Αυτή των Κοινωνικών Ψευδών.

Μήπως εμπλεκόμαστε σε μία αέναη κυκλική αιτιότητα όπου είμαστε ταυτόχρονα δημιουργοί, κοινωνοί αλλά και αποδέκτες αυτών των συχνά επαναλαμβανόμενων στερεοτυπικών κοινωνικών μοτίβων συνδιαλλαγής και συνύπαρξης;

Οι κοινωνίες της δεκαετίας του ’50, του ’60, του ’70 και του ’80 απαιτούσαν από τις γυναίκες να κάθονται στο σπίτι, αντιμετωπίζοντάς τες σαν αναπαραγωγικές μηχανές χωρίς βούληση και προσωπικότητα. Ταυτόχρονα, θεοποιούσαν ένα εξιδανικευμένο πρότυπο άντρα ως «αρσενικό παλαιάς κοπής», όπου το παραμικρό ίχνος δακρύου θεωρούνταν δυσβάσταχτο πλήγμα ανδρισμού. Το να αποκτήσεις ένα σπίτι θεωρούνταν ύψιστο αγαθό, ο θεσμός του γάμου ήταν η μόνη διέξοδος ενώ τα παιδιά διασφάλιζαν έναν ευτυχισμένο και επιτυχημένο βίο όσο στο μεταξύ το να θέλεις να εργασθείς ως ηθοποιός συνοδευόταν από την ρετσινιά «της ελαφράς ανηθικότητας».

Αλήθεια, πόσο απέχουν οι παραπάνω κοινωνικές κατασκευές από τη σημερινή υφιστάμενη κοινωνική πραγματικότητα;

Είτε θέλουμε να το πιστέψουμε είτε όχι, είμαστε όχι απλώς συμμέτοχοι αλλά και συνεχιστές αυτού το οποίο παλεύουμε δεκαετίες να αποτινάξουμε από την ταυτότητά μας. Άλλοι εν αγνοία μας και άλλοι εν γνώση μας, συνεχίζουμε με αμείωτο ρυθμό και σταθερή ακρίβεια να διαιωνίζουμε ολιστικά πρότυπα ζωής, να ξεστομίζουμε μεταμφιεσμένες αλήθειες και να παραχωρούμε απλόχερα στερεοτυπικές συμβουλές, πεπεισμένοι πλέον πως πράττουμε με γνώμονα το κοινό καλό.

Είμαστε φορείς κοινωνικών ψευδών.

Τι είναι λοιπόν τα κοινωνικά ψεύδη;

Ο όρος συναντάται κυρίως στην αγγλική βιβλιογραφία ως «Social Lies» και αναφέρεται στις στερεοτυπικές εκφράσεις που χρησιμοποιούνται στις κοινωνικές συνδιαλλαγές, με αυτό που δηλώνουν να διαφέρει παρασάγγας από τις ισχύουσες κοινωνικές τάσεις, πεποιθήσεις και συνθήκες . Η ουσιαστική διαφορά των κοινωνικών ψευδών από τα στερεότυπα είναι ότι τα πρώτα έχουν την μορφή συμβουλών, προτροπών ή αντιλήψεων με θετικό επιφανειακά πρόσημο ενώ στον πυρήνα τους διατηρούν μια παθητικοεπιθετική μορφή έμμεσων μομφών και επικρίσεων, σε αντίθεση με τον έκδηλο υπεργενικευμένο αρνητικό χαρακτήρα των στερεοτυπικών πεποιθήσεων.

Τα 7 Κοινωνικά Ψεύδη που Αναπαράγουμε πιο Συχνά στην Καθημερινότητα.

1. Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω.

Φυσικά και υπάρχει δεν μπορώ. Οι άνθρωποι είμαστε όντα ατελή. Με αδυναμίες, αχίλλειους πτέρνες, περισσότερο και λιγότερο δουλεμένα χαρακτηριστικά και ικανότητες και δεν χρειάζεται να νιώθουμε κανένα απολύτως ίχνος τύψεων που δεν είμαστε κατασκευασμένοι να τα καταφέρνουμε παντού. Μπορεί να μας γεννιούνται εκατοντάδες ανάγκες και επιθυμίες κατά τη διάρκεια της ζωής μας, το γεγονός πως δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε με την ίδια επιτυχία σε όλες ή ακόμα και καθόλου, δεν καθιστά κανέναν ανίκανο ή λιγότερο υπολογίσιμο. Στη ζωή θεωρείται αρετή η ικανότητα να μπορείς να διαλέγεις πού θα αφιερώσεις την ενέργεια και το χρόνο σου χωρίς να χρειάζεται να σπαταλήσεις το σώμα και την ψυχή σου.

2. Ένας επιτυχημένος γάμος θα σε κάνει ευτυχισμένο/η.

Η ευτυχία στη ζωή μας προέρχεται από μέσα προς τα έξω. Κανένας Άλλος και καμία εξωγενή συνθήκη δεν θα σε μεταμορφώσει σε ευτυχισμένο άνθρωπο αν εσύ ο ίδιος δεν έχεις κατακτήσει για τον εαυτό σου την προσωπική σου ευημερία και εσωτερική ισορροπία. Ένας επιτυχημένος γάμος μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο όντως, μπορεί όμως και όχι. Μπορεί να σε κάνει βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα ευτυχισμένο ή και ακριβώς το αντίθετο. Οι συνδυασμοί είναι πολύ, το ίδιο και οι πιθανότητες. Σε καμία περίπτωση ωστόσο, η πρόταση δεν μπορεί να είναι καταφατική. Πώς ορίζεται ο επιτυχημένος γάμος; Κατά τον ίδιο τρόπο, πώς ορίζεται η ευτυχία; Ο καθένας μπορεί να γνωρίζει την απάντηση μόνο για τον εαυτό και σίγουρα η συνθήκη του γάμου δεν είναι –ευτυχώς-μονόδρομος προς την κατάκτηση της προσωπικής ευτυχίας.

3. Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα.

Ο έρωτας είναι μια συνθήκη πολύ προσωπική, μεταξύ δύο ανθρώπων που ορίζεται κατεξοχήν από τα συναισθήματα και τις ανάγκες των ίδιων. Τα αληθινά συναισθήματα δεν φθείρονται, αλλάζουν μορφή, ποιότητα και χαρακτήρα. Μετατρέπονται σε κάτι διαφορετικό που οδηγεί στην συνέχιση ή στη διάλυση. Ωστόσο, μια εξωτερική συνθήκη, όπως ο γάμος, δεν είναι ικανή από μόνη της να προκαλέσει τη διάλυση αυτή. Οι άνθρωποι και οι δράσεις τους είναι αυτοί που διαθέτουν τη δύναμη στα χέρια τους να μεταμορφώσουν τις συνθήκες, τα θέλω τους και τα συναισθήματά τους, ανά πάσα στιγμή, σε ότι ορίζει η βούλησή τους. Οι εξωγενείς παράγοντες έχουν τη δύναμη να «σκοτώσουν» τα εκάστοτε συναισθήματα μόνο όταν οι εμπλεκόμενοι τους παραχωρήσουν το χώρο να το πράξουν.

4. Ένα παιδάκι θα ολοκληρώσει την ευτυχία σου.

Το έχεις ακούσει από τη μαμά σου, το μπαμπά σου, τις θείες του χωριού, την ξαδέρφη σου που έκανε πρόσφατα παιδάκι, την κυρία στο σούπερ-μάρκετ, ακόμη και από τις σειρές που μπορεί να παρακολουθείς στην τηλεόραση. Ίσως να αποτελεί την πιο χιλιοειπωμένη μάστιγα όλων των αιώνων. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ορίσει μόνος του το τί είναι αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο ή όχι. Αν για κάποιους ένα παιδί θεωρείται προσωπική ολοκλήρωση, κάποιοι άλλοι διαθέτουν ακέραιο το δικαίωμα να θεωρούν τον εαυτό τους ολοκληρωμένο ως μονάδα, συντροφιά με ένα σκύλο ή και δέκα, βιώνοντας την ευτυχία στην άθληση, τις βόλτες με τους φίλους τους ή παίζοντας με τα ανίψια τους. Η ζωή σου είναι μικρή για να ορίζεται από τις ανεκπλήρωτες ανάγκες και τους ευσεβείς πόθους των τρίτων για εσένα. Εσύ είσαι ο ζωγράφος της δικής σου ευτυχίας και μπορείς να χρησιμοποιήσεις όποια χρώματα εσύ επιλέξεις για τον προσωπικό σου καμβά.

5. Δεν με νοιάζουν τα πτυχία, δεν είναι το παν.

Άλλο ένα κοινωνικό ψέμα που η πραγματικότητα έρχεται να διαψεύσει. Είμαστε σίγουρα υπέρμαχοι αυτής της δήλωσης, μέχρι τη στιγμή που το παιδί θα ανακοινώσει ότι δε θέλει να σπουδάσει, ότι θα γίνει τραγουδιστής ή ηθοποιός, ότι δε θέλει να ξεκινήσει φροντιστήριο. Οι γονείς του 21ου αιώνα δηλώνουν open-minded  με τον επαγγελματικό προσανατολισμό των παιδιών τους ενώ ταυτόχρονα κάνουν δύο δουλειές για να ξεπληρώσουν τα φροντιστήρια που τα παιδιά τους εξαρχής δήλωσαν πως δεν θέλουν να παρακολουθήσουν. Στην παράσταση αυτή, υπάρχει ένα μονόλογος περί ελεύθερων επιλογών με την εξασφαλισμένη στήριξη των γονιών όποια κι αν είναι η τελική απόφαση ενώ στο δεύτερο μέρος υπονομεύει πάντα η ατάκα «πάντως εγώ στο φροντιστήριο θα σε γράψω, μην πεις μετά ότι σου στερήσαμε την ευκαιρία να μορφωθείς». Αυτό ονομάζεται «διπλό μήνυμα» και μαζί με το κοινωνικό ψεύδος νούμερο 4, αποτελεί άλλη μια μάστιγα πολύ καλά εγκαθιδρυμένη στο υπολογιστικό σύστημα της κοινωνίας μας.

6. Τυχερά είναι όλα.

Όχι, δεν είναι τυχερά. Στη ζωή μπορεί να υπάρξουν στιγμές που οι συγκυρίες να ευνοούν περισσότερο ή λιγότερο κάποιους, όμως κανένας άνθρωπος δεν έφτασε εκεί που επιθυμούσε μόνο εξαιτίας τύχης και συγκυριών. Την τύχη μας την ορίζουμε εμείς. Εμείς χαράζουμε το μονοπάτι μας και οι επιλογές μας καθορίζουν τον τελικό προορισμό μας. Όμως από τη στιγμή που κάθε ελεύθερο ον έχει τη βούληση να σκεφτεί και να δράσει αυτόνομα, βασιζόμενο στις δικές του κοσμοεικόνες και κατασκευές, η «τύχη» είναι πλέον προσωπική του υπόθεση. Οι επιλογές φέρουν μαζί τους και το αίσθημα της ευθύνης. Είναι άδικο να προσπαθούμε να αποτινάξουμε από πάνω μας την ωριμότητα των συνειδητών επιλογών, αποδίδοντας τα συμβαίνοντα στην τύχη.

7. Θα μεγαλώσεις και θα το ξεχάσεις.

Με βάση την εξελικτική πορεία όλων των ειδών τείνω να συμφωνήσω κι εγώ πως η τοποθέτηση του «θα μεγαλώσεις» είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη. Δεν θα ξεχάσεις όμως, τουλάχιστον όχι τόσο εύκολα. Η μνήμη στον άνθρωπο είναι από τα πιο ανθεκτικά λειτουργικά του «εργαλεία». Η μνήμη έχει εκφάνσεις (συναισθηματική μνήμη, βραχύχρονη, μακρόχρονη, αναδρομική) και κατέχει το προνόμιο ή το μειονέκτημα της ανθεκτικότητας. Οι εμπειρίες της ζωής μας, ήδη από την παιδική μας ηλικία, γράφουν με ανεξίτηλο μελάνι στο υποσυνείδητο ή το συνειδητό μας. Αν οι εμπειρίες αυτές είναι ιδιαίτερα τραυματικές, μεγαλώνοντας έχουν τη δυνατότητα ακόμη και να καθορίσουν τις ζωές μας ή τον τρόπο που επικοινωνούμε και συνδιαλεγόμαστε με τους γύρω μας. Επομένως, αυτοσκοπός δεν πρέπει να είναι «να μεγαλώσουμε και να ξεχάσουμε» αλλά αντίθετα να επεξεργαστούμε τις εμπειρίες μας με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελέσουν όσο το δυνατόν πιο ασφαλή μαθησιακά πλαίσια στην πορεία της ζωή μας.

Σε αυτό το σημείο, θέλω να επαναδιατυπώσω την αρχική ερώτηση. Πόσα ψέματα άραγε μας έχουν πει μεγαλώνοντας;

Έλενα Κουτσοπούλου – Ψυχολόγος ΑΠΘ

Msc στη Δικαστική & Εγκληματολογική Ψυχολογία

 Cofounder & Writer at Psyminders

Για περισσότερα άρθρα από The Psyminders πατήστε εδώ!

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Κοινωνικά Ψεύδη. Πόσα ψέματα μας έχουν πει μεγαλώνοντας; – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.

Το παραπάνω σενάριο θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα από εμάς και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του λεγόμενου «mobbing».

Τι είναι λοιπόν mobbing ;

O όρος «mobbing» προέρχεται από την αγγλική λέξη «mob» που σημαίνει επιτίθεμαι, περικυκλώνω, ενοχλώ και ορίζεται ως η κάθε επαναλαμβανόμενη καταχρηστική συµπεριφορά που εκδηλώνεται µε λόγια, πράξεις, γραπτά µηνύµατα και µπορεί να βλάψει την προσωπικότητα, την αξιοπρέπεια, τη σωµατική ή την ψυχική ακεραιότητα του ατόµου, να θέσει σε κίνδυνο την εργασία του ή να διαταράξει το εργασιακό κλίµα (Namie G., 2003).

Πρόκειται για συνεχή άσκηση ψυχολογικής βίας και εργασιακής κακομεταχείρισης με στόχο  τη διαμόρφωση ταπεινωτικού και εχθρικού εργασιακού περιβάλλοντος, προσβάλλοντας την προσωπικότητα του εργαζομένου και προκαλώντας ένα κλίμα «ψυχολογικής τρομοκρατίας» που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε συναισθηματική κόπωση (burnout).

Πώς εκδηλώνεται το mobbing:

• Γελοιοποίηση εργαζομένου-ων
• Περιθωριοποίηση, απομόνωση, εξαίρεση από τις δραστηριότητες του οργανισμού
• Λιγότερη αμοιβή σε σχέση με άλλους εργαζόμενους
• Ανάθεση καθηκόντων άσχετων με τις δεξιότητες-ικανότητες για τις οποίες έχεις προσληφθεί
• Προσβολές, αβάσιμες κατηγορίες, εξευτελισμός, διαστρέβλωση αλήθειας σχετικά με καταστάσεις που αφορούν την εργασία
• Έλλειψη ενημέρωση σχετικά με εξελίξεις/πληροφορίες που αφορούν τη εργασία σου  
•  Υπερβολική επιβάρυνση με εργασιακά καθήκοντα ή/και λογοκρισία σχετικά με την εργασία
• Απειλές σχετικά με τη σωματική ακεραιότητα του εργαζομένου

Πώς επηρεάζεται η ψυχική υγεία του εργαζομένου ;

Οι επιπτώσεις της ηθικής παρενόχλησης δεν επηρεάζουν μόνο το τον εργαζόμενο ως μονάδα αλλά και τον ίδιο τον οργανισμό. Όσον αφορά το άτομο, συχνά εκδηλώνει έντονο στρες αλλά και συναισθηματική δυσφορία, μπορεί να εκδηλώσει συμπεριφορές ευερεθιστότητας, να δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί και να επικοινωνήσει ορθά. Ακόμη, μπορεί να βιώσει συναισθήματα αποτυχίας, μειονεξίας, παραίτησης, ενοχής, ντροπής και ανικανότητας. Πολλές φορές, προκειμένου να μειώσει τη συναισθηματική ένταση που προκαλείται από την συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση που βιώνει στο εργασιακό περιβάλλον, μπορεί να προβεί και σε καταχρηστικές συμπεριφορές (αλκοόλ, κάπνισμα, τζόγος κλπ.).

Όσον αφορά τις επιπτώσεις στον οργανισμό, συχνά παρατηρείται συστηματική απουσία από την εργασία και σημαντική μείωση της εργασιακής δέσμευσης, χαμηλή αποδοτικότητα των εργαζομένων, αδυναμία λήψης αποφάσεων και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και αύξηση των εργατικών ατυχημάτων.

Η ηθική παρενόχληση είναι ένα φαινόμενο πολυσύνθετο καθώς περιλαμβάνει τη δράση πολλών ατόμων και εξαρτάται από τη δυναμική του κάθε οργανισμού. Η φύση του συγκεκριμένου εργασιακού κινδύνου καθιστά την αντιμετώπισή του αρκετά περίπλοκη, καθώς συχνά ξεφεύγει από τη δράση δυο ή τριών ατόμων και γιατί εύκολα οι ρόλοι «θύτη» – «θύματος» εύκολα αντιστρέφονται! Η επίγνωση σχετικά με τα δικαιώματα και το ευρύτερο νομικό πλαίσιο είναι ζωτικής σημασίας για την προστασία του εργαζομένου. Ας μην ξεχνάμε πως η «φωνή» της αλλαγής είμαστε εμείς!

Βίκη Παππά, Ψυχολόγος Α.Π.Θ., MBA,

 Cofounder & Writer at Psyminders

Για περισσότερα άρθρα από The Psyminders πατήστε εδώ!

The post Mobbing: Η τοξικότητα του εργασιακού χώρου – The Psyminders appeared first on Eptanews.gr.