1. Επειδή ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, οι διδασκαλίες Του είναι περισσότερο από απλά και μόνο καλές ιδέες από έναν σοφό δάσκαλο του παρελθόντος. Είναι θείες αποκαλύψεις πάνω στις οποίες μπορώ με βεβαιότητα να οικοδομήσω τη ζωή μου.
2. Επειδή ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, Αυτός θέτει τις ηθικές αρχές της πορείας μου στη γη και έτσι μπορώ να έχω μια ακλόνητη βάση για τις επιλογές και τις αποφάσεις μου παρά να τις στηρίζω πάνω στην κινούμενη άμμο του δικού μου εγωκεντρισμού και της σκοπιμότητας.
3. Επειδή ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς και έτσι άνοιξε την πόρτα της αιώνιας ζωής για τον αμαρτωλό άνθρωπο, μπορώ κι εγώ να εισέλθω σ’ αυτήν δια της πίστεως.
4. Επειδή ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, έχει τη δύναμη και την ικανότητα να με οδηγεί, να με βοηθάει και να με μεταμορφώνει καθώς τον ακολουθώ στην καθημερινή μου ζωή.
5. Επειδή ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, η αξίωσή Του ότι είναι ο Υιός του Θεού επαληθεύεται και έτσι ως Δημιουργός και Κύριός μου έχει το δικαίωμα να ζητάει την αφοσίωσή μου, την υπακοή μου και τη λατρεία μου.
6. Επειδή ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, με αγαπάει και έχει στην καρδιά του όλα όσα με απασχολούν και συνεπώς δεν έχω τίποτα να χάσω αλλά θα κερδίσω τα πάντα παραδίνοντας τον εαυτό μου σ’ Αυτόν και στους σκοπούς Του.
7. Επειδή ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, γνωρίζει τις θλίψεις μου, τους πόνους μου, τις αγωνίες μου (και αυτήν για την πανδημία του κορωνοϊού) και τον φόβο μου για τον θάνατο και συνεπώς μπορεί να με παρηγορήσει και να με ενθαρρύνει μέσα στις καταιγίδες της ζωής που Εκείνος προειδοποίησε ότι είναι αναπόφευκτες σε έναν κόσμο σαν τον δικό μας (Ιωάν. 16:33).

Με αυτό το τελευταίο θέλω να ασχοληθούμε σ’ αυτό το πασχαλινό μας μήνυμα. Ας δούμε τη σειρά του πράγματος:

Πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας – να δώσει νέα κατεύθυνση στην αιώνια πορεία μας, να την στρέψει αμετάκλητα προς τον Θεό. Πιστεύουμε πως ο Θεός μας δέχθηκε για χάρη του Χριστού, διαμέσου μιας πράξης υπέρτατης χάρης. Είμαστε μέλη της βασιλείας του Θεού. Τότε τι; Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η ανάσταση για τη ζωή μας τώρα;

Ο Ησαΐας, ο Αμώς και πολλοί από τους άλλους προφήτες έγραψαν γι αυτό που ο Θεός θέλει να πραγματοποιήσει στο μέλλον – τη βασιλεία του Θεού, τους νέους ουρανούς και τη νέα γη, μια θεραπευμένη υλική δημιουργία: «Τότε θα κάθεται ο λύκος παρέα με το αρνί… Το βρέφος άφοβα θα παίζει στη φωλιά της έχιδνας, το νήπιο που μόλις αποκόπηκε από της μάνας του το γάλα θα απλώνει το χεράκι του στης κόμπρας τη φωλιά» (Ησ. 11:6,8). Απόλυτη πληρότητα και υγεία και ευημερία – στη φυσική, πνευματική, κοινωνική και οικονομική σφαίρα. Όταν  ο Ιωάννης ο Βαπτιστής έστειλε από τη φυλακή δύο μαθητές του να ρωτήσουν τον Ιησού, «Συ είσαι ο ερχόμενος (Μεσσίας) ή να περιμένουμε κανέναν άλλο» (δηλαδή «εσύ είσαι εκείνος που θα φέρει τη βασιλεία του Θεού;), ο Ιησούς απάντησε «Τυφλοί αναβλέπουσι και χωλοί περιπατούσιλεπροί καθαρίζονται, και κωφοί ακούουσι· νεκροί εγείρονται και φτωχοί ακούνε το χαρμόσυνο μήνυμα» (Ματθ. 11:2,5). Αυτή είναι η βασιλεία του Θεού – σαλώμ – πλήρης θεραπεία όλων των σχέσεων στη δημιουργία. Εμείς θα συμφιλιωθούμε με τον Θεό, τη φύση, ο ένας με τον άλλο και με τον εαυτό μας.

Και στον βαθμό που αυτό το μέλλον είναι πραγματικό για μας, θα αλλάξει κάθε τι για το πώς ζούμε στο παρόν. Για παράδειγμα, γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντιμετωπίσουμε τον πόνο και τα παθήματα; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντιμετωπίσουμε τη σωματική ή την πνευματική ελαττωματικότητα και την αρρώστια; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντιμετωπίσουμε την πανδημία του κορωνοϊού; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να κάνουμε το σωστό εάν γνωρίζουμε ότι πρόκειται να μας κοστίσει χρήματα, φήμη, ίσως ακόμη και τη ζωή μας; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντιμετωπίσουμε τον δικό μας θάνατο ή τον θάνατο των αγαπημένων μας; Είναι τόσο δύσκολο επειδή νομίζουμε ότι αυτός ο χαλασμένος κόσμος είναι ο μόνος κόσμος που θα έχουμε πάντοτε. Είναι εύκολο να αισθανόμαστε σαν αυτά τα χρήματα να είναι ο μόνος πλούτος που ποτέ θα έχουμε, σαν αυτό το σώμα να είναι το μόνο σώμα που ποτέ θα έχουμε. Αλλά εάν ο Ιησούς αναστήθηκε, τότε το μέλλον μας είναι τόσο πιο όμορφο κι τόσο πιο βέβαιο απ’ αυτό που έχουμε τώρα.

Ίσως έχετε διαβάσει την ιστορία της Joni EarecksonTada.  Βρέθηκε σε ένα ατύχημα όταν ήταν 17 ετών και από τότε παρέμεινε τετραπληγική, παράλυτη από τον λαιμό και κάτω. Ενώ ακόμα εξακολουθούσε να προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το τρομερό της ατύχημα, πήγαινε στην εκκλησία με το αναπηρικό καροτσάκι.

Το πρόβλημα με το να είναι στο αναπηρικό κοριτσάκι ήταν ότι σε κάποιο σημείο της λειτουργίας (λατρείας) κάθε Κυριακή, ο ιερέας ζητούσε από τον κάθε πιστό να γονατίσει –  κάτι που την έκανε να συνειδητοποιεί το γεγονός ότι αυτή ήταν καθηλωμένη σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Κάποτε βρέθηκε σε ένα συνέδριο στο οποίο ο ομιλητής παρότρυνε τους ανθρώπους να γονατίσουν και να προσευχηθούν. Όλοι γονάτισαν εκτός από την Joni. Έγραψε αργότερα «Με όλους να έχουν γονατίσει, εγώ σίγουρα ξεχώριζα. Και δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου». Αλλά δεν ήταν από αυτολύπηση. Έκλαιγε επειδή η θέα εκατοντάδων ανθρώπων στα γόνατά τους μπροστά στον Θεό ήταν τόσο υπέροχη – «μια εικόνα του ουρανού». Και μετά συνέχισε να κλαίει με μια άλλη σκέψη στο μυαλό της: «Καθισμένη εκεί, σκέφτηκα ότι στον ουρανό θα είμαι ελεύθερη να κάνω άλματα, να χορεύω, να κουνάω τα πόδια μου και να κάνω αερόμπικ. Και…κάποια στιγμή πριν οι καλεσμένοι έρθουν στο γαμήλιο τραπέζι του Αρνίου, το πρώτο πράγμα που σχεδιάζω να κάνω με τα αναστημένα πόδια μου είναι να πέσω μπροστά Του με ευγνώμονα δοξασμένα γόνατα. Θα γονατίσω ήσυχα στα πόδια του Ιησού».

Μετά πρόσθεσε, «Εγώ, με ζαρωμένα παραμορφωμένα δάχτυλα, ατροφικούς μύς, ροζιασμένα γόνατα και χωρίς αίσθηση από τους ώμους και κάτω, θα έχω μια μέρα ένα νέο σώμα, ανάλαφρο, λαμπρό και ντυμένο με δικαιοσύνη – δυνατό και εκθαμβωτικό. Μπορείτε να φανταστείτε την ελπίδα που η ανάσταση δίνει σε κάποιον με τραυματισμένο τον νωτιαίο μυελό σαν εμένα;» Μόνο στο ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού βρίσκουν οι άνθρωποι τέτοια ελπίδα να ζήσουν. Μόνο η ανάσταση μας υπόσχεται όχι απλά καινούριο νου και καρδιά, αλλά επίσης καινούρια σώματα. Θα είναι πολύ πιο άθραυστα, πολύ πιο τέλεια, πολύ πιο όμορφα. Θα μπορούν να είναι και να κάνουν και να αντέχουν το φορτίο που τα σώματα θα μπορούσαν να αντέχουν, με τρόπο που τα τωρινά σώματά μας δεν μπορούν.

Εάν δεν μπορείς να χορεύεις τώρα και επιθυμείς να χορεύεις, στην ανάσταση θα χορεύεις τέλεια. Εάν νιώθεις μοναξιά, στην ανάσταση θα έχεις τέλεια συντροφιά. Εάν είσαι κενός τώρα, στην ανάσταση θα είσαι απόλυτα γεμάτος και ικανοποιημένος. Φίλοι μου, η συνήθης-κοινή ζωή είναι αυτή που πρόκειται να λυτρωθεί. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τη συνηθισμένη ζωή, εκτός από το ότι πάντοτε φεύγει και ποτέ δεν επιστρέφει. Η συνηθισμένη ζωή είναι το φαγητό και η εργασία και οι καρέκλες γύρω από το τζάκι και οι αγκαλιές και η χορευτική μουσική και τα βουνά και η θάλασσα – αυτός ο κόσμος. Ο Θεός τον αγάπησε τόσο πολύ που έδωσε τον μονογενή Του Υιό ώστε εμείς – και ο υπόλοιπος απ’ αυτόν τον συνηθισμένο κόσμο- να μπορέσουμε να λυτρωθούμε και να γίνουμε τέλειοι σαν Αυτόν.

Και αν ξέρεις ότι αυτός δεν είναι ο μόνος κόσμος, ότι αυτό δεν είναι το μόνο σώμα, ότι αυτή δεν είναι η μόνη ζωή που ποτέ θα έχεις – ότι μια μέρα θα έχεις μια τέλεια ζωή, πραγματική, στέρεη- άθραυστη ζωή- τι σημασία έχει τι οι άνθρωποι σκέφτονται για σένα; Είσαι ελεύθερος από τις βασικές ανησυχίες σ’ αυτή τη ζωή, ώστε να μπορείς να είσαι θαρραλέος και ριψοκίνδυνος. Μπορείς να αντιμετωπίσεις το χειρότερο, ακόμη και την πανδημία του κορωνοϊού με γενναιότητα και ελπίδα. Η ανάσταση σημαίνει να περιμένουμε με ελπίδα τη μέρα που τα παθήματά μας θα τελειώσουν. Αλλά σημαίνει ακόμα ότι μπορούμε να προσμένουμε με ελπίδα τη μέρα που τα παθήματά μας θα είναι ένδοξα και θα επαληθευθούν τα λόγια του Παύλου, «Γιατί ό,τι προσωρινά ασκεί μια ελαφριά πίεση πάνω μας μας προετοιμάζει για ολοένα και μεγαλύτερο πλούτο αιώνιας δόξας» (Β’ Κορ. 4:17).

Την ημέρα του Κυρίου – την ημέρα που ο Θεός θα βάλει τα πάντα στη σωστή τους θέση, την ημέρα που κάθε τι λυπηρό θα παρέλθει- εκείνη την ημέρα και οι δικές μας θλίψεις και οι πληγές θα εξαλειφθούν για πάντα, θα ανακαλύψουμε ότι τα χειρότερα πράγματα που ποτέ συνέβησαν σε μας, στο τέλος θα αυξήσουν την αιώνια χαρά μας. Εκείνη τη μέρα, ο Κύριος θα κάνει καινούρια τα πάντα (Αποκ. 21:1-5) και εμείς θα γνωρίσουμε χαρά ανεκλάλητη και ένδοξη πέρα από κάθε περιγραφή. Η χαρά της δόξας θα είναι απείρως μεγαλύτερη για κάθε σημάδι που φέρουμε. Ο Παύλος γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολή του, «Πιστεύω πραγματικά πως αυτά που τώρα υποφέρουμε, δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει Θεός στο μέλλον» (Ρωμ. 8:18).

Ας ζήσουμε, λοιπόν, στο φως της ανάστασης και της ανακαίνισης αυτού του κόσμου και του εαυτού μας τυλιγμένοι μέσα στην ένδοξη χαρά της χάρης και της απαράμιλλης αγάπης Του.

Χριστός Ανέστη

Με τις πιο θερμές ευχές

Για ένα αληθινά ευλογημένο Πάσχα

Αιδέσιμος Ιωάννης Υφαντίδης

The post Μήνυμα Μεγάλης Εβδομάδας από τον Ποιμένα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας: «Νυνί δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών» (Α’ Κορ. 15:20) appeared first on Eptanews.gr.

Πόσο διαφορετικά, όμως, ήταν τα πράγματα αναφορικά με Κάποιον Άλλο που μετακόμισε στη «γειτονιά» μας για να κατοικήσει στην καρδιά μας. Ο Ιησούς Χριστός- ο Κύριος του σύμπαντος και ο Δημιουργός των πάντων- διάλεξε να κατοικήσει ανάμεσά μας! Όπως λέει ο Απόστολος Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του «και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν» (1:14). Ο Χριστός διάλεξε να συνδεθεί στενά με όλους εμάς για να μας φέρει κοντά στον Θεό και να αλλάξει την κατάσταση των πραγμάτων.

Υπάρχουν, βέβαια, πάντοτε οι αποθαρρυμένοι που λένε, «Ο ερχομός του Χριστού στη γη δεν άλλαξε τα πράγματα για μένα ούτε έφερε κάποια ουσιαστική αλλαγή στη ζωή μου». Προσπαθώντας να απαντήσουμε, ας σκεφθούμε τέσσερις αλήθειες:

α. ο Ιησούς δεν παρέμεινε ένα βρέφος. «Το δε παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι» (μετφρ. «το παιδί μεγάλωνε και το πνεύμα του δυνάμωνε» Λουκ. 2:40) και είχε μια αποτελεσματική διακονία κηρύττοντας και θεραπεύοντας (Ματθ. 9:35).

β. ο σταυρωμένος Κύριός μας δεν παρέμεινε στον τάφο. Αναστήθηκε και είναι ο ζωντανός Σωτήρας μας (Ματθ. 28:1-7∙Αποκ. 1:18).

γ. ο αναστημένος Σωτήρας μας δεν παρέμεινε στη γη. Αναλήφθηκε στον ουρανό για να ετοιμάσει τόπο για μας και να στείλει το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα μας (Ιωαν. 14:2, 25-26∙ Πράξ. 1:8,9).

δ. ο εξυψωμένος Κύριός μας δεν θα παραμείνει στον ουρανό. Θα επιστρέψει για να μας πάρει κοντά του, ώστε όπου είναι αυτός να είμαστε κι εμείς (Ιωαν. 14:3).

Η γέννηση του Χριστού έχει αλλάξει τα πράγματα, έχει κάνει τη διαφορά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς θα έχουμε μια ζωή χωρίς στεναχώριες και δυσκολίες. Ο Ιησούς είπε, «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε» (μετάφρ. «ο κόσμος θα σας κάνει να υποφέρετε»). Αλλά μετά πρόσθεσε, «Αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωάν. 16:33). Επειδή, εάν Τον δεχτήκαμε ως Κύριο και Σωτήρα μας, η παρουσία και η δύναμη του Χριστού είναι μέσα μας, ώστε εμείς να μπορούμε να θριαμβεύουμε πάνω στις δοκιμασίες και τις δυσκολίες της ζωής, ακόμη και μέσα στον κορονοϊό. Αυτός είναι λόγος για να κάνουμε κουράγιο! Αντί να τσακιστούμε από τα βάσανα, μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε με βεβαιότητα επειδή ο Χριστός πραγματικά κάνει τη διαφορά.

Καθώς, λοιπόν, αυτή την περίοδο σκεφτόμαστε το Βρέφος στη φάτνη της Βηθλεέμ, ας συνειδητοποιήσουμε πόσο πολύτιμο είναι το γεγονός ότι Αυτός όχι μόνο μετακόμισε στη «γειτονιά» μας, αλλά ότι ήρθε σ’ αυτήν για να αλλάξει τα πράγματα και να μας χαρίσει την προσωπική εμπειρία της λύτρωσης και της σωτηρίας. Η εμπειρία αυτή πηγάζει από το ολοκληρωμένο έργο του Χριστού επάνω στον Σταυρό του Γολγοθά και θα γίνει δική μας εάν κάποτε εμείς ανταποκριθούμε σ’ Αυτόν με πίστη και Του παραδώσουμε τα ηνία της ζωής μας.

Σας εύχομαι καλά Χριστούγεννα και ευλογημένος ο καινούργιος χρόνος.

 Αιδ.  Γιάννης Υφαντίδης

The post «Τα Χριστούγεννα κάνουν τη διαφορά» Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα από τον Ποιμένα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας appeared first on Eptanews.gr.

Πώς μπορούμε να πιστεύουμε στην αγάπη του Θεού όταν φαίνεται να υπάρχουν πολύ ισχυρές ενδείξεις (ή και αποδείξεις) που τη διαψεύδουν; Τσουνάμι, σεισμοί, τυφώνες, πλημμύρες, φτώχεια, πείνα, αδικία, εκμετάλλευση, αρρώστια, ατυχήματα, πόλεμοι, πανδημία κορωνοϊού.

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι το γεγονός των παθημάτων αναμφίβολα αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση στη Χριστιανική πίστη. Ευαίσθητα πνεύματα ρωτούν εάν ο ανθρώπινος πόνος μπορεί να συμβιβασθεί με τη δικαιοσύνη και την αγάπη του Θεού. Ένας συγγραφέας προχωράει ακόμα πιο πέρα για να εκφράσει αυτό που για πολλούς δεν επιτρέπεται να βγει από τα χείλη τους, που πιθανόν κι εμείς το σκεφτήκαμε αλλά ποτέ δεν τολμήσαμε να το ξεστομίσουμε: «Αν πράγματι ο Θεός κυβερνάει τον κόσμο… γιατί είναι τόσο ιδιότροπος και άδικος; Πρόκειται μήπως για κάποιον τεράστιο σαδιστή που ικανοποιείται να μας βλέπει να σφαδάζουμε από τον πόνο;»

Αυτό που η Αγία Γραφή κάνει, δεν είναι να μας λύσει το πρόβλημα του πόνου αλλά να μας δώσει τη σωστή προοπτική από την οποία να το δούμε. Εάν την υιοθετήσουμε, τότε κάθε φορά που θα βρισκόμαστε σε μεγάλη αγωνία, θα ανηφορίζουμε στο λόφο που ονομάζεται Γολγοθάς και από κει θα βλέπουμε και θα αξιολογούμε τις τραγωδίες της ζωής.

Αυτό που κάνει τον πόνο αβάσταχτο δεν είναι τόσο αυτός ο ίδιος ο πόνος που καλούμαστε να υποφέρουμε, όσο το αίσθημα ότι ο Θεός δεν νοιάζεται. Φανταζόμαστε τον Θεό να βρίσκεται ξαπλωμένος σε μια ουράνια αναπαυτική πολυθρόνα αδιάφορος μπροστά στα παθήματα του κόσμου. Ακριβώς αυτή τη συκοφαντική παραμόρφωση του Θεού, ο Σταυρός την κάνει θρύψαλα. Θα πρέπει να δούμε τον Θεό όχι σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, αλλά επάνω στον Σταυρό. Επειδή ο Θεός που επιτρέπει σε μας να υποφέρουμε, υπέφερε εκεί ο ίδιος στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, και συνεχίζει να υποφέρει στα δικά μας πρόσωπα σήμερα. Ο Θεός μας είναι ένας πάσχων Θεός, δεν έχει ανοσία στα παθήματα. Πρέπει να Τον δούμε να κλαίει πάνω στην αμετανόητη πόλη της Ιερουσαλήμ και να πεθαίνει επάνω στον Σταυρό.

Μια λεπτομέρεια στην ιστορία του Πάσχα μου κινεί πάντοτε το ενδιαφέρον: Γιατί ο Ιησούς διατήρησε τα σημάδια από τη σταύρωσή Του; Πιθανόν θα μπορούσε να έχει ένα αναστημένο σώμα χωρίς αυτά τα σημάδια, και όμως διάλεξε να τα διατηρήσει και να αναγνωρίζεται απ’ αυτά. Θα μπορούσε κάποιος να τα δει με τα μάτια του και να βάλει το χέρι του σ’ αυτά, όπως ο Θωμάς.

Πιστεύω ότι η ιστορία του Πάσχα θα ήταν ελλιπής χωρίς αυτά τα σημάδια στα χέρια, τα πόδια και την πλευρά του Ιησού. Τα σημάδια, γι’ Αυτόν είναι ένα χαρακτηριστικό της ζωής στον πλανήτη μας, μια διαρκής υπενθύμιση εκείνων των ημερών του περιορισμού και των παθημάτων Του.

Παίρνω θάρρος από τα σημάδια του Ιησού. Από τη σκοπιά του ουρανού, αποτελούν το πιο φοβερό γεγονός που ποτέ έλαβε χώρα στην ιστορία του κόσμου. Όμως, ακόμη κι αυτό το γεγονός της σταύρωσης, το Πάσχα το μετέτρεψε σε ανάμνηση. Εξαιτίας του Πάσχα, μπορώ να ελπίζω ότι τα δάκρυα που χύνουμε, τα χτυπήματα που δεχόμαστε, ο συναισθηματικός πόνος, η κραυγή αγωνίας για τον κορωνοϊό, η βαθιά θλίψη για φίλους και αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν, όλα αυτά θα γίνουν αναμνήσεις, όπως τα σημάδια του Ιησού. Τα σημάδια ποτέ δεν σβήνουν τελείως, αλλά ούτε και μας πληγώνουν άλλο πια. Θα έχουμε καινούρια σώματα, καινούριους ουρανούς και καινούρια γη. Θα έχουμε μια καινούρια αρχή, μια Πασχαλινή αρχή.

Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν δύο τρόποι θεώρησης της ανθρώπινης ιστορίας. Ο ένας τρόπος είναι να εστιάσουμε την προσοχή μας στους πολέμους και τη βία, στην αθλιότητα, τον πόνο, την πανδημία, την τραγωδία και τον θάνατο. Από αυτήν τη άποψη το Πάσχα φαίνεται σαν μια παραμυθένια εξαίρεση, μια εντυπωσιακή αντίφαση στο όνομα του Θεού. Αυτό δίνει κάποια παρηγοριά, αν και ομολογώ ότι όταν ο καλύτερος παιδικός μου φίλος έφυγε από τη ζωή με τραγικό θάνατο, η θλίψη ήταν τόσο πολύ βαθιά, που κάθε ελπίδα στη ζωή μετά θάνατον φαινόταν ισχνή και ανυπόστατη.

Υπάρχει, όμως, ένας άλλος τρόπος θεώρησης του κόσμου. Εάν πάρω το Πάσχα ως το σημείο εκκίνησης, ως ένα αδιάσειστο γεγονός για το πώς ο Θεός αντιμετωπίζει εκείνους που αγαπάει, τότε η ανθρώπινη ιστορία γίνεται η αντίφαση και το Πάσχα γίνεται το προοίμιο της τελικής πραγματικότητας. Η ελπίδα τότε ρέει σαν λάβα κάτω από το φλοιό της καθημερινής ζωής.

Αυτό ίσως περιγράφει και την αλλαγή στην προοπτική των μαθητών του Κυρίου καθώς κάθονταν σε κλειδωμένα δωμάτια συζητώντας τα ακατανόητα συμβάντα της Κυριακής του Πάσχα (Λουκάς 24:21• Ιωάννης 20:19-20). Υπό μια έννοια τίποτα δεν έχει αλλάξει: η Ρώμη εξακολουθούσε να έχει υπό την κατοχή της την Παλαιστίνη, η επικήρυξη των μαθητών από τις θρησκευτικές αρχές εξακολουθούσε να ισχύει, ο θάνατος και το κακό εξακολουθούσαν να βασιλεύουν. Βαθμιαία, όμως, το σοκ της συνειδητοποίησης της νίκης του Ιησού επάνω στον θάνατο με την ανάστασή Του, έδωσε τη θέση του σε ένα παρατεταμένο κύμα χαράς. Εάν ο Θεός μπόρεσε να το κάνει αυτό… Τότε… και για μας η ζωή, τα παθήματα και η ιστορία του κόσμου έχουν άλλο νόημα. Τότε μπορώ να συνεχίζω να Τον λατρεύω και να Τον προσμένω. Τότε ο Θεός «Θα διώξει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους (μας) και ο θάνατος δεν θα υπάρχει πια• ούτε πένθος ούτε κλάμα ούτε πόνος θα υπάρχει πια, γιατί τα παλιά πέρασαν. Και αυτός που καθόταν στο θρόνο είπε: ‘Να, όλα τα κάνω καινούρια’» (Αποκάλυψη 21:4,5).

Με τις πιο θερμές ευχές

Για ένα αληθινά ευλογημένο Πάσχα

Αιδέσιμος Ιωάννης Υφαντίδης

Αν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Μήνυμα Μ. Εβδομάδας από τον ποιμένα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας: «Η Ιστορία του Πάσχα και τα ανθρώπινα παθήματα» appeared first on Eptanews.gr.