Ο Σνάππυ προέκυψε όταν ο πυρήνας ενός κυττάρου δέρματος που πάρθηκε από το αυτί ενός ενήλικα Αφγανού σκύλου (αριστερά στη φωτογραφία) τοποθετήθηκε σε ένα ωάριο του χρυσού Λαμπραντόρ (δεξιά στη φωτογραφία) και το μεταλλαγμένο ωάριο τοποθετήθηκε στο θηλυκό Λαμπραντόρ για κυοφορία. Ο κλώνος ήρθε στον κόσμο 60 ημέρες μετά με καισαρική.

Μετά τα πολλά πετυχημένα πλεόν πειράματα κλωνοποίησης SCNT (somatic cell nuclear transfer), μεταφοράς πυρήνος από σωματικό κύτταρο δηλαδή, το 2009 το ίδιο πανεπιστήμιο έκανε διαγωνισμό online για να διαλέξει την οικογένεια που θα κλωνοποιούσε το κατοικίδιό της. Νικητές του διαγωνισμού ήταν οι Όττος.

Οι Όττος είχαν αποθηκευμένο το dna του σκύλου τους (ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί) και τον Οκτώβριο πλήρωσαν 155 χιλιάδες δολάρια για να κλωνοποιήσουν το σκύλο τους, τον Σερ Λάνσελοτ. Ο μικρός κλώνος γεννήθηκε επιτυχώς, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα υγείας, τον Νοέμβριο του 2008. Ο διευθυντής της BioArts παρέδωσε το κουτάβι στην οικογένεια στις 26 Ιανουαρίου του 2009.

Αυτή είναι η ψυχρή αποτύπωση της σειράς των γεγονότων. Αναρωτιέμαι όμως τι είδους αγάπη είναι αυτή που θέλει αντίγραφα κι αναπαραγωγές. Το ίδιο αναρωτιέμαι και όταν κάποιος χάνει το κατοικίδιό του και αποκτά, μάλλον τελικά, το επόμενο, δίνοντάς του το ίδιο όνομα. Πόσο μοναδικό υπήρξε τελικά για αυτούς αυτό το πλάσμα; Και πόση ικανότητα είχαν οι ίδιοι να εκτιμήσουν την μοναδικότητά του αφενός, και από την άλλη να συνδεθούν και να αγαπήσουν;

Ένα από τα πράγματα που ξεχωρίζει την αγάπη από την εξάρτηση και την προσκόλληση είναι και η ικανότητα να πενθείς. Να περνάς τα φυσιολογικά στάδια του αποχωρισμού που σου επιβάλλει το τέλος μιας ζωής και να προχωράς, τιμώντας τις αναμνήσεις σου. Αν δεν το κάνεις πιθανόν νιώθεις ενοχές. Αν δεν το κάνεις σημαίνει ότι δεν αγαπάς ούτε τον εαυτό σου. Δεν του δίνεις την ευκαιρία να μάθει, να αλλάξει, να εξελιχθεί, να δημιουργήσει νέες αναμνήσεις μέσα από ένα υπάρχον παρόν από το οποίο δεν απουσιάζεις.

Αν δεν κόστιζε η κλωνοποίηση θα το τολμούσατε; Αν η απάντηση είναι “ναι” μάλλον δεν το είχατε αγαπήσει ποτέ ως το μοναδικό πλάσμα που ήταν. Σκεφτείτε το.

Με αφορμή την επιδημία του κορωνοϊού…

Μέχρι να ανακαλυφθούν οι ουσίες που αποτελούν, πλέον, την βάση για τα διάφορα σκευάσματα εμβολίων ενάντια στον κωρονοϊό, εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια, ζώα έχασαν την ζωή τους μαρτυρικά στα πάμπολλα ερευνητικά κέντρα ανά τον κόσμο. Δοκιμές του εμβολίου σε ζώα δεν θα γίνουν, κατά τις δηλώσεις όλων των ερευνητικών κέντρων. Παρακάμπτοντας το χρονοβόρο σύνηθες πρωτόκολλο, και λόγω του μεγέθους της απειλής, οι δοκιμές θα γίνουν απευθείας σε ανθρώπους, Βέβαια ο αμερικανικός στρατός έχει, ήδη, δηλώσει, εδώ και πέντε ημέρες, πως ξεκινά τις δοκιμές του εμβολίου σε ζώα, αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση…

Εις μνήμην όλων των ζώων τα οποία μολύνθηκαν για να δοκιμαστούν διάφορες θεραπευτικές ουσίες για να συντεθεί το εμβόλιο, εις μνήμην των εκατομμυρίων ζώων που υπέφεραν, υποφέρουν και θα υποφέρουν για να ζούμε εμείς και να ζούμε καλύτερα, σκεφτείτε και τα παρακάτω:

Έπαψε η υγεία να είναι θείο δώρο κι έγινε δώρο όλων αυτών των δύστυχων πλασμάτων που καταδικάστηκαν με το πρόσχημα ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος, προκειμένου να έχουμε υγεία, ευζωία, μακροζωία και τονωμένη αυτοπεποίθηση.

Γι’ αυτό κάθε φορά που παίρνουμε μια ασπιρίνη, μια αντιβίωση, ή βάζουμε αντι-ηλιακό να θυμόμαστε και να λέμε και κανένα ευχαριστώ…

Όχι ότι θα απαλύνουμε κάποιο μαρτύριο έτσι, ίσως όμως, μέρα με τη μέρα, καταλάβουμε πόσο ακριβό είναι το τίμημα και πως δεν υπάρχουμε μόνο εμείς, οι δικές μας ανάγκες και ο δικός μας πόνος.

Ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μέρος ενός συνόλου αλληλεξαρτώμενου και εξυπηρετούμε αλληλένδετα την ίδια ισορροπία. Ίσως αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τί αξίζει τον κόπο και τί όχι και αλλάξουμε κάποιες συνήθεις και κάποια προϊόντα. Όλο και περισσότερες εταιρείες κάνουν πειράματα in vitro για την καταλληλότητα των προϊόντων τους. Εύκολα μπορούμε να βρούμε καλλυντικά, καθαριστικά, θεραπευτικά μέσα κ.ά. που δεν έχουν δοκιμαστεί σε ζώα.

Ας φανταστούμε πόσο όμορφος θα είναι ένας γκρίζος κόσμος μακρόβιων γερόντων σε μια γη που το μόνο που θα αναπνέει θα είναι ο άνθρωπος…

The post Κλώνοι και αγάπες… – Άρθρο της Αντωνίας Νατσιοπούλου appeared first on Eptanews.gr.