Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Συνεχίζοντας τις λίστες της δεκαετίας σειρά έχουν τα 10 βιντεοπαιχνίδια που με επηρέασαν περισσότερο τα τελευταία δέκα χρόνια. Από μικρές και «ζωντανές» indie εμπειρίες μέχρι και AAA παιχνίδια (φτιαγμένα δηλαδή από μεγάλα στούντιο παραγωγής), το gaming πήγε πάρα πολλά βήματα μπροστά κατά τη διάρκεια της 8^ης γενιάς κονσολών (PS4, Xbox One, Nintendo Switch), είτε όσον αφορά τις αφηγήσεις και τα σενάρια, είτε τις σκηνοθεσίες, τα soundtracks και τις καινοτομίες στον τομέα του gameplay. Το 2017 ειδικά ήταν μια από τις καλύτερες χρονιές του gaming από καταβολής του, φτάνοντας κοντά στις ονειρικές χρονιές του 2004 και του 2007. Τονίζω πως εκτός από τα πρώτα τρία παιχνίδια τα υπόλοιπα είναι σε τυχαία σειρά στο μυαλό μου. Αυτή τη βδομάδα θα μοιραστώ μαζί σας την πρώτη πεντάδα, επειδή έχω πολλά να πω για κάθε ένα από τα 10 παιχνίδια της λίστας.

Bloodborne της FromSoftware (2015)

Το αγαπημένο μου παιχνίδι της δεκαετίας και το καλύτερο, κατά την άποψη μου, παιχνίδι της FromSoftware. Το Bloodborne είναι η Βαλχάλα για τον gamer που ψάχνει δυνατές εμπειρίες στο μέσο. Το απίστευτο Βικτοριανό art direction του, η μαύρη αποπνικτική του ατμόσφαιρα, o ανεπανάληπτος σχεδιασμός των περιβαλλόντων και των αποτρόπαιων εχθρών, η ξεθωριασμένη παλέτα χρωμάτων που το έκανε πιο σκοτεινό χωρίς όμως να μοιάζει μουντό και γκρίζο, το μοναδικό στο είδος του level design με τις παρακάμψεις και την πρωτοφανή συνοχή στις περιοχές του παιχνιδιού, ο απόλυτος έλεγχος του χαρακτήρα στο gameplay, η στοιχειωμένη μουσική που το συνόδευε καθώς και το αψεγάδιαστο sound design του, το τέλειο DLC που το συμπλήρωσε (The Old Hunters), η αίσθηση της ικανοποίησης και της κάθαρσης που σου δίνει όταν «ρίχνεις» ένα εξαιρετικά δύσκολο boss και η κατάμαυρη ιστορία του που την χτίζεις σαν παζλ μέσα από μικρές αναφορές συνδέοντας πράγματα μέσα στο μυαλό σου το κάνουν για μένα ίσως το καλύτερο βιντεοπαιχνίδι που έχω παίξει ποτέ.

Death Stranding της Kojima Productions (2019)

Ότι είχα να πω για το μεγαλείο αυτού του βιντεοπαιχνιδιού το είπα στο άρθρο μου δύο βδομάδες πριν (βλέπε “Death Stranding: Η κλωστή του Hideo”). Ήταν μια καλλιτεχνική έκφραση που ωρίμασε μετά από μια δύσκολη περίοδο στην ζωή του δημιουργού της και που αποτελεί για μένα το μεγαλύτερο βήμα της βιομηχανίας των βιντεοπαιχνιδιών. Πλέον, έχοντας ολοκληρώσει το παιχνίδι θα μπορούσα να συμπληρώσω πολλά παραπάνω στο άρθρο. Πρέπει να παιχτεί από κάθε gamer που σέβεται το μέσο. Το σενάριο του Death Stranding, αν και βαρύ, είναι ότι πιο πρωτότυπο έχω δει (κάνει ακόμα και το μπερδεμένο timeline του Metal Gear Solid να μοιάζει επεισόδιο από το Sesame Street) χωρίς να χάνει μέσα στην ελικοειδή του φύση τα ηθικά, πολιτικά και φιλοσοφικά μηνύματα που επιχειρεί να περάσει.

Red Dead Redemption 2 της Rockstar (2018)

Δεν νομίζω ούτε το τρίτο στη λίστα να είναι μεγάλη έκπληξη. Το Red Dead Redemption 2 ήταν το πολυαναμενόμενο sequel του κατά πολλούς καλύτερου βιντεοπαιχνιδιού που έχει δημιουργηθεί. Η δραματική ιστορία του John Marston, ενός επικηρυγμένου πρώην συμμορίτη, του οποίου την οικογένεια απαγάγει η κυβέρνηση για να τον αναγκάσουν να βρει τα παλιά μέλη της συμμορίας του και να τα φέρει ενώπιον του νόμου, έχει μείνει καρφωμένη στο μυαλό μου από το 2010 που το έπαιξα. Μπορούσα πολύ άνετα να βάλω το πρώτο σε αυτή τη θέση. Για μένα όμως, το ότι κατάφεραν να φτιάξουν sequel ακόμα καλύτερο από το πρώτο που είχε θέσει τον πήχη στο θεό είναι ο καταλύτης της επιλογής μου. Μετά τον John Marston, κατάφεραν να σε κάνουν να δεθείς και με δεύτερο συμμορίτη, τον Arthur Morgan, του οποίου η ιστορία είναι εξίσου τραγική με του John. Ο πανέμορφος και αφιλόξενος ανοιχτός κόσμος της αρχής του τέλους της Άγριας Δύσης, τα γραφικά που είναι λες και βγήκαν από 4Κ ταινία, οι απίστευτοι μηχανισμοί, τα φυσικότατα animations (από τον χαρακτήρα μέχρι τον καλπασμό του αλόγου), οι μάχες και η ΜΟΝΑΔΙΚΗ στο είδος της προσοχή στην λεπτομέρεια (το παιχνίδι είχε προγραμματισμένα 200 διαφορετικά είδη ζώων!) το κάνουν ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών, ένα από αυτά που έφεραν πιο μπροστά τη βιομηχανία και σίγουρα ένα από τα πιο αγαπημένα μου.

Firewatch της Campo Santo (2016)

Έγραψα διεξοδικά γιατί θεωρώ το Firewatch την καλύτερη εμπειρία indie τίτλου που είχα ποτέ στο άρθρο μου με τίτλο “Firewatch: Μικρό παιχνίδι, μεγάλα συναισθήματα”, το οποίο μπορείτε να βρείτε στο site. Θεωρώ την εξέλιξη του Firewatch ένα συναισθηματικό ταξίδι σύγκρουσης της ηθικής πυξίδας του παίκτη με τα γεγονότα της ζωής του χαρακτήρα του. H τρομερή του ατμόσφαιρα, το εξαιρετικό του art direction με την καρτουνίστικη πορτοκαλοκόκκινη παλέτα (που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται για wallpapers κινητών και υπολογιστών, άραγε πόσο πιο επιτυχημένο μπορεί να είναι ένα εικαστικό μέρος ενός έργου τέχνης;) ο καταπληκτικός σχεδιασμός ήχου του, η εξερεύνηση του βουνίσιου περιβάλλοντος και το πιο καινοτόμο σύστημα φυσικών διαλόγων που έχω δει σε βιντεοπαιχνίδι που επιτυγχάνεται και με τη χρήση του walkie–talkie, του προσδίδουν μια αμίμητη αληθοφάνεια. Ζεις το αδιέξοδο του Henry και κάνεις και εσύ τα λάθη του. Στο τέλος όμως φεύγεις όσο σπασμένος είναι και εκείνος.

NieR:Automata της Platinum Games (2017)

«Οτιδήποτε ζει είναι σχεδιασμένο να πεθάνει. Είμαστε αενάως παγιδευμένοι σε έναν ατελείωτο κύκλο ζωής και θανάτου. Είναι κατάρα; Ή κάποιου είδους τιμωρία; Συχνά σκέφτομαι τον θεό που μας ευλόγησε με αυτόν τον αινιγματικό γρίφο…και αναρωτιέμαι αν θα έχουμε ποτέ την ευκαιρία να τον σκοτώσουμε.» Απλά ανατριχίλα. Το quote αυτό της 2B έρχεται στην αρχή της εμπειρίας και εισάγει τέλεια το θεματικό περιεχόμενο του παιχνιδιού. Ανάμεσα στον πόλεμο μεταξύ ξένων εισβολέων και της ανθρωπότητας που έχει απομείνει στο post–apocalyptic σκηνικό της γης, βρίσκονται οι μηχανές (ο στρατός των εισβολέων) και τα ανδροειδή (ο στρατός της ανθρωπότητας). Το παιχνίδι ακολουθεί την ιστορία της 2B, ενός ανδροειδούς μάχης στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Δεν θέλω να πω κουβέντα παραπάνω. Απλά παίξτε το. Το NieR:Automata είναι sequel του Nier για το PS3 και το μυαλό πίσω από τη δημιουργία τους είναι ο ασύλληπτος Yoko Taro, ο οποίος για μένα είναι στην ίδια θέση με τον Hideo Kojima όσον αφορά τα όνειρα καινοτομίας που έχουν για τη βιομηχανία αλλά και τον αέρα των παράξενων, βαριών ιστοριών τους που δεν στερούνται όμως κωμικής ανακούφισης και δεν παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά. Οι ιστορίες του Taro έχουν πάντα έναν τόνο υπαρξισμού και μηδενισμού και καταπιάνονται με σοβαρά φιλοσοφικά ζητήματα, περνώντας όμως και διάφορα ηθικά μηνύματα, όπως η καταπολέμηση των προκαταλήψεων. Είναι ένα πανέμορφο, μαγευτικό action–based hack and slash παιχνίδι με RPG στοιχεία. Και μην ξεχνάμε και την μουσική του που θεωρώ το καλύτερο soundtrack που έχω ακούσει εδώ και καιρό σε βιντεοπαιχνίδι, ή και γενικά.

The post Τα 10 αγαπημένα μου βιντεοπαιχνίδια της δεκαετίας (Α’ Μέρος) – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Το συγκεκριμένο άρθρο το έβαζα στην άκρη πολύ καιρό, κυρίως γιατί αφορά ένα βιντεοπαιχνίδι που, όπως και το Night in the Woods για το οποίο έγραψα στις αρχές του καλοκαιριού, έχει αφήσει την σφραγίδα του στην ψυχοσύνθεση μου. Πολλές φορές δεν έβρισκα τα λόγια για να μπορέσω να περάσω στον αναγνώστη το πόσο επιτυχημένα με συγκλόνισε. Πρόκειται για το Firewatch (2016), ένα ανεξάρτητο adventure παιχνίδι από την Campo Santo, μια άσημη ομάδα προγραμματιστών-υπεύθυνων ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών από την Washington (όχι την D.C., την άλλη … την ήσυχη πολιτεία στα βορειοδυτικά των ΗΠΑ στα σύνορα με τον Καναδά) που έκανε την εμφάνιση της στο χώρο έτσι ξαφνικά.

Το Firewatch (όπως το Night in the Woods, το What Remains of Edith Finch, το Dear Esther, το Gone Home, το Hellblade: Senua’s Sacrifice) ανήκει στην κατηγορία των βιντεοπαιχνιδιών που πολλοί κοροϊδευτικά αποκαλούν «walking simulators», προσομοιωτές περπατήματος, επειδή το 90% του gameplay τους αποτελείται συνήθως από περπάτημα και όχι από επίλυση γρίφων, δράση, ή στρατηγική. Εγώ επειδή σιχαίνομαι αυτή την ελιτίστικη-φονταμενταλιστική προσέγγιση, τα αποκαλώ με τον όρο που τους δίνουν οι δημιουργοί τους. Narrative-driven games, παιχνίδια δηλαδή με έμφαση στην αφήγηση μιας ιστορίας. Ουσιαστικά ότι πιο κοντινό σε ένα λογοτεχνικό βιβλίο μέσα από το μέσο των βιντεοπαιχνιδιών. Το Firewatch έμεινε γνωστό για την γεμάτη συγκινήσεις ιστορία του, την καταπληκτική του εικαστική προσέγγιση με την καρτουνίστικη πορτοκαλοκόκκινη παλέτα, αλλά και ίσως τους πιο ζωντανούς διαλόγους στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών. Η επιτυχία του οδήγησε την μεγάλη Valve του Gabe Newell (Half-Life, Counter-Strike, Portal, Left 4 Dead) να απορροφήσει την Campo Santo, με τους δημιουργούς της να δουλεύουν ανενόχλητοι πλέον υπό την σκέπη και με την οικονομική δύναμη ενός προγραμματιστικού κολοσσού.

Όλη η ιστορία εξελίσσεται στο Wyoming το 1989. Οι παίκτες έχουν τον ρόλο του Henry, ενός πυροφύλακα που του έχει ανατεθεί δικό του παρατηρητήριο στο Shoshone National Forest, το Εθνικό Δάσος Shoshone. Το παιχνίδι δεν ξεκινάει αμέσως δίνοντας σου τον χειρισμό του Henry. Αρχίζει να ξετυλίγει την ιστορία εξηγώντας σου στην αρχή το πως κατέληξε ο Henry να βρίσκεται στο Shoshone. Σε πηγαίνει σε ένα χαρούμενο μελαγχολικό ταξίδι στην ζωή του με απλές προτάσεις στην οθόνη, προβάλλοντας νοερές εικόνες στο μυαλό σου από τότε που γνώρισε την γυναίκα του την Julia, μια καθηγήτρια πανεπιστημίου με την οποία γνωρίστηκαν και αγαπήθηκαν στο Boulder του Colorado. Έχεις μάλιστα συνήθως και μια-δύο επιλογές για την συνέχεια της αφήγησης, με βάση τις οποίες μπορείς να διαλέξεις πως θα αντιδρούσες εσύ στις συγκεκριμένες καταστάσεις, κάτι που σε κάνει να αισθάνεσαι το παιχνίδι αρκετά πιο προσωπικό. Νιώθεις τον έρωτα τους να ανθίζει τόσο υπέροχα ώσπου ξαφνικά οι προτάσεις (και το soundtrack!) γίνονται όλο και πιο σκοτεινές σε περιεχόμενο. Η Julia πάσχει από πρώιμη άνοια στα 41 της. Ξεχνάει πράγματα πλέον στην τάξη, η έρευνα της πάει από το κακό στο χειρότερο, οδηγεί μέχρι την επόμενη πόλη για κανέναν απολύτως λόγο και έπειτα την φέρνει πίσω η αστυνομία. Κάποιες μέρες, λέει, έχεις την Julia που σε λέει χαζούλη και τα αγέννητα παιδιά σας χαζοβιόλικα. Τις άλλες μέρες έχεις έναν ξένο.

Το λες στους γονείς της. Σου δίνεται μια επιλογή. Να την αφήσεις να πάει σε μια μονάδα φροντίδας όπου θα την προσέχουν 24 ώρες το 24ωρο ή να την κρατήσεις και να την προσέχεις εσύ ο ίδιος. Η ιστορία θα ξεδιπλωθεί ανάλογα το τι θα απαντήσεις. Πες πως διαλέγεις να την προσέχεις μόνος σου. Προσπαθείς και προσπαθείς, αλλά είναι τρομερά δύσκολο. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς αυτή και δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς εσένα. Αρχίζεις και βγαίνεις έξω στο ίδιο μπαρ κάθε βράδι. Σε βάθος χρόνου έχεις πει τα πάντα στην Sheila, την μπαργούμαν. Νιώθεις ένα μεγάλο βάρος να φεύγει από πάνω σου. Μια μέρα σε συλλαμβάνουν για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ. Λες τα πάντα στην αδερφή της. Οι γονείς της έρχονται από την Αυστραλία και βλέπουν το σπίτι σε μαύρα χάλια. Θέλουν να πάρουν την Julia μαζί τους. Δεν διαφωνείς. Λες απλά πως θα την επισκεφτείς σύντομα. Και κάπως έτσι βλέποντας μια αγγελία στην εφημερίδα βρίσκεσαι με αυτή τη δουλειά για το καλοκαίρι. Μακριά από όλους και από όλα, στα βουνά που δεν μπορεί να σε φτάσει η θλίψη της μαύρης σου καθημερινότητας. Αυτά είναι τα πρώτα 10 λεπτά του παιχνιδιού.

Στο Shoshone ο Henry γνωρίζει την Delilah, και αυτή πυροφύλακα σε άλλο παρατηρητήριο με την οποία επικοινωνεί με ένα walkie talkie. Η ιστορία στη συνέχεια εξελίσσεται σε μυστήριο αφού συνειδητοποιείς πως κάποιος παρακολουθεί τις κινήσεις σου και τις ομιλίες με την Delilah μέσα στο δάσος. Ένα μυστήριο που στην καρδιά του εν τέλει είναι όσο τραγικό όσο και η ιστορία του Henry. Στην πραγματικότητα όμως, κατά την άποψη μου, δεν είναι το μυστήριο η καρδιά της ιστορίας, αλλά ο συναισθηματικός δεσμός του Henry με την Delilah. Δύο άνθρωποι μακριά από όλους και από όλα που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν όλο το καλοκαίρι από το να μιλάνε στο walkie talkie. Και οι δύο σε ευάλωτη κατάσταση, ο καθένας για διαφορετικό λόγο, αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως λατρεύουν να κάνουν παρέα ο ένας στον άλλον λίγο παραπάνω από το κανονικό. Αρχίζουν και μοιράζονται πράγματα που τα κρατούσαν βαθιά μέσα τους, γελάνε μαζί, φοβούνται μαζί τον «τρελό» που τους παρακολουθεί μέσα στο δάσος. Φτιάχνουν αναμνήσεις, όπως ο Henry με την Julia χρόνια πριν, χωρίς όμως να βρεθούν από κοντά ούτε μια φορά.

Χωρίς να αναφέρω τίποτα για το μυστήριο προς αποφυγή spoilers και για να μη κόψω από κάποιον ίσως την λαχτάρα να παίξει το παιχνίδι, φτάνουμε στην επίλυση του. Στο Shoshone μαίνεται μια μεγάλη πυρκαγιά και γι’ αυτό το λόγο έρχονται ελικόπτερα να πάρουν τον Henry και την Delilah. Ο Henry είναι ακόμα στο δάσος με κατεύθυνση το παρατηρητήριο της Delilah στο οποίο θα έρθει το ελικόπτερο. Ο Henry της λέει να τον περιμένει. Η Delilah συμφωνεί. Όταν φτάνει ο Henry δεν βρίσκει κανέναν. Μιλάνε για μια τελευταία φορά στο walkie talkie, με την Delilah να του εξηγεί πως μια τέτοια σχέση θα ήταν μεγάλο λάθος. Και κάπως έτσι τελειώνει η ιστορία, με έναν σπασμένο Henry που έζησε για λίγο έναν έρωτα που του πήρε το μυαλό του από το συναισθηματικό αμόνι που του έχει πλακώσει την ψυχή με την αρρώστια της γυναίκας του.

Μου έχει κολλήσει τόσο δυνατά στο μυαλό μου η τελευταία φορά που μίλησε ο Henry με την Delilah γιατί συνειδητοποίησα πως μέσα μου ευχόμουν να τα βρούνε. Ακούγεται τόσο άσχημο και τόσο μεγάλη προδοσία για την γυναίκα του, όμως μπαίνοντας στα παπούτσια του είναι αναπόφευκτο. Εκεί είναι και η επιτυχία του Firewatch. Στο ότι «ξύνει» την πιο μαύρη πλευρά της ψυχής σου, σε «οδηγεί» στο να σκεφτείς πως θες ο Henry να είναι χαρούμενος με την Delilah ξεχνώντας την Julia. Σε κάνει ίσως «κακό» και αυτό είναι για μένα η πιο ανθρώπινη αντίδραση που μου έχει βγάλει βιντεοπαιχνίδι. Γιατί σε αντίθεση με τα διδάγματα της εκκλησίας που λέει πως είμαστε φτιαγμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν του Θεού, ο άνθρωπος έχει μέσα του και το φως και το σκοτάδι. Και πριν προλάβει και πάρει κάποιος τον δρόμο του ηθικού πλεονεκτήματος υποστηρίζοντας πως στη θέση του Henry δε θα έκανε το ίδιο, απλά παίξτε το Firewatch και μπείτε στα παπούτσια του. Είμαι 100% σίγουρος πως δε θα σας αφήσει αδιάφορους η εμπειρία του.

The post Firewatch: Μικρό παιχνίδι, μεγάλα συναισθήματα – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.