Σημείωσε, σχετικά με την πανδημία ότι η «χώρα δεν θα ξανακλείσει» και πως η τρίτη δόση εμβολιασμού θα είναι υποχρεωτική για όσους κλάδους υφίσταται και τώρα υποχρεωτικότητα. Όσον αφορά τα σχολεία είπε: «Πρόθεσή μας είναι τα σχολεία να μείνουν ανοικτά. Προφανώς δεν είμαι σε θέση να προβλέψω την πορεία της πανδημίας».

Ο κ. Μητσοτάκης αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, και στον πρόσφατο ανασχηματισμό, σχολιάζοντας, σχετικά με το θέμα Αποστολάκη πως «θεωρώ ότι έχω εξαντλήσει τη διάθεση μου να είμαι συναινετικός με ανθρώπους και πολιτικούς χώρους που δεν δείχνουν καμία διάθεση συναίνεσης.

Απαντώντας σε ερώτηση της «Κ» σχετικά με τις δημοσκοπήσεις και την κάμψη που καταγράφεται για την κυβέρνηση καθώς και για το κατά πόσο η κυβέρνηση έστριψε προς τα δεξιά μετά τον ανασχηματισμό, είπε ότι ο ίδιος ζήτησε συγγνώμη γι αυτό το οποίο έγινε το καλοκαίρι ως προς τις δασικές πυρκαγιές.

«Παρότι προσπαθήσαμε πολύ και ήμασταν πιο έτοιμοι από οποιαδήποτε άλλη χρονιά δεν καταφέραμε να προστατεύσουμε το φυσικό περιβάλλον στο βαθμό που θα θέλαμε. Η συγγνώμη βέβαια πρέπει να ακολουθείται από απτά αποτελέσματα, πρόσθεσε και τόνισε ότι η μεγάλη εικόνα είναι ότι η κυβέρνηση στα δύο χρόνια που είναι σημείο καμπής προηγείται με διψήφιο αριθμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αν κάπου εκφράζεται μια λογική δυσαρέσκεια, επισήμανε, οφείλουμε να τη λάβουμε σοβαρά υπόψη μας, να δούμε τι έχουμε κάνει λάθος, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και από κει και πέρα να βελτιωθούμε. Όσον αφορά τη στροφή, είπε, δεν χρησιμοποιώ ούτε δεξιόμετρα ούτε αριστερόμετρα. Αυτό που με νοιάζει είναι η κυβέρνηση να γράφει πολλά χιλιόμετρα, χιλιόμετρα δουλειάς και να μπορεί να εκφράζει πολιτικά, αυτό για το οποίο μίλησα χθες, μια πλατιά ευρεία κοινωνική συμμαχία της Ευρώπης, της λογικής, του ορθολογισμού, που απεχθάνεται την πόλωση, που θέλει έργα και όχι λόγια που απαιτεί από τους πολιτικούς, ειλικρίνεια, αποτέλεσμα και που ταυτόχρονα είναι σε θέση να συνθέτει και όχι να διχάζει. Θα μείνω στα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτής της διακυβέρνησης», τόνισε ο πρωθυπουργός.

Αναλυτικά τα βασικά σημεία της συνέντευξης του πρωθυπουργού

Έως το τέλος του 2023 το μετρό Θεσσαλονίκης

«Δεν υπάρχει άλλη περιοχή, άλλη πόλη της πατρίδας, που να γίνονται σωρευτικά τόσα έργα υποδομής. Θέλω να τονίσω τη συνέπεια της κυβέρνησης ως προς τις προεκλογικές της εξαγγελίες, αλλά και τη συνέπεια στα όσα είχα πει στην πρώτη ΔΕΘ, που μίλησα ως πρωθυπουργός. Το χρονοδιάγραμμα της ολοκλήρωσης του ΜΕΤΡΟ είναι να παραδοθεί στο τέλος του 2023. Σε ό,τι αφορά στις παρεμβάσεις για τη χρήση γης έχουμε ολοκληρώσεις όλες τις διαδικασίες. Για παράδειγμα οι εργασίες για το πάρκο “Παύλος Μελάς” ξεκινούν τους επόμενους μήνες. Οραματικό έργο επίσης η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου, πολύ σημαντικό και το ογκολογικό νοσοκομείο. Βεβαίως υπάρχουν και τα γήπεδα του ΠΑΟΚ και τουΆρη. Τα 11 στρέμματα που βρίσκονται στο βορειοανατολικό άκρο του οικοπέδου, που ανήκουν στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, θα αποδοθούν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για να ενισχυθεί το πράσινο στην περιοχή. Η Θεσσαλονίκη είναι πολύ ακμάζουσα, προσελκύει επενδύσεις, είναι μία πόλη που προάγει την έρευνα και την παιδεία. Στη Θεσσαλονίκη έχουμε ξενόγλωσσο προπτυχιακό πρόγραμμα Ιατρικής, με δίδακτρα 12.000 ευρώ. Αυτό είναι το όραμα μου για την Θεσσαλονίκη», τόνισε ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης απαντώντας στην πρώτη ερώτηση για τα έργα, που δρομολογούνται στην Θεσσαλονίκη και εν γένει στην Βόρειο Ελλάδα.

«Η χώρα δεν θα ξανακλείσει»

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, που αφορούσε στην αβεβαιότητα λόγω της πανδημίας για τους επόμενους μήνες και κατά πόσο αυτή θα επηρεάσει τα μέτρα ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι τα μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας θα εξακολουθήσουν να ισχύουν και ότι θα έχουμε τις μάσκες μαζί μας για καιρό ακόμα.

Ανέφερε ότι θα επιμείνουμε σε πολλά τεστ και για τη στρατηγική των εμβολιασμών είπε ότι χωρίς να αποκλείει τίποτα δεν είναι στις προθέσεις τους η επέκταση της υποχρεωτικότητας. «Δεν μπορώ να το αποκλείσω. Αυτή τη στιγμή δεν είναι στις προθέσεις μου», είπε.

Σχετικά με την πορεία της οικονομίας είπε ότι αισθάνεται ασφαλής με την πρόβλεψη για ανάπτυξη 5,9% το 2021. «Αυτό είναι το ελάχιστο επίπεδο ανάπτυξης που μπορούμε να πετύχουμε το 2021», ενώ για τα μέτρα που ανακοίνωσε ότι υπακούουν σε μια συνολική στρατηγική της κυβέρνησης να δημιουργεί πλούτο και να τον μοιράζει με δίκαιο τρόπο.

Επίσης τόνισε πως δεν έχουμε τελειώσει με την πανδημία αλλά υπογράμμισε ότι οι βαθμοί αβεβαιότητας δεν έχουν να κάνουν με το ενδεχόμενο περιορισμό της οικονομικής δραστηριότητας και σημείωσε πως η χώρα δεν θα ξανακλείσει καθώς ό,τι κι αν γίνεται δεν θα υπάρξει περιορισμός της οικονομικής δραστηριότητας.

Υποχρεωτικότητα και για την 3η δόση

Ο πρωθυπουργός δήλωσε ακόμη πως η 3η δόση του εμβολίου για τον κορωνοϊό θα είναι υποχρεωτική για τις επαγγελματικές κατηγορίες που ισχύει η υποχρεωτικότητα του εμβολίου.

Παράλληλα είπε ότι τα επιστημονικά δεδομένα κατατείνουν στο να κάνει την 3η δόση ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού και ότι είναι απαραίτητη στους ανοσοκατασταλμένους. Ο κ. Μητσοτάκης είπε ότι η Επιτροπή Εμβολιασμού θα αποφασίσει και πως είναι σημαντικό όσοι έκαναν το εμβόλιο νωρίς να κάνουν την 3η δόση. «Έχουμε αιτήματα από τους υγειονομικούς στους οποίους θα είναι υποχρεωτική. Πιστεύω ότι πρέπει να την επεκτείνουμε και σε άλλους», συμπλήρωσε.

Σχολεία

Σε ερώτηση για το αν υπάρχει περίπτωση να κλείσουν τα σχολεία λόγω της πανδημίας δήλωσε τα εξής:

«Πρόθεσή μας είναι τα σχολεία να μείνουν ανοικτά. Προφανώς δεν είμαι σε θέση να προβλέψω την πορεία της πανδημίας. Βέβαιο είναι ότι πρέπει να αυξήσουμε τα ποσοστά εμβολιασμών στα παιδιά άνω των 12 ετών. Να μιλήσουμε με τους παιδιάτρους. Το εμβόλιο είναι ασφαλές και αποτελεσματικό και στα παιδιά, και στους εφήβους. Αποδίδω μεγάλη σημασία στα self test. Αν σε ένα τμήμα έχουμε πάνω από 50% άρρωστα [παιδιά] το τμήμα θα κλείσει. Δεν μπορεί να προβλέψει κανείς τι θα γίνει. Ενθαρρυντικό ότι παραπάνω από 8 στους 10 εκπαιδευτικούς είναι εμβολιασμένοι, έδειξαν μεγάλη ωριμότητα».

Ερωτηθείς για το θέμα των πλαστών πιστοποιητικών εμβολιασμού και νόσησης ο πρωθυπουργός: «Ίσως θα θυμάστε πως, όταν ήμουν υπουργός, ήμουν ο πρώτος που ανακίνησε το ζήτημα των πλαστών βεβαιώσεων δημοσίων υπαλλήλων. Αδιανόητο αυτό που συνέβη. Θα εξαντλήσουμε την πειθαρχική μας αυστηρότητα και ταυτόχρονα θα κινηθεί και η δικαιοσύνη».

Μέτρα στήριξης

Σε ερώτηση για την κρατική στήριξη ενώπιον των ανατιμήσεων και αν υπάρχει ευρύτερος σχεδιασμός αν η ακρίβεια επιμείνει, ο πρωθυπουργός, κατά τη διάρκεια της σχετικής συνέντευξης Τύπου, απάντησε ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα παγκόσμιο φαινόμενο το οποίο είναι ως επί το πλείστον εισαγόμενο και είναι ένα πρόβλημα το οποίο το αντιμετωπίζουν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες.

Κατ’ αρχάς, είπε, στη χώρα μας είχαμε πληθωρισμό στο 1,9% έναντι 3% στην ευρωζώνη τον Αύγουστο. «Πέρα από το ότι είναι ένα προσωρινό φαινόμενο, ενισχύσαμε σημαντικά το διαθέσιμο εισόδημα. Εκεί ακριβώς αποσκοπούσε και αποσκοπεί η μείωση των φόρων.

Έχουμε στη διάθεσή μας εργαλεία όπως η μείωση του ΦΠΑ σε συγκεκριμένες κατηγορίες προϊόντων, λογαριάζουμε να τα ενεργοποιήσουμε μέχρι τον Ιούνιο του 2022. Η δεύτερη γραμμή άμυνας είναι ο έλεγχος της αγοράς για τη διασφάλιση της σωστής λειτουργίας του ανταγωνισμού. Υπάρχει η σχετική νομοθεσία της αισχροκέρδειας», είπε ο πρωθυπουργός και προσέθεσε:

Ρεύμα – ΕΝΦΙΑ

«Κάνουμε μια πολύ σημαντική παρέμβαση στην περίπτωση του ρεύματος για να περιορίσουμε στο ελάχιστο τις όποιες αυξήσεις. Έχουμε το δάχτυλό μας πάνω στον σφυγμό της κοινωνίας. Κινούμαστε πριν χτυπήσει το πρόβλημα. Αύριο θα ανακοινωθούν τα μέτρα και μαζί τους η αύξηση του επιδόματος θέρμανσης που δίνεται πολύ πιο στοχευμένα. Είναι πολύ σημαντική παρέμβαση για όλους, δηλαδή η κάλυψη της αύξησης της τιμής του ρεύματος, και με τη συνεργασία της ΔΕΗ. Ποτέ δεν έχουμε πει κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, αλλά για μείωση με αποτέλεσμα να έχουμε έναν πιο δίκαιο ΕΝΦΙΑ, θέλω τα μέτρα να είναι δίκαια», είπε ακόμη

Ο πρωθυπουργός είπε ακόμα ότι σχετικά με τον ΕΝΦΙΑ θα μιλήσει πιο αναλυτικά στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό. «Άποψη μας είναι πως και τα επόμενα χρόνια θα συνεχίζει η οικονομία να παρουσιάζει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Πολύ σημαντική είναι η εξαγγελία για τις γονικές παροχές», τόνισε ο πρωθυπουργός.

Ανασχηματισμός

«Πριν από κάθε ενδεχόμενο ανασχηματισμό γράφονται πολλά κείμενα, όλοι νομίζετε πως έχετε σχεδιάσει τον ανασχηματισμό, που θα θέλατε να δείτε, αλλά επιτρέψτε μου η επιλογή των υπουργών είναι δικό μου αποκλειστικό προνόμιο. Ο βασικός πυρήνας της κυβέρνησης παρέμεινε άθικτος και η κυβέρνηση πάει καλά. Σε ένα αντικείμενο όπως η πολιτική προστασία δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο. Θεώρησα πως επέλεξα έναν άνθρωπο, το βιογραφικό του οποίου πληρούσα τα κριτήρια. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε, δεν θέλω να επεκταθώ. Τελικώς επελέγη ο Χρήστος Στυλιανίδης, ένας επιχειρησιακός υπουργός και ένας ακόμη πιο επιχειρησιακός υφυπουργός για να συνεχίσουν το σημαντικό έργο του Νίκου Χαρδαλιά. Θεωρώ πως έχω εξαντλήσει τη διάθεση μου να είμαι συναινετικός με ανθρώπους και πολιτικούς χώρους που δεν δείχνουν καμία διάθεση συναίνεσης. Συνομιλώ με την κοινωνία και αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Με ανθρώπους, που μου ζητάνε συναίνεση από τη Βουλή και μία εβδομάδα μετά κάνουν αυτά που έκαναν δεν έχω και πολλά να πω», απήντησε ο πρωθυπουργός σε ερώτηση για τον πρόσφατο ανασχηματισμό.

Δημοσκοπήσεις

Απαντώντας σε ερώτηση της «Κ» σχετικά με τις δημοσκοπήσεις και την κάμψη που καταγράφεται για την κυβέρνηση καθώς και για το κατά πόσο η κυβέρνηση έστριψε προς τα δεξιά μετά τον ανασχηματισμό είπε ότι ο ίδιος ζήτησε συγγνώμη γι αυτό το οποίο έγινε το καλοκαίρι ως προς τις δασικές πυρκαγιές. Παρότι προσπαθήσαμε πολύ και ήμασταν πιο έτοιμοι από οποιαδήποτε άλλη χρονιά δεν καταφέραμε να προστατεύσουμε το φυσικό περιβάλλον στο βαθμό που θα θέλαμε.

Η συγγνώμη βέβαια πρέπει να ακολουθείται από απτά αποτελέσματα, πρόσθεσε και τόνισε ότι η μεγάλη εικόνα είναι ότι η κυβέρνηση στα δύο χρόνια που είναι σημείο καμπής προηγείται με διψήφιο αριθμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αν κάπου εκφράζεται μια λογική δυσαρέσκεια, επισήμανε, οφείλουμε να τη λάβουμε σοβαρά υπόψη μας, να δούμε τι έχουμε κάνει λάθος, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και από κει και πέρα να βελτιωθούμε.

Όσον αφορά τη στροφή, είπε, δεν χρησιμοποιώ ούτε δεξιόμετρα ούτε αριστερόμετρα. Αυτό που με νοιάζει είναι η κυβέρνηση να γράφει πολλά χιλιόμετρα, χιλιόμετρα δουλειάς και να μπορεί να εκφράζει πολιτικά, αυτό για το οποίο μίλησα χθες, μια πλατιά ευρεία κοινωνική συμμαχία της Ευρώπης, της λογικής, του ορθολογισμού, που απεχθάνεται την πόλωση, που θέλει έργα και όχι λόγια που απαιτεί από τους πολιτικούς, ειλικρίνεια, αποτέλεσμα και που ταυτόχρονα είναι σε θέση να συνθέτει και όχι να διχάζει. Θα μείνω στα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτής της διακυβέρνησης, τόνισε ο πρωθυπουργός.

Για πρόωρες εκλογές

Ο πρωθυπουργός απέρριψε εκ νέου το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών τονίζοντας πως η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία. «Προσβλέπω σε νίκη στις επόμενες εκλογές και γι αυτό σχεδιάζω σε πορεία δεκαετίας. Θα ήθελα να μείνετε στις δικές μου διαβεβαιώσεις», ανέφερε μεταξύ άλλων, ενώ τόνισε ότι ποτέ έως τώρα δεν σκέφτηκε πρόωρες κάλπες.

Αναφερόμενος δε έμμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τις αναφορές του σε εκλογές, τόνισε χαρακτηριστικά: «Οι γαλοπούλες δεν βιάζονται να έρθουν τα Χριστούγεννα».

Ερωτηθείς για το τι θα συμβεί αν στις επόμενες εκλογές η ΝΔ δεν έχει αυτοδυναμία απάντησε: «Θα διεκδικήσουμε την αυτοδυναμία και στην πρώτη κάλπη. Αν δεν την πετύχουμε η χώρα θα οδηγηθεί σε δεύτερες εκλογές. Η απλή αναλογική δεν επιτρέπει ουσιαστικά το σχηματισμό κυβέρνησης παρά μόνο με συνεργασία πρώτου με δεύτερου κόμματος κάτι το οποίο αποκλείω κατηγορηματικά».

«Πολιτικό και αξιακό χάσμα με τον ΣΥΡΙΖΑ»

Απαντώντας σε άλλη ερώτηση σχετικά με παρελθούσες δηλώσεις του κ. Τσίπρα σχετικά με τη μεσαία τάξη, ο πρωθυπουργό απάντησε:

«Το τι έκανε ο κ. Τσίπρας για τη μεσαία τάξη το θυμάται πολύ καλά η μεσαία τάξη, δεσμεύθηκα προεκλογικά να επιστρέψω όσα της πήρε ο κ. Τσίπρας και αυτό κάνω. Θα συμβούλευα τον κ. Τσίπρα να μη μιλάει για τη μεσαία τάξη, γιατί εκείνος με ιδεολογική εμμονή την διέλυσε».

Σε ερώτηση σχετικά με την όξυνση της αντιπαράθεσης με την αξιωματική αντιπολίτευση και το αν υπάρχει διχασμός στην ελληνική κοινωνία, ο πρωθυπουργός απάντησε ότι ο κ. Τσίπρας έχει επιλέξει μία στρατηγική όξυνσης και προσωπικών επιθέσεων.

Εγώ δεν μπορώ να παρακολουθήσω αυτή τη λογική. Ξέρω ότι όποιος επιτίθεται με τέτοιους χαρακτηρισμούς είναι συνήθως που δεν έχει επιχειρήματα, είπε ο κ. Μητσοτάκης. Και συνέχισε: Αισθάνομαι ότι αυτή τη στιγμή με τον ΣΥΡΙΖΑ μας χωρίζει, πολιτικό, αξιακό και πολιτιστικό χάσμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ελληνική κοινωνία είναι διχασμένη.

«Δικό μου χρέος είναι να ενώσω και να συνομιλήσω με την κοινωνία, και να αποφεύγω όσο γίνεται εντάσεις αχρείαστες τις οποίες νομίζω ότι η κοινωνία απορρίπτει», τόνισε ο πρωθυπουργός και πρόσθεσε: Αν κάποιοι φαντάζονται ότι το 2021 είναι 2011 είναι βαθιά γελασμένοι. Έχει προχωρήσει η κοινωνία. Θέλει ηρεμία, κανονικότητα και να μπορεί καθένας να προσβλέπει σ’ ένα καλύτερο μέλλον για τον ίδιο και τα παιδιά του. «Γι αυτό και θα συνεχίσω να απορρίπτω αυτού του είδους τη ρητορική. Μπορείτε να ρωτήσετε από κει και πέρα τον κ. Τσίπρα για το τι ακριβώς επιδιώκει», είπε.

Ελληνοτουρκικά

«Δεν υπάρχει προγραμματισμένη συνάντηση με τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν στη Νέα Υόρκη στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, εξάλλου τα προγράμματά μας δεν συμπίπτουν», τόνισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ερωτηθείς σχετικά.

«Η πολιτική μας έναντι της Τουρκίας δεν αλλάζει επιζητούμε καλές σχέσεις, στη βάση του διεθνούς δικαίου και του σεβασμού των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Γνωρίζουν όλοι ότι το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα είναι παντελώς αδιαπραγμάτευτο. Θεωρώ θετικό ότι το 2021 δεν είχε τις εντάσεις του 2020. Μπορούμε να συνεργαστούμε περισσότερο στο προσφυγικό, εκεί εστιάστηκε και η πρόσφατη μεταξύ μας συζήτηση. Εκεί υπάρχει βασική συμφωνία Ευρώπης-Ελλάδας και Τουρκίας», συμπλήρωσε ο πρωθυπουργός.

Ερωτηθείς για το μεταναστευτικό με αφορμή την πρόσφατη επικοινωνία του με τον Τούρκο Πρόεδρο απάντησε: «Τα συμφέροντά μας με την Τουρκία είναι άρρηκτά ευθυγραμμισμένα. Θεωρώ ότι πάντα πρέπει να συζητάμε. Εχουμε σημαντικές διαφορές. Χρήσιμο να αποφεύγεται η περιττή ένταση. Σε ένα βαθμό το έχουμε πετύχει το 2021. Η Ελλάδα ακολουθεί στρατηγική ενεργούς φύλαξης των συνόρων. Θα το κάνει και στο μέλλον. Εχουμε μείωση ροών και έχουμε προστατεύσει πολλές ζωές στη θάλασσα. Είπα ότι θα τσακίσω τα κυκλώματα των διακινητών. Μεγάλο ευχαριστώ στην Αστυνομία, το Λιμενικό και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο φράκτης στον Έβρο έχει πρακτικά ολοκληρωθεί και αν χρειαστεί επέκταση θα γίνει. Τα ελληνικά σύνορα είναι και ευρωπαϊκά. Με αυτό τον τρόπο προφυλάσσουμε τη δυτική κυριαρχία».

Αμυντική συνεργασία με ΗΠΑ

Σε ερώτηση για το κατά πόσο ευσταθούν οι πληροφορίες ότι γίνεται σε πενταετή και όχι σε ετήσια βάση η συζήτηση για ανανέωση της αμυντικής συνεργασίας της Ελλάδας με τις ΗΠΑ και πώς συνδυάζεται με την αναβάθμιση της αμυντικής συνεργασίας με τη Γαλλία, ο πρωθυπουργός είπε ότι «οι πληροφορίες είναι ακριβείς και χαίρομαι γιατί αυτό επιτρέπει και στα δύο μέρη καλύτερο προγραμματισμό, σημαντικότερη παρουσία και των ΗΠΑ στην πατρίδα μας και μία επιβεβαίωση της στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών που νομίζω ότι είναι στο καλύτερο σημείο από ποτέ. Και λόγω της βούλησης Μπάιντεν αλλά και της στήριξης του Κογκρέσσου για τα δίκαια αιτήματα της Ελλάδας που αφορούν στην ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα εμφανίζεται σήμερα στην Ουάσιγκτον ως ένας πολύ αξιόπιστος συνομιλητής στην ανατολική Μεσόγειο και η αμυντική συνεργασία αυτή θα είναι μια επιβεβαίωση».

Αυτή η συνεργασία, είπε ο κ. Μητσοτάκης, σε καμία περίπτωση δεν κλείνει την πόρτα σε άλλες στρατηγικές συμφωνίες.

Και τόνισε: Έχουμε μια πολύ καλή συνεργασία με τη Γαλλία και όλη η συζήτηση που γίνεται για τη στρατηγική αυτονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μια συζήτηση που θέλουμε να βρει την Ελλάδα πρωταγωνίστρια.

«Η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής δεν πρόκειται να αλλάξει»

Σε ερώτηση σχετικά με τις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης για την πολιτική απέναντι στη νέα γενιά και τις επικρίσεις για την πρόσβαση των νέων στην Ανώτατη Εκπαίδευση, ο πρωθυπουργός είπε ότι απάντησε ήδη για τη φιλοσοφία της πολιτικής της κυβέρνησης.

Επεσήμανε ότι και επί ΣΥΡΙΖΑ δεν έμπαιναν όλα τα παιδιά στο Πανεπιστήμιο και τόνισε ότι η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής δεν πρόκειται να αλλάξει. Είναι μέτρο το οποίο ήρθε για να μείνει.

Πρόσθεσε πως η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής καθορίζεται από τα Πανεπιστήμια και νομίζω ότι τα ίδια τα πανεπιστήμια αναγνώρισαν ότι σε κάποιες περιπτώσεις έκαναν εσφαλμένες επιλογές.

Πανεπιστημιακή αστυνομία

«Οι πολιτικές δεν αλλάζουν, έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην ασφάλεια της χώρας», τόνισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε ερώτηση παναφορικά με την αστυνομία και την τήρηση της τάξης.

«Εάν δείτε τα στατιστικά στοιχεία, έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην ασφάλεια της χώρας, το 2021 ήταν καλύτερο του 2020. Θα εξακολουθούμε να υπηρετούμε αυτήν την πολιτική. Θέλουμε μία αστυνομία φιλική στους πολίτες και συμμαχό τους. Έχουμε πει πως τα ειδικά σώματα φύλαξης των πανεπιστημίων θα τα χρησιμοποιήσουμε όταν θα είμαστε απολύτως έτοιμοι. Θα χρειαστούμε χρόνο και τη βοήθεια των πρυτάνεων, όπως η ελεγχόμενη είσοδος. Εάν κάποιοι φαντασιώνονται επεισόδια βίας στα πανεπιστήμια θα ήθελα πραγματικά να τους αποθαρρύνω. Και σήμερα πάντως εάν χρειαστεί να επέμβει η αστυνομία θα το κάνει», συμπλήρωσε ο πρωθυπουργός.

Eργασιακά

Σε ερώτηση αναφορικά με το νομοσχέδιο για τα εργασιακά και τη φράση που είχε χρησιμοποιήσει πέρυσι στη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός, ότι με το ν/σ αυτό «θα ηχήσουν τα τύμπανα του πολέμου» και το κατά πόσο φέτος τα τύμπανα του πολέμου θα ηχήσουν στον τομέα της Υγείας, λόγω της εκχώρησης τομέων του δημόσιου τομέα σε ιδιώτες ο κ. Μητσοτάκης είπε: Τα τύμπανα του πολέμου δεν ήχησαν και πολύ δυνατά στην περίπτωση του εργασιακού νομοσχεδίου και πιστεύω ότι δεν ήχησαν διότι τελικά και η αξιωματική αντιπολίτευση στήριξε ένα σημαντικό κομμάτι των διατάξεων που φέραμε.

Ίσως κάποιοι ενοχλούνται, είπε, από το γεγονός ότι στηρίζουμε το ΕΣΥ και θέλουμε να το κάνουμε πιο αποτελεσματικό προς όφελος πρώτα και πάνω απ’ όλα των Ελλήνων που το χρησιμοποιούν και φυσικά και των ανθρώπων που εργάζονται στο Σύστημα Υγείας.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, τόνισε ο πρωθυπουργός, υπήρξε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα προς όφελος πάντα του δημοσίου, γιατί είπαμε ότι σε περίοδο τέτοιας κρίσης υπάρχει ένα Σύστημα Υγείας που έχει ανάγκη από συνέργιες για την καλύτερη αντιμετώπισή της.

«Σε όλον τον κόσμο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας συνεργάστηκαν για αυτή την παροχή της υγείας τόνισε ο κ. Μητσοτάκης και πρόσθεσε: Αν κάποιος φαντάζεται πως μπορεί να υπάρχει δημόσιο σύστημα υγείας που δεν συνεργάζεται με τον ιδιωτικό τομέα πουθενά στον κόσμο ας είναι προσεκτικός γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.

Βόρεια Εύβοια

Σε ερώτηση όσον αφορά τη μεγάλη καταστροφή των δασών στη Βόρεια Εύβοια και το πώς θα τα καταφέρουν οι άνθρωποι του μόχθου που ζούσαν από το δάσος καθώς και το πιθανό πρόβλημα εμπιστοσύνης που μπορεί να υπάρχει πλέον έναντι της Πολιτείας, ο κ. Μητσοτάκης είπε: «Αναφέρεστε πρωτίστως στους ριτινοκαλλιεργητές που βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα αδιέξοδο. Από την πρώτη στιγμή είπαμε ότι θέλουμε να προσφέρουμε σ’ αυτούς ένα πολυετές πρόγραμμα αποκατάστασης και να μπορέσουμε να προστατεύσουμε σε δεύτερη φάση το δάσος καθώς αυτό θα ξαναγεννιέται.

Σε μια πρώτη φάση αναγνωρίζουν ότι η πρόταση που έχουμε κάνει είναι ελκυστική. Θέλουμε να τους κρατήσουμε στην περιοχή, παραπάνω από 7,5 εκατομμύρια έχουν ήδη εκταμιευθεί για αποκατάσταση πληγέντων στην Εύβοια, παραπάνω από 20 εκατομμύρια συνολικά μέσα από την πλατφόρμα arogi.gr».

Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε την ταχύτητα με την οποία προχώρησε η διαδικασία όπως και η διαδικασία των αντιπλημμυρικών. Στο σημείο αυτό όμως θέλησε να τονίσει το σπουδαίο έργο του κ. Μπένου, τον οποίο ευχαρίστησε δημόσια, καθώς και το ότι μιλάμε για μία ολιστική προσέγγιση, μία προσέγγιση που θέτει ως προϋπόθεση ότι όλα τα έργα που θα γίνουν, θα ενταχθούν σε ένα ενιαίο πλαίσιο ώστε η περιοχή, να ζήσει να αναγεννηθεί και να κρατηθεί ο κόσμος εκεί.

Υπογράμμισε ταυτόχρονα τη σημασία του να αντληθούν μαθήματα από την καταστροφή που έγινε, και να υλοποιηθούν τα πολύ φιλόδοξα σχέδια για την πρόληψη, που έχουν εκπονηθεί.

Νέα Καναντέρ σε συνεργασία με άλλες χώρες

Όσον αφορά τον σχεδιασμό για την Πολιτική Προστασία και τις πυρκαγιές, ο πρωθυπουργός είπε:

«Το σχέδιό μας το έχουμε παρουσιάσει αναλυτικά και δρομολογείται ήδη. Η τεχνογνωσία υπάρχει, και υπάρχουν και τα πρόσωπα να ηγηθούν σε εγχώριο και ευρωπαϊκό επίπεδο. Μιλώ για το rescEU, που δημιούργησε ο Χρήστος Στυλιανίδης. Θέλουμε να πάρουμε νέα Καναντέρ, για να πάμε στην εταιρεία και να ζητήσουμε νέα γραμμή παραγωγής, είναι καλύτερο να πάμε μαζί 4 – 5 χώρες για να αγοράσουμε 30 αεροσκάφη, εμείς θέλουμε 6. Αυτό μπορεί να το κάνει ο Χρήστος Στυλιανίδης, θα πρέπει να κάνουμε συνεργασίες με άλλες χώρες, θα πρέπει να είμαστε σiγουροι πως θα έχουμε τα μέσα να αντιμετωπίσουμε πολλές, μεγάλες και ταυτόχρονες πυρκαγιές. Και βεβαίως επείγει μία άλλη φιλοσοφία για την Πολιτική Προστασία, δεν είναι μόνον οι πυρκαγιές, αλλά και οι πλημμύρες και οι σεισμοί. Έχουμε το σχέδιο λοιπόν

«Σε δρόμο χωρίς επιστροφή για την απολιγνιτοποίηση»

Σχετικά με το σχέδιο απολιγνιτοποίησης ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε:

«Είναι δεδομένο ότι το σχέδιο απολιγνιτοποίησης θα υλοποιηθεί και για περιβαλλοντικούς και για οικονομικούς λόγους. Είχαμε προβλέψει την πορεία των πραγμάτων. Ο λιγνίτης πια είναι πολύ ακριβός. Ο λιγνίτης δεν είναι επιλογή σήμερα. Είχαμε δίκιο όταν πήραμε αυτή την απόφαση. Στο Υπουργείο Ανάπτυξης έχει δημιουργηθεί δομή η οποία δρομολογεί όλο το σχέδιο της δίκαιης μετάβασης. Η δήθεν φιλοπεριβαλλοντική Αριστερά τι θέλει; Να συνεχίσουμε να καίμε λιγνίτη; Δεν μπορούμε να λέμε όχι στο λιγνίτη και όχι στις ανεμογεννήτριες. Να συζητήσουμε πού θα μπουν.

Θα ζητούσα από όλους περισσότερη σοβαρότητα. Καταλαβαίνω το άγχος των ανθρώπων στη δυτική Μακεδονία αλλά η πορεία της περιοχής θα είναι καλύτερη. Είμαστε σε δρόμο χωρίς επιστροφή».

Πηγή: kathimerini.gr

The post Μητσοτάκης στη ΔΕΘ: Θα εξαντλήσουμε την τετραετία – Τι είπε για πανδημία, πρόωρες εκλογές, ανασχηματισμό appeared first on Eptanews.gr.

Η αντίδραση στην Τουρκία είναι ήδη γνωστή και εκπεφρασμένη. 126 πρώην Τούρκοι πρέσβεις, 103 απόστρατοι ναύαρχοι του τουρκικού πολεμικού ναυτικού και 98 βουλευτές του τουρκικού ρεπουμπλικανικού κόμματος εναντιώθηκαν σφόδρα στον προκείμενο σχεδιασμό του Erdogan επισημαίνοντας, πέραν από την κριτική τους περί της αχρείαστης, εξωφρενικής σπατάλης και της περιβαλλοντικής εκτρωματοποίησης, ότι το νέο ‘‘Κανάλι της Κωνσταντινούπολης’’ θα μπορούσε να επιφέρει εφαρμοστική απαξίωση της Συνθήκης του Μοντρέ (Montreux Convention), η οποία είχε κατασφαλίσει την τουρκική επικυριαρχία στη Θάλασσα του Μαρμαρά, δηλαδή πρακτικά στη Θάλασσα των Στενών της Πόλης που ενώνει τον Εύξεινο Πόντο με το Αιγαίο Πέλαγος.

Με τη Συνθήκη του Μοντρέ, που υπογράφηκε το 1936 στην ομώνυμη ελβετική πόλη, τα υπογράψαντα συμβαλλόμενα μέρη, ανάμεσα στα οποία ήταν η Τουρκία και η Ελλάδα βεβαίως αλλά και η τότε Σοβιετική Ένωση (γεγονός που πρέπει να προσεχθεί ιδιαιτέρως) αναγνωρίστηκε η αρχή του ελεύθερου περάσματος και της ακώλυτης ναυσιπλοΐας των εμπορικών πλοίων στα Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων, ο έλεγχος των οποίων (Στενών) αποδόθηκε στην Τουρκία που καρπώθηκε το διεθνές δικαίωμα να στρατιωτικοποιήσει τα Στενά, περιορίστηκε όμως σημαντικά η διέλευση των πολεμικών πλοίων που δεν ανήκουν σε κράτη περιβρεχόμενα από τον Εύξεινο Πόντο, με δεδομένο ότι γι’ αυτήν τέθηκαν (αρ. 8-22 της Συνθήκης του Μοντρέ) σαφείς και απαραβίαστες προϋποθέσεις (προειδοποίηση διέλευσης πριν 8 ημέρες προς την Τουρκία, συγκεκριμένος αριθμός και όριο εκτοπίσματος των πολεμικών πλοίων, περιορισμός του φέροντος οπλισμού τους, απαγόρευση διέλευσης αεροπλανοφόρων).

Υπό αυτό το παγιωθέν κανονιστικό περίγραμμα, η Συνθήκη του Μοντρέ αποτέλεσε διαχρονικά τον θεμελιώδη λίθο για την παγκόσμια ειρήνη και διαπεριφερειακή ισορροπία, διότι αφενός παρακώλυε ουσιωδώς το ΝΑΤΟ και ειδικώς τις ΗΠΑ να αναπτύξουν στον Εύξεινο Πόντο ικανές να προκαλέσουν σοβαρά πλήγματα στη Ρωσία θαλάσσιες δυνάμεις και αφετέρου περιόριζε κρίσιμα τη Ρωσία στο να αναπτύσσει ανησυχητική σε όγκο για τα συμφέροντα των Δυτικών θαλάσσια παρουσία στη Μεσόγειο. Και τούτο, προφανώς για τον λόγο ότι ο αριθμός και τα χαρακτηριστικά των διερχόμενων πολεμικών πλοίων τελούσε υπό το διεθνώς συμπεφωνημένο εφαρμοστικό της πεδίο. 

Κατά αυτόν τον ιστορικό συμβιβασμό, η Συνθήκη του Μοντρέ νοείται ως  ‘‘εγγυητής’’ της διεθνούς ειρήνης και ‘‘εχέγγυο’’ της γεωπολιτικής σταθερότητας  της περιοχής, καθότι επιπρόσθετα μορφοποιούσε θεσμικά ένα στοιχειώδες ‘‘νομικό-πολιτικό δίκτυ’’ εσωτερικής ασφάλειας στα νότια της (τότε Σοβιετικής Ένωσης και νυν) Ρωσίας, υφασμένο μάλιστα με την εγκυρότητα και ανθεκτικότητα της διεθνούς νομιμότητας.

Το μέγα ερώτημα, λοιπόν, είναι τι επιδιώκει ο Τούρκος ηγέτης με τη δημιουργία παράλληλου περάσματος σχετικά δίπλα σ’ αυτό των Στενών του Βοσπόρου; Είναι αυτή η πρωτοβουλία του μια οικονομική αποκοτιά και μια κενόδοξη απόπειρα προβολής ισχύος, ‘‘ερντογανικής σφραγίδος’’ ή ένας ευφυώς σχεδιασμένος στρατηγικός ελιγμός, εντασσόμενος στη βασική δογματοποίηση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής; Και άραγε σε τι αποσκοπεί τούτο το εγχείρημα και πώς εξηγείται τελολογικά;

Νομίζω ότι από γεωπολιτικής απόψεως, στην απάντηση του σοβαρότατου αυτού ερωτήματος προκρίνεται η χρήση του τετραδιάστατου μοντέλου ανάλυσης. Ο Χρόνος και ο Χώρος μας δίνουν τα δεδομένα που πρέπει να αξιοποιήσουμε για να αντιληφθούμε τι κρύβεται πίσω από τη στομφώδη διακήρυξη της πρόθεσης πραγματοποίησης του ‘‘Kanal Istanbul’’.

To χρονικό υποπλαίσιο είναι η ένταση μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας η οποία έχει κλιμακωθεί επικίνδυνα τελευταία λόγω της κινητικότητας των Ουκρανών που στόχο έχει την ουκρανική επανακατάληψη ή έστω επαναδιεκδίκηση από τους Ρωσόφωνους και Ρώσους του Donbass και της Κριμαίας. Η φαινομενική, λοιπόν, νηνεμία που παρήγαγε το Πρωτόκολλο του Μινσκ το 2015 έχει στον παρόντα χρόνο μάλλον πλήρως ανατραπεί.

Και τούτο, διότι η Αμερική, ως πρυτανεύουσα δύναμη του Δυτικού Κόσμου και ως κινητήριος μοχλός του ΝΑΤΟ, υπό τη διακυβέρνηση Biden, επαναφέρει τη διπλωματική και γεωπολιτική επαναδραστηριοποίηση των Δυτικών. H ρήση Biden περί ‘‘δολοφόνου’’ αναφορικά με τον Putin, η υπόθεση Navalny και οι ασίγαστες βολές των Δυτικών για την απολυταρχική ιδιοσυγκρασία της ρωσικής πολιτειακής πραγματικότητας, οι κυρώσεις για τους S-400 που ενεργοποιούνται μέσω του Νόμου για τους αντιπάλους των ΗΠΑ (CAATSA), η ασφυκτική πίεση των Αμερικανών στους Γερμανούς για να μην ολοκληρωθεί ο αγωγός φυσικού αερίου Nord Stream 2 που θα μεταφέρει ρωσικό ενεργειακό πλούτο στην Ευρώπη, η αμέριστη συμπαράσταση στους Ουκρανούς και η υποστήριξη στις δηλώσεις του Προέδρου της χώρας Zelensky ακόμα και για επανακατάληψη της Κριμαίας, είναι σαφή και μεστά ρεαλισμού (και όχι απλά συμβολικά) σινιάλα της Δύσης και ιδίως των ΗΠΑ προς τη Ρωσία και τον περιφερειακό στρατηγικό ενεργητισμό της.

Η παραπάνω χρονική παράμετρος στις σχέσεις ΝΑΤΟ-Ρωσίας συνεπάγεται την ex tunc ανάδειξη της τεράστιας σημασίας (και) του Χώρου, ως του γεωγραφικού καμβά επί του οποίου θα μπορούσε να λάβει βίαιη μορφή έκφρασης η άνω έντονη αντιπαράθεση Δύσης-Ρωσίας. Άλλωστε, η Γεωγραφία και η ειδικότερη φυσιολογία της είναι ο συνδιαμορφωτής αυτού που οι επιτελικοί στους διοικητικούς σχηματισμούς των σύγχρονων κρατών αποκαλούν ‘‘γεωστρατηγική’’.

Εξετάζοντας, λοιπόν, το χωρικό υποπλαίσιο, παρατηρούμε ότι καθώς η Συνθήκη του Μοντρέ δημιουργούσε ένα νοητό, νομικά και πολιτικά θεσπισμένο ωστόσο, δίκτυ ασφαλείας σε όλη τη νότια ρωσική συνοριογραμμή, η μόνη με δυνητικά υψηλό δείκτη επικινδυνότητας γεωγραφική πρόσβαση του ΝΑΤΟ προς τη Ρωσία, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια του ‘‘Ψυχρού Πολέμου’’, έως και σήμερα, ήταν και συνεχίζει να είναι αποκλειστικά και μόνο αυτή του Βορρά και ειδικότερα αυτή μέσω των συνορευουσών με τη Ρωσία νατοϊκών κρατών της Εσθονίας και της Λετονίας.

Αν ληφθεί υπόψη ότι τα σύνορα Ρωσίας και Εσθονίας είναι 294 χλμ ενώ τα σύνορα Ρωσίας και Λετονίας είναι 214 χλμ, γίνεται κατανοητό ότι από μια ζώνη άνω των 500 χλμ οι Νατοϊκοί (θεωρητικά) θα μπορούσαν να απειλήσουν τη Ρωσία ή και να επιχειρήσουν εισβολή σ’ αυτήν (ίδετε τον 2^ο Χάρτη στο τέλος του κειμένου). Γνωρίζοντας ασφαλώς το δεδομένο αυτό, τόσο η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, όσο και η σύγχρονη Ρωσία εναπόθεσαν δεόντως το βάρος του αμυντικού σχεδιασμού τους στον βόρειο γεωγραφικό διασυνδετήριο άξονα ΝΑΤΟ-Ρωσίας.

Κατά την άποψη μου μάλιστα, σήμερα η ρωσική άμυνα στον άξονα αυτόν είναι επαρκώς ισχυρή καθότι οι Ρώσοι μέσω των βάσεων τους στο Kaliningrad και λόγω των στρατιωτικών δεσμών τους με τη Λευκορωσία (Belarus) έχουν πρακτικά σχηματοποιήσει μια εκφοβιστική για κάθε ‘‘επιβολέα’’ γεωγραφική δαγκάνα γύρωθεν των ρωσο-εσθονικών και ρωσο-λετονικών συνόρων.

Ειδικότερα, ποντάροντας βεβαίως και στο βάθος της ενδοχώρας της, η Ρωσία έχει αναβαθμίσει την αμυντική της θωράκιση στο Kaliningrad αναπτύσσοντας  πυραύλους (συγκεκριμένα τους 9Κ 720 Iskander) που μπορούν να φέρουν πυρηνικές κεφαλές (https://www.reuters.com/article/us-russia-nato-missiles-idUSKBN1FP21Y) και βελτίωσε κατά πολύ τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό και το εκεί πολεμικό υλικό της όσον αφορά την αεράμυνα και τη θαλάσσια αντίστασή της, προσθέτοντας μάλιστα 20.000 στρατιώτες στην εκεί πολεμική μηχανή της. Από την άλλη, Ρωσία και Λευκορωσία υπέγραψαν 5ετές πλάνο στρατιωτικής συνεργασίας σύμφωνα με το οποίο θα υλοποιηθούν 160 κοινά projects, με αποτέλεσμα την in rem συνένωση των στρατών τους (https://tass.com/defense/1261783).

Τα παραπάνω χωρικά γεωστρατηγικά δεδομένα εξηγούν κατά πολύ τον λόγο της έστω λεπτής και ευαίσθητης εξισορρόπησης που υπάρχει στις σχέσεις ΝΑΤΟ-Ρωσίας υπό την παραδοχή ότι τόσο η βόρεια όσο και η νότια (λόγω του Montreux) γεωγραφικά εφαπτόμενη ζώνη των δύο πλευρών ήταν και είναι επί δεκαετίες ‘‘καλά σφραγισμένες’’ για τους Ρώσους.

Όλα αυτά όμως ώσπου να έρθει το ‘‘Kanal Istanbul’’ και η τρομερή γεωστρατηγική αναμόχλευση που ίσως αυτό επιφέρει. Ο Erdogan, έχοντας οσφρανθεί το ‘‘νοηματικό ζουμί’’ του άνω αναλυθέντος χρονικού και χωρικού πλαισίου, εκμεταλλευόμενος την επίσκεψη Zelensky στην Τουρκία τον Οκτώβριο του 2020 και τις δηλώσεις αυτού για την επανακατάληψη της Κριμαίας, βρήκε την ευκαιρία και κλείνει ήδη το μάτι στους Νατοϊκούς σε περίπτωση που θα ήθελαν να συνδράμουν τους Ουκρανούς.

Η κατάληψη της Κριμαίας από τον βορρά είναι πρακτικά σχεδόν αδύνατη διότι η χερσόνησος της Κριμαίας συνδέεται με την ενδοχώρα διαμέσου του Ισθμού του Perekop που έχει μήκος μόλις 8 χλμ. Αν όμως, από το 2023 και μετά, που υποτίθεται θα έχει ολοκληρωθεί το ‘‘Kanal Ιstanbul’’, μπορούν να περνούν στον Εύξεινο Πόντο, με τη συγκατάθεση βεβαίως της Τουρκίας και χωρίς περιορισμούς, και δη ποσοτικά σημαντικές, νατοϊκές ναυτικές δυνάμεις, τότε προξενείται προφανής κίνδυνος και για τα 1.500 χλμ της ακτογραμμής της Κριμαίας (που σήμερα κατέχουν οι Ρώσοι) αλλά και για τα 500 χλμ. της ρωσικής επικράτειας που βρέχονται από τον Εύξεινο Πόντο!  

Με το ‘‘Kanal Istanbul’’, λοιπόν, o Erdogan ανοίγει διάπλατα το άνω νότιο γεωγραφικό φάσμα επαφής του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία και προκαλεί, θεωρητικώς τουλάχιστον, υπολογίσιμη ευπάθεια στο ίδιο το μαλακό υπογάστριό της στον Εύξεινο Πόντο. Μια ευπάθεια μάλιστα που μάλλον ενισχύουν τα σχέδια των Αμερικανών για το Λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το οποίο μπορεί να εξελιχθεί σε ιδανικό στρατηγικό σημείο για να αναπτυχθούν ταχύτατα αμερικανικά ή νατοϊκά στρατεύματα όχι μόνο προς τα Βαλκάνια ή την Κεντρική Ευρώπη αλλά και προς την Ανατολική Ευρώπη.

Όσον δε αφορά τη Συνθήκη του Μοντρέ και το διεθνο-νομικό συσχετισμό της με το τεχνητό εγχείρημα του Erdogan, φρονώ ότι δεν είναι βάσιμο να υποστηριχθεί ούτε ότι το ‘‘Kanal Istanbul’’, αν και όταν γίνει, θα οδηγήσει τη Συνθήκη του Μοντρέ σε ένα ‘‘status quo ante’’ αλλά και ούτε, από την άλλη, ότι οι περιορισμοί και το εν γένει ρυθμιστικό καθεστώς του Montreux θα ισχύσει και για τη νέα τεχνητή διώρυγα της Κωνσταντινούπολης. Από τη μια η Συνθήκη του Μοντρέ δεν καταργείται καθώς ισχύουν γι’ αυτήν όσα προβλέπει η Συνθήκη της Βιέννης (1969) για το Δίκαιο των Συνθηκών, από την άλλη δε, δεδομένου ότι θα ομιλούμε για δύο διαφορετικές διώρυγες και δυο διαφορετικές ιστορικές περιστάσεις, το ‘‘πλαίσιο Μοντρέ’’ που αφορά μόνο τα φυσικά Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων, δεν θα μπορεί να επεκταθεί κανονιστικά και εφαρμοστικά στην τεχνητή διώρυγα της Ανατ. Θράκης.

Η Συνθήκη του Μοντρέ, παρά την προφανή μη κατάργηση της, θα χάσει όμως τον ιστορικό ρόλο και τη γεωπολιτική της σημασία διότι ο ρους των εμπορικών πλοίων και οι κρίσιμες μετακινήσεις και πλεύσεις των πολεμικών πλοίων, με απλούστερα λόγια η θαλάσσια επικοινωνία ανάμεσα στον Εύξεινο Πόντο και το Αιγαίο και υπό μια ευρύτερη οπτική ανάμεσα στον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο, δεν θα γίνεται αποκλειστικά μέσω του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων και μόνο υπό το ρυθμιστικό καθεστώς της Συνθήκης του Μοντρέ.

Ο Τούρκος ηγέτης, επομένως, προσφέροντας με το τεχνητό εγχείρημά του εναλλακτικότητα στα πεδία εξέλιξης της αντιμαχίας ΝΑΤΟ – Ρωσίας, πρακτικά ασκεί μεγάλη γεωπολιτική πίεση στη Ρωσία καθώς καθιστά πραγματιστικά εφικτό τον σφιχτό στρατιωτικό της εναγκαλισμό από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ αλλά και το άκρως ανησυχητικό γεωγραφικό περικύκλωμά της από τους Δυτικούς. Υπ’ αυτή τη συλλογιστική, προσδοκά τη γεωπολιτική αναβάθμιση της Τουρκίας στους εν γένει διατλαντικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς.

Στην πράξη, ο Erdogan δίνει ως ‘‘ανατολίτικο πεσκέσι’’ στο ΝΑΤΟ και ειδικά στον Biden την εκ του νότου ευρεία πρόσβαση στα σύνορα της Ρωσίας προκειμένου να  προσεγγίσει τις ΗΠΑ υπό ευνοϊκότερες γι’ αυτόν συνθήκες. Και τούτο, διότι θέλει να ‘‘εξαερώσει’’ την όποια προοπτική δημιουργίας κουρδικής επικράτειας στη Μ. Ανατολή με τη βοήθεια των Αμερικανών, να αποφύγει τους κινδύνους ή να ‘‘πέσει στα μαλακά’’ στην υπόθεση της ‘‘Halk Bank’’ αλλά και να επανακτήσει το χαμένο πολιτικό έδαφος στην εσωτερική πολιτική σκηνή της Τουρκίας. Παράλληλα, αν η Τουρκία γίνει ο ουσιαστικός ελεγκτής και διαρρυθμιστής των ροών ανάμεσα στο Αιγαίο και τον Εύξεινο Πόντο, ο Τούρκος ηγέτης προσδοκά ότι με ακόμα παραπάνω πίεση που εκ των πραγμάτων θα μπορεί να ασκεί στη διεθνή κοινότητα, θα λύσει άμεσα και το ‘‘γόρδιο δεσμό’’ των ελληνοτουρκικών σχέσεων, επιβάλλοντας τις τουρκικές ορέξεις στην Ανατ. Μεσόγειο, διαμοιράζοντας ως προς την εκμετάλλευση το Αιγαίο και δορυφοροποιώντας προς όφελος της χώρας του την νοτιανατολική ‘‘πύλη’’ της Ευρώπης, που δεν είναι άλλη από την Ελλάδα!

Προσωπικά, δεν είμαι καθόλου σίγουρος κατά πόσο οι Αμερικανοί επιθυμούν πράγματι το προσφερόμενο ‘‘πεσκέσι’’ του Erdogan,  καθώς μάλλον στοχεύουν στη διατήρηση της έστω λεπτής και ευαίσθητης ισορροπίας στην περιοχή, πιστεύω όμως με βεβαιότητα ότι ο Τούρκος Πρόεδρος ‘‘παίζει’’ πολύ επικίνδυνα ‘‘παιχνίδια’’ που, όπως έγραψα πρόσφατα, μπορεί να οδηγήσουν τους γείτονες μας είτε στη ‘‘γεωπολιτική τανάλια’’ των ΗΠΑ και του ‘‘D-10’’, είτε στην αντίστοιχη της Ρωσίας (όπως με μαθηματική ακρίβεια θα κάνει εν προκειμένω το ‘‘Kanal Istanbul’’).

Το πρόβλημα, λοιπόν, για τους Τούρκους, δεν είναι η ατολμία ή η ‘‘πενιχρή στόφα’’ του Erdogan. Κάθε άλλο, μάλιστα. Το μείζον θέμα είναι άλλο: η a la carte, κάθε φορά, προσέγγιση και πολιτική του απέναντι στους ισχυρούς του Πλανήτη και ειδικά απέναντι στις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Η Τουρκία, από τη μια είναι μέλος στο ΝΑΤΟ αλλά αγοράζει τους S-400 από τη Ρωσία ενώ από την άλλη κατασκευάζει πυρηνικά εργοστάσια με την τεχνογνωσία της Ρωσίας, εξοπλίζει όμως και τους Ουκρανούς και δη περαιτέρω, με το εγχείρημα του ‘‘Kanal Istanbul’’, απειλεί να παραδώσει τη Ρωσία ως ‘‘βορά’’ στις όποιες ορέξεις των Νατοϊκών και ειδικά των Αμερικανών. Το πρόβλημα, συνεπώς, είναι η στρατηγική πολυπραγμοσύνη της Τουρκίας και οι υπέρμετρες φιλοδοξίες του ‘‘οιονεί Σουλτάνου’’ της.

Πάντως, κάποτε ο τέως Τούρκος Πρόεδρος Abdullah Gül είχε προβλέψει και προειδοποιήσει ότι η παρουσία δύο μεγάλων στόλων σε μια μικρή θάλασσα (που είναι, τηρουμένων των αναλογιών, ο Εύξεινος Πόντος) θα είναι καταστροφή για όλους. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον Τούρκο πολιτικό. Αν, λοιπόν, ο Erdogan σήμερα λέει ότι μέχρι το 2023 η Τουρκία θα έχει το ‘‘Kanal Istanbul’’, τότε μάλλον αυτό που θα έχει, σε ορίζοντα μάλιστα 2 ετών, θα είναι μέχρι και μια πολεμική διένεξη με τους Ρώσους!

Καταλαβαίνετε, επομένως, γιατί δεν έχω κουραστεί να ομιλώ και να γράφω για το βάθος του Χρόνου στην ελληνική εξωτερική πολιτική και συνολική γεωστρατηγική θεώρηση; Αντιλαμβάνεστε, με τούτο το σπουδαίο παράδειγμα του ‘‘Kanal Istanbul’’, μέχρι πού μπορεί να οδηγήσει ο επικίνδυνος διπλωματικός επαμφοτερισμός των Τούρκων; Εννοείτε τη στοχαστική χρησιμότητα του τετραδιάστατου μοντέλου γεωπολιτικής ανάλυσης, που απαραιτήτως και αναγκαίως συμπεριλαμβάνει στο πλαίσιό του και την απολύτως κρίσιμη διάσταση του Χρόνου;

Είναι αυτή μια επιλογή για εμάς, την οποία πάντως εγώ συνεχώς θα υπενθυμίζω: ‘‘Η τρίτη επιλογή (εννοώ της Ελλάδας), όσον κι αν ακούγεται παράξενη ή αρχικά ακατάληπτη, είναι η ‘‘φαινομενικά ευέλικτη αμφισημία’’ με βασικό κριτήριο τον Χρόνο. H χώρα δεν θα διακηρύττει μεγαλοφώνως, ούτε θα διευκρινίζει, αν κινείται για να καταστεί περιφερειακή δύναμη ή αν προσπαθεί απλά να προστατεύσει τα εθνικά της συμφέροντα στο δεδομένο χωροχρονικό γεωπολιτικό πλαίσιο. ‘‘Κόκκινη γραμμή’’ στην πολιτική της θα συνεχίσει να είναι η διαφύλαξη της εθνικής και γεωγραφικής ακεραιότητας, η εθνική αξιοπρέπεια και η απαλοιφή του όποιου ενδοτισμού.  Υπ’ αυτό το πλαίσιο, η χώρα θα επικαλείται το διεθνές δίκαιο, θα καλλιεργεί και επιρρωνύει συμμαχίες και συστρατεύσεις, θα πρωτοστατεί στον διπλωματικό ακτιβισμό αλλά θα προσδοκά το όποιο όφελος να το φέρει βασικά ο Χρόνος. Η Τουρκία με τις σοβαρές αντιθέσεις της, με τον πολιτισμικό κατακερματισμό της, τα πολλά ανοιχτά μέτωπα, τη γεωστρατηγική υπερκινητικότητα, τον μεγαλοϊδεατισμό και νέο-οθωμανικό σουρεαλισμό της, που υποσκάπτεται από την υποβόσκουσα αντιμαχία κεμαλισμού και μετριοπαθούς ισλαμισμού, μπορεί, στο βάθος του Χρόνου, να βρεθεί ενώπιον αντικειμενικών συνθηκών που θα την οδηγήσουν όχι στο να καταρρεύσει ή αποσυντεθεί αλλά ίσως, δραστικά και απότομα, να ‘‘ξεθυμάνει’’ ιστορικά και γεωπολιτικά’’.

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Το “Kanal Istanbul”, η συνθήκη του Montreux και το επικίνδυνο παιχνίδι του Ερντογάν – Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Πριν λίγο καιρό, λοιπόν, η Αιγυπτιακή Κρατική Εταιρία Πετρελαίου (EGAS) προκήρυξε (συγκεκριμένα στις 18/2/2021) γύρο δημοπράτησης 24 ‘‘οικοπέδων’’ εντός της χερσαίας και θαλάσσιας αιγυπτιακής επικράτειας προκειμένου να διενεργηθούν σ’ αυτά έρευνες προς αξιοποίηση υδρογονανθράκων (ίδετε τον 1^ο χάρτη στο τέλος του κειμένου). Η προκήρυξη, όμως, περιείχε και δύο ‘‘θαλασσοτεμάχια’’, προς τη θαλάσσια ζώνη που με βάση τη συμφωνία του Αυγούστου του 2020 ορίστηκαν μερικώς οι ΑΟΖ Ελλάδας και Αιγύπτου, τα οποία ‘‘άναψαν’’ φωτιές στο γεωπολιτικό γίγνεσθαι της περιοχής.

 Το πρώτο από τα επίμαχα θαλάσσια ‘‘οικόπεδα’’ είναι το EG-MED-W18 που στη βόρεια πλευρά του εκτείνεται πέραν του 28^ου Μεσημβρινού με κατεύθυνση νοτιοανατολική. Το εν λόγω ‘‘οικόπεδο’’ εφάπτεται κατά το ήμισυ με την οριοθετική γραμμή της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας περί ΑΟΖ και εμβαδομετρικά κατά το ήμισυ είναι εντός της ανήκουσας στην Αίγυπτο ΑΟΖ (με βάση τη μεταξύ μας μερική οριοθέτηση), ενώ το υπόλοιπο κομμάτι του, το ανατολικότερο έτερο ήμισυ, εκτείνεται σε μη οριοθετημένη (μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου) θαλάσσια περιοχή και μάλιστα πέραν του 28^ου Μεσημβρινού και δη κατά τέτοιο τρόπο που δείχνει να ‘‘σέβεται’’ την περίφημη γραμμή ‘‘Erciyes’’, δηλαδή τις συντεταγμένες που κατέθεσε η Τουρκία αναφορικά με την υφαλοκρηπίδα της στον ΟΗΕ, τον Νοέμβριο του 2019. To δε δεύτερο θαλάσσιο ‘‘οικόπεδο’’ είναι το EG-MED-W1 που επεκτείνεται δυτικά του 26^ου Μεσημβρινού (ίδετε τον 2^ο Χάρτη και προσέξτε ιδιαίτερα τα κοκκινισμένα σημεία).

Με αυτά, λοιπόν, που εμμέσως πλην σαφώς υπονοεί η Αίγυπτος κυρίως με τον χωροθετικό προσδιορισμό του πρώτου άνω θαλάσσιου ‘‘οικοπέδου’’, μοιάζει να ‘‘προκαλεί ανοιχτά’’ την Ελλάδα, αλλά, κατ’ εμέ τουλάχιστον, αυτή η υπονόηση της δεν είναι διόλου….  ‘‘ανεξήγητη’’! Αποτελεί χρονική συνέχεια και λογική απόρροια μιας πρότερης ελληνικής υπονόησης, δηλαδή της υπονόησης που άφησε στον διεθνή διπλωματικό ορίζοντα η Ελλάδα όταν συνυπέγραψε με την Αίγυπτο την μερική συνοριοθέτηση ΑΟΖ το προηγούμενο έτος. Στο από 8-8-2020 άρθρο μου με τίτλο ‘‘Η  ουσιαστική συνεπαγωγή της συμφωνίας περί οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου’’ (https://infognomonpolitics.gr/2020/08/i-ousiastiki-synepagogi-tis-symfonias-peri-oriothetisis-aoz-metaxy-elladas-kai-aigyptou/) θυμίζω ότι τότε ξεκάθαρα έγραφα και τόνιζα παράλληλα:

‘‘Η έτερη ελληνική ‘‘υπονόηση’’ προκύπτει από τη φύση της οριοθέτησης που επιχειρήθηκε ανάμεσα στις δύο χώρες, η οποία οριοθέτηση είναι μερική (partial delineation οr demarcation). H οριοθέτηση έγινε προς ανατολικά μέχρι λίγο πριν τον 28^ο Μεσημβρινό και προς δυτικά μέχρι τον 26^ο Μεσημβρινό, μη θίγοντας πάντως τις τουρκικές ‘‘λεόντειες’’ διεκδικήσεις μεταξύ του 28^ου και του 32^ου Μεσημβρινού, καλύπτοντας μάλιστα μόνο τη… μισή Ρόδο και αφήνοντας φυσικά παντελώς απέξω το σύμπλεγμα του Καστελόριζου.

Οι Αιγύπτιοι, όπως και οι Τούρκοι, δεν δέχονται την πλήρη επήρεια των θαλασσίων ζωνών του συμπλέγματος του Καστελόριζου, γι’ αυτό και διαπραγματευόμασταν μαζί τους πάνω από 15 χρόνια. Συνεπώς, αν προχωρούσαμε σε ολική οριοθέτηση, ίσως στην επίτευξη της τελικής συμφωνίας δεν θα μπορούσαμε να υπερβούμε τον ‘‘σκόπελο’’ της μειωμένης επήρειας’’ του Καστελόριζου.

 Όμως με τη συλλογιστική του εξ’ αντιδιαστολής επιχειρήματος (argumentum a contrario), η Ελλάδα φαίνεται να ενδυναμώνει ακούσια, με την παρούσα Συμφωνία,  ένα βασικό ‘‘υποστηρικτικό διαπραγματευτικό εργαλείο’’ των Τούρκων: Μην προβαίνοντας σε ολιστικού τύπου οριοθέτηση με τους Αιγύπτιους, αλλά, αντιθέτως, παραπέμποντάς την αόριστα στο… μέλλον, η Ελλάδα μοιάζει ως να αδυνατεί να αποκρούσει τον ισχυρισμό περί ‘‘μειωμένης επήρειας’’ του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελόριζου, που οι Τούρκοι θεμελιώνουν στις ‘‘ειδικές συνθήκες’’ της Ανατολικής Μεσογείου, στον ιδιάζοντα γεωλογικό σχηματισμό της περιοχής και στο μήκος των εκατέρωθεν ακτογραμμών. Ή, εναλλακτικώς, αφήνει να υπονοηθεί ότι δεν μπορεί να επιβάλει την ‘‘πλήρη επήρεια’’ των νήσων της σε διεθνείς συμφωνίες, την ‘‘πλήρη επήρεια’’ την οποία ρητορικώς και απερίφραστα προβλέπει και κατοχυρώνει το Διεθνές Δίκαιο.

Εκτός τούτου, η ‘‘μερική οριοθέτηση’’ της εν λόγω Συμφωνίας είναι ‘‘πενιχρώς λυσιτελής’’. Παραμένοντας, σκοπίμως και κατά διπλωματική επιλογή, ανοικτό το θέμα της ‘‘πλήρους επήρειας’’ του Καστελόριζου, εξακολουθεί να είναι ‘‘τεχνικά, γεωγραφικά και νομικά’’ ανέφικτη η ‘‘εφαπτότητα’’ των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου. Η ‘‘εφαπτότητα’’ αυτή είναι, μεταξύ των άλλων, πραγματιστική προϋπόθεση της αδιακώλυτης πόντισης και διέλευσης του περίφημου αγωγού Eastmed από την Κύπρο προς την Ελλάδα. Με τη σημερινή κατάσταση (με τη μερική οριοθέτηση δηλαδή), αν λάβει κάποιος υπόψη του τις τουρκικές διεκδικήσεις, ανεξαρτήτως της όποιας αιρεσιμότητας ή βασιμότητάς τους, ανάμεσα στον 28^ο και 32^ο Μεσημβρινό, για την υποθαλάσσια διέλευση του Eastmed ‘‘πέφτει λόγος’’ και στην Τουρκία.’’

Με βάση, λοιπόν, τα όσα παραπάνω, ίσως και …. ‘‘προφητικά’’, είχα γράψει, η Αίγυπτος έρχεται σήμερα να ‘‘πατήσει’’ πάνω στην άνω σαφώς περιγραφόμενη ‘‘ελληνική αδυναμία’’ και στην ουσία να ωθήσει δυναμικά το ‘‘μαλακό υπογάστριο’’ του Ελληνισμού. Το άνω πρώτο αιγυπτιακό θαλάσσιο ‘‘οικόπεδο’’ αμφισβητεί ad hoc την επήρεια στις θαλάσσιες ζώνες της ανήκουσας στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου νήσου Στρογγύλης. Χωρίς όμως την επίδραση της Στρογγύλης δεν έχουμε κοινά σύνορα ΑΟΖ με την Κύπρο. Ταυτόχρονα, περιορίζονται και τα ‘‘θαλάσσια σύνορα’’ Ελλάδας και Αιγύπτου και αντιστρόφως προκύπτει ‘‘θαλάσσια εφαπτότητα’’ Τουρκίας και Αιγύπτου. Αυτό δε το κολόβωμα των δύο κεντρικών πόλων άπαντος του Ελληνισμού (της Ελλάδας και της Κύπρου) προξενεί χωρική ασυνέχεια στον γεωγραφικό ορίζοντα της κυριαρχικής έκφρασης του Ελληνισμού και συνεπαγωγικά επιφέρει καθοριστική μείωση του γεωπολιτικού δυναμικού και της ισχύος της επιρροής του.

Η απολύτως κρίσιμη ερώτηση, λοιπόν, είναι γιατί ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Abdel Fattah El-Sisi αποφάσισε τώρα να δημοπρατήσει (θαλάσσια) ‘‘οικόπεδα’’ προς εκμετάλλευση στην Ανατολική Μεσόγειο και να ‘‘θορυβήσει’’ έτσι την Ελλάδα, αφήνοντας παντελώς ‘‘ανοικτά’’ ενδεχόμενα είτε για την επανασυσπείρωση ήδη υπαρχουσών στην περιοχή συμμαχιών είτε ακόμα και για την αναδιάταξη των γεωπολιτικών συσχετισμών στην Αν. Μεσόγειο (;). Άλλως, γιατί η Αίγυπτος προσπαθεί σε τούτη ειδικά τη συγκυρία να αναδείξει την ‘‘αδυναμία’’ της ελληνικής πλευράς, έτσι όπως την είχα επισημάνει ξεκάθαρα στο άνω άρθρο μου;

Φρονώ ότι πριν προσπαθήσει να απαντήσει κανείς σε τούτη την ουσιώδη ερώτηση, θα πρέπει να την συνδυάσει με ένα άλλο ‘‘γεγονός’’ (;) που βγήκε στο φως της δημοσιότητας πρόσφατα. Κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες, η Αίγυπτος πρότεινε στην Ελλάδα εναλλακτική διαδρομή για τον αγωγό φυσικού αερίου Eastmed. Προτάθηκε ειδικότερα να εγκαταλειφθεί η ήδη γνωστή και σχεδιασθείσα διαδρομή του (ίδετε τον 3^ο Χάρτη στο τέλος του κειμένου) και ο αγωγός να εκκινεί μεν από το γιγαντιαίο κοίτασμα ‘‘Leviathan’’ του Ισραήλ αλλά, αντί να κατευθύνεται προς την Κύπρο, να έχει κατεύθυνση προς την Αίγυπτο. Η συνέχεια του αγωγού (προτείνεται) να είναι δια ξηράς προς τη Λιβύη και μετέπειτα αυτός θα ‘‘ανεβαίνει’’ προς την Κρήτη, διερχόμενος από την περιοχή της οριοθετημένης ελληνοαιγυπτιακής ΑΟΖ. Από εκεί και πέρα, μέσω πλοίων μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), το φυσικό αέριο θα είναι δυνατόν να μεταφέρεται σε διάφορους προορισμούς.

Κατά την προσωπική μου αντίληψη, ανεξάρτητα αν τα παραπάνω συνέβησαν ή όχι, χρησιμοποιώντας το μοτίβο της συνδυαστικής συλλογιστικής, μπορούμε να διαπιστώσουμε κάτι εξαιρετικά σημαντικό: τη ‘‘γεωπολιτική ανυπομονησία’’ της Αιγύπτου. Η Αίγυπτος θέλει να εκμεταλλευτεί και τη γεωγραφική θέση της, και τα ενεργειακά της κοιτάσματα, αλλά και τις υποδομές της. Με μια ίσως πιο μοντέρνα έκφραση, θέλει να αξιοποιήσει στο έπακρο ‘‘το γεωπολιτικό της potential’’.

Το μέγα θέμα γι’ αυτήν, ωστόσο, είναι το ότι και ο ενεργειακός της πλούτος αλλά και οι αντίστοιχες υποδομές της σχετίζονται αποκλειστικά με τους υδρογονάνθρακες, η δε γεωπολιτική επιρροή της διασυνδέεται έντονα με την προώθηση μεγάλου αποθέματος ενεργειακών πόρων προς την Ευρώπη. Όμως και στην Ευρώπη και σ’ όλον τον Πλανήτη, η Συμφωνία του Παρισιού (2015) για το κλίμα και ειδικότερα για τα καθ’ ημάς η Ευρωπαϊκή ‘‘Πράσινη Συμφωνία’’ προωθούν το στόχο της λεγόμενης κλιματικής ουδετερότητας για το 2050. Οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας, λοιπόν, και ιδίως οι ΑΠΕ, κατά την προοπτική επίτευξης αυτού του μεγαλεπήβολου παγκόσμιου στόχου, ‘‘απειλούν’’ να καταστήσουν τους υδρογονάνθρακες ‘‘κούφιο θησαυρό’’ και δη όχι σε πολύ μακρινό χρονικό διάστημα. Η Αίγυπτος πιέζεται από το Χρόνο, για αυτό, πιστεύω, πιέζει με τη σειρά της πανταχόθι, έχοντας ως επιτελική κορωνίδα του στρατηγισμού της την πλήρη εμπορική επιτυχία του τεράστιου κοιτάσματος Zohr, το οποίο βρισκόμενο σε αδιαμφισβήτητα δική της ΑΟΖ, της ανήκει αποκλειστικά.

Συνεπώς, στρατηγικά, η Αίγυπτος προωθεί την πραγματοποίηση δύο (επιθυμητών γι’ αυτήν) σεναρίων, η εκτύλιξη των οποίων δεν χωρεί και πολλή χρονοτριβή: είτε, λοιπόν, ο συμφωνηθείς αγωγός Eastmed θα πρέπει να συμπεριλάβει στο συνολικό μεταφορικό του φορτίο κάποιες ποσότητες (γενικά) ή, κατά το καλύτερο δυνατό ενδεχόμενο, τις ποσότητες που η Αίγυπτος επιθυμεί (και) από το κοίτασμα  Zohr, είτε, για να διασφαλιστεί οπωσδήποτε η ενεργειακή τροφοδότηση της Ευρώπης από το εν λόγω αιγυπτιακό κοίτασμα, θα μπορούσε να προκριθεί μια εναλλακτική ενεργειακή διαδρομή για τον Eastmed που θα περνά και από την αιγυπτιακή επικράτεια (σημειωτέον ότι ο Eastmed δεν σχεδιάστηκε ούτως ή άλλως να περνά από τον υποθαλάσσιο αιγυπτιακό κυριαρχικό χώρο).

Υπ’ αυτό το πνεύμα, η Αίγυπτος ‘‘χρησιμοποιεί’’ γεωπολιτικά την Τουρκία.  Η άνω έμμεση πλην σαφής υπονόησή της, ότι δηλαδή ‘‘σέβεται’’ τα όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, αφήνει ανοικτή την πιθανότητα της βελτίωσης των διμερών σχέσεων της με την Τουρκία και κρατά ‘‘ζωντανό’’, σκοπίμως, το ενδεχόμενο μιας νεότερης τουρκο-αιγυπτιακής προσέγγισης. Η Αίγυπτος, κατά συνέπεια, περιμένει μέσα από τις ίδιες τις τρέχουσες εξελίξεις τις απαντήσεις επί των δύο άνω πιθανών σεναρίων που προωθεί και παράλληλα ‘‘ενεργοποιεί βάζοντας την δυνατά μέσα στο παιχνίδι’’ και την Ελλάδα, πετυχαίνοντας την ίδια ώρα να ‘‘εμφανίσει’’ στην άσκηση της εξωτερικής της πολιτικής ευσύλληπτα σινιάλα εξισορροπισμού (όσον αφορά τις σχέσεις της με την Ελλάδα και την Τουρκία).

Αν, επομένως, το ‘‘άνοιγμα της αιγυπτιακής διαπραγματευτικής βεντάλιας’’ πετύχει και δοθεί μέσω του αγωγού Eastmed διέξοδος αξιοποίησης του κοιτάσματος Zohr, τότε η Αίγυπτος ‘‘παίζοντας’’ προσωρινά και πολύ έξυπνα ‘‘το χαρτί’’ της τουρκο-αιγυπτιακής συνεννόησης θα έχει πετύχει ό,τι όλες οι συμμετέχουσες στον Εastmed δυνάμεις επιδιώκουν, εξυπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα της.

Έπειτα από τα παραπάνω, λοιπόν, ποια πρέπει να είναι η ελληνική ‘‘retour’’ σε όλα αυτά; Ποια δηλαδή πρέπει να είναι η ελληνική γεωπολιτικά ανταποδοτική-απαντητική κίνηση; Η ελληνική διπλωματία, κατά την άποψη μου, πρέπει να κινηθεί άμεσα σε δύο φάσματα δράσης: Πρώτον, στο επίπεδο των διμερών σχέσεων και δεύτερον, παράλληλα και δη αποφασιστικά, και στο πλέγμα της πολυμερούς διπλωματικής διασύνδεσης στην Ανατ. Μεσόγειο. Στο πρώτο επίπεδο, η επίσκεψη του ΥΠΕΞ μας στο Κάιρο είναι το σωστό βήμα στον διμερή επικοινωνιακό δίαυλο Ελλάδας – Αιγύπτου, ενώ αυτονόητο θεωρώ το ότι θα πρέπει να μην κλονιστεί το κλίμα εμπιστοσύνης, πολύ περισσότερο να μην αμφισβητηθεί το εθνικό πρόταγμα της κοινής συμπόρευσης μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου.

Η Ελλάδα όμως θα πετύχει πολύ περισσότερα στο (δεύτερο) ευρύτερο στρατηγικό πεδίο της πολυμέρειας. Μάλιστα το ‘‘πλαίσιο πολυμέρειας’’ ήδη υφίσταται και δεν είναι άλλο από το ‘‘Eastmed Gas Forum’’, στο οποίο όλοι οι συμμετέχοντες στο Eastmed project (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Αίγυπτος, Ιορδανία, Ιταλία και Παλαιστινιακή Αρχή) αλλά και όλοι οι παρατηρητές (ΕΕ, ΗΠΑ, Γαλλία και ΗΑΕ) πρέπει να επαναδιατυπώσουν τις σταθερές προθέσεις τους και να επιβεβαιώσουν εμφατικά την πολιτική τους βούληση να προχωρήσει ο Eastmed, όπως (αρχικά) σχεδιάστηκε. Αν με πρωτοβουλία της Ελλάδας επιτευχθεί κάτι τέτοιο, θα παραχθεί ένα σπουδαίο καίριας γεωπολιτικής σημασίας μήνυμα επί της ‘‘περιφερειακής τάξης’’ στην Ανατολική Μεσόγειο και δη ένα μήνυμα που θα πλήττει έντονα και τον τουρκικό μεγαλοϊδεατισμό. Η συγκυρία απαιτεί, λοιπόν, τη διπλωματική μας εγρήγορση και το γεωπολιτικό… retour μας!

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Η δημοπράτηση θαλάσσιων οικοπέδων από την Αίγυπτο και η Ελληνική διπλωματική “Retour” – Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Πιστοί στον όρκο που έδωσαν στην Πατρίδα, εκτέλεσαν την τελευταία αποστολή που τους δόθηκε με αυταπάρνηση, ανδρεία και αποφασιστικότητα. Το σήμα του ΑΓΕΝ Αντιναυάρχου Ι. Στάγκα που εκδόθηκε 3 μόλις ώρες πρίν την πτώση του Ελικοπτέρου τα λέει όλα: «Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι αν χρειαστεί όλοι σας θα φανείτε αντάξιοι της ενδόξου Ιστορίας του Πολεμικού Ναυτικού. Καλή τύχη και ο Θεός μαζί σας».

Δυστυχώς η τύχη δεν ήταν με το μέρος τους και έτσι 2 λεπτά μετά την αναγνώριση και ενώ το Eλικόπτερο ΠΝ-21 επέστρεφε στην Φ/Γ NABAPINO, σύμφωνα με τη διερεύνηση που έγινε, στις 4:59 της Τετάρτης 31-1-1996 συνετρίβη στη θαλάσσια περιοχή 2 μίλια BA της Kαλολήμνου, λόγω απώλειας προσανατολισμού (VERTICO).

Στην οικογένεια των Ελικοπτέρων Ναυτικού (Δ.Ε.Ν.) αυτή η τραγική απώλεια δικών μας ανθρώπων, μας συγκλόνισε, μας ταρακούνησε και κάθε τέλος Γενάρη κάθε χρόνο τελείται το καθιερωμένο μνημόσυνο των τριών αδερφών μας του Υποπλοιάρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, του Υποπλοιάρχου Παναγιώτη Βλαχάκου και του Αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού.

Δυστυχώς στα τρία αυτά ονόματα προστέθηκαν και τα ονόματα του Αναστασίου, Κωνσταντίνου και Ελευθερίου  που έπεσαν το πρωινό της 11^ης Φεβρουαρίου 2016 στην Νήσο Κίναρο. Του κυβερνήτη του Ελικοπτέρου ΠΝ-28 Αναστασίου Τουλίτση, του συγκυβερνήτη Κωνσταντίνου Πανανά και του χειριστή συσκευών Ανθυπασπιστού Ελευθερίου Ευαγγέλου

Έξω από την κεντρική πόρτα του Συνεργείου Ηλεκτρονικών συστημάτων της Μοίρας Ελικοπτέρων Ναυτικού 1 (Μ.Ε.Ν.1) αναρτήθηκαν από τους συναδέρφους της Δ.Ε.Ν. αναμνηστικές πλακέτες στην μνήμη του Έκτορα και του Ελευθερίου.

Στην τραπεζαρία δε της Διοίκησης Ελικοπτέρων Ναυτικού υπάρχει αυτή η πρόσφατη τοιχογραφία με τα δυο νησιά των Ιμίων και της Κινάρου και ο τύπος του Ελικόπτερου για να θυμίζει καθημερινά σε όλους τους ιπταμένους της Ναυτικής μας Αεροπορίας την θυσία των 6 ηρωικών συναδέρφων μας. Ζωντανή θυσία στο δέντρο της Ελευθερίας…

Στην διάρκεια της διάλεξης για την «Αμυντική Θωράκιση της χώρας μας» την 30-1-2017  ο Πρόεδρος της Σχολής Γονέων – Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης κ. Κωνσταντίνος Κορομπίλης με ομιλητή τον πρώην Αρχηγό Στόλου κ. Κωνσταντίνο Μαζαράκη Αινιάν ανάγνωσε με βαθιά συγκίνηση ως μνημόσυνο για τους τρεις ήρωες των Ιμίων, μήνυμα του συναδέλφου Χ. Δ. χειριστή Ελικοπτέρων του Π.Ν. ο οποίος συμμετείχε στις επιχειρήσεις από την Φ/Γ Ναβαρίνο το βράδυ των Ιμίων και είπε τα εξής: https://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/story/766670/imia-h-sygklonistiki-epistoli-pilotoy-gia-toys-vlaxako-gialopso-kai-karathanasi

https://www.youtube.com/watch?v=w-yYkdVRSeE&feature=emb_logo

«…Κι όταν καταπιάνεσαι με ονόματα όπως του Καραθανάση του Βλαχάκου του Γιαλοψού, θα πρέπει να τα προφέρεις με τη μέγιστη επισημότητα και σεβασμό . Είναι ιερά ονόματα ηρώων. Είναι πεσόντες για την πατρίδα. …Το πλήρωμα του Ελικοπτέρου ΠΝ 21 διατάχθηκε την 31 Ιανουαρίου 1996, από την ανώτατη ηγεσία της χώρας να εκτελέσει νυκτερινή οπτική αναγνώριση επάνω σε βραχονησίδα υπό του εχθρού.

Ένα σχετικά νέο πλήρωμα, ταλαιπωρημένο από τις τριάντα ώρες αϋπνίας , μέσα σε ένα πολεμικό πλοίο που ήταν σε πολεμική ατμόσφαιρα, σε συναγερμό.

Ένα πλήρωμα που έπρεπε να απογειωθεί, μέσα σε μια σκοτεινή βροχερή νύκτα, με περιορισμένη ορατότητα.

Ένα πλήρωμα που έπρεπε να εκτελέσει αποστολή αναγνώρισης, βράδυ, με προβολέα, υπό βροχή, πάνω από έδαφος, που είχε πιθανόν καταληφθεί από τον εχθρό. Ένα πλήρωμα σε μια αποστολή μέγιστης δυσκολίας, που δεν είχε εκτελέσει παρόμοια κανένα άλλο πλήρωμα…Στον νεαρό κυβερνήτη του ελικοπτέρου, τον Υποπλοίαρχο Καραθανάση , ένα νέο κυβερνήτη, έπεφτε ΟΛΟ το βάρος εκείνης της κρίσης.

Σε αυτή την καρδιά ακουμπούσε όλη η Ελλάδα εκείνη την νύκτα. Μια αφόρητη πίεση. Ο Υποπλοίαρχος Καραθανάσης έμεινε μόνος του. Όλοι στο πεντάγωνο, στη βουλή, στη φρεγάτα, περίμεναν αυτόν να επιβεβαιώσει την πληροφορία ότι κομάντος του εχθρού είχαν καταλάβει την βραχονησίδα… Το πλήρωμα του Ελικοπτέρου ΠΝ 21, δεν συζήτησε ούτε έναν από τους παραπάνω λόγους. Δεν φοβήθηκε την σκοτεινή βροχερή νύκτα. Δεν επικαλέστηκε κάποια βλάβη για να μην απογειωθεί. Δεν υπολόγισε τις μαύρες κάνες των Μ16, του εχθρού που πιθανόν να παραμόνευαν θανατηφόρα πάνω στη βραχονησίδα.

Το πλήρωμα του ΠΝ 21 προσπέρασε όλους αυτές τις φυσικές και ψυχολογικές αντιστάσεις και υπάκουσε μόνο στον υπέρτατο νόμο της πατρίδας.

Το πλήρωμα του ΠΝ 21 βρέθηκε αντιμέτωπο με γιγαντιαίες δυσκολίες που ξεπερνούσαν τα όρια και του πιο έμπειρου πληρώματος σε κάθε επίπεδο.

Το πλήρωμα του ΠΝ 21 ΔΕΝ ΛΑΚΙΣΕ …Πως και ποιοι είναι αυτοί λοιπόν που μπορούν να κρίνουν το πλήρωμα του Ελικοπτέρου ΠΝ 21; Μόνο οι χειριστές και τα πληρώματα των Ελικοπτέρων του Πολεμικού Ναυτικού, που έχουν ζήσει υπό αυτές τις συνθήκες μπορούν να έχουν άποψη για τέτοια θέματα. Μόνο όταν κάποιος απογειώνεται την νύκτα από το κλυδωνιζόμενο κατάστρωμα πολεμικού πλοίου και νιώθει το σφίξιμο στην καρδιά του μπορεί να έχει άποψη, κατά προσέγγιση. Όλοι είναι εκτός παιχνιδιού. Ο Καραθανάσης, ο Βλαχάκος και ο Γιαλοψός, ανυψώθηκαν σε δόξα…Έτσι λοιπόν η ιστορία, κατέταξε την αποστολή του Ελικοπτέρου ΠΝ 21 στα Ίμια. Στο χρυσό κεφάλαιο των εξαίρετων ηρωικών πράξεων, ανιδιοτελούς προσφοράς στην πατρίδα. Εκεί που ελάχιστοι από τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων είχαν την ψυχική δύναμη ανά τους αιώνες να τολμήσουν να διεκδικήσουν μια θέση. Να κρατήσουν τον πυρσό της ελευθερίας. Αυτοί ήταν κύριοι ο Καραθανάσης, ο Βλαχάκος, ο Γιαλοψός. Αυτό ήταν το πλήρωμα του Ελικοπτέρου του Πολεμικού Ναυτικού, ΠΝ 21…».

Τιμώντας την αυτοθυσία, την παλικαριά και τον ηρωισμό του πληρώματος του Eλικοπτέρου ΠΝ-21, ας μου επιτραπεί μία λεπτομερής παράθεση των γεγονότων της ιστορικής εκείνης νύχτας, με τη βεβαιότητα ότι η πατρίδα σε ανάλογες δύσκολες καταστάσεις θα βρει κι άλλους υπερασπιστές, αντάξιους των τριών ηρώων μας. Για να μην ξεχνάμε όμως και να μαθαίνουν οι νεότεροι ας θυμηθούμε τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς. «Σηκωθείτε παιδιά, μας πήραν το νησί…».  M’ αυτήν ακριβώς τη φράση στις 3.55 ξημερώνοντας η 31η Iανουαρίου 1996 στη  Φρεγάτα «NABAPINO» ξύπνησαν το πλήρωμα του Eλικοπτέρου ΠN 21. Mόλις μία ώρα πριν, είχαν αποσυρθεί στις καμπίνες τους, κατάκοποι, αφού ήταν σχεδόν 30 ώρες άυπνοι. H διαταγή «Σηκωθείτε παιδιά, οι Tούρκοι μας πήρανε το νησί να σηκωθεί το Eλικόπτερο και να πάει να τους φωτίσει» ήταν ταυτόχρονα και μια καινούρια είδηση για την έκβαση των γεγονότων την ταραγμένη εκείνη νύχτα. H Tούρκικη προκλητικότητα ξεπέρασε κάθε όριο. Aπό το 1974 έχουμε να «νιώσουμε» αρπαγή πατρίου εδάφους. H κατάληψη της Δυτικής Ίμιας έστω και για λίγες ώρες συγκλόνισε το πατριωτικό συναίσθημα ολόκληρου του Eλληνικού λαού. Eκείνη λοιπόν τη στιγμή καλείται το πλήρωμα του E/Π ΠN 21 να εκτελέσει την αποστολή του. Kαι την εξετέλεσε. Mε το βαρύτατο κόστος 3 ανθρωπίνων ζωών. Πέταξε 4 φορές πάνω από τα Ίμια και την τελευταία, κατάφερε να εντοπίσει την λέμβο, τους Tούρκους κομάντος και τη σημαία τους. Δυστυχώς 2 λεπτά μετά την αναγνώριση και ενώ το E/Π επέστρεφε στην Φ/Γ NABAPINO, σύμφωνα με τη διερεύνηση που έγινε, στις 4:59 συνετρίβη στη θαλάσσια περιοχή 2 μίλια BA της Kαλολήμνου, λόγω απώλειας προσανατολισμού (VERTICO)

Το χρονικό της κρίσης.

H Tουρκία αυξάνοντας συνεχώς τη στρατιωτική της ισχύ, άρχισε από το 1974 και μετά, να αμφισβητεί το καθεστώς του Aιγαίου και του εναερίου χώρου μας, όπως σαφώς ορίζεται από τη συνθήκη της Λωζάνης (24 IOYΛIOY 1923), τις Iταλοτουρκικές συμφωνίες (8 Δεκ. 1932) και (4 Iαν. 1933) και τη συνθήκη των Παρισίων (10 Φεβ. 1947). Aποτέλεσμα αυτής της αμφισβήτησης είναι οι συχνότατες παραβιάσεις και παραβάσεις F.I.R. Aθηνών, φθάνοντας σε αριθμό ρεκόρ -614- για το 1995. Oι διαμαρτυρίες για καταπίεση της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, αυξάνονται συνεχώς, όπως και οι περιπολίες Tούρκικων σκαφών στα νησιά μας. Όλες αυτές οι κινήσεις, σκοπό έχουν να μας σύρουν σε διαπραγματεύσεις με συνολική λύση πακέτο σε Θράκη, Aιγαίο, Kύπρο και όχι την επίλυσή τους βήμα-βήμα από τα διεθνή δικαστήρια, όπως επιθυμούν οι Eλληνικές Kυβερνήσεις. H Tουρκία, ειδικότερα σε ασταθείς πολιτικές περιόδους, επισείοντας τον κίνδυνο του πολέμου, καταφέρνει να κρατάει συσπειρωμένο και «υπάκουο» τον Tούρκικο λαό

Mια τέτοια περίοδος ήταν στις 26 Δεκεμβρίου 1995, όταν ένα «τυχαίο» περιστατικό, η προσάραξη του Tούρκικου εμπορικού πλοίου «ΦINKENT APKAT» στη βραχονησίδα Ίμια, έγινε αφορμή για αλυσιδωτές αντιδράσεις και προκλήσεις από την υπηρεσιακή πρωθυπουργό της Tουρκίας TANΣOY TΣIΛEP

Στις 28 ΔEK. το Eλληνικό ρυμουλκό «MATΣAΣ ΣTAP» αποκολλά από τη βραχονησίδα το Tούρκικο πλοίο και το συνοδεύει στις απέναντι ακτές, παρά τις αντιδράσεις του Tούρκου Kυβερνήτη που ζητούσε Tούρκικο ρυμουλκό, γιατί όπως έλεγε η Ίμια είναι τούρκικο νησί. Tην επομένη, 29 ΔEK., ο Έλληνας πρεσβευτής στην ʼγκυρα Δ. NEZEPITHΣ προβαίνει σε διάβημα διαμαρτυρίας στο Tούρκικο Yπουργείο Eξωτερικών όπου του παραδίδεται η εξής ρηματική διακοίνωση: «H βραχονησίδα KAPNTAK (Tούρκικη ονομασία της IMIA) αποτελεί μέρος της Tούρκικης επικράτειας και βρίσκεται εγγεγραμμένη στο κτηματολόγιο της περιφέρειας Kουγκλά, της Nομαρχίας Mποντρούμ, στο χωριό KAPAKAΓIA». H ʼγκυρα αμφισβητώντας τις διεθνείς συνθήκες, προσπάθησε να οικειοποιηθεί τις δύο βραχονησίδες που έχουν έκταση, η Δυτική Ίμια 25 στρέμματα και η Aνατολική 14 στρέμματα, με βαθύτερο στόχο TH METATOΠIΣH THΣ OPIOΓPAMMHΣ ΔYTIKOTEPA ΣE BAPOΣ THΣ EΛΛAΔOΣ

Tο ίδιο έπραξε το 1969 μετατρέποντας τη νήσο Tσούκα σε νήσο TOPAN, χωρίς καμία ελληνική αντίδραση «ΠEPIOΔIKO ΣTPATHΓIKH» (Φεβρουάριος 1996). Στις 9 IAN. 1996 η Aθήνα απορρίπτει το Tούρκικο διάβημα με ρηματική διακοίνωση ότι το ζήτημα έχει κλείσει βάσει της Συμφωνίας των Παρισίων του 1947. Στις 16 IAN. το Yπουργείο Eξωτερικών ενημερώνει το Yπουργείο Eθνικής ʼμυνας, ζητώντας αυξημένα μέτρα επιτήρησης

Στις 17 IAN. εκλέγεται νέος πρωθυπουργός ο K. ΣHMITHΣ και στις 19 IAN. το Γενικό Eπιτελείο Eθνικής ʼμυνας ζητάει από τους τρεις κλάδους αυξημένα μέτρα επιτήρησης και ελέγχου κάθε Tουρκικής δραστηριότητας. Στις 25 IAN. η Tούρκικη εφημερίδα «XOYPIET» φέρνει στη δημοσιότητα το περιστατικό της προσάραξης του Tούρκικου εμπορικού και της Tούρκικης αμφισβήτησης της Eλληνικότητας της βραχονησίδας Ίμια. Στις 13.30 της ίδιας μέρας ο Δήμαρχος Kαλύμνου με άλλους δύο Kαλύμνιους υψώνουν στην Aνατολική Ίμια την Eλληνική σημαία. Δύο μέρες μετά, το Σάββατο 27 IAN. στις 13.00 απογειώνεται από το αεροδρόμιο ANTNAN MENTEPEΣ της Σμύρνης ιδιωτικό ελικόπτερο με δημοσιογράφους της «XOYPIET», οι οποίοι προσγειώνονται στις 14.10 στην Aνατολική Ίμια και κατεβάζουν την Eλληνική σημαία, αναρτώντας την Tουρκική

Tην Kυριακή 28 IAN. το περιπολικό «Παναγόπουλος» αναφέρει στις 8.00 την ανάρτηση της τουρκικής σημαίας. O Yπουργός Eθνικής Aμύνης ενημερώνει τον Πρωθυπουργό και τον Yπουργό Eξωτερικών και δίνει εντολή να αφαιρεθεί η Tούρκικη σημαία. Στις 10.30 πλήρωμα του περιπολικού «Παναγόπουλος» αναρτά και πάλι την Eλληνική σημαία υπό την παρατήρηση τούρκικου περιπολικού

Oι Eλληνικές ένοπλες δυνάμεις τίθενται σε ετοιμότητα και αυξημένα μέτρα επιφυλακής λαμβάνονται στο βόρειο συγκρότημα της Δωδεκανήσου με απόφαση της πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας του Y.EΘ.A. που συνεδριάζει συνεχώς. Στις 16.00 τούρκικη βάρκα πλησιάζει με ταχύτητα την Ίμια με πρόθεση να αποβιβάσει επιβαίνοντες σε αυτήν. Tο «ΠANAΓOΠOYΛOΣ» την αποτρέπει ρίχνοντας προειδοποιητικές βολές. Eν τω μεταξύ 2 ομάδες των 7 ατόμων της Mονάδας Yποβρύχιων Kαταστροφών μεταφέρονται από τον Σκαραμαγκά στην Kάλυμνο και η πρώτη ομάδα βατραχανθρώπων αποβιβάζεται στις 19.45 στην Aνατολική Ίμια. Παραμένει όλο το βράδυ και επιστρέφουν τη Δευτέρα 29 IAN. στην κανονιοφόρο «ΠYPΠOΛHTHΣ»που βρίσκεται 1 μίλι ανοιχτά. Tούρκικο ιδιωτικό ελικόπτερο επιχειρεί να πετάξει πάνω από την περιοχή, αλλά αναγνωρίζεται και αναχαιτίζεται από Eλληνικά μαχητικά F-4. Στις 8.00 αποβιβάζεται η δεύτερη ομάδα βατραχανθρώπων στην Aνατολική Ίμια ενώ στην περιοχή βρίσκονται από Eλληνικής πλευράς τα περιπολικά «Παναγόπουλος» και «Aντωνίου», ενώ από Tουρκικής 2 περιπολικά της Aκτοφυλακής. Σε απάντηση της Aθήνας που ζητούσε να αποχωρήσουν από τα χωρικά μας ύδατα, η Άγκυρα ζητά έναρξη διμερούς διαλόγου για τη ρύθμιση των βραχονησίδων στο Aνατολικό Aιγαίο και κατ’ επέκταση των χωρικών υδάτων των δύο χωρών

Tην Tρίτη 30 IAN. 1996 λίγο μετά τα μεσάνυχτα έρχονται αναφορές για κινητοποίηση του τούρκικου στόλου. H Φ/Γ YΔPA που περιπολούσε στην AΔPIATIKH διατάχθηκε να επιστρέψει και να κινηθεί στο AIΓAIO. Στις 04.00 σημαίνει συναγερμός στο EΘNIKO KENTPO EΠIXEIPHΣEΩN καθώς εντοπίζονται τούρκικα πολεμικά που βγαίνουν στο Aιγαίο. Στις 4.10 η ναυαρχίδα του Tούρκικου στόλου Φρεγάτα YAVUZ F-240 που παρέπλεε στα μικρασιατικά παράλια, εντοπίζεται στην περιοχή της Ίμια. Oι αεροπορικές δυνάμεις της χώρας τίθενται σε κλιμακωτή ετοιμότητα 15, 10, 5 και 2 λεπτών, ενώ πολεμικά πλοία αναδιατάσσονται στο Aιγαίο. Aποστέλλονται ομάδες βατραχανθρώπων σε βραχονησίδες γύρω από τα Ίμια όπως η KAΛOΛHMNOΣ. Στις 6.00 Eλληνικά και Tούρκικα πλοία βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής, ενώ δίνεται εντολή για στενή παρακολούθηση των Tουρκικών. Στην περιοχή από Tουρκικής πλευράς βρίσκεται η Φ/Γ YAVUZ, τρεις πυραυλάκατοι, δύο περιπολικά και μία Φ/Γ κλάσεως KNOX που κατευθύνεται προς την περιοχή. Στις 8.00 ελικόπτερο απογειώνεται από την YAVUZ και πετά προκλητικά πάνω από την ανατολική Ίμια, ενώ στις 9.00 μία τούρκικη βάρκα με 6-7 άνδρες προσπαθεί να προσεγγίσει την Ίμια, αλλά απωθείται από Eλληνικό περιπολικό. Tο ίδιο πρωί στην Άγκυρα ο Έλληνας πρεσβευτής Δ. NEZEPITHΣ σε συνάντηση που είχε με τον υφυπουργό Eξωτερικών της Tουρκίας ONOYP OIMEN ζητεί να αποσυρθούν από την περιοχή τα τουρκικά πολεμικά, αλλά ο Tούρκος Yφυπουργός ανταπαντά ζητώντας την αποχώρηση των Eλληνικών και καλεί την Aθήνα σε διάλογο

Στις 11.00 της 30ής IAN. δίνεται το σήμα για απόπλου του Eλληνικού στόλου στο Aιγαίο. Στα νησιά οι μονάδες του Στρατού βρίσκονται σε επιφυλακή καθώς και η Eλληνική Aστυνομία. Tο Λιμενικό Σώμα αναπτύσσει το σύνολο σχεδόν των ταχυπλόων περιπολικών του στα Δωδεκάνησα. Σε σύσκεψη του Tούρκικου Eθνικού Συμβουλίου Eθνικής Aσφαλείας αποφασίζεται η μεταφορά 2 ομάδων βατραχανθρώπων από τον Bόσπορο στην Aλικαρνασσό. Στις 16.00 δύο Tούρκικα ελικόπτερα πετούν κοντά στις βραχονησίδες και το ένα από αυτά παραβιάζει τον Eλληνικό εναέριο χώρο, προσπαθώντας να εντοπίσει τις θέσεις των Eλληνικών πλοίων. Στις 18.00 μία τούρκικη ελαστική λέμβος πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής τη νησίδα, αλλά απωθείται και πάλι από ελληνικό περιπολικό

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Yφυπουργού Eθνικής Άμυνας N. KOYPH, επτά πολεμικά πλοία διαφόρων τύπων βρίσκονται στην περιοχή. Tα αεροσκάφη μας σε 14 εξόδους αναχαίτισαν 17 τουρκικά μαχητικά F-16 και RF-4 και 2 ελικόπτερα. Δύο από τις αναχαιτίσεις εξελίχθηκαν σε εμπλοκή ενώ πέντε από τα τούρκικα μαχητικά ήταν οπλισμένα. H κατάσταση αρχίζει να οξύνεται ανεξέλεγκτα και στις 20.35 ο Aμερικανός Yπουργός Άμυνας κ. ΠEPI, επικοινωνεί με δική του πρωτοβουλία με τον ομόλογό του Y.EΘ.A. κ. APΣENH. Στις 21.00 αλλάζει η ομάδα βατραχανθρώπων που βρίσκεται στην Aνατολική Ίμια

Στις 22.40 ο Aμερικανός Πρόεδρος BILL CLINTON επικοινωνεί με τον Έλληνα πρωθυπουργό κ. ΣHMITH σε μία προσπάθεια αποκλιμάκωσης. H TANΣOY TΣIΛEP εμφανίζεται αδιάλλακτη και όπως έγραψε την επομένη η WASHINGTON POST αρνείται να συνομιλήσει με τον Aμερικανό Πρόεδρο!! Tην ίδια ώρα 3 μεγάλα Tουρκικά πολεμικά περνούν τα στενά των Δαρδανελίων προς τη θερμή περιοχή. Στην KYΠPO, στο κατεχόμενο λιμάνι της Aμμοχώστου, 3 τουρκικά αρματαγωγά αποβιβάζουν άρματα μάχης και στρατιωτικά οχήματα. Στις 00.30 της TETAPTHΣ 31 IANOYAPIOY 1996 ο A.Γ.E.EΘ.A. παρουσιάζει τη στρατιωτική κατάσταση της περιοχής στη διαρκή συνεδρία της «μικρής» κυβερνητικής επιτροπής και αποφασίζεται η αποστολή ατομικών φύλλων πρόσκλησης σε εφέδρους της Δωδεκανήσου. Στις 00.40 αρχίζουν διαπραγματεύσεις μεταξύ του YΠ.EΞ. κ. ΠAΓKAΛOY και του υφυπουργού Eξωτερικών κ. XOΛMΠPOYK, για εκτόνωση της κρίσης. Στις 1.30 δύο τούρκικα ελικόπτερα προσεγγίζουν τις βραχονησίδες. Tα ελληνικά πολεμικά «εγκλωβίζουν» τους στόχους με τα RADAR και παρακολουθούν τα ίχνη τους. Eκείνη την ώρα η F/G YAVUZ προσεγγίζει τη Δυτική Ίμια καταδιωκόμενη από ελληνικό πολεμικό

H YAVUZ εκτελεί ελιγμό προσεγγίζοντας τη νοτιοδυτική πλευρά της Δυτικής Ίμιας με την πλώρη και καθελκύει δύο ελαστικές λέμβους με 12 βατραχανθρώπους, οι οποίοι αποβιβάζονται στη Δυτική Ίμια στις 1.35. Στις 2.15 ο Tούρκος Yπουργός Eξωτερικών ανακοινώνει ότι οι τουρκικές δυνάμεις κατέλαβαν την Δυτική Ίμια. Tο Γ.E.EΘ.A. στέλνει κατεπείγον σήμα στο Γενικό Eπιτελείο Eθνοφρουράς KYΠPOY ενημερώνοντας ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν τεθεί σε κατάσταση μεγίστης ετοιμότητας και ότι επίκειται επίθεση του εχθρού. Στις 3.00 αποπλέει η Φ/Γ AIΓAIO για τη «θερμή» περιοχή, η οποία βρισκόταν στη Δεξαμενή του Nαυστάθμου Σαλαμίνας για προγραμματισμένη επιθεώρηση. Στις 3.15 η Eλληνική πρεσβεία στην Άγκυρα επιβεβαιώνει την πληροφορία που λίγο νωρίτερα έδωσε η Eθνική Yπηρεσία Πληροφοριών για απόβαση Tούρκων στην Δυτική Ίμια. Aπό τις 3.45 το Tουρκικό τηλεοπτικό κανάλι «STAR» μεταδίδει εικόνες της απόβασης και δηλώσεις του Tούρκου Yπουργού Eσωτερικών

H κυβέρνηση σε «μίνι» υπουργικό συμβούλιο μελετά εναλλακτικές λύσεις για την Eλληνική αντίδραση. H πρώτη ήταν να στείλουν ομάδα βατραχανθρώπων για ανακατάληψη της Δυτικής Ίμιας. Σ’ αυτή την περίπτωση είναι σχεδόν βέβαιο ότι αν έπεφτε η πρώτη τουφεκιά, θα ακολουθούσαν οι πύραυλοι από τα παραπλέοντα σκάφη με απρόβλεπτες συνέπειες. H δεύτερη λύση ήταν να γίνει βολή φωτιστικού βλήματος από πλοίο της περιοχής για έλεγχο, η οποία θα είχε αναμφίβολο αποτέλεσμα και θα ενείχε τον κίνδυνο της προηγούμενης περίπτωσης. H τρίτη λύση ήταν τα παραπλέοντα περιπολικά να φωτίσουν με προβολέα το νησί, αλλά με περιορισμένα αποτελέσματα λόγω μεγάλης δυνατότητας απόκρυψης των βατραχανθρώπων. H λύση που τελικώς επελέγη ήταν ο φωτισμός των Tούρκων κομάντος να γίνει από Eλικόπτερο του Π.N. με τη μεγαλύτερη πιθανότητα εντοπισμού, αλλά και το μεγαλύτερο ποσοστό επικινδυνότητας. H Φρεγάτα NABAPINO έπλεε 200 γυάρδες γύρω από την KAΛOΛHMNO όταν στις 3.55 δίνεται η εντολή για άμεση απονήωση του ελικοπτέρου της. Mέσα σε 30 λεπτά το E/Π βγήκε από το Yπόστεγο του πλοίου, επιθεωρήθηκε και στις 4.26 βρισκόταν στον αέρα. O άνεμος τη στιγμή εκείνη ήταν 26 κόμβοι με ψιλή βροχή, βαθμιαία επιδεινούμενος. O κυβερνήτης του E/Π Yποπλοίαρχος X. KAPAΘANAΣHΣ ΠN, ο Συγκυβερνήτης του Yποπλοίαρχος Π. BΛAXAKOΣ ΠN και ο χειριστής συσκευών RADAR και SONAR Aρχικελευστής (HN/AY) E. ΓIAΛOΨOΣ αψήφησαν τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες* και με γνώμονα την εκτέλεση της αποστολής τους, έφυγαν για την τελευταία τους πτήση, την οποία ολοκλήρωσαν επιτυχώς. Δυστυχώς, όμως, όπως προαναφέρθηκε στις 4.59 συνετρίβη στη θαλάσσια περιοχή 2 μίλια B.A. της KAΛOΛHMNOY

O Hρωικός θάνατος των τριών παλικαριών συγκλόνισε όλη την Eλλάδα και έγινε αφορμή για την αφύπνιση του πατριωτικού συναισθήματος και τη συσπείρωση του Eλληνικού Έθνους. Aνακαλούνται από τη μνήμη μου γεγονότα όπως ο άνανδρος τορπιλισμός της «Έλλης» και μάλιστα την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου, της μεγάλης αυτής γιορτής της Xριστιανοσύνης. H σκέψη μου τρέχει δυόμισι αιώνες πίσω, στη μεγάλη μορφή του Kοσμά του Aιτωλού και στην προφητεία του για τα εξαμίλια, ως αφορμή για το μεγάλο πόλεμο. Προφητεία στην οποία έχουν δοθεί πολλές ερμηνείες ανάμεσα στις οποίες είναι και η επέκταση των χωρικών μας υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια. Δικαίωμα που αν το διεκδικήσουμε στην πράξη θα αποτελέσει αιτία πολέμου (CASUS BELI) όπως επανειλημμένα απειλεί η Tουρκία…Αλήθεια πόσο επίκαιρο είναι τώρα αυτό παρά ποτέ!

Στις 6-2-96 από σύμπτωση ή από θεία Δίκη, μόνο έξι ημέρες μετά, στην Tούρκικη άσκηση «ΘAΛAΣΣOΛYKOΣ» συνετρίβη τούρκικο ελικόπτερο τύπου BLACK-HAWK το οποίο μετέφερε τους IΔIOYΣ BATPAXANΘPΩΠOYΣ της τούρκικης M.Y.K. οι οποίοι συμμετείχαν στην κατάληψη της Δυτικής Ίμια, από τους οποίους σκοτώθηκαν 5 και τραυματίσθηκαν οι υπόλοιποι 9

H Διοίκηση Eλικοπτέρων Nαυτικού τιμώντας τους τρεις ήρωές της ανάρτησε «Xρυσή» πλάκα στην είσοδο του Διοικητηρίου με τις φωτογραφίες και το βιογραφικό τους για να τους θυμούνται οι παλιότεροι και να τους μάθουν οι νεότεροι που θα έρθουν. Eπίσης καθιέρωσε ετήσια επιμνημόσυνη δέηση που θα τελείται στο Mνημείο πεσόντων της Aεροπορίας Nαυτικού κάθε 31η IANOYAPIOY

Bαθιά χαραγμένη μέσα μου θα μείνει η τελευταία μου συνάντηση με τον υποπλοίαρχο X. KAPAΘANAΣH τη Δευτέρα 29 IANOYAPIOY, μια ημέρα πριν ξεκινήσει για το μακρινό ταξίδι του. Mου έδωσε το τελευταίο βιβλίο που είχε διαβάσει με τίτλο «H αποστολή μου στην Aθήνα» του Aμερικανού πρέσβη HENRY MORGENTHAU. Tο βιβλίο αυτό αποτελεί για μένα ένα πολύτιμο ενθύμιό του. Στη συνέχεια μιλήσαμε για το καινούργιο που μόλις είχε αρχίσει να διαβάζει αλλά δεν πρόλαβε να τελειώσει. Aφορούσε την ιστορία της Aεροπορίας Nαυτικού. Kαθώς μου έδειχνε τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες των πρώτων εκείνων αεροπόρων διέκρινα στο βλέμμα του τον θαυμασμό του για τα κατορθώματά τους, με τις πρωτόγονες εκείνες πτητικές μηχανές. Στο μνημείο πεσόντων της Nαυτικής Aεροπορίας, που εκείνος οργάνωσε, έμελλε να προστεθούν με «χρυσά» γράμματα τρία νέα ονόματα. Oνόματα τριών δικών μας ανθρώπων

«Aδέλφια μας Xριστόδουλε, Παναγιώτη, Έκτορα, Τάσο, Κωνσταντίνε και Ευάγγελε δεν σας ξεχνάμε. Eίστε το καύχημα της οικογένειας της Δ.E.N. Σε μας έμεινε η υπερηφάνεια ότι σας γνωρίσαμε από κοντά, στους μεταγενέστερους θα είστε τα φωτεινά πρότυπά τους. Δεν σας ξεχνάμε, είστε παρόντες σε κάθε πτήση μας».

BIBΛIOΓPAΦIA

IΣTOPIA TOY EΛΛHNIKOY EΘNOYΣ TOMOΣ IE’

ΠEPIOΔIKO «ΣTPATHΓIKH»ΦEBPOYAPIOΣ 1996

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post ΙΜΙΑ, 25 χρόνια πριν: Σηκωθείτε παιδιά, μας πήραν το νησί… – Του Σημαιοφόρου (Ε) ε.α. Κωνσταντίνου Κορομπίλη appeared first on Eptanews.gr.

Στην εξωτερική μας πολιτική, μεταπολιτευτικά, σπανίως είχαμε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μοναδική, λαμπρή εξαίρεση, η περίοδος ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ελληνική διπλωματία είχε σαφή στόχο και ουδόλως αποθαρρυνθήκαμε από την απειλή πολέμου (casus belli) της Τουρκίας, με αποτέλεσμα η Κύπρος να ενταχθεί στην ΕΕ.

Ο πρόσφατος τουρκικός αιφνιδιασμός οδήγησε σε σχετικά γρήγορη αφύπνιση. Η Ελλάδα συνήψε συναφή συμφωνία μερικής οριοθέτησης με την Αίγυπτο (δυστυχώς με όρους ετεροβαρείς για τη χώρα μας αναφορικά με την έκταση των θαλασσίων ζωνών που μας αντιστοιχούν) και την Ιταλία (με αντίστοιχες παραχωρήσεις στη γείτονα σε ζητήματα αλιείας). Περαιτέρω, εξαγγέλθηκε η επέκταση των χωρικών υδάτων μας στο Ιόνιο στα δώδεκα μίλια. Κινήσεις που θα έπρεπε να είχαν συντελεστεί εδώ και δεκαετίες πραγματοποιήθηκαν μέσα σε ένα έτος υπό την πίεση της τουρκικής προκλητικότητας που πέτυχε σε πρώτη φάση να «γκριζάρει» τη νοτιοανατολική μεσόγειο και να θέσει υπό πλήρη αμφισβήτηση την ελληνική νησιωτική υφαλοκρηπίδα. Το μόνον παρήγορο ήταν ότι το σύνολο, σχεδόν, των μέσων ενημέρωσης και του πολιτικού κόσμου επέδειξε ψυχραιμία και δεν ακούστηκαν οι συνήθεις χαρακτηρισμοί περί «εθνοπροδοτών», «υπερπατριωτών» και άλλων … «τερπνών».

Το ερώτημα, όμως, είναι τι κάνουμε εφεξής; Στο πεδίο της Ευρωπαϊκής Ένωσης πέραν των συνηθισμένων λόγων παραμυθίας και γενικόλογης αλληλεγγύης καμία ουσιαστική δράση δεν έχει αναληφθεί σε βάρος της Τουρκίας και δύσκολα θα υπάρξει εάν αρκεστούμε στις συνήθεις διπλωματικές πιέσεις. Τα οικονομικά (πρωτίστως) και γεωπολιτικά συμφέροντα της Γερμανίας, της Ιταλίας αλλά και της Ισπανίας αποτελούν δύναμη ανάσχεσης στην επίτευξη ενός συνεκτικού αποτρεπτικού και κυρωτικού πλαισίου σε βάρος της Τουρκίας.

Η ιστορία μας έχει αποδείξει ότι κανένα κράτος – ακόμη και οι υπερδυνάμεις – δεν μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, για μεγάλο χρονικό διάστημα, εκτός πλαισίου ισχυρών συμμαχιών. Ειδικά για ένα κράτος, όπως η Ελλάδα, που ιδρύθηκε ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στις 3 Φεβρουαρίου 1830 μόνον με τις υπογραφές των τριών Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία) και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά δίχως ελληνική εκπροσώπηση, η ανάγκη σύναψης των κατάλληλων συμμαχιών για την προώθηση των εθνικών συμφερόντων αποτελεί αναπόδραστη ανάγκη.

Πράγματι, τα 200 χρόνια του «ελεύθερου βίου» μας έχουμε πολλάκις αποδείξει την ικανότητά μας να διεθνοποιούμε τα προβλήματά μας απολαμβάνοντας τη στήριξη των ισχυρών και παίρνοντας  τη σωστή πλευρά της ιστορίας. Από την επέμβαση των Μεγάλων δυνάμεων το 1826 μολονότι είχαμε στρατιωτικά ηττηθεί από τις οθωμανικές δυνάμεις (με τη συνδρομή του Ιμπραήμ πασά της Αιγύπτου), την ανέλπιστη ενσωμάτωση της Θεσσαλίας μετά τον «ατυχή πόλεμο του 1897, τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο το 1917, στο πλευρό της Αντάντ, χάρη στο Βενιζέλο, που οδήγησε στη Συνθήκη των Σεβρών μέχρι και την πιο πρόσφατη διεθνή οικονομική στήριξη, στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης του 2009.

Η ιστορία μας δείχνει ότι κάτι αντίστοιχο πρέπει να επιτύχουμε και σήμερα. Ωστόσο, οι πρωτοβουλίες δεν πρέπει να περιορίζονται στα διπλωματικά γραφεία και στα συμβούλια υπουργών της ΕΕ, όπου η κυβέρνηση φαίνεται να εξαντλεί σήμερα τις προσπάθειές της. Οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ «διαλέγονται» σχεδόν κατά κύριο λόγο με τα εθνικά (εκλογικά) τους ακροατήρια. Ιδίως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, σε μεγάλο βαθμό καθοδηγούνται από αυτά, προσχωρώντας συχνά σε προσεγγίσεις που δεν ταυτίζονται πάντα με τις επιλογές της δικής τους γραφειοκρατίας. Το ζητούμενο, λοιπόν, για την Ελλάδα είναι τόσο να κινητοποιήσει τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Ευρώπης – οι τελευταίες προφανώς έχουν διασφαλίσει προ πολλού τα συμφέροντά τους μέσω της τελωνειακής Ένωσης της Τουρκίας με την ΕΕ – όσο και την ευρωπαϊκή κοινωνία των πολιτών. Πόσο συνάδει με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό μια Τουρκία που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, χρησιμοποιεί εργαλειακά τους πρόσφυγες, υπονομεύει τα κυριαρχικά δικαιώματα των γειτόνων της, «επιτίθεται» σε γερμανικά και γαλλικά πολεμικά που προσπαθούν να την αποτρέψουν να προβαίνει σε παράνομο εμπόριο όπλων στη Λιβύη, υποδαυλίζει την ισλαμική τρομοκρατία κλπ. Έχουμε πολλά να πούμε στους λαούς της Ευρώπης και των ΗΠΑ για να μην είμαστε μόνοι στη διαμάχη με τη γείτονα χώρα. Αρκεί να τα πούμε με τον κατάλληλο τρόπο εκεί που πρέπει να ακουστούμε…

Ο κ. Αργυριάδης είναι δικηγόρος

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ 

The post Από τον εφησυχασμό στην εγρήγορση. Να μιλήσουμε εκεί που θα ακουστούμε – Του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.

Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα την 8^η Οκτωβρίου του 1936, επεκτείνοντας τα χωρικά της ύδατα στα 6 ν.μ., απέκτησε εθνική κυριαρχία (sovereignty) στο 43,68% του Αιγαίου. Η Τουρκία, από την άλλη, το 1964 επέκτεινε και τα δικά της χωρικά ύδατα στο Αιγαίο στα 6 ν.μ. και έτσι η δική της κυριαρχία σ’ αυτό αναλογεί στο 7% περίπου. Σε περίπτωση, όμως, που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, σύμφωνα με το αρ. 3 της UNCLOS, στα 12 ν.μ., τότε το 72%(!) του Αιγαίου θα μετατραπεί αυτομάτως σε ελληνική θάλασσα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1995, με ψήφισμά της, η Τουρκική Βουλή θεώρησε αιτία πολέμου αυτήν την πιθανή επέκταση των χωρικών μας υδάτων στο απώτατο όριο τους, καθώς αντιλήφθηκε αυτήν την ελληνική πρωτοβουλία ως ‘‘γεωπολιτικό στραγγαλισμό’’ της Τουρκίας και ουσιώδη συστολή του ‘‘ζωτικού χώρου’’ της τουρκικής πολιτικο-οικονομικής περιφερειακής επιρροής.

Σε πρακτικό επίπεδο, πάντως, η συγκεκριμένη επέκταση των χωρικών μας υδάτων σημαίνει ότι η Τουρκία, αλλά και οι λοιποί παγκόσμιοι και περιφερειακοί ‘‘γεωπολιτικοί παίκτες’’, διερχόμενοι βασικά από το Αιγαίο, θα διεξάγουν τη θαλάσσια επικοινωνία τους με τις ανοικτές θάλασσες και τους ωκεανούς διαμέσου των ελληνικών χωρικών υδάτων!

Είναι, συνεπώς, τούτο ένα απολύτως ‘‘ριζοσπαστικό γεωπολιτικό σενάριο’’. Και ίσως ο λόγος που ενώ από το 2009 τα 148 από τα 152 παράκτια κράτη του Πλανήτη είχαν επεκτείνει τα χωρικά τους ύδατα στα 12 ν.μ., η Ελλάδα, παραταύτα, είναι από τις ελάχιστες εξαιρέσεις παγκοσμίως που απεμπολεί ή έστω αναβάλλει την περί ης ο λόγος επέκταση των χωρικών της υδάτων. Τη στιγμή, βέβαια, που η έχουσα 6 ν.μ. χωρικά ύδατα στο Αιγαίο και μέχρι την Αττάλεια, Τουρκία  διαθέτει χωρικά ύδατα 12 ν.μ. στον Εύξεινο Πόντο και στη λοιπή Ανατολική Μεσόγειο.

Όσον αφορά, λοιπόν, την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, υφίστανται, πιστεύω, ίσως εν μέσω παραλλαγών, δύο κεντρικές επιλογές εθνικής πολιτικής, οι οποίες αξίζουν την προσοχή και το ενδιαφέρον μας.

Την πρώτη, κατά το ήττον ή μάλλον, θαρρώ ότι παρουσίασε σε πρόσφατο άρθρο του ο τ. Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, πανεπιστημιακός Καθηγητής και πρώην Υφυπουργός Εξωτερικών επί κυβερνήσεως Κ. Σημίτη, Χρήστος Ροζάκης (ίδετε το άρθρο ‘‘Σε αναζήτηση του χαμένου χρόνου για τις συνομιλίες’’, ‘‘Καθημερινή’’, 3/1/2021).

Στο εν λόγω άρθρο, ο κ. Καθηγητής γράφει επί λέξει: ‘‘Είναι αλήθεια ότι, σύμφωνα με τη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να ασκήσει μονομερώς την επέκταση ώς τα 12 ν.μ. (το ανώτατο επιτρεπόμενο από το διεθνές δίκαιο όριο), χωρίς να λαμβάνει υπόψη της ενστάσεις τρίτων χωρών στο θέμα αυτό. Αλλά να λάβουμε υπόψη μας ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο μεταβάλλει το πέλαγος αυτό σε κλειστή ελληνική λίμνη που απαγορεύει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα όχι μόνο στην Τουρκία, αλλά και σε όλους τους πολυπληθείς χρήστες της θάλασσας αυτής, οι οποίοι έχουν προορισμό τον Εύξεινο Πόντο ή προέρχονται από αυτόν….

Η ελληνική θέση στις επικείμενες διερευνητικές, αν υιοθετηθεί η λύση της συζήτησης της αιγιαλίτιδας, θα πρέπει να είναι ανάλογη της τότε επιτυχούς διαπραγμάτευσης: 12 ν.μ. στην ηπειρωτική Ελλάδα και 10 ν.μ. στα νησιά (ώστε να μην επηρεαστεί ο υπερκείμενος εθνικός εναέριος χώρος), με την εξαίρεση της νότιας περιοχής ανάμεσα στις Κυκλάδες και στα Δωδεκάνησα, όπου λόγω της στενότητας της θαλάσσιας περιοχής πρέπει να υπάρξει διαφοροποίηση για χάρη της διεθνούς ναυσιπλοΐας. Αυτή είναι η φιλοδοξία μας, που μπορεί να γίνει πραγματικότητα με κατάλληλους χειρισμούς.’’

O κ. Καθηγητής, λοιπόν, προτείνει ένα είδος ευέλικτης προσαρμοστικότητας στον καθορισμό των χωρικών μας υδάτων στη διακεκαυμένη περιοχή του Αιγαίου και της Ανατ. Μεσογείου. Αν όμως η ‘‘φιλοδοξία μας που μπορεί να γίνει πραγματικότητα’’ (φράση με την οποία τελειώνει το άνω άρθρο) είναι να διαφοροποιήσουμε αριθμολογικά τα χωρικά μας ύδατα στον ηπειρωτικό κορμό της χώρας (όπου θα έχουμε 12 ν.μ.) και στα νησιά (όπου θα έχουμε 10 ν.μ.), τότε σαφώς αυτή η ‘‘φιλοδοξία’’ μας στηρίζεται στην κομβική αφετηριακή αντίληψη και στρατηγική παραδοχή ότι η απόλυτη εφαρμογή του κανονιστικού πλαισίου του διεθνούς δικαίου στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι ένας ‘‘καθαρός ελληνικός μαξιμαλισμός’’.

Γι’ αυτό, όπως υπαινίσσεται ο κ. Ροζάκης, και θα πρέπει υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις να προσαρμοστούμε στις ιδιαίτερες συνθήκες που αυτές συνεπάγονται. Ο κ. Καθηγητής εμφανίζει ως λογικό το επιχείρημα των Τούρκων ότι μια πιθανή επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ., εκεί δηλαδή που το διεθνές δίκαιο δυνητικά ορίζει, θα μετέτρεπε το Αιγαίο σε ‘‘κλειστή ελληνική λίμνη’’, όπως γράφει, και έτσι θα έπληττε καίρια τα θεμελιώδη συμφέροντα των Τούρκων αλλά και θα διακώλυε τη διεθνή ναυσιπλοΐα, άρα και τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς και άλλων χωρών. Και το επιχείρημα αυτό το θέτει ως βάση της εθνικής μας συλλογιστικής και διπλωματικής συμπεριφοράς.

Μια τέτοια εθνική στρατηγική, λοιπόν, μάλλον αφήνει περισσότερο ανοικτό το ενδεχόμενο να επιτευχθεί μια συμφωνία με την Τουρκία για τα χωρικά μας ύδατα, αν και είναι γνωστό ότι στα διπλωματικά fora η Τουρκία είναι δύστροπος, απρόβλεπτος και μεγαλομανής διαπραγματευτής. Θέτει, όμως, ad hoc το εξαιρετικά ακανθώδες ζήτημα ότι σε μια τέτοια ακριβώς περίπτωση θα διαπραγματευτούμε με τους Τούρκους για τα χωρικά μας ύδατα, δηλαδή θα διαπραγματευτούμε με τους Τούρκους για θαλάσσιο χώρο στον οποίο όλη η Γη γνωρίζει ότι δικαιούμαστε να ασκούμε απόλυτη εθνική κυριαρχία.

Με άλλα λόγια, μια εθνική στρατηγική κινούμενη στη ‘‘Λογική Ροζάκη’’ σημαίνει και συνεπάγεται μερική και οικειοθελή χωρική αποποίηση δυνητικής και σαφώς προβλεπόμενης στο διεθνές δίκαιο εθνικής κυριαρχίας. Συνεπώς, μια τέτοια στρατηγική μπορεί εύκολα (τουλάχιστον από μερικούς) να κατηγορηθεί για εθνικό ενδοτισμό ή ακόμη χειρότερα για μειοδοσία. Στο δε θεωρητικό-φιλοσοφικό επίπεδο του οραματικού Ελληνισμού, μπορεί να απορριφθεί ως σμικρίνουσα ή ως μη καθολικά συμπεριλαμβάνουσα τον γεωγραφικό και γεωπολιτικό ορίζοντα της κύριας ‘‘συμβατικής δομής’’ άπαντος του Ελληνισμού, ήτοι του ίδιου του ελληνικού κράτους.

Σε κάθε περίπτωση, αν η ‘‘φιλοδοξία’’ μας είναι η παραπάνω, όπως την περιγράφει ο κ. Ροζάκης, κατά την προσωπική μου αντίληψη, θα ήταν πολιτικο-κοινωνικά εφικτό να υλοποιηθεί μόνο από μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, που θα προέκυπτε κατόπιν εκλογών, προ των οποίων άπαντες οι πολιτικοί φορείς της χώρας θα εξέθεταν τις απόψεις τους επί του θέματος και θα προσπαθούσαν να πείσουν τον ελληνικό λαό για τη λυσιτέλεια και λειτουργικότητα μιας τέτοιας ‘‘προοπτικής’’. Διότι βεβαίως καμία κυβέρνηση στον Κόσμο, όση κοινοβουλευτική πλειοψηφία και όση λαϊκή αποδοχή κι αν έχει, δεν θα ήταν δυνατόν επ’ ουδενί ‘‘από μόνη της’’ να αποφασίσει και ‘‘προχωρήσει’’ σε μερική παραίτηση της χώρας από δυνητική εθνική κυριαρχία της, ενόψει ενός ιστορικού συμβιβασμού με μια άλλη, γειτονική χώρα (εν προκειμένω την Τουρκία).

Η δεύτερη στρατηγική επιλογή που έχει ο Ελληνισμός στο θέμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων της ελληνικής επικράτειας σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο στα 12 ν.μ. αντλείται μέσα από τα κατάβαθα του ίδιου του διεθνούς δικαίου και δεν είναι άλλη από την πανταχόθι αξιοποίηση του επιχειρήματος της υπό προϋποθέσεις ‘‘αβλαβούς διέλευσης’’ (innocent passage) των πλοίων ξένων δυνάμεων μέσα από τα χωρικά μας ύδατα.

Με την επέκταση των χωρικών μας υδάτων είναι προφανές ότι στο μετατρεπόμενο κατά το πλείστον σε ‘‘mare nostrum’’ Αιγαίο θα μειωθούν σημαντικά οι περιοχές ‘‘ανοιχτής θάλασσας’’ σ’ αυτό. Όμως, ειδικά το Αιγαίο αλλά και η Ανατ. Μεσόγειος είναι θαλάσσιοι διάδρομοι ύψιστης πρακτικής, εμπορικής και γεωπολιτικής σημασίας για τους ισχυρούς, και όχι μόνο, της Διεθνούς Κοινότητας. Με την εφαρμογή, λοιπόν, του θεσμού της ‘‘αβλαβούς διέλευσης’’, τούτοι οι θαλάσσιοι διάδρομοι, ακόμα και διαμέσου των μελλοντικών (κατόπιν της επέκτασης) ελληνικών χωρικών υδάτων, θα παραμένουν κατά βάση ανοιχτοί και διαθέσιμοι για τη διεθνή ναυσιπλοΐα.

Όπως η ίδια η UNCLOS ορίζει, μια διέλευση πλοίου από τα χωρικά ύδατα ενός παράκτιου κράτους είναι ‘‘αβλαβής’’ εφόσον δεν διαταράσσει την ειρήνη, την τάξη ή την εθνική ασφάλεια του παράκτιου κράτους και δεν στρέφεται κατά της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας του κράτους αυτού ή κατά οποιονδήποτε άλλο τρόπο δεν παραβιάζει τις αρχές του διεθνούς δικαίου.

Ο κ. Ροζάκης όμως, επ’ αυτής της ‘‘στρατηγικής γραμμής’’ έχει αντιρρήσεις. Στο άνω άρθρο του γράφει επακριβώς: ‘‘οι εγγυήσεις της «αβλαβούς διέλευσης» που ισχύει στην αιγιαλίτιδα δεν είναι τόσο ικανοποιητικές ώστε να άρουν τις ενστάσεις των κρατών αυτών (εννοεί των διεθνών δυνάμεων). Τόσο, γιατί απέναντι στο δικαίωμα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας που ισχύει στην περίπτωση της ανοιχτής θάλασσας (και το Αιγαίο σήμερα έχει αρκετά τμήματα ανοιχτής θάλασσας), ο θεσμός της αβλαβούς διέλευσης, που αναγκάζει το αλλοδαπό πλοίο να διαπλεύσει την αιγιαλίτιδα υπό όρους και υπό την άγρυπνη δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους, δεν μπορεί να ικανοποιεί καμία χώρα της οποίας τα πλοία διαπλέουν το Αιγαίο. Πόσο μάλλον αφού σε περίοδο πολέμου, που η Ελλάδα είναι εμπλεγμένη, διατηρεί το δικαίωμα διακοπής της αβλαβούς διέλευσης.’’

Τα επιχειρήματα, όμως, του κ. Καθηγητή περί της ‘‘εγγυητικής ανεπάρκειας’’ του θεσμού της ‘‘αβλαβούς διέλευσης’’, κάθε άλλο παρά ‘‘ακλόνητα’’ είναι. Πρώτον, διότι δεν εξηγεί, όχι πειστικά αλλά ούτε καν στοιχειωδώς, γιατί και σε τι ακριβώς τα πλοία των διεθνών δυνάμεων που θα δικαιούνται να επιχειρούν και θα επιχειρούν, ούτως ή άλλως, την ακώλυτη ‘‘αβλαβή διέλευση’’ από τα χωρικά μας ύδατα, θα ‘‘ενοχλούνται’’ από την ‘‘άγρυπνη δικαιοδοσία’’, όπως γράφει, της Ελλάδας(;). Και δεύτερον, διότι σε περίοδο πολέμου δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι η Ελλάδα θα δικαιούται να διακόπτει την ‘‘αβλαβή διέλευση’’ αλλότριων πλοίων από τα χωρικά της ύδατα.

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός που εν προκειμένω ο κ. Καθηγητής εμφανίζεται να αγνοεί την υπόθεση των Στενών της Κέρκυρας (Corfu Channel case, 1947-1949) που δικάστηκε ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, κατά την οποία το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η Αλβανία, αν και βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση (με την Ελλάδα), δεν είχε το δικαίωμα να αποκόψει τον πλου (την αβλαβή διέλευση δηλαδή) 4 βρετανικών πλοίων από τα χωρικά της ύδατα. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, σε ενδεχόμενο πολέμου, άρα σε ένα εξαιρετικό καθεστώς, δεν είναι νομικά και διεθνοπολιτικά παράδοξο, για λόγους εθνικής ασφάλειας, το εμπόλεμο κράτος να διακόπτει τη ροή πλόων μέσα στα χωρικά του ύδατα. Το διεθνές δίκαιο είναι σαφές (αρ. 25§3 της UNCLOS).

Η Ελλάδα, λοιπόν, μοιάζει να εθελοτυφλεί στο θέμα της επέκτασης των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Πάγια, η πολιτική μας ηγεσία λέει στον ελληνικό λαό, λέει (υποτίθεται) στους Τούρκους, λέει στα διεθνή fora ότι οι συζητήσεις της με την Τουρκία αφορούν μόνο τον καθορισμό υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, άρα από τη μια αποκλείει οποιαδήποτε συζήτηση για συγκαθορισμό των χωρικών μας υδάτων (αυτός ο καθορισμός, άλλωστε, αποτελεί, κατά το διεθνές δίκαιο, αποκλειστικό προνόμιό μας και άσκηση της εθνικής μας κυριαρχίας) αλλά, από την άλλη, δεν επεκτείνει τα χωρικά μας ύδατα, συνεχώς επιφυλασσόμενη, συνεχώς δηλαδή επιδεικνύοντας υποχωρητικότητα και διστακτικότητα απέναντι στο ‘‘casus belli’’ των Τούρκων.

H επέκταση, όμως, των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο θα καταστήσει σχεδόν άνευ σημασίας τη συζήτηση για τη συνιοριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Τουρκία, διότι από ό,τι θα απομένει ως ‘‘ανοικτή θάλασσα’’, στο Αιγαίο ειδικά (ήτοι το 19%), μόνο το 5,1% είναι η επικαλυπτόμενη περιοχή της υφαλοκρηπίδας που μπορεί να διεκδικηθεί και από τις δύο χώρες. Συνεπώς, μετά την τοιαύτη επέκταση των χωρικών μας υδάτων, η Τουρκία θα έχει παντελώς ελάχιστα να διεκδικήσει ή έστω αμφισβητήσει. Οι ισχυρισμοί της περί ‘‘γκρίζων ζωνών’’ στο Αιγαίο και η αμφιταλάντευση για το εύρος του εθνικού μας εναέριου χώρου θα ‘‘κλειδαμπαρωθούν’’ στο ‘‘χρονοντούλαπο της Ιστορίας’’.

Όσον δε αφορά το ενδεχόμενο ακολούθησης της δεύτερης άνω ‘‘στρατηγικής γραμμής’’ και την διπλωματική αξιοποίηση του θεσμού της ‘‘αβλαβούς διέλευσης’’ (θεσμού του διεθνούς δικαίου), η Ελλάδα εμφανίζεται ως ‘‘κοιμώμενη’’.  ‘‘Ξυπνώντας’’, πάντως, και αν έχει τέτοιο σκοπό, θα πρέπει να αναπτύξει ενεργό διπλωματία και να ενημερώσει για τις προθέσεις της τους παγκόσμιους παίκτες, που διέρχονται από το Αιγαίο και το ‘‘χρησιμοποιούν’’ είτε στρατιωτικά είτε εμπορικά. Και δίπλα σ’ αυτούς, θα πρέπει να διακοινώσει τον σχεδιασμό της στα κράτη του Εύξεινου Πόντου και τις λοιπές δυνάμεις της Ανατ. Μεσογείου. Ίσως, λοιπόν, τούτη είναι η ώρα που η Ελλάδα θα πρέπει, με ενεργό διπλωματία και ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας της στις διεθνείς σχέσεις για τον θεσμό της ‘‘αβλαβούς διέλευσης’’, να εκμεταλλευτεί δημιουργικά και εποικοδομητικώς γεωπολιτικά το βάθος του χρόνου που μάλλον απλόχερα της παρέχει η τρέχουσα ασάφεια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι επ’ αυτών συνεχείς παλινδρομήσεις.

Επί μιας τέτοιας ‘‘γραμμής’’, η χώρα μας ίσως θα ήταν αναγκαίο να δεσμευθεί διεθνώς για την παροχή θεσμικών εγγυήσεων και διευκολύνσεων για τη διεθνή ναυσιπλοΐα στις επίμαχες θαλάσσιες ζώνες και να επιδιώξει, ίσως, ή απλά να προτείνει ειδική συμφωνία ναυσιπλοΐας με τους Τούρκους στο Αιγαίο. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα δεν θα ζητήσει, άλλωστε, κάτι παραπάνω απ’ αυτά που το διεθνές δίκαιο προβλέπει. Αν, λοιπόν, είμαστε αναφανδόν υπέρ της διεθνούς νομιμότητας και των αποκρυσταλλωμένων επιταγών του διεθνούς (γραπτού και εθιμικού) δικαίου, γιατί φοβόμαστε; Γιατί συνεχώς κρυβόμαστε, γιατί διστάζουμε και δεν δοκιμάζουμε να μιλήσουμε στην παγκόσμια κοινότητα; Γιατί δεν προσπαθούμε να αναδείξουμε τη νομική παραδοξότητα και το ‘‘νατοϊκά’’ οξύμωρο του ‘‘casus belli’’ των Τούρκων;

Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι πιέσεις των Τούρκων, βεβαίως, θα είναι ασφυκτικές, καθώς η ‘‘διαπλοκή’’ τους (όχι κατ’ ανάγκη με την κακοφορμισμένη και συνωμοτική έννοια της) με τις Μεγάλες Δυνάμεις είναι γνωστή. Δεν αρνείται κανείς, εξάλλου, την ύπαρξη αλληλοπλεκόμενων και αλληλεπιδρόντων συμφερόντων μεταξύ της Τουρκίας και του διεθνούς παράγοντα. Όμως, όσο ο Ερντογάν θα χάνει έδαφος στην εφαρμογή του νέο-οθωμανικού μεγαλοϊδεατισμού, όσο ο φρενήρης γεωπολιτικός ακτιβισμός του, ο ενστικτώδης σολιψισμός και αυταρχικός δεσποτισμός του θα φέρνουν τριβές και αναπόφευκτα εντάσεις και όσο η τουρκική οικονομία θα ‘‘βυθίζεται’’, τόσο πιο πολύ θα αυξάνονται οι πιθανότητες να υπάρξουν ‘‘ευήκοα ώτα’’ στις ελληνικές απόψεις, στηριγμένες στο διεθνές δίκαιο και σε έναν αναβαθμισμένο και πολυδραστικό ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή. Και δη ‘‘ευήκοα ώτα’’ όχι μόνο στη Δύση…

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως ήρθε η ώρα για μια πολύ κρίσιμη και σημαντική στροφή στην ελληνική ‘‘αξονική διπλωματική τελολογία’’ που θα οδηγήσει σε αυτό που prima facie μπορεί να χαρακτηριστεί ως ‘‘ελληνικός γεωπολιτικός αναθεωρητισμός’’. Αντί το βάρος του γεωπολιτικού στρατηγισμού μας να δίδεται στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, σε θαλάσσιες δηλαδή ζώνες που λόγω της δεδομένης, βεβαίως, αλληλεπικάλυψής τους με τις αντίστοιχες των Τούρκων θα μας οδηγούν σε απόπειρες ή (όταν αυτό καθίσταται εφικτό) σε ατελείωτες και εξαιρετικά δυστοπικές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, ίσως θα μπορούσαμε να στραφούμε σε πρωτοβουλίες, άρα και σε μοντέλα γεωπολιτικής συμπεριφοράς, που ανυπερθέτως και απροϋποθέτως, χωρίς την ανάγκη σύμπραξης κανενός, το ίδιο το διεθνές δίκαιο μας παρέχει. Στη στροφή αυτή απόδοσης κομβικής στρατηγικής βαρύτητας και διπλωματικού δυναμικού στην έννοια των χωρικών μας υδάτων και στην επέκταση αυτών, η έννοια της ‘‘αβλαβούς διέλευσης’’ είναι ένα σοβαρό νομικό αντίβαρο διεθνούς κύρους σε όποια διεθνή δυσπιστία για την επέκταση των χωρικών μας  υδάτων, κρίσιμο ‘‘εναλλακτικό αντεπιχείρημα’’ και, mutatis mutandis, πραγματολογικός καταλύτης στις περιφερειακές εξελίξεις σε όλη τη Μεσόγειο. Ας το έχουμε αυτό υπόψη μας και ας το σκεφτούμε πολύ σοβαρά.

Απαιτείται, ωστόσο, εμπνευσμένος διπλωματικός σχεδιασμός και πολιτική προσήλωση μέσα στον ρέοντα Ιστορικό Χρόνο, το βάθος του οποίου, όπως σταθερά και συνεχώς υποστηρίζω, αποτελεί ίσως την πιο ‘‘υποσχόμενη παράμετρο’’ της ελληνικής στρατηγικής. Σίγουρα όμως, ας  μη βαυκαλιζόμαστε, καμία από τις επιλογές μας, όποια κι αν είναι αυτή, δεν είναι ούτε αυτονόητη, ούτε εύκολη και αναμφισβήτητη. Καθότι, όπως έγραψε και ο Συνταγματολόγος Ν. Αλιβιζάτος στο πρόσφατο βιβλίο του*, ίσως είναι στη μοίρα των εθνών που βρίσκονται στο μεταίχμιο ηπείρων και πολιτισμών να αντιμετωπίζουν πάντα δυσκολίες….

*Το βιβλίο του Ν. Αλιβιζάτου είναι το ‘‘Δύο βήματα μπρος, ένα πίσω, 8+1 πολυτάραχες δεκαετίες’’ (Αθήνα 2020, Εκδόσεις Μεταίχμιο).

Ο κ. Γκουγκουρέλας είναι δικηγόρος

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ 

The post Η επέκταση των χωρικών μας υδάτων σε Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο, το Casus Belli και οι επιλογές της Ελλάδας – Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Δεν υπάρχει αμφισβήτηση πως το γεωγραφικό μέγεθος μιας χώρας λειτουργεί ως άμεση συνάρτηση για τη δυνατότητα να πετύχει τον στόχο της. Ιδιαίτερα όταν αυτή η ‘μεγάλη’ χώρα βρίσκεται σε ένταση ή έρχεται σε διένεξη με μία ‘μικρή’ χώρα.

Αν και ο στόχος μου δεν είναι η πολιτική ανάλυση, με αυτό και παρόμοια άρθρα το ενδιαφέρον μου εστιάζεται στην ευρύτερη συμβολική διάσταση που επιτρέπει σε έναν πολιτισμό να θέλει να διεκδικήσει αυτά που δεν του ανήκουν.

Ίσως αν δεν είχα ζήσει από κοντά την αγωνία της προσφυγιάς από τους γονείς μου, τις ιστορίες και τις κακουχίες όλων αυτών που πολέμησαν για να μπορούμε εμείς να είμαστε ασφαλείς, τότε ‘ίσως’ δεν θα είχα την ίδια ευαισθησία για έναν λαό που πολεμάει χωρίς να έχει την υποστήριξη που θα έπρεπε να έχει. Όμως, η διεκδίκηση ενός πολιτισμού δεν είναι και τόσο μακρινή υπόθεση!

Το θέμα της ‘Μακεδονίας’ είναι  μόλις πρόσφατο στην ιστορία του έθνους μας. Η πικρή αναγνώριση των Σκοπίων ως ‘Βόρεια Μακεδονία’ παραμένει λυπητερή πραγματικότητα που εισχωρεί όλο και περισσότερο στον νου της κοινωνίας ώστε να υπάρχουν όλο και λιγότερες αντιδράσεις μπροστά στην ευρύτερη χρήσης της ονομασίας.

Όμως για αυτούς που έμαθαν και ξέρουν πως η Μακεδονία είναι και θα παραμένει  κομμάτι  του Ελλαδικού χώρου ξέρουν πως η επώδυνη αναγνώριση της ονομασίας σαν διαδικασία περιείχε λίγη αντίσταση από εσωτερικούς και εξωτερικούς πολιτικούς φορείς. Ακόμα περισσότερο, περιείχε λίγη αντίσταση από τα γειτονικά κράτη-έθνη που δεν υπερασπίστηκαν την ιστορία, ούτε συγκινήθηκαν με την εξέλιξη της διαστρέβλωσης των ιστορικών γεγονότων που θα μπορούσαν να αφορούν και τα ίδια.

Οι πολιτικές καταστάσεις που διαμορφώνουν το κοινωνικό πλαίσιο μιας χώρας απαρτίζουν ένα εθνικό γεγονός. Περιορίζονται στο ‘μικρό’ ή ‘μεγάλο’ σθένος ενός λαού να υπερασπισθεί τα συμφέροντά του. Την ίδια στιγμή, η μοίρα των μικρότερων κρατών να γίνονται έρμαια των μεγαλύτερων παραμένει κοινό σημείο αναφοράς που είναι αισθητό στο ευρύτερο φάσμα της ιστορίας μας.

Η περίπτωση της Αρμενίας και της πρόσφατης πολεμικής σύγκρουσης με το Αζερμπαϊτζάν αποτελεί  την επανάληψη του ίδιου κύκλου αναμέτρησης που μοιραία δεν βρίσκεται μακριά από τον Ελλαδικό χώρο.

Η συγκεκριμένη ιστορική σύγκρουση δεν είναι συμπωματική ούτε τυχαία την εποχή στην οποία εκδηλώνεται. Αντίθετα, παραμένει μία σημαντική σύγκρουση που λαμβάνει χώρα σε μία κρίσιμη καμπή στην ευρύτερη ανακατανομή δυνάμεων στην περιοχή. Μας αφορά άμεσα.

Η υποστήριξη της Τουρκίας στην καταπολέμηση του Αρμενικού έθνους παραμένει απαράμιλλο κομμάτι της ρητορείας για άρνηση των γενοκτονιών που έλαβαν χώρα αλλά και για τις συνέπειες των πράξεων της.   Η ύπουλη επέμβαση της Τουρκίας δεν θα μπορούσε να γίνει εφικτή χωρίς να χαίρει την σιωπηλή υποστήριξη άλλων κρατών στην Ευρώπη. Κράτη παραμένουν σιωπηλά στην  μεταφορά πολεμικών εφοδίων που παράνομα μετακινούνται στο Αζερμπαϊτζάν.

Η αναμέτρηση που εξελίσσεται σήμερα μεταξύ των δύο κρατών περιέχει μία αδυσώπητη ένταση που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή παρακολουθώντας την φυσική διένεξη μόνο. Μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο και αν η φορά της ορμής με την οποία κινείται γίνει αισθητή σε μας!

Η Τουρκική απειλή για την Ελλάδα δεν είναι ένα ιστορικό γεγονός που μπορεί να λάβει χώρα στο ‘μέλλον’. Παραμένει μία εξέλιξη που καρποφορεί ‘τώρα’ για το πως θα εξελιχθεί όσο οι συνθήκες της τυγχάνει να ευνοούν στο πλαίσιο των συγκεκριμένων διενέξεων.

Αυτό σημαίνει πως η πιθανότητα μίας καινούργιας έντασης με την Ελλάδα στο μέλλον θα στηρίζεται στην αίσθηση ισχύος! Αυτή η αίσθηση θα επιτρέπει στην Τουρκία να υπερασπισθεί τα συμφέροντα της καταπατώντας τα δικαιώματα των γειτονικών της χωρών.

Σε μία τέτοια περίπτωση η πιθανή και άμεση πολεμική εμπλοκή μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας παραμονεύει ως μία διαφορετική διάσταση πολέμου που αφορά τον κάθε συμπολίτη μας.

Η αποφασιστικότητα της Αρμενίας που μάχεται ενάντια μίας μεγαλύτερης δύναμης σε μέγεθος και πολεμικό υλικό δεν είναι επειδή φοβάται να χάσει αυτά που έχει. Μάλλον, το ‘Αρμενικό πείσμα’ της πηγάζει από αυτή την έμφυτη ανάγκη να υπερασπίζεται το γεγονός πως η ιστορία δεν πρέπει να βιάζεται. Η ιστορία δεν πρέπει να βαπτίζεται με βάση τα συμφέρονται του ισχυρού, αλλά, με βάση την αλήθεια των γεγονότων.

Το ‘πείσμα’ της Αρμενίας στηρίζεται σε μία ματωμένη ιστορία από όλους εκείνους που σφαγιάστηκαν κάτω από τον Τουρκικό ζυγό για την ανάκτηση του Τουρκικού έθνους και την ανάδυση του από την Οθωμανική αυτοκρατορία.

Αυτό το πείσμα θα πρέπει να γίνει και δικό μας γιατί αφορά την πορεία της ιστορίας μας. Η πορεία ήδη αλλάζει και θα αλλάξει ακόμα περισσότερο στο εγγύς μέλλον!

Δεν είναι αργά μέχρι όταν η στιγμή που η Τουρκία θα διεκδικήσει τον γεωγραφικό χώρο της Ελλάδα για δικό της έχει έρθει.

The post Ο Μικρός και ο Μεγάλος – Άρθρο του Δρ. Στέφανου Δ. Αβακιάν appeared first on Eptanews.gr.

Το επιχείρημα, λοιπόν, του Έλληνα Πρωθυπουργού είναι εύλογο και συμβολικά ισχυρό. Όταν οι ΗΠΑ έχουν ήδη θέσει σε εφαρμογή το δικό τους εμπάργκο πώλησης πολεμικών αεροσκαφών στην Τουρκία προκειμένου να προστατευτούν τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και να διαφυλαχθεί το αρμονικό του modus operandi, δεν είναι δυνατόν τα κράτη-μέλη της ΕΕ να παραμένουν αδρανή στην τουρκική παραβατικότητα και να συνεχίζουν να εφοδιάζουν με πολεμικό υλικό τη γείτονα χώρα, η οποία απειλεί ανοιχτά πλέον κράτη-μέλη (την Ελλάδα και την Κύπρο) της ίδιας της Ένωσης. Στην προσπάθειά του αυτή ο Έλληνας Πρωθυπουργός υπενθύμισε στους ευρωπαίους εταίρους τη νομοθεσία της ίδιας της ΕΕ σχετικά με τις εξαγωγές όπλων και ζήτησε το αυτονόητο, δηλαδή την εφαρμογή της και έναντι των Τούρκων.

Πράγματι, επί του ζητήματος έχει ήδη εκδοθεί η με αριθμό 944/2008 κοινή θέση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στο πλαίσιο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ), σχετικά με τον καθορισμό κοινών κανόνων που διέπουν τον έλεγχο των εξαγωγών στρατιωτικής τεχνολογίας και εξοπλισμού από κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε τρίτες χώρες (https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32008E0944&from=EL).

Σημασία έχει, συνεπώς, να τονιστούν τα οκτώ κριτήρια που συμπεριλαμβάνονται στην άνω Απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σχετικά με την εξαγωγή όπλων από χώρες της Ένωσης, έτσι ώστε να απαντηθεί το ερώτημα αν είχε πολιτικό νόημα η πρωτοβουλία του Κ. Μητσοτάκη και αν ήταν η κατάλληλη συγκυρία για να προβεί σ’ αυτήν.

Το πρώτο κριτήριο για να είναι νομικά αποδεκτή η εξαγωγή όπλων προς τρίτη χώρα είναι ο σεβασμός των διεθνών υποχρεώσεων και δεσμεύσεων των ίδιων των κρατών – μελών της ΕΕ και ιδίως των κυρώσεων που θεσπίζει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ή η Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και ο σεβασμός όλων των διεθνών συμφωνιών και  υποχρεώσεων τους. Έτσι, εξαγωγή όπλων σε χώρα που παραβιάζει τη διεθνή νόρμα δεν είναι νοητή.

Το δεύτερο κριτήριο είναι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα τελικού προορισμού και ο σεβασμός του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου από τη χώρα τελικού προορισμού. ‘‘Λογική μήτρα’’ αυτής της προϋπόθεσης είναι η παραδοχή ότι η ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Ευρώπης και η γεωπολιτική της ταυτότητα, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στο βάθος του ιστορικού Χρόνου, αντίκειται στη στρατιωτική ενίσχυση χωρών που δεν συμβαδίζουν με τις αξίες και τα θεσμικά ορόσημα του Ευρωπαϊσμού.

Το τρίτο κριτήριο είναι η εσωτερική κατάσταση στη χώρα τελικού προορισμού, ως αποτέλεσμα της ύπαρξης εντάσεων ή ένοπλων συγκρούσεων. Τα κράτη-μέλη της ΕΕ δεν είναι δυνατόν να εξάγουν όπλα σε κυβερνήσεις χωρών που θα τα χρησιμοποιήσουν όχι για λόγους εθνικής ασφάλειας και άμυνας αλλά για εσωτερική επιβολή και καθυπόταξη.

Το τέταρτο κριτήριο είναι η διασφάλιση της περιφερειακής ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας. Τα κράτη-μέλη δεν χορηγούν άδεια εξαγωγής πολεμικού υλικού, εφόσον υπάρχει σαφής κίνδυνος ο επίδοξος αποδέκτης να χρησιμοποιήσει την προς εξαγωγή στρατιωτική τεχνολογία ή τον εξοπλισμό επιθετικά έναντι άλλης χώρας ή για να υποστηρίξει διά της βίας εδαφικές διεκδικήσεις. Εξάλλου, ο γεωπολιτικός σχεδιασμός της ΕΕ αποσκοπεί στη διασφάλιση της περιφερειακής συνεργασίας, στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών και στη διαδιεθνική σταθερότητα.

Το πέμπτο κριτήριο είναι η εθνική ασφάλεια των κρατών – μελών και των εδαφών τους, οι εξωτερικές σχέσεις των οποίων αποτελούν ευθύνη του κάθε κράτους – μέλους, καθώς και των φίλιων και συμμάχων χωρών. Είναι όχι μόνο απολύτως λογικό αλλά υπαρξιακά αναγκαίο για την ΕΕ να μην εξάγονται όπλα σε χώρες που θα μπορούσαν ή θα στόχευαν να πλήξουν την εθνική ασφάλεια κρατών-μελών της ίδιας της Ένωσης.

Το έκτο κριτήριο είναι η συμπεριφορά της αγοράστριας χώρας έναντι της διεθνούς κοινότητας, όσον αφορά ιδιαίτερα τη στάση της έναντι της τρομοκρατίας, τον χαρακτήρα των συμμαχιών της και τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου. Και τούτο διότι η ΕΕ επιδιώκει δια του δεδηλωμένου οραματισμού της την παγίωση της διεθνούς νομιμότητας, η οποία αποτελεί και σταθερό άξονα των διεθνών σχέσεων της.

Το έβδομο κριτήριο είναι η ύπαρξη κινδύνου να εκτραπεί η στρατιωτική τεχνολογία ή ο εξοπλισμός μέσα στην αγοράστρια χώρα ή να επανεξαχθεί από αυτήν υπό ανεπιθύμητους όρους. Δεν (πρέπει να) πωλείται στρατιωτικός εξοπλισμός από την ΕΕ σε χώρες είτε για να επιβληθούν ή συνεχίσουν να επιβάλλονται αντιδημοκρατικά καθεστώτα, είτε για να μετατραπούν οι αγοράστριες χώρες  σε ‘‘μεταπράτες’’ πολεμικής δύναμης προς ικανοποίηση των δικών τους συμφερόντων ή υστερόβουλων σχεδιασμών.

Εν τέλει, το όγδοο κριτήριο είναι η συμβατότητα των εξαγωγών της στρατιωτικής τεχνολογίας ή του εξοπλισμού με τις τεχνικές και οικονομικές δυνατότητες της αποδέκτριας χώρας, λαμβανομένου υπόψη ότι είναι σκόπιμο τα κράτη να καλύπτουν τις θεμιτές ανάγκες ασφάλειας και άμυνάς τους με την ελάχιστη παροχέτευση ανθρώπινων και οικονομικών πόρων για τους εξοπλισμούς.

Αν, λοιπόν, λάβει κανείς υπόψη του όλα τα παραπάνω κριτήρια της δευτερογενούς ενωσιακής νομοθεσίας ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, δεν χωρεί προφανώς και πολλή…συζήτηση για το αν οι Ευρωπαίοι (κυρίως οι Γερμανοί) που πωλούν όπλα, κάθε είδους, τύπου ή χρήσης, στους Τούρκους σέβονται τις ίδιες τις αποφάσεις τους και τους προϋποθετικούς όρους που οι ίδιοι θέτουν σε αυτές.

Βρέθηκε όμως, επιτέλους, κάποιος να τους υπενθυμίσει, έστω στο πλαίσιο μιας συνεδρίασης ενός θεσμικού οργάνου, ότι τούτη η Ένωση είναι μια Ένωση που λειτουργεί με κανόνες, ότι η περίφημη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν είναι απλά ένα  ‘‘ιδεώδες’’ που εξαντλείται σε μεγαλόστομες ρητορείες και, σε κάθε περίπτωση, ότι δεν μπορεί να ‘‘εξάγονται’’ όπλα σε χώρα που όχι μόνο αμφισβητεί την εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα κρατών-μελών της ΕΕ, άρα την εδαφική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της ίδιας της ‘‘ενωσιακής επικράτειας’’ αλλά απειλεί θρασύτατα και μεγαλομανώς και από πάνω. Έτσι, ο Έλληνας Πρωθυπουργός έδρασε εν προκειμένω ως πραγματικός ηγέτης της χώρας.

Το μέγα ερώτημα είναι όμως αν οι Ευρωπαίοι είναι επιλήσμονες (;). Ξέχασαν και ξεχνούν τα άνω κριτήρια που οι ίδιοι έθεσαν σε τελική ανάλυση; Ή συμβαίνει κάτι άλλο; Το ερώτημα αυτό δεν είναι βεβαίως τόσο απλό, αντιθέτως είναι και δύσκολο και περίπλοκο. Κάθε κράτος-μέλος της ΕΕ δρα με την ιδιότητα του μέλους της Ένωσης και είναι ταγμένο να υπηρετεί τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της ενωσιακής στρατηγικής και του κοινού προγραμματισμού, δείχνοντας αλληλεγγύη στα υπόλοιπα κράτη- μέλη, στο πλαίσιο της παράλληλης συμπόρευσης εντός της ΕΕ, αλλά, από την άλλη μεριά, τα κ-μ έχουν τους δικούς τους εθνικούς σχεδιασμούς, τις δικές τους διπλωματικές ατζέντες, προσπαθούν να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα και τους δικούς τους δεσμούς σε διμερείς ή πολυμερείς διεθνείς σχέσεις με τρίτες χώρες.   

Η Ισπανία, λοιπόν, που καλείται εύλογα και με τη ‘‘βούλα’’ της ευρωπαϊκής νομοθεσίας να επιδείξει ‘‘αλληλεγγύη’’ προς την Ελλάδα και την Κύπρο, έχει τράπεζες που είναι εκτεθειμένες κατά 64 δισ. δολάρια σε τουρκικά ομόλογα (https://greekcitytimes.com/2020/09/16/has-spanish-and-italian-banks-guided-their-countrys-policies-towards-turkey/), ενώ η αντίστοιχη επιβάρυνση των γαλλικών τραπεζών ανέρχεται στα 24 δισ. δολάρια και των ιταλικών στα 21 δισ. δολάρια. Έτσι, μια πιθανή κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας, που δεδομένα παρουσιάζει κλιμακούμενα ολισθηρή πορεία, θα είχε επώδυνες και στρεσογόνες συνέπειες στις τράπεζες των άνω χωρών και συνεπαγωγικά και στη δική τους οικονομική θέση.

Η δε Γερμανία έχει παραδοσιακές γεωπολιτικές και οικονομικές διασυνδέσεις με την Τουρκία. Οι άλλοτε ‘‘συμμαχικές δυνάμεις’’ στον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σήμερα είναι αλληλένδετοι οικονομικοί εταίροι. Οι τουρκικές εξαγωγές προς τη Γερμανία το 2019 ήταν 16,6 δισ. ευρώ, ενώ οι γερμανικές προς την Τουρκία 19,2 δισ. ευρώ. Για να αντιληφθεί, λοιπόν, κανείς τα μεγέθη, αρκεί να αναλογιστεί ότι το χρηματικό ποσό των εξαγωγών της Γερμανίας προς την Τουρκία μόνο για το 2019 αντιστοιχεί σε όσα λαμβάνει ή προσδοκά να λαμβάνει το ελληνικό κράτος από τον ΕΝΦΙΑ σε μια οκταετία!

7.000 χιλιάδες γερμανικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στην Τουρκία, ενώ άλλες 3.500 χιλιάδες είναι οι θυγατρικές των γερμανικών επιχειρήσεων που έχουν την έδρα τους εκεί (https://www.tovima.gr/2020/10/16/opinions/giati-i-germania-einai-filotourki/). Αντιστρόφως, στην Γερμανία ασκούν οικονομική δράση 80.000 ‘‘γερμανοτουρκικές’’ επιχειρήσεις με ετήσιο τζίρο που φτάνει τα 52 δισ. ευρώ!

Απ’ αυτά τα λίγα, διότι η συζήτηση είναι δεδομένα πιο ευρεία και ασυγκρίτως πιο βαθειά και πολυθεματική, προκύπτει, επομένως, ότι στην ερμηνεία των διεθνών συμπεριφορών των κρατών γενικά και ειδικότερα και των κρατών που είναι μέλη της ΕΕ, δεν συνάδουν απλοϊκές ή μονοδιάστατες προσεγγίσεις. Αυτό, λοιπόν, που οφείλουμε να διδασκόμαστε ως χώρα, σε επίπεδο σμίλευσης της εθνικής στρατηγικής αλλά και της λαϊκής κουλτούρας που την περιβάλλει ή την υποστηρίζει, ως ‘‘περιρρέουσα κοινωνική συλλογιστική’’, είναι ότι η θεώρηση των γεωπολιτικών συσχετισμών και της πορείας των διεθνών σχέσεων είναι ένα δύσκολο και απαιτητικό εγχείρημα, που απαιτεί μια πολυπρισματική οπτική.

Στην ΕΕ, επομένως, που σχεδόν τα πάντα είναι απότοκο της λειτουργίας του λεγόμενου διακυβερνητισμού (intergovernmentalism) και παράγονται μέσω διακρατικών συνεννοήσεων επί συχνά αντιθετικών συμφερόντων και αντιμαχόμενων στρατηγικών προσεγγίσεων, η αλήθεια είναι ότι τίποτε δεν είναι απολύτως ‘‘άσπρο’’, όπως τίποτε δεν είναι ‘‘απολύτως’’ μαύρο. Είναι, ωστόσο, διπλωματικά απαραίτητο, πολιτικά λυσιτελές και πάνω απ’ όλα ζήτημα αυτεπιβεβαίωσης της εθνικής μας αξιοπρέπειας να μην παραμένουμε όπου και όταν πρέπει ‘‘βουβοί’’ αλλά να ομιλούμε (όπως έκανε τις προάλλες ο Πρωθυπουργός στη Σύνοδο Κορυφής) και να διεκδικούμε. Να διεκδικούμε και να παλεύουμε για τα δίκαια και τις εθνικές μας επιδιώξεις…. 

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Η πρόταση Μητσοτάκη για Ευρωπαϊκό εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας και οι διεθνείς συσχετισμοί – Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.