Ποιος ήταν ο Μανώλης Γλέζος

Ο δημοσιογράφος και πολιτικός Μανώλης Γλέζος γεννήθηκε στην Απείρανθο της Νάξου στις 9 Σεπτεμβρίου του 1922. Και μας άφησε χτες πλήρης ημερών. Ο πατέρας του Νικόλαος Γλέζος (1892-1924) ήταν δημόσιος υπάλληλος και δημοσιογράφος, ενώ η μητέρα του Ανδρομάχη Ναυπλιώτου (1894-1967) καταγόταν από την Πάρο. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο χωριό του, όπου τελείωσε το δημοτικό σχολείο.

Το 1935 ήλθε στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές, δουλεύοντας παράλληλα ως φαρμακοϋπάλληλος. Το 1940 πέτυχε στην ΑΣΟΕΕ. Ήταν ακόμη στα μαθητικά θρανία όταν οργάνωσε την πρώτη του αντιφασιστική ομάδα το 1939 για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου από τους Ιταλούς και την αποτίναξη της δικτατορίας του Μεταξά. Μόλις ξέσπασε ο πόλεμος του 1940 ζήτησε να καταταγεί εθελοντής, αλλά λόγω του νεαρού της ηλικίας του δεν του επετράπη.

Στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής  ανέπτυξε έντονη απελευθερωτική δράση μέσα από τις γραμμές της ΟΚΝΕ, του ΕΑΜ Νέων και της ΕΠΟΝ. Το Μάη του 41 κατέβασε μαζί με τον Απόστολο Σάντα τη χιτλερική σημαία από την Ακρόπολη – προκαλώντας τον παγκόσμιο θαυμασμό- και καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Δέκα μήνες αργότερα, συνελήφθη μαζί με τον Σάντα από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε ένα μήνα στις φυλακές Αβέρωφ, όπου βασανίστηκε απάνθρωπα, με αποτέλεσμα να προσβληθεί από φυματίωση πολύ βαριάς μορφής. Το 43 συνελήφθη από τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής και παρέμεινε φυλακισμένος τρεις μήνες. Στις 1944 συνελήφθη από συνεργάτες των αρχών κατοχής και παρέμεινε στις φυλακές επτάμισι μήνες, απ’ όπου δραπέτευσε το Σεπτέμβρη.

Μετά την απελευθέρωση έπιασε δουλειά στο “Ριζοσπάστη” και από τον Αύγουστο του 1947 έως το κλείσιμο της εφημερίδας ανέλαβε αρχισυντάκτης, εκδότης και διευθυντής. Το 1948 συνελήφθη και παραπέμφθηκε συνολικά σε 28 δίκες για αδικήματα Τύπου. Καταδικάστηκε σε διάφορες ποινές, από τις οποίες μία φορά σε θάνατο, τον Οκτώβριο του 1948. Άλλη μία φορά καταδικάστηκε σε θάνατο, το 1949 για παράβαση του Γ’ Ψηφίσματος. Οι θανατικές καταδίκες δεν πραγματοποιήθηκαν, ύστερα από έντονες διαμαρτυρίες της ελληνικής και της διεθνούς κοινής γνώμης. Το 1950 οι θανατικές ποινές μετατράπηκαν σε ισόβια και τελικά αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο 1954.

Πρώτη φορά βουλευτής Αθηνών εξελέγη το 1951 με την ΕΔΑ, αν και φυλακισμένος. Μετά την αποφυλάκισή του εκλέχτηκε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΔΑ και ανέλαβε οργανωτικός γραμματέας της. Τον Δεκέμβριο του 1956 ανέλαβε τη διεύθυνση της “Αυγής”. Αυγή». Το 1958 συνελήφθη με την κατηγορία της κατασκοπίας και καταδικάστηκε. Αποφυλακίστηκε το 1962, ύστερα από τις έντονες αντιδράσεις της ελληνικής και της διεθνούς κοινή γνώμης. Στις εκλογές του 1961 εξελέγη και πάλι βουλευτής Αθηνών με την ΕΔΑ, παρά το γεγονός ότι και πάλι βρισκόταν στη φυλακή.

Αμέσως μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 συνελήφθη μαζί με άλλους πολιτικούς ηγέτες και κρατήθηκε στου Γουδή, στο Πικέρμι, στη Γενική Ασφάλεια, στη Γυάρο, στο Παρθένι Λέρου και τέλος στον Ωρωπό, απ’ όπου αποφυλακίστηκε το 1971. Συνολικά, ο Μανωλης Γλέζος καταδικάστηκε 28 φορές για την πολιτική του δραστηριότητα, από τις οποίες τρεις φορές σε θάνατο και παρέμεινε στις φυλακές 11 χρόνια και 5 μήνες και άλλα 4 χρόνια και έξι μήνες. Παρέμεινε, δηλαδή, κρατούμενος (φυλακή και εξορία) 16 χρόνια σε όλη τη ζωή του. Το 1968 καταδίκασε την εισβολή των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία, αποκόπτοντας έτσι τους δεσμούς του με το ΚΚΕ.

Μετά τη Μεταπολίτευση εργάστηκε για την ανασυγκρότηση της ΕΔΑ, της οποίας διετέλεσε γραμματέας ως το 1985 και πρόεδρος από το 1985 έως το 1989. Παράλληλα, συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Το 1981 εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών, το 1984 ευρωβουλευτής και το 1985 βουλευτής Β’ Πειραιά.

Στις δημοτικές εκλογές του 1986 εξελέγη κοινοτάρχης Απειράνθου, του χωριού όπου γεννήθηκε, και εισήγαγε τον θεσμό της Άμεσης Δημοκρατίας στη λήψη και την εκτέλεση των αποφάσεων. Στις νομαρχιακές εκλογές του 2002 κατήλθε επικεφαλής του συνδυασμού «Ενεργοί Πολίτες» για τη διευρυμένη Νομαρχία Αθηνών-Πειραιώς, που υποστηρίχθηκε από τον Συνασπισμό και εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος, ενώ ο συνδυασμός του συγκέντρωσε το 11% των ψήφων. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Πάρου, επικεφαλής του συνδυασμού «Κίνηση Ενεργών Πολιτών Πάρου».

Επέστρεψε στην κεντρική πολιτική σκηνή το 2012, όταν στις διπλές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου εκλέχτηκε βουλευτής Επικρατείας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις 25 Μαΐου του 2014 εξελέγη ευρωβουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ – με βασική αποστολή να κάνει γνωστό στην Ευρώπη το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων στην Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ τον πλήγωσε όταν το 2015 αναγκάστηκε να υπογράψει το τρίτο Μνημόνιο- κι έκτοτε του ασκούσε κριτική, ενίοτε σκληρή. Ωστόσο, όπως είχε πει ο Νίκος Βούτσης, για τον Μανώλη Γλέζο, «ως πολιτικός της Αριστεράς είναι ένας πολιτικός που εκπέμπει την ανάγκη για ηγεμονία, για σύνθεση, για ενότητα, για συνύπαρξη, όχι για διχασμό».

Στην ομιλία του εκείνο το καλοκαίρι του 2017 ο ήδη 95χρονος Μανώλης Γλέζος έλεγε στους συντρόφους του: “θα σας κυνηγάει η ύπαρξή μου, για να κάνετε αυτό που πρέπει να κάνετε! Μη νομίζετε ότι θα γλιτώσετε από μένα ποτέ.“

Με πληροφορίες από το avgi.gr

The post «Εφυγε» ένας μεγάλος Έλληνας! appeared first on Eptanews.gr.

Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ

Μετά από κάθε μεγάλο σεισμό, σεισμολόγοι. Μετά από έναν επίμονο καύσωνα, μετεωρολόγοι. Βουτιά στο χρηματιστήριο; Οικονομολόγοι. Επιδημία γρίπης; Νομπελίστες γιατροί…

Ομολογουμένως, είναι ένα από τα κουσούρια της φυλής μας: να γινόμαστε αυτομάτως ειδήμονες στα πάντα, να έχουμε άποψη για τα πάντα – ακαριαία. Χωρίς να τη συνοδεύουμε απαραίτητα με την αντίστοιχη γνώση. Ή έστω πληροφόρηση.

Και θα έπρεπε ίσως να προσθέσω εδώ, ότι αυτό είναι κάτι που το περιμένεις από τον απλό πολίτη – όχι από τον εκλεγμένο εκπρόσωπό του στην Ευρώπη. Που είναι και τις Αριστείας. Αλλά θα έλεγα ψέματα.

Θα έλεγα ψέματα, γιατί το αντικομμουνιστικό μένος της Δεξιάς διαποτίζει και διαχέεται μέσα από όλα τα ιδεολογικά κανάλια της.

Το ζήσαμε με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν «όλοι ίδιοι, Αριστεροί, εξωκοινοβουλευτικοί και Ναζί» (αλλά οι Ναζί βρέθηκαν στο εδώλιο για οργανωμένο έγκλημα και στυγερές δολοφονίες).

Το ζούμε στο έπακρο με κυβέρνηση Μητσοτάκη, όταν, πριν από μερικές ώρες κιόλας, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, με την πλειοδοσία των ευρωβουλευτών της ΝΔ, ζήτησε να θεωρηθεί η ημερομηνία του συμφώνου Ρίμπεντροπ – Μολότοφ, αφετηρία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, της πολεμικής εμπλοκής του μισού πλανήτη, του αιματοκυλίσματος, της χιτλερικής ωμότητας, των εγκλημάτων των Ναζί, του ολοκαυτώματος. Νομίζω ότι το μόνο που άφησαν απ’ έξω είναι η κλιματική αλλαγή. Αλλά ας μην τους δίνω ιδέες…

Είναι κωμικό, να προσποιούμαστε τους ιστορικούς, για να στηρίξουμε τη μικροπολιτική μας ατζέντα.

Είναι όμως τραγικό να μη γνωρίζουμε βασικά ιστορικά δεδομένα• όπως ας πούμε ότι, του συμφώνου «Μη Επίθεσης» μεταξύ Στάλιν και Χίτλερ, προηγήθηκε, σχεδόν ένα χρόνο, η «Συμφωνία του Μονάχου» ανάμεσα στον Χίτλερ (ναι, πάλι αυτός), τον Τσάμπερλεν και τον Νταλαντιέ. Και εκεί, Βρετανοί και Γάλλοι «χάρισαν» τη Σουδητία – περιοχή της Τσεχοσλοβακίας στους Ναζί, για να εξασφαλίσουν την ειρήνη. Ή μάλλον, όχι ακριβώς. Για να εξασφαλίσουν ότι η Γερμανία θα στραφεί προς τη Σοβιετική Ένωση, τους «σιχαμένους, Εβραίους Μπολσεβίκους», όπως τους ανέφερε ο Αδόλφος σε κάθε ευκαιρία, απέναντι στους δύο ομολόγους του.

Είναι τραγικό να κάνουμε πως αγνοούμε την περίπτωση Τσώρτσιλ. Ενός από τους λίγους διορατικούς πολιτικούς της εποχής εκείνης, που κατάλαβε γρήγορα ότι, εάν η Γερμανία καταλάβει τη Σοβιετική Ενωση, θα εξασφαλίσει απεριόριστους πόρους και πρώτες ύλες για να κάνει, αμέσως μετά, έναν εύκολο περίπατο στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Είναι τραγικό να απαλλάσσουμε τους Γαλλοβρετανούς από τις τεράστιες παραχωρήσεις που έκαναν, στηρίζοντας τη σταυροφορία των Ναζί απέναντι στους Σοβιετικούς, μόνο και μόνο για να απαλλαγούν οι ίδιοι από το φάσμα του «Σοσιαλιστικού Πειράματος» που έβλεπαν να κερδίζει έδαφος στις ταξικά διχασμένες χώρες τους.

Είναι επίσης τραγικό να ξεχνάμε.

Το ότι οι Σοβιετικοί έχτισαν με τα κορμιά τους το φράγμα στη μεγαλύτερη στρατιωτική εισβολή που οργανώθηκε ποτέ: την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα στο ανατολικό Μέτωπο, που έκρινε την έκβαση του πολέμου.

Και τις απώλειές τους: είκοσι εκατομμύρια πολίτες. Δέκα εκατομμύρια στρατιώτες. Τριάντα εκατομμύρια ψυχές που στριφογυρνάνε στους τάφους τους, όταν λεκιάζεις τις θυσίες τους. Οταν ορίζεις αυθαίρετα ως απαρχή του πολέμου ένα σύμφωνο Μη Επίθεσης, παραβλέποντας τις ιστορικές συνθήκες, το γεωπολιτικό πλαίσιο, την παγκόσμια συγκυρία. Οταν, με λίγα λόγια, παίζεις τον ερασιτέχνη ιστορικό…

Και μάλιστα, όταν όλα αυτά τα κάνεις μία ημέρα μετά από την άρνησή σου να πάρεις θέση απέναντι σε ένα ζήτημα που αφορά το τώρα• όχι το, «ογδόντα χρόνια πριν»: την ολοκληρωτική καταστροφή της Αμαζονίας, μια νέα μορφή παγκόσμιου πολέμου με αντιπάλους την ανθρώπινη αρπακτικότητα και το μέλλον του πλανήτη.

Υπάρχει συγκεκριμένος, διεθνής όρος, για κάτι που είναι κωμικό και τραγικό ταυτόχρονα, και θα τον καταλάβουν εύκολα οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι συνάδελφοί μου.

Λέγεται «φάρσα».

Η φάρσα της Ακροδεξιάς που θέλει να κρυφτεί πίσω από τη στρέβλωση της Ιστορίας και οι ιδεολογικές της συγγένειες δεν την αφήνουν.

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό γράφεται ακριβώς έξι χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους Ελληνες Νεοναζί. Οι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος είναι ακόμα ελεύθεροι.

The post «Η Ιστορία – όπως τους βολεύει» – Άρθρο του Κώστα Αρβανίτη appeared first on Eptanews.gr.