τούρκων Οθωμανών και κατάφεραν να φτάσουν ζωντανοί στην Ελλάδα, μετά την Ανταλλαγή, ήταν σε άθλια κατάσταση. Είχαν να παλέψουν με τις αναμνήσεις και τη σκληρή πραγματικότητα: Μια πατρίδα που τους γύρισε την πλάτη, που άργησε να τους αντιμετωπίσει ως Έλληνες που εκδιώχθηκαν από τα πατρογονικά τους εδάφη και έπρεπε να βοηθηθούν για να επιβιώσουν. Αγνοήθηκαν, λοιδορήθηκαν, μπήκαν στο περιθώριο. Οι νοικοκύρηδες αντιμετωπίστηκαν ως επαίτες. Οι άρχοντες χωρίς την οικονομική τους επιφάνεια, μετατράπηκαν «σ’ ένα τίποτα που ήρθε στην Ελλάδα για να κάνει κακό».

Λίγοι ήταν οι ντόπιοι που είδαν την αλήθεια κατάματα και αγκάλιασαν τους Έλληνες του Πόντου. Οι άνθρωποι είχαν χάσει τους αγαπημένους τους, τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Είχαν υποχρεωθεί να αφήσουν πίσω τις ζωές που με τόσο κόπο οι πρόγονοί τους είχαν χτίσει. Θεωρήθηκαν τυχεροί που είχαν επιζήσει αλλά κανείς δεν σκέφτηκε πως είχαν χάσει ένα κομμάτι του εαυτού τους για πάντα. Και όχι μόνο εκείνοι αλλά και οι απόγονοί τους.

Όμως με τη ζωή ποιος μπορεί να τα βάλει; Όσο κι αν οι άνθρωποι προσπαθούν για το καλό ή για το κακό, η ζωή πάντα επιφυλάσσει εκπλήξεις. Ποιος από τους γενοκτόνους μπορούσε τότε να σκεφτεί ότι οι Έλληνες του Πόντου, παρά τα όσα πέρασαν, θα κατάφερναν να επιβιώσουν, να σταθούν στα πόδια τους και να κάνουν και πάλι προκοπή;

Η ποντιακή λαλιά, η Ορθοδοξία, η αγάπη για εκείνους που ξαφνικά και βίαια αποχωρίστηκαν, οι χοροί και η μουσική κράτησαν όρθιους τους Πόντιους.

Κι αυτό παρά τις… φιλότιμες προσπάθειες πολλών να τους λυγίσουν.

Παρά τις μεγάλες αλλαγές στο πώς αντιμετωπίζεται το Ποντιακό Ζήτημα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, η υπόθεση της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας έχει μείνει πίσω. Και αυτό, πλέον, είναι κοινό μυστικό. Τόσο κοινό που στις φετινές εθνικές εκλογές, –γίνονται μόλις δύο μέρες μετά την επίσημη Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, γεγονός που προκάλεσε και αναστάτωση στην πραγματοποίηση των επετειακών εκδηλώσεων– πολλοί ήταν οι υποψήφιοι των πολιτικών κομμάτων οι οποίοι αναφέρθηκαν στο θέμα της διεκδίκησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας. Στην πραγματικότητα όμως, οι πολιτικοί που έχουν ουσιαστικές προτάσεις για το πώς θα προοδεύσει αυτή η υπόθεση, είναι μετρημένοι στα δάχτυλα.

Όμως και ο οργανωμένος ποντιακός χώρος, στο μεγαλύτερο μέρος του, στέκεται αμήχανα ανήμπορος να διεκδικήσει τη δικαίωση των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών Ελλήνων του Πόντου.

Παρόλο που η επιτυχία του αγώνα για διεθνή αναγνώριση αποτελεί καθήκον και υποχρέωση όλων των Ελλήνων και όχι μόνο των Ποντίων, ακόμα απέχουμε πολύ από την απαραίτητη ομόνοια που θα οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Εάν εκείνοι που δικαιωματικά ηγούνται του εγχειρήματος δεν βρουν τρόπους επικοινωνίας και συναίνεσης μεταξύ τους, κανένα πολιτικό κόμμα, καμία κυβέρνηση και κανένα ξένο κράτος δεν θα σταθεί αρωγός στις προσπάθειες.

104 χρόνια μετά την έναρξη της δεύτερης φάσης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και ακόμα περιμένουμε η Τουρκία να αναγνωρίσει το έγκλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μα γιατί να το κάνει; Όσο μπορεί να χρησιμοποιεί σε βάρος μας, την αδυναμία να επιτύχουμε συναίνεση με στόχο την υλοποίηση του ύψιστου χρέους προς τους προγόνους μας, δεν πρόκειται να αναλάβει τις ευθύνες της. Της δίνουμε άλλοθι.

Η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας είναι εθνική υπόθεση και οι Έλληνες, Πόντιοι ή όχι, δεν έχουμε δικαίωμα να επιλέγουμε άλλο δρόμο παρά από εκείνον της συνεννόησης. Ήρθε η ώρα να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.

Διεκδικούμε τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, των Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Σήμερα, όχι αύριο!

Πηγή: Πόπη Παπαγεωργίου – pontosnews.gr

The post 19η Μαΐου 1919: 104 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου appeared first on Eptanews.gr.

Ιδιαίτερα σημαντική η συμμετοχή παιδιών και εφήβων, που με τις παραδοσιακές ποντιακές ενδυμασίες λάμπρυναν την τελετή. Αυτά τα παιδιά και οι έφηβοι θα μεταφέρουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους την ιστορική μνήμη. Γιατί δεν ξεχνάμε, δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Χρέος όλων μας είναι να αγωνισθούμε για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

The post Ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου appeared first on Eptanews.gr.

Μετά το  άναμμα της φλόγας σε μικρά φαναράκια έγινε πορεία προς το Μνημείο Γενοκτονίας στην οδό 19ης Μαΐου, χαιρετισμός του Δημάρχου Κατερίνης, Κώστα Κουκοδήμου,  καθώς και του εκπροσώπου των Ποντιακών σωματείων,  Μιχάλη  Χατζεϊπίδη (προέδρου του συλλόγου Παναγία Σουμελά). Επίσης, του εκπροσώπου της νεολαίας των Ποντιακών σωματείων, Χάρη Τερζόπουλου.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ενός λεπτού σιγή, μουσική επένδυση ποντιακής λύρας (μοιρολόι) και εναπόθεση της φλόγας.

The post «Η Φλόγα της Μνήμης» άναψε στην Κατερίνη appeared first on Eptanews.gr.

Η 19^η Μαϊου, δεν αποτελεί απλά ημέρα μνήμης. Αποτελεί ημέρα χρέους. Ενός χρέους που οφείλουμε να «ξεχρεώσουμε» ως πολιτεία και ως πολίτες. Αποτελεί και μια ημέρα να επαναφέρουμε στις μνήμες μας, όλα εκείνα τα γεγονότα που με δάκρυα στα μάτια (μέχρι πριν λίγα χρόνια) μετέφεραν ηλικιωμένοι πόντιοι. Οι παιδικές τους μνήμες μέσα στο αίμα, στο δάκρυ και στις κακουχίες αποτυπώθηκαν στο χαρτί, μεταφέρθηκαν στις επόμενες γενεές και στοιχειώνουν κάθε πολιτισμένο άνθρωπο.

Μέσα σε λίγα χρόνια, ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, αφήνοντας πίσω τους, περιουσίες, μνήμες, τους νεκρούς τους και μια ζωή γεμάτη πρόοδο. 102 χρόνια μετά, ακόμη περιμένουν δικαίωση, όχι από την ιστορία (από αυτήν έτσι κι αλλιώς δικαιώθηκαν), αλλά από τις γενιές που ακολούθησαν.

Τα γεγονότα

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

Το 1908 ήταν μια χρονιά – ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

«Πανταχόθεν του Πόντου αγγέλονται σφαγαί..»

«Πανταχόθεν του Πόντου αγγέλονται σφαγαί.. εις Κερασούντα.. εις Τραπεζούντα και αλλού. Εάν κατάστασις συνεχιστεί, Ελληνισμός Πόντου εξαφανισθήσεται, πριν η διπλωματία προλάβει ασχοληθεί περί αυτού». Με αυτό το τηλεγράφημα τον Ιούλιο του 1920, η Επιτροπεία Ποντίων ενημέρωνε τον Ελευθέριο Βενιζέλο για τα γεγονότα που αποτέλεσαν την αρχή του τέλους του Ποντιακού Ελληνισμού. Κατά την περίοδο 1914-1923, οι Τούρκοι θανάτωσαν τουλάχιστον 350.000 Έλληνες του Πόντου. Η σφαγή ήταν αποτέλεσμα του σχεδίου εκτουρκισμού της ευρύτερης περιοχής του Πόντου και στόχος δεν ήταν μόνο οι Έλληνες, αλλά και οι Αρμένιοι….

Οι διώξεις είχαν αρχίσει αρκετά χρόνια νωρίτερα, χωρίς όμως να έχουν τον χαρακτήρα της οργανωμένης γενοκτονίας. Την «εκκαθάριση» ξεκίνησε το κίνημα των Νεότουρκων το 1911, τη συνέχισε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ολοκλήρωσε με φριχτό τρόπο ο Μουσταφά Κεμάλ από το 1916 έως το 1923. Τα πρώτα χρόνια, οι Έλληνες του Πόντου οδηγούνταν στα λεγόμενα τάγματα εργασίας, τα Αμελέ Ταμπουρού, όπου μετά τις εξαντλητικές πορείες και την ασιτία, οι περισσότεροι δεν άντεχαν και πέθαιναν. Αργότερα, οι διώξεις πήραν το χαρακτήρα της γενοκτονίας και οι Τούρκοι δεν έδειχναν κανένα έλεος. Σκότωναν εν ψυχρώ άνδρες γυναίκες και παιδιά.

Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες

Στις 19 Μαΐου του 1919, ημερομηνία που έχει καθοριστεί επίσημα σαν ημέρα μνήμης, ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα με τις δυνάμεις του. Τότε άρχισε η δεύτερη και πιο φριχτή φάση της ποντιακής τραγωδίας. Σύμφωνα με τον πρόξενο της Αυστρίας στην Τραπεζούντα: «οι Τούρκοι εφαρμόζουν τακτική εκτόπισης του πληθυσμού, δίχως διάκριση και δυνατότητα επιβίωσης, από τις ακτές στο εσωτερικό της χώρας, ώστε οι εκτοπισμένοι να είναι εκτεθειμένοι στην αθλιότητα και τον θάνατο από την πείνα»….

Πολλοί, προκειμένου να σωθούν από τη σφαγή, κατέφυγαν στα γύρω βουνά, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού σκορπίστηκε στα βάθη της Μικράς Ασίας και την Ελλάδα. Οι μαρτυρίες όσων επέζησαν έχουν καταγραφεί και τεκμηριώνουν τη γενοκτονία. Σε άρθρο του δημοσιογράφου Τάσου Κοντογιαννίδη διαβάζουμε τη συγκλονιστική περιγραφή μιας αμερικανίδας δημοσιογράφου, η οποία ήταν αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων: «Καθ’ οδόν συναντούσαμε ομίλους γερόντων, παιδιών, σε μια ατέλειωτη πορεία μαρτυρίου, όπου έπεφταν νεκροί από την εξάντληση και από τα χτυπήματα των συνοδών Τούρκων. Οι περισσότεροι εκλιπαρούν τον θάνατον. Στην πόλη Μεζερέχ ξαφνικά ακούσαμε φωνές περίπου τριακοσίων μικρών παιδιών, μαζεμένων σε κύκλο. Είκοσι τσανταρμάδες – χωροφύλακες που κατέβηκαν από τα άλογά τους- χτυπούσαν σκληρά και ανελέητα τα παιδιά με τα μαστίγια και τα τρυπούσαν με τα ξίφη τους για να μην κλαίνε. Το θέαμα ήτο πρωτοφανές, φρικώδες! Τα παιδάκια έσκυβαν κι έβαζαν τα χεράκια τους πάνω στο κεφάλι για ν’ αποφύγουν τα χτυπήματα. Μία μητέρα που όρμησε για να σώσει το παιδί της δέχτηκε το ξίφος στην καρδιά κι έπεσε κατά γης. Πάθαμε νευρική κρίση! Παντού βλέπαμε πτώματα γυναικών, παιδιών και γερόντων. Η Αμερικανική Υπηρεσία υπολογίζει τους Έλληνες που εξολόθρευσαν οι Τούρκοι στη Σεβάστεια σε τριάντα χιλιάδες!» Οι Νεότουρκοι έβγαλαν και πολλές φωτογραφίες γύρω από τα πτώματά των Ελλήνων του Πόντου. Σε κάποιες φαίνονται να χαμογελούν… Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα αποδεικνύουν αυτό που οι Τούρκοι αμφισβητούν. Ότι έγινε οργανωμένη γενοκτονία των Ποντίων….

Ο Χ. Τσιρκινίδης συμπεριέλαβε τη μαρτυρία του θείου του Ευριπίδη, στο βιβλίο «Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου: «Με πολλά βάσανα φτάσαμε στην Κερασούντα. Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες που έφυγαν από την τρομοκρατία των Τούρκων. Εκεί στην Κερασούντα μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας. Μαζεύουν όλους του Έλληνες και τους μεν μεγάλους τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τους εξορίσουν, κάθε φορά που συμπλήρωνε ο αριθμός των 250 ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν με μικρά καύκια σε άγνωστα μέρη. Στην εκκλησία δεν συμπληρώθηκε ποτέ ο αριθμός 250, γιατί εκεί χωρίς φαγητό, νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαιναν οι περισσότεροι. Με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε εγώ και ο αδελφός μου να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο παρά έξω από την Κερασούντα και εκεί να τα παραδίδουν στους άγριους τσέτες αντάρτες. Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτής μέχρι να πεθάνουν». Παρόλο που η πράξη των Τούρκων συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά που την καθιστούν γενοκτονία βάσει του διεθνούς ορισμού, οι Τούρκοι δεν το παραδέχονται. Η επίσημη άποψή τους είναι πως οι θάνατοι και οι διώξεις των χιλιάδων Ποντίων συγκαταλέγονται στις συνήθεις απώλειες του πολέμου. …

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ 

The post «Πανταχόθεν του Πόντου αγγέλλονται σφαγαί..» – 102 χρόνια από τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού appeared first on Eptanews.gr.

Παράλληλα,  ο Δήμαρχος Κατερίνης Κώστας Κουκοδήμος αναφερόμενος στην ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου τονίζει:

«Ο Δήμος Κατερίνης εκπληρώνοντας στοιχειώδες χρέος απέναντι στην ιστορία μας, τιμά τη Μνήμη των 353000 τραγικών θυμάτων της Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου. Οι αλησμόνητες πατρίδες μας υπέστησαν τις τουρκικές φρικαλεότητες και βίωσαν τον ξεριζωμό και τον αφανισμό κάθε ελληνοχριστιανικού στοιχείου.

Οι αδελφοί μας, ακολούθησαν με οδύνη τον δρόμο της προσφυγιάς. Μεταλαμπάδευσαν όμως στις νεότερες γενιές την άσβεστη φλόγα για τον Πόντο, για τις ιερές παραδόσεις και τον πολιτισμό. Παράλληλα, προσέδωσαν και στον τόπο μας νέα δυναμική στην οικονομία, τις επιστήμες, την πνευματική και κοινωνική ζωή  της Κατερίνης.

Σήμερα, η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δείχνει το δρόμο του καθήκοντος και του αδιάλειπτου αγώνα, προκειμένου να ενισχύσουμε την ιστορική μνήμη και να αποτρέψουμε στο μέλλον, εγκλήματα που θέτουν σε κίνδυνο, την ίδια την πορεία της ανθρωπότητας.

Ο αγώνας αυτός, θέτει στο προσκήνιο την επιτακτική ανάγκη για τη διεθνή αναγνώριση της ιστορικής πραγματικότητας, που συνιστά η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Έως ότου ξημερώσει η Ημέρα της Δικαίωσης, οφείλουμε όλοι να συμβάλουμε με απόλυτο σεβασμό, προσήλωση και με κάθε τρόπο, σε αυτό τον μεγάλο εθνικό στόχο».

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Δημαρχείο Κατερίνης – Πανό μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου appeared first on Eptanews.gr.

Ο Τζο Μπάιντεν το είπε και το έκανε. Μια λέξη ήταν αρκετή για να δικαιώσει αγώνες δεκαετιών του λόμπι των Αρμενίων, αποκαθιστώντας τη μνήμη χιλιάδων ψυχών που εξοντώθηκαν την τριετία 1915-1918 από τα τουρκικά στρατεύματα. Η γενοκτονία των αρμενίων αποτελεί την πρώτη καταγεγραμμένη του 20^ου αιώνα και δεν είναι η μοναδική από τους τούρκους. Την ίδια τακτική, τα στρατεύματα του Κεμάλ ακολούθησαν και με τους Έλληνες του Πόντου και όχι μόνο.

«Ο αμερικανικός λαός τιμά όλους εκείνους τους Αρμενίους που χάθηκαν στη Γενοκτονία που άρχισε σαν σήμερα πριν 106 έτη», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος, ανήμερα της ημέρας μνήμης των Αρμένιων θυμάτων.

«Επί δεκαετίες οι Αρμένιοι μετανάστες έχουν εμπλουτίσει τις ΗΠΑ με αμέτρητους τρόπους, αλλά δεν έχουν λησμονήσει ποτέ την τραγική ιστορία, την οποία τιμούμε», πρόσθεσε.

«Νιώθουμε τον πόνο τους και επιβεβαιώνουμε την ιστορία τους. Το κάνουμε αυτό όχι για να αποδώσουμε ευθύνες αλλά για να βεβαιωθούμε ότι εκείνο που συνέβη δε θα επαναληφθεί ποτέ», δήλωσε ο κ. Μπάιντεν.

Με την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ο κ. Μπάιντεν εκπληρώνει μια από τις προεκλογικές του υποσχέσεις και ολοκληρώνει τη διαδικασία που είχαν εκκινήσει τα νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ αλλά ο τέως πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αρνείτο να επικυρώσει.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, με τη δήλωσή του, ήρθε να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή μας, στέλνοντας σαφέστατο μήνυμα στην Τουρκία ότι παρήλθε ο καιρός που μπορούσε να «πατά σε δύο βάρκες» και να εκμεταλλεύεται τη θέση της, αναγκάζοντας τη Δύση να κλείνει τα μάτια. Το μήνυμα ότι «η Δύση ξέρει» καλά το ρόλο των τούρκων στην ιστορία είναι πιο καθαρό από ποτέ! Πιο καθαρή ίσως η πρόθεση των Αμερικανών να μην μείνουν στα λόγια, αλλά και να κοιτάξουν και άλλες πτυχές της ιστορίας όπου ο ρόλος των νεότουρκων έβαψε με αίμα αθώων. Η συγκυρία είναι ευοίωνη για την εντατικοποίηση της προσπάθειας του Ελληνισμού (και κυρίως του Ποντιακού) για την αναγνώριση και των υπολοίπων εγκλημάτων που διαπράχθηκαν τις δύο πρώτες δεκαετίες του 1900 στην άλλη όχθη του Αιγαίου.

Η παγκόσμια αναγνώριση του ξεριζωμού και της σφαγής των Ελλήνων του Πόντου, δεν αποτελεί τιμωρία, αλλά το θεμέλιο για το χτίσιμο μιας νέας σχέσης με τους Τούρκους. Καμία σχέση, ακόμη και αν πρόκειται για σχέση λαών και κρατών, δεν μπορεί να αποκατασταθεί αν πρώτα δεν υπάρξει «ειλικρινής συγνώμη» για «πράξεις» που στοίχισαν σε ζωές.

Η ευκαιρία δικαίωσης των Ελλήνων του Πόντου είναι τώρα…

Το χρονικό της σφαγής των Αρμενίων

Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Αρμένιοι, ένας πανάρχαιος χριστιανικός λαός της Εγγύς Ανατολής, μοιράζονταν μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην τσαρική Ρωσία ζούσαν κάτω από ένα σχετικά ανεκτικό καθεστώς (αν και δεν έλειπαν μαζικοί εκρωσισμοί), αλλά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία υφίσταντο παντός είδους διωγμούς, όπως και οι άλλοι χριστιανικοί λαοί της αυτοκρατορίας (Έλληνες, Ασσύριοι κλπ).

Με την ανάδυση των εθνικισμών, ο Σουλτάνος τούς υποπτευόταν για αποσχιστικές τάσεις, ενώ και οι Ρώσοι, που εποφθαλμιούσαν εδάφη του «μεγάλου ασθενούς», υπέθαλπαν τις όποιες φιλοδοξίες τους. Έτσι, ο Αβδούλ Χαμίτ Β’ δεν δίστασε να προβεί σε άγριους διωγμούς εναντίον των Αρμενίων της επικράτειάς του, με αποκορύφωμα τις σφαγές στο Σασούν (1894), τις μαζικές εκτελέσεις της διετίας 1895-1896, που στοίχισαν τη ζωή σε 300.000 Αρμενίους.

Η επικράτηση των Νεοτούρκων τον Ιούλιο του 1908, παρά τις αρχικές ελπίδες που γέννησε, δεν άλλαξε την κατάσταση για τους χριστιανούς της αυτοκρατορίας. Αντί για τον σεβασμό των συνθηκών και την πραγμάτωση των μεταρρυθμίσεων, όπως είχε υποσχεθεί, το νέο καθεστώς προέβη σε νέους διωγμούς των Αρμενίων τον Απρίλιο του 1909 στα Άδανα και την ευρύτερη περιοχή της Κιλικίας.

Η συστηματική, όμως, εξόντωση των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγινε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο σουλτάνος και ο τσάρος βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα. Το σχέδιο του Υπουργού Εσωτερικών, Ταλαάτ Πασά, μπήκε σε εφαρμογή στις 24 Απριλίου του 1915, με τη σύλληψη 250 επιφανών Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι εκτελέστηκαν το ίδιο βράδυ. Η 24η Απριλίου έχει καθιερωθεί ως Ημέρα Μνήμης για την Αρμενική Γενοκτονία και τιμάται κάθε χρόνο από την Αρμενική διασπορά.

Αμέσως μετά άρχισαν ομαδικές σφαγές του αρμενικού λαού στην Ανατολική Μικρά Ασία. Χαρακτηριστικό είναι το τηλεγράφημα του Ταλαάτ στις 28 Απριλίου 1915 προς τους νομάρχες των περιοχών αυτών: «Αποφασίσθηκε να τεθεί τέρμα στο ζήτημα των Αρμενίων με εκτόπισίν τους στις ερήμους και την εξόντωση αυτού του ξενικού στοιχείου». Έως το 1918 πάνω από ενάμισυ εκατομμύριο Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους ή αναγκάστηκαν να εκπατριστούν.

Η γενοκτονία του 1915 παρέμεινε ατιμώρητη από τη διεθνή κοινότητα, παρότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ως σύμμαχος των Κεντρικών Δυνάμεων, βρισκόταν στους ηττημένους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Αδόλφος Χίτλερ τη χρησιμοποίησε ως παράδειγμα για να δικαιολογήσει το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα. «Ποιος μιλάει σήμερα για τον αφανισμό των Αρμενίων;» διερωτήθηκε το 1939.

Η Αρμενική Γενοκτονία ήταν εν γνώσει των Γερμανών, συμμάχων των Οθωμανών στον Μεγάλο Πόλεμο, οι οποίοι όμως επέβαλαν καθεστώς λογοκρισίας στην πατρίδα τους. Ο μόνος πολιτικός που προσπάθησε μάταια να καταγγείλει την εξόντωση των Αρμενίων ήταν ο σοσιαλδημοκράτης Καρλ Λίμπκνεχτ, μετέπειτα ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, στις 11 Ιανουαρίου 1916. Η ιστορική έρευνα έχει φέρει στο φως ντοκουμέντα ότι οι Γερμανοί ενθάρρυναν τους Οθωμανούς στην εξόντωση των Αρμενίων, επειδή τους θεωρούσαν προσκείμενους στους Ρώσους.

Μόλις το 2015 η Γερμανία υπαναχώρησε από τη σταθερή μέχρι τώρα άρνησή της να χρησιμοποιήσει τον όρο «γενοκτονία» για την εξόντωση των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους, υποκύπτοντας στις πιέσεις βουλευτών.«Η σφαγή των Αρμενίων πριν από 100 χρόνια υπήρξε γενοκτονία, το κλασικό παράδειγμα εθνοκάθαρσης, μαζικής καταστροφής και απέλασης», δήλωσε ο πρόεδρος της Γερμανίας Γιοακίμ Γκάουκ, κατά την διάρκεια επιμνημόσυνης δέησης που έγινε σε ναό του Βερολίνου στις 23 Απριλίου.

Η Τουρκία, ως διάδοχο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ποτέ δεν παραδέχτηκε τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Υποστηρίζει ότι επρόκειτο για μία επιχείρηση καταστολής κατά εκείνων των Αρμενίων, που είχαν συνεργαστεί με τις ρωσικές δυνάμεις εισβολής στην ανατολική Τουρκία και ότι οι νεκροί δεν ξεπερνούσαν τις 300.000. Η δήλωση συγγνώμης του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν προς τα εγγόνια των θυμάτων στις 23 Απριλίου του 2014, ίσως να είναι το προμήνυμα αλλαγής της στάσης της Άγκυρας.

Μέχρι το 2015, 25 χώρες έχουν αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων (Αργεντινή, Βέλγιο, Καναδάς, Χιλή, Κύπρος, Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Λιθουανία, Λίβανος, Ολλανδία, Πολωνία, Ρωσία, Σλοβακία, Σουηδία, Ελβετία, Ουρουγουάη, Βατικανό, Βενεζουέλα, Αρμενία, Αυστρία, Βολιβία, Τσεχία, Συρία) και διεθνείς οργανισμοί, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) ,το Συμβούλιο της Ευρώπης και η Κοινή Αγορά του Νότου (Mercosur). Τη Γενοκτονία των Αρμενίων έχουν αναγνωρίσει, επίσης, οι 43 από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ, τέσσερις περιοχές της Ισπανίας (Βασκωνία, Καταλονία, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ναβάρα), η Σκωτία, η Ουαλία και η Βόρειος Ιρλανδία από τη Μεγάλη Βρετανία και δύο περιοχές της Αυστραλίας (Νέα Νότιος Ουαλία και Νότια Αυστραλία).

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Η Δικαίωση των Αρμενίων και η… αναμονή των Ποντίων appeared first on Eptanews.gr.

«Σήμερα τιμούμε τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των Ελλήνων του Πόντου, που χάθηκαν πριν από έναν αιώνα» συμπληρώνοντας πως «η Ελλάδα, καθώς και άλλες χώρες, έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία αυτή, αποτίοντας με τον τρόπο αυτό τον ελάχιστο φόρο τιμής και μνήμης στη θυσία του ποντιακού ελληνισμού». Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι «οφείλουμε να αναλογιστούμε την τεράστια συμβολή και ενεργό συμμετοχή των διασωθέντων Ελλήνων του Πόντου στην ανόρθωση του ελληνικού κράτους υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, στην οικονομική ανάταση, καθώς και στην άνθηση της ελληνικής παιδείας και του πολιτισμού κατά τον 20ο αιώνα».

Καταλήγοντας, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας επισημαίνει ότι «η διεθνής κοινότητα έχει χρέος να φέρνει στο φως και να καταδικάζει ενέργειες αποτρόπαιης βαρβαρότητας, όπως η συστηματική εξολόθρευση αθώων πολιτών, προκειμένου όχι μόνο να διαφυλαχθεί η μνήμη των θυμάτων αλλά και να αποτραπούν παρόμοια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στο μέλλον».

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Κ. Σακελλαροπούλου: Τιμούμε τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των Ελλήνων του πόντου – Χρέος της Διεθνούς κοινότητας η καταδίκη της βαρβαρότητας appeared first on Eptanews.gr.

Στο μήνυμά της η κ. Μαυρίδου, αναφέρει «Η ιστορία δεν παραγράφεται, η  ιστορική μας γνώση, πρέπει να αποτελέσει το φάρο που θα καθοδηγήσει τις επόμενες γενιές. Έχουμε χρέος, να διατηρήσουμε ανεξίτηλη και ισχυρή την ιστορική μας μνήμη, να διδαχτούμε από την ιστορία και να τονώσουμε την εθνική μας συνείδηση κα υπερηφάνεια.

Με την Επέτειο της Γενοκτονίας, αποτίνουμε τον πρέποντα σεβασμό και φόρο τιμής, στον Ποντιακό Ελληνισμό, που  παρά την προσφυγιά του κατάφερε και έμεινε ενωμένος, ανασυγκρότησε τις δυνάμεις του και με αξιοπρέπεια, εργατικότητα και δύναμη ψυχής, διατήρησε άσβεστη την παράδοση, τη γλώσσα, την πλούσια πολιτιστική του κληρονομιά αλλά κυρίως τη μνήμη των ΄΄αλησμόνητων πατρίδων΄’ και ΄΄αναγεννήθηκε΄΄ σε νέες πατρίδες.

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη διεθνή κοινότητα είναι εθνικό και ιστορικό μας χρέος, αναλογιζόμενοι ότι η μνήμη και η γνώση των λαών, αποτελούν προϋπόθεση για μια ειρηνική μελλοντική συνύπαρξη.»

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Σοφία  Μαυρίδου: Ιστορικό χρέος η αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη Διεθνή Κοινότητα appeared first on Eptanews.gr.

Η ανάληψη της εξουσίας από τους Νεότουρκους το 1908 στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη θεωρείται η απαρχή του για τους «συστηματικούς» και «οργανωμένους», διωγμούς, εξαντλητικές πορείες εξόντωσης, εγκλεισμούς σε τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, λεηλασίες, βιαιότητες, σε βάρος όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Όπως επισημαίνουν, ιστορικοί ερευνητές, οι ωμότητες αυτές πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους και σε διάφορες φάσεις, μέσα στη δεκαετία 1913-1923 και μέσα σε εμπόλεμες συνθήκες, αλλά και σε ειρηνικά μεσοδιαστήματα, στο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το σύνολο των Ελλήνων του Πόντου που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των διωγμών, υπολογίζεται σε περισσότερο από 353.000

Φώντας Μπαραλιάκος

Οι Πόντιοι δεν ταυτίζονται στις συνειδήσεις απλώς με μία καταγωγή. Για τους περισσότερους από εμάς αποτελούν ένα πολιτισμικό μέγεθος. Φέρουν ένα μεγάλο βάρος της παράδοσής μας ως γένους και ως έθνους.

Καππαδοκία, Πόντος, Ανατολή συμπυκνώνουν τη βαθιά Ελλάδα, που άντεξε σε φτώχεια, εμπόδια, πολέμους, διωγμούς. Οι Πόντιοι διατήρησαν την ταυτότητά τους κάτω από τις πλέον δύσκολες συνθήκες.

Το ποντιακό στοιχείο, ο Έλληνας του Πόντου διακρίνεται για την αλήθεια του, που έχει έρθει ως αντίλυτρο ενός μεγάλου πόνου. Του ξεριζωμού. Στην ποντιακή πολιτισμική οικογένεια συναντά κανείς μία σπάνια σοβαρότητα και μία ακριβή αγάπη για την πατρίδα, τις παραδόσεις, την οικογένεια, την κοινότητα, τα ήθη, τα έθιμα, την Ελλάδα.

Διαβάζοντας κανείς για τον ποντιακό πολιτισμό, την Ιστορία του, ανακαλύπτει την Ελλάδα που έχει μέσα του και δεν γνωρίζει.

Ο Ποντιακός Ελληνισμός μετέφερε στην Ελλάδα τις αξίες του και τον δυναμισμό του. Σε κάθε περιοχή όπου εγκαταστάθηκαν Πόντιοι, παρά τις δοκιμασίες και την ένδεια, εργάστηκαν, πρόκοψαν, ενσωματώθηκαν στην τοπική κοινωνία, μεταλαμπαδεύοντας παράλληλα τον πλούτο της παράδοσής τους, τα ιδανικά τους, το πλούσιο κοινωνικό τους έργο. Όλοι οι Σύλλογοι των Ποντίων που δραστηριοποιούνται στην Πιερία είναι ακάματοι φάροι πολιτισμού και κοινωνικής προσφοράς.

Φέτος στις 19 Μαΐου συμπληρώνονται εκατόν ένα έτη από την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού. Έναν αιώνα μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή, όπως και ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Πριν από εικοσιέξιχρόνια η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και ψήφισε την ανακήρυξη της ημέρας αυτής ως «Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».

Αυτή την ιδιαίτερη περίοδο οι συγκυρίες δεν επιτρέπουν εορτασμούς και εκδηλώσεις με ευρεία συμμετοχή των συμπολιτών μας. Όμως η ιστορική μνήμη, ο σεβασμός στις ρίζες, η αυτογνωσία και αυτοσυνειδησία συνιστούν πρωτίστως ένα εσωτερικό καθήκον, ένα μύχιο χρέος.

Χαιρετίζουμε το μεγαλείο και την οδύνη του Ποντιακού Ελληνισμού!

Άννα Μάνη

Σαμψούντα, 19 Μαΐου 1919.

Υλοποιείται η τελευταία και πιο απάνθρωπη φάση του σχεδίου εξόντωσης του ποντιακού πληθυσμού. Μία πρωτοφανής γενοκτονία που εκδηλώνεται με άγριες σφαγές, βιασμούς και εκτοπισμούς των Ποντίων εκτυλίσσεται και γράφει μία από τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας.

Η μακραίωνη πορεία του ποντιακού στοιχείου της Ανατολής διακόπτεται με τον πλέον δραματικό τρόπο.

Όσο, όμως κι αν η βία κατάφερε να το αποδεκατίσει αριθμητικά, απέτυχε παταγωδώς να σβήσει την ποντιακή ψυχή.

Μία ψυχή που στάθηκε στα πόδια της, ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της και συνέβαλε με την εργατικότητα και το προοδευτικό της φρόνημα στην οικονομική και πολιτική ζωή του τόπου.

Η σημερινή μέρα είναι ημέρα μνήμης και δακρύων για τη γενοκτονία.

Αλλά και ημέρα υπόσχεσης για αγώνα ενάντια στο μίσος και τη μισαλλοδοξία.

Ενάντια στις θηριωδίες παραμένουμε άνθρωποι.

Κι αυτό είναι η υπόσχεση και η παρηγοριά μας στον πολυπαθή Ποντιακό Ελληνισμό.

Σάββας Χιονίδης

19 Μαϊου ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων Ποντίων, μιας Γενοκτονίας η οποία πλανάται σαν φάντασμα της ιστορίας πάνω από τα κράτη του κόσμου.

350 χιλιάδες ψυχές χάθηκαν… Οφείλουμε να θυμόμαστε, οφείλουμε να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορία και τις αξίες του Ποντιακού Ελληνισμού, για χάρη των προγόνων μας, των πατεράδων μας και για χάρη των γενιών που ακολουθούν…​

Μπέττυ Σκούφα

H 19η Μαΐου αποτελεί τη σημαντικότερη αλλά συνάμα και την πιο θλιβερή επέτειο για την ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού. Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου θα φέρνει πάντοτε στο μυαλό όλων μας μνήμες που συνδέονται με πόνο, αίμα και ξεριζωμό.

Σήμερα, παρότι συμπληρώνονται τα 101 χρόνια της, δεν ξεχνάμε όλους εκείνους τους εκατοντάδες χιλιάδες αδικοχαμένους Έλληνες του Πόντου, οι οποίοι υπήρξαν θύματα του Τουρκικού Εθνικισμού. Δεν λησμονούμε και όλους τους προγόνους των Ποντίων αδερφών μας που επέζησαν από αυτή την θηριωδία. Εκδιωγμένοι με τον πιο απεχθή τρόπο από την πατρώα γη, αναγκάστηκαν μη έχοντας άλλη επιλογή, να ακολουθήσουν το σκληρό δρόμο της προσφυγιάς.

Παρά τις αντιξοότητες που υπέστησαν, κατάφεραν με την εργατικότητά τους να ξαναχτίσουν μία νέα ζωή και να μεταδώσουν στους μεταγενέστερούς τους την άσβεστη μνήμη για αυτό το σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μας. Τιμώντας και αποδίδοντας τον δέοντα σεβασμό που αρμόζει στην ημέρα αυτή, υπενθυμίζουμε πως η τραγωδία της γενοκτονίας ζει στη συνείδηση όλων μας.

 Στόχος μας είναι να μην πάψουμε να αγωνιζόμαστε για τη Διεθνή Αναγνώρισή της, όπως και για τον ορισμό κοινής ημέρας τιμής και μνήμης για όλο τον Ελληνισμό της Ιωνίας και της Θράκης, ώστε να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια και να βρουν δικαίωση οι εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές που χάθηκαν άδικα.

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post 19η Μαΐου – Οι βουλευτές Πιερίας για τη σημερινή μέρα – Ιστορικό χρέος η αναγνώριση της γενοκτονίας appeared first on Eptanews.gr.