Τον Οκτ 2017, οι New York Times δημοσίευσαν ένα άρθρο που παρουσίαζε με λεπτομέρειες τις καταγγελίες κατά του Χάρβει Γουάινσταιν για σεξουαλικές παρενοχλήσεις και σεξουαλικές κακοποιήσεις σε ηθοποιούς & παραγωγούς. Στην ουσία «η περίπτωση Γουάινσταιν άλλαξε την εξουσία». huffingtonpost.gr, 28/10/2018.

Το «κίνημα ΜeΤoo» ξεκίνησε το 2006 στην Αμερική, όταν η Tarana Burke παρηγόρησε ένα 13χρονο κορίτσι που είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά – «ήθελα να της πω «κι εγώ τα έχω περάσει αυτά»». Και υπάρχουν πάρα πολλοί που μπορούν να το πουν στις καθημερινές εξαναγκασμένες επαφές τους με τους καρεκλοκένταυρους συντεχνιαζόμενους ή δημοσιοσχεσίτες υπεξαιρέτες της εξουσίας.

Άπειρα τα παραδείγματα.

-Τον Μαρ 2012 μετά από πολλές μάχες ψηφίσθηκε από την Βουλή των Ελλήνων ένας αυστηρότατος μαξιμαλιστικός ανεδαφικός νόμος (Ν4056) για την αδειοδότηση των στάβλων. Ένας νόμος μπορεί να είναι σκληρός, αλλά είναι νόμος, και πρέπει να εφαρμόζεται, θα έλεγε κάποιος απλός άνθρωπος. Αλλά η «υπόγεια» εξουσία των Δημοσίων Υπαλλήλων συνέχισε να βιάζει τους έλληνες υπηκόους-κτηνοτρόφους, με διάφορα τερτίπια και ερμηνευτικές, και εγκυκλίους και άλλα … Και δεν εφάρμοσε τον νέο νόμο. Η δημόσια διοίκηση (συγκεκριμένη διευθύντρια) «βίασε» την μακροχρόνια διαδικασία έκδοσης ενός νόμου που εκφράζει την κοινωνικοοικονομική δυναμική της κοινωνίας μια στιγμή (Μαρ 2012) και κατάφερε να «βιάσει» τον Σεπ 2012 (έξη ολόκληρους μήνες μετά την απόφαση της Βουλής των Ελλήνων) μια οικογένεια κτηνοτρόφων που είχε άδεια και λειτουργούσε από το 1967, στο ίδιο μέρος. Αποτέλεσμα μια οικογένεια να μείνει χωρίς επαγγελματική απασχόληση. Μια οικογένεια να μείνει χωρίς έσοδα. Μια οικογένεια να «βιασθεί» χάνοντας την ζωή της, διότι στους παραδοσιακούς Αρβανίτες και Βλάχους κτηνοτρόφους η κτηνοτροφία είναι τρόπος ζωής. Και όχι μόνο. Ο αρχηγός της οικογένειας, πιθανόν ως συνέπεια του «βιασμού», πεθαίνει, εκεί στον στάβλο … στην ζωή του όλη. Σε ποιόν να το πεις!

-Με τα «παιχνίδια» των ιστορικών δικαιωμάτων των αγροτικών επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν βγάζει άκρη. Πάντα κάποιος καρεκλοκένταυρος ή παρατρεχάμενος της εξουσίας σε κάποια Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνοτροφίας αναλαμβάνει να σε διευκολύνει, καθοδηγήσει, με το αζημίωτο (διότι συνήθως απαιτεί πέραν του μισθού και άλλης μορφής «γρηγορόσημο»). Έτσι ένας δημόσιος υπάλληλος της «παρά φύσιν» δημοσιοϋπαλληλικής εξουσίας «μάζευε» τα ιστορικά δικαιώματα από όποιον αγρότη απεβίωνε και τα αμαρτωλά ιστορικά δικαιώματα τα πουλούσε σε όποιον ενδιαφερόταν. Μέχρι που κάποιος κληρονόμος ενδιαφέρθηκε και ο συνεχής «βιασμός» αποκαλύφθηκε. Έγιναν δικαστήρια. Καταδικάστηκε ο δημόσιος υπάλληλος. Και ο «βιασμός» συνεχίζονταν, μέχρι το θέρος 2020 που ο δημόσιος υπάλληλος υπηρετήσας ευδοκίμως, μισθοδοτούμενος, συνταξιοδοτήθηκε και τον πληρώνουμε όλοι για τους κερδοφόρους «βιασμούς» των κτηνοτρόφων πολιτών, υπηρετώντας στην ίδια ΔΑΟΚ. Και οι «βιασθέντες» «εξυπηρετούνταν» (αν είναι δυνατόν….) από τον ίδιο δημόσιο υπάλληλο για τα ίδια θέματα … Ο «βιασμός» της εξουσίας των δημοσίων υπαλλήλων εναντίον κτηνοτρόφων σε πλήρη ανάπτυξη … Σε ποιόν να το πεις! …

-Η πολιτεία αποφάσισε να ανταμείψει όσους πρόσφεραν την ζωή τους για την πατρίδα εναντίον των φασιστών και ναζιστών και βουλγάρων το 1940. Με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων που δημοσιεύθηκε με τον νόμο 751/1948  προσφέρθηκε σε κάθε πολεμιστή ένα οικόπεδο σε αναγνώριση του ηρωισμού του πολεμιστή, έναντι όσων απέφυγαν την στράτευση. Οι πολεμιστές που καταγράφηκαν ήταν περίπου 500 πολεμιστές και ορίσθηκε περιοχή για την υλοποίηση του νόμου. Είναι η γνωστή περιοχή Ν751 στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Εν τω μεταξύ από αυτήν την περιοχή κάποιοι έκαναν «χάρη» στους ταλαιπωρηθέντες Δραμινούς, που όμως ήταν ταυτόχρονα «έργω βιασμός» στους πολεμιστές του Αλβανικού μετώπου. Έτσι με το υπόλοιπο της περιοχής δόθηκαν οικόπεδα το 1957 μόνο σε 220 πολεμιστές. Οι υπόλοιποι «βιάστηκαν» … Ποιος επέλεξε και με τι κριτήρια ποιοι θα ικανοποιηθούν και ποιοι θα «βιάζονται» … Σε ποιόν να το πεις! …

-Και συνεχίζουν να ασελγούν επί των 248 (135+113) κάποτε πολεμιστών και των απογόνων τους με συνεχιζόμενους αλληλοδιάδοχους «βιασμούς» από το 1957 μέχρι σήμερα, 63 ολόκληρα χρόνια συνεχώς … Κάποιες φορές ουρλιάζουν από τον πόνο των «βιασμών» οι παλαιοί πολεμιστές και τότε μερικές φορές η δημόσια διοίκηση, οι «βιαστές», κάνουν κάτι … Δόθηκε νέα περιοχή εκεί δίπλα το 1957. Το 1988, τριάντα ολόκληρα χρόνια με συνεχείς «βιασμούς» το Κεντρικό Συμβούλιο Πολεοδομίας αποφάσισε ομόφωνα την πολεοδόμηση της περιοχής. Κάποιος δημόσιος υπάλληλος ή/και εκλεγμένοι πολιτικοί συναυτουργώντας, χωρίς ενεργοποίηση «γρηγοροσήμου» δεν έκαναν ίσως το καθήκον τους… (για να συνεχίζουν να ασελγούν ή να «βιάζουν»; …). Το Συμβούλιο της Επικρατείας τον Νοε 2020 επεσήμανε την αναποτελεσματικότητα (ωμός «βιασμός» από τους ασκούντες κρατική εξουσία …) και καλεί την πολιτεία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. Και ακόμη «βιάζονται» οι πολεμιστές (!) …. Σε ποιόν να το πεις! …

Αν η σεξουαλική κακοποίηση ή η σεξουαλική παρενόχληση είναι κατάπτυστη, και το κίνημα MeToo προσπαθεί να αναδείξει την στιγμιαία καταρράκωση της προσωπικότητας και της ηθικής του θύματος,

Τι πρέπει να περιμένουμε για την επί 63 χρόνια μέχρι σήμερα (και έχει ακόμα …) συνεχή ασέλγεια των Υπουργείων Αγροτικής Ανάπτυξης, Προνοίας και Χωροταξίας-Περιβάλλοντος επί του σώματος των πολεμιστών-ηρώων (!…) και τον εξευτελισμό της προσωπικότητας των 248 συγκεκριμένων αναγνωρισμένων πολιτών από την συντεχνία των «μη πολεμιστών» δημόσιων υπαλλήλων και των κομματικών επιλογών των περιστασιακά εκλεγμένων πολιτικών;

Το MeToo δεν είναι μόνο σεξουαλικό, είναι θέμα εξουσίας. Η φράση που κυριαρχεί στην περίπτωση είναι: «Σε ποιόν να το πεις! …». Η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας (18/1/2021) είπε: Είναι καιρός να πάψει η ενοχοποίηση των θυμάτων και η ατιμωρησία των θυτών.

Αυτή η ατιμωρησία των θυτών είναι που εξοργίζει και σε κάνει να αγανακτείς … Τελικά «σε ποιόν να το πεις» ….

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ 

The post Το «MeToo» ΔΕΝ είναι μόνο σεξουαλικό – Του Δημήτρη Μιχαηλίδη appeared first on Eptanews.gr.

Σε πρόσφατη ανακοίνωση της ομάδας έργου του TruStFoodS σε συνέδριο (8th International Conference on Contemporary Marketing Issues), φάνηκαν τα πρώτα αποτελέσματα σχετικά με τους παράγοντες που συμβάλουν στην αποδοχή ενός καινοτόμου συστήματος ιχνηλασιμότητας βιολογικών τροφίμων.

Στον αγροδιατροφικό τομέα, καμία καινοτομία δεν έχει αξία αν δεν ληφθούν υπόψη εκ των προτέρων οι απόψεις των καταναλωτών, εξάλλου ως τελικοί χρήστες διαμορφώνουν τη ζήτηση αυτών των προϊόντων. Οι καταναλωτές θέλουν πλέον να είναι ενημερωμένοι για το τί τρώνε, από πού προήλθε και από ποια στάδια έχει περάσει η τροφή μέχρι να φτάσει στο πιάτο τους.

Σύμφωνα με έρευνα που υλοποιήθηκε στη χώρα μας, αποκαλύφθηκε ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας για να αποδεχθούν οι καταναλωτές ένα τέτοιο σύστημα, είναι η ποιότητα και η διατροφική αξία των βιολογικών προϊόντων. Επομένως, υπάρχει μία ξεκάθαρη σχέση μεταξύ των βιολογικών τροφίμων και των παραγόντων για την αποδοχή ενός συστήματος ιχνηλασιμότητας από τους καταναλωτές.

Στην έρευνα καταγράφηκε ότι είναι γεγονός ότι υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον από τους καταναλωτές για τα βιολογικά προϊόντα, περισσότερο από την οπτική της «καθαρής» τροφής παρά από τη διαδικασία ελέγχου και πιστοποίησή της. Πρωτοβουλίες όπως οι αστικοί λαχανόκηποι και το καλάθι παραγωγού σηματοδοτούν την αναζήτηση του «καλού» παραγωγού, ενώ παράλληλα, δείχνουν ότι οι καταναλωτές ίσως δεν ενδιαφέρονται ή και δεν εμπιστεύονται τόσο την ένδειξη πιστοποίησης, αλλά είναι προβληματισμένοι για την ουσία της παραγόμενης τροφής.

Τα τρόφιμα είναι ευάλωτα σε μια σειρά από κινδύνους της αλυσίδας εφοδιασμού τροφίμων και μια αστοχία μπορεί να επηρεάσει την ασφάλεια των προϊόντων. Επιπλέον, εμφανίζονται νέοι κίνδυνοι και κίνδυνοι που μπορεί να σχετίζονται με τυχαία μόλυνση ή με «σκόπιμη» μόλυνση (οικονομικά ή ιδεολογικά κίνητρα), προκειμένου να κερδίσουν περισσότερα κέρδη ή να βλάψουν τους καταναλωτές

Ο κύριος στόχος του έργου TruStFoodS είναι να αναπτύξει μια καινοτόμο εφαρμογή του Internet of Things-IoT, με δυνατότητα ανάλυσης δεδομένων τεχνολογίας ανίχνευσης και ενός πρωτότυπου ολοκληρωμένου Συστήματος Υποστήριξης Αποφάσεων-DSS, μελετώντας όλους τους βασικούς ενδιαφερόμενους από την αλυσίδα εφοδιασμού, ώστε να προσφέρει μια πολυδιάστατη εκτίμηση επιπτώσεων και χρηματοοικονομική ανάλυση που διερευνά τη βιωσιμότητα και την αποδοτικότητα αυτής της επένδυσης.

Ένας τρόπος, ώστε οι καταναλωτές να είναι σίγουροι ότι τα τρόφιμα που αγοράζουν είναι ασφαλή, αποτελεί το καινοτόμο σύστημα ιχνηλασιμότητας TruStFoodS που υλοποιείται στον τομέα Αγροτικής Οικονομίας, Σχολή Γεωπονίας, Δασολογίας & Φυσικού Περιβάλλοντος, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσ/νίκης. Το έργο (TruStFoodS) χρηματοδοτείται από το Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας-ΕΛΙΔΕΚ & από τη Γενική Γραμματεία Έρευνας & Τεχνολογίας-ΓΓΕΤ.

(πληροφορίες από κα Ε-Σ. Δαλαμπίρα, edalampi@agro.auth.gr).

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post TruStFoodS, ακρωνύμιο για Αειφόρες Αλυσίδες Τροφίμων – Του Δημήτρη Μιχαηλίδη appeared first on Eptanews.gr.

Στην Μετά Κοροναϊό Εποχή (after Covit 19 Era), ο πρωτογενής τομέας καλείται να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο εξασφαλίζοντας την Διατροφική Αυτάρκεια. Η πανδημία επέβαλε επαναξιολόγηση των προτεραιοτήτων όλων μας, κάθε πολίτη, της κοινωνίας, αλλά και της πολιτείας, ακόμα και της οικονομίας. Μετά την ζωή (υγεία), προέχει η τοπική διατροφική αυτάρκεια και ακολουθούν όλα τα άλλα οικονομικά κλπ.

Ένα καίριο ερώτημα είναι: Πώς μπορεί ο πρωτογενής τομέας, και τα εμπλεκόμενα στάδια παραγωγής τροφής, να συμβάλλουν συλλογικά στην βελτίωση της παραγωγικότητας της αγροδιατροφικής αλυσίδας, εξασφαλίζοντας την διατροφική ασφάλεια σε τοπικό επίπεδο κοινωνίας, αλλά και στο διατοπικό επίπεδο της παγκόσμιας οικονομίας;

Στο επίπεδο της παραγωγικότητας της γεωργίας (με την ευρεία έννοια του όρου) με στοιχεία του 2016 ένα στρέμμα γεωργικής γης «παράγει» 1.700€/στρ στην Ολλανδία, 1.290€/στρ στο Ισραήλ και 280€/στρ στην Ελλάδα (σελ 21, Στρατηγικός Σχεδιασμός Ελληνικής Γεωργίας, Δρ Φ. Βακάκης, Ιουν 2020).

Το περίφημο σχέδιο ανάκαμψης της ΕΕ που περιλαμβάνει ένα νέο μέσο ανάκαμψης, στο πλαίσιο του ανανεωμένου Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου, η βιολογική γεωργία & κτηνοτροφία, η ασφάλεια τροφίμων και η ανάπτυξη υπαίθρου είναι μερικά από τα θέματα που μπήκαν σε διαβούλευση από 22/7/2020 μέχρι 9/9/2020, και περιμένουμε με πολύ ενδιαφέρον τα αποτελέσματα της διαβούλευσης σύντομα.

Εάν προϋπόθεση παραγωγής αγροτικών προϊόντων είναι η ευημερία των αγροτών -παραγωγών, τότε κρίνεται απαραίτητο τόσο η ενσωμάτωση της γνώσης στην παραγωγή, όσο και η εμπλοκή του αγρότη-παραγωγού στην διαδικασία μετατροπής των γεωργικών προϊόντων σε προϊόντα διατροφής, καθώς και στην διακίνηση ώστε να συναντηθούν οι αγρότες με τους καταναλωτές.

Σήμερα το 30% της αγροτικής παραγωγής φαίνεται ότι είναι άχρηστο για εμπορική εκμετάλλευση. Επίσης καταγράφεται ότι το 50% των τελικών τροφίμων από το ράφι, πετιέται στα σκουπίδια, είτε γιατί λήγουν οι αναγραφόμενες ημερομηνίες, είτε από το ψυγείο του τελικού καταναλωτή, είτε κατά την παρασκευή του φαγητού … Και φαίνεται ότι υπάρχουν μεγάλα περιθώρια για την «μη απώλεια» και για την «μη αλλοίωση» τροφίμων κατά την διακίνηση των αγροτικών προϊόντων στην αγροδιατροφική αλυσίδα.

Εάν εστιασθούμε στην υλική πλευρά υπάρχει το τμήμα της παραγωγής (agrotech), το τμήμα της διανομής (agrologistics) και το τμήμα της προσφοράς τροφής (agrofood), με τις ανάλογες καινοτομίες.

Εάν εστιασθούμε στην άυλη πλευρά πολλές καινοτομίες θα μπορούσαν να εντοπισθούν ακόμα και στην διοίκηση, στις συνεργασίες, ακόμα και στις συλλογικές δραστηριότητες. Στην πολιτιστική κληρονομιά, στις παραδοσιακές τεχνικές, στις αυτόχθονες φυλές, στην θυμοσοφία του λαού …

Πριν μερικές ημέρες ο σεβαστός κ Γ. Κυριακόπουλος (Μεσσηνία) έγραφε με την συσσωρευμένη εμπειρία και χωρίς υπαλληλικές δεσμεύσεις: «Να βασιστούμε στις παραδοσιακές καλλιέργειες. Να επανέλθουμε στη διάρθρωση μιας αγροτικής τυπικής εκμετάλλευσης παλαιά, όπου υπήρχαν: αμπελώνας, συκεώνας, σταφιδεώνας, ελαιώνας, κηπευτικά και κάποια παραγωγικά ζώα. Να προσέξουμε να γίνει επιτέλους μια διαφοροποίηση των καλλιεργειών. Δεν πρέπει όλα τα καρπούζια να τα κρατάμε σε μια μασχάλη. Δεν πρέπει στο σακούλι να βάζουμε ενός είδους προϊόν, γιατί αν πάει κάτι κακό μια χρονιά, θα έχουμε συνέπειες. Όχι στη μονοκαλλιέργεια. Θα πρέπει να διερευνηθούν διαφοροποιήσεις των καλλιεργειών. Να βασιστούμε στις παραδοσιακές καλλιέργειες».

Και ο καθ Γ. Βλόντζος (Θεσσαλία) καταγράφηκε να λέει: Η συνολική αλληλεπίδραση εκπαίδευσης, έρευνας & πληροφόρησης μεταξύ αγροτών και ιδρυμάτων μπορεί να βοηθήσει στην αλλαγή στη γεωργία. Υπάρχει μεγαλύτερη τάση για πραγματοποίηση επενδύσεων σε αγρότες που καλλιεργούν οπωροφόρα δέντρα από ότι σε αροτραίες καλλιέργειες. Οι γυναίκες αγρότισσες επενδύουν περισσότερο από τους άντρες κι επιπλέον, αγρότες με βελτιωμένα οικονομικά μεγέθη, καθώς και παραγωγοί των οποίων τα κύρια εισοδήματα δημιουργούνται εκτός γεωργίας, επενδύουν περισσότερο, σε σύγκριση με μικρομεσαίους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες.

Αναζητώντας μορφές ή είδη καινοτομίας εντοπίσθηκαν πολλά επίθετα που κολλάνε στην καινοτομία: καινοτομία προϊόντος, καινοτομία διαδικασίας, εμπορική καινοτομία, οργανωσιακή καινοτομία, ριζοσπαστικές καινοτομίες, επαυξητικές καινοτομίες, καινοτομίες επόμενης γενιάς, πράσινη καινοτομία, κοινωνική καινοτομία, έξυπνη καινοτομία, ανοικτή καινοτομία, οικο-καινοτομία κλπ. Η «οικο-καινοτομία» πλησιάζει περισσότερο στον αγροτικό τομέα, για την βιώσιμη ανάπτυξη, που επιτυγχάνεται μέσω του περιορισμού των επιπτώσεων των τρόπων παραγωγής μας στο περιβάλλον, μέσω της ενίσχυσης της ανθεκτικότητας στις περιβαλλοντικές πιέσεις ή μέσω της επίτευξης πιο αποδοτικής και υπεύθυνης χρήσης των φυσικών πόρων.

Στην ουσία η οικο-καινοτομία προσπαθεί να επαναφέρει την αγροτική παραγωγή στις διαχρονικές της αξίες, οι οποίες αποκλίνανε λόγω της επίδρασης του χρήματος και της αλλοίωσης του αντικειμένου της φύσης, που μοιάζει ότι περιορισμένης εμβέλειας μυαλά προωθούσαν, θεωρώντας ότι το χωράφι μπορεί να είναι εργοστάσιο …. Ίσως καινοτομία να είναι το να σκέφτεσαι «φυσικά» …

Οι αγρότες, ως εξ επαγγέλματος φροντιστές του περιβάλλοντος (φυσικού, πολιτιστικού, κοινωνικού, τεχνολογικού κλπ) καινοτομούν σήμερα, καθόσον η φροντίδα του περιβάλλοντος ξαναέγινε καινοτομία.

Το Skywalker-Εργασία στην Ελλάδα με την δραστηριότητα GR Bossible-Νεοφυής Επιχειρηματικότητα επέλεξε να οργανώσει δημόσια συζήτηση, με θέμα: Η Καινοτομία στην Αγροδιατροφή, και περιμένει όλους στο facebook: Skywalker, την Τετάρτη, 30 Σεπ 2020, στις 14.00.

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Η Καινοτομία στην Αγροδιατροφή – Άρθρο του Δημήτρη Μιχαηλίδη appeared first on Eptanews.gr.

Κατ’ αρχήν «διακοπές» κάνουν όσοι υποχρεώνονται, πέρα από την φύση τους, να δουλεύουν σε μη ευχάριστες συνθήκες, για βιοποριστικούς λόγους. Αυτοί έχουν την ανάγκη να «διακόψουν», να προσπαθήσουν να αισθανθούν πάλι άνθρωποι, να αλλάξουν την καθημερινή ρουτίνα, να κάνουν εξαλλοσύνες- τρέλες, να ξεφύγουν, να ζήσουν… Συνήθως είναι οι αφύσικα εργαζόμενοι μέσα στις αφύσικες πόλεις αστοί, που ακόμα και για τις στοιχειώδεις συνθήκες έχουν υπεύθυνο Ασφαλείας και Υγιεινής της εργασίας και που μερικές φορές «πουλάνε» το κορμί τους για κάποιο επίδομα ανθυγιεινής εργασίας, αντί να εξασφαλίσουν υγιεινές συνθήκες.

Έχουν ανάγκη να κάνουν «διακοπές» αυτοί που δουλεύουν συνήθως κάπου στο εργοστάσιο ή την υπηρεσία τους και ζούνε με την οικογένειά τους κάπου αλλού.

Αλλά όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να αλλάζουν έστω για λίγο τον χώρο που ζούνε και να πηγαίνουν στο βουνό για να «ανοίξουν» οι πνεύμονες, ή στην θάλασσα για να κάνουν τα μπάνια τους στο θαλασσινό νερό…

Αυτοί οι ισορροπημένοι φυσιολογικοί συνάνθρωποι «πάνε στην εξοχή», δεν κάνουν διακοπές, απλά αλλάζουν για λίγο τον χώρο που ζούνε, για να πάνε στο βουνό ή στην θάλασσα.

Αλλά πέραν των ωφελειών στην ανθρώπινη υγεία από την διαμονή για λίγο στο βουνό ή στην θάλασσα, τις οποίες μπορούν να απαριθμήσουν με λεπτομέρειες οι ειδικοί επιστήμονες για τους ανθρώπινους οργανισμούς (οι γιατροί, όχι οι τιτλούχοι μεταπτυχιακών, ούτε οι δημοσιογράφοι, και πολύ περισσότερο όχι οι γράφοντες ή γράφουσες στα Social Media….), η πάρα πολύ σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ βουνού και θάλασσας είναι η διαχείριση της οικίας, η νομή της οικίας, ή οικονομία …

Η οικονομία στο βουνό είναι η διαχείριση στα όρια περιορισμένων πόρων, και μάλιστα με δυνατότητες αειφορίας (δηλαδή «βιωσιμότητας»), ενώ η οικονομία στις πεδιάδες και στην θάλασσα είναι η σημερινή μορφή οικονομίας που θεωρεί ότι οι πόροι είναι απεριόριστοι.

Οι σημερινοί εφαρμοζόμενοι καταστροφικοί κανόνες οικονομίας, σύμφωνα με το Global Footprint Network, κατάντησαν έτσι ώστε οι άνθρωποι να καταναλώσουν τους διαθέσιμους ετήσιους πόρους της Γης μέχρι τις 1 Αυγούστου (ημέρα της υπέρβασης της γης). Η Ημέρας Υπέρβασης υπολογίζεται συγκρίνοντας την συνολική ετήσια κατανάλωση της ανθρωπότητας, με την ικανότητα της Γης να αναδημιουργήσει τους φυσικούς πόρους (βιοεπάρκεια). Όσο περισσότερο καταναλώνουμε πέρα από την ικανότητα της Γης να αναδημιουργήσει τους πόρους, τόσο μειώνεται αυτή η ημερομηνία, και οι σημερινοί «ανόητοι» άνθρωποι συγκάτοικοι στον πλανήτη Γη, καταναλώνουν («τρώνε», κλέβουν…) το μέλλον των παιδιών τους και της ανθρωπότητας.

Οι διάφοροι αρνητικοί παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για την Ημέρα Υπέρβασης της Γης (Earth Overshoot Day) είναι οι εκπομπές αερίων του άνθρακα, η διάβρωση του εδάφους, η αποψίλωση των δασών, η λειψυδρία και η ποιότητα των αποθεμάτων νερού του πλανήτη.

Τα 7,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι, εξαιτίας του καταναλωτικού τρόπου ζωής των

περισσοτέρων, εξαντλούν μέσα σε σχεδόν 7 μήνες τους πόρους που παράγει κάθε χρόνο η Γη και ζουν με «δανεικά»! Στις 29 Ιουλίου 2019, δύο ημέρες νωρίτερα από το 2018 εξαντλήθηκαν τα παραγόμενα – προσφερόμενα αποθέματα φυσικών πόρων. Σύμφωνα με τους σχετικούς υπολογισμούς, η ανθρωπότητα καταναλώνει ποσότητες φυσικών πόρων που αντιστοιχούν σε 1,7 φορές τα αποθέματα της Γης. Όχι όλοι ισότιμα, πχ οι Γάλλοι για να καλύψουν την κατανάλωσή τους χρειάζονται 2,7 πλανήτες σαν την Γη, ενώ οι Αμερικανοί καταναλώνουν 5 «πλανήτες» τον χρόνο …

Η μέχρι σήμερα διαφορά αθροίζεται σε 12 γήινα έτη πόρων, που πρέπει να πληρώσουμε πηγαίνοντας με ποδήλατο, με την μετατροπή μας σε φυτοφάγους, επιβάλλοντας αυστηρά δημογραφικά όρια και επιστρέφοντας στις προ-βιομηχανικές συνθήκες διαβίωσης όπου είναι δυνατόν. Τρομακτικό πραγματικά!

Πέρυσι ανατράπηκε και η ισορροπία ανάμεσα σε κατοίκους τεχνητών πόλεων και κατοίκους της υπαίθρου. Πλέον οι κάτοικοι των αφύσικων πόλεων άρχισαν να υπερτερούν των κατοίκων της υπαίθρου. Και οι υπερσυγκεντρώσεις και οι μεγεθύνσεις, και οι «αφυσικότητες» επικρατούν όλο και περισσότερο. Όταν όμως οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν την ανθρώπινη «θνητότητα», το πόσο μικροί είμαστε όλοι, τότε, ακόμα και αργά, επανέρχονται στην ορθότητα της φιλοσοφίας του βουνού. Στην οικονομία των πεπερασμένων φυσικών πόρων. Στην σωστή προοπτική της τοπικής αειφορίας, στην κυκλική οικονομία, στην ανάγκη για τοπική αυτάρκεια.

Ένας εξαιρετικά καλός υπηρέτης της φύσης, εν όψει συνταξιοδότησης και απελευθέρωσης από δεσμεύσεις δήλωσε στις 13/8/2020, στην Καλαμάτα: «Να επανέλθουμε στη διάρθρωση μιας αγροτικής τυπικής εκμετάλλευσης παλαιά, όπου υπήρχαν: αμπελώνας, συκεώνας, σταφιδεώνας, ελαιώνας, κηπευτικά και κάποια παραγωγικά ζώα. Όχι στη μονοκαλλιέργεια. Να βασιστούμε στις παραδοσιακές καλλιέργειες».

Για την Ελλάδα, που είναι ένας βράχος ριγμένος στην θάλασσα, η μόνη οικονομία που μπορεί να της επιτρέψει να σκέφτεται και το μέλλον, και όχι μόνο την πρόσκαιρη σημερινή αύξηση κερδών (κυρίως μέσω μεγέθυνσης, μέσω μονοκαλλιεργειών και εξαγωγών, μορφής «Πισσαρίδη»), είναι η ορεινή οικονομία, το βουνό. Όχι η αφύσικη, απόκοσμη, απεραντοσύνη της θάλασσας …

Οι ΗΠΑ, η Βραζιλία, η Ρωσία (Σιβηρία), η Αυστραλία, η επίπεδη Γερμανία, ίσως μπορούν να αναζητούν «διακοπές» στην θάλασσα, οι Έλληνες όμως πρέπει να ενσωματώσουν την φιλοσοφία των ανεπαρκών πόρων και να συνηθίσουν να πηγαίνουν εξοχή στο βουνό και βέβαια και για μπάνια στην θάλασσα, αλλά αυτή δεν λείπει σχεδόν από καμιά περιοχή της Ελλάδας.

Στη σύγχρονη «εποποιία των διακοπών», με τις διαφορετικές προτιμήσεις, εκείνη της ορεσίβιας (βουνίσιας) προτίμησης και εκείνη της νησιωτικής (θαλάσσιας), με ενδείξεις προβολής, στα κοινωνικο-πολιτιστικά βιώματα, των πλεονεκτημάτων καθεμιάς μέσα από αφηγήσεις, σέλφι, τοπίων, τρόπων διασκέδασης, τοπικών εδεσμάτων, κλπ, χωρίς επαρκή πνευματική υποστήριξη, ακόμα και η ετήσια αναβάπτιση στην εξοχή, κατάντησε κατανάλωση «διακοπών», στο βουνό ή στην θάλασσα … ελπίζοντας με σύνεση, ώστε να μην φιλοξενούμε και τον covit-19 …

Η «θάλασσα» υπηρετείται κυρίως από τις τουριστικές υπηρεσίες.

Το «βουνό» εξυπηρετείται κυρίως από την πρωτογενή παραγωγή …

Δημήτρης Μιχαηλίδης

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Βουνό ή Θάλασσα; Η απάντηση στο κλασικό ερώτημα του καλοκαιριού – Άρθρο του Δημήτρη Μιχαλίδη appeared first on Eptanews.gr.

Το καλοκαίρι του 1968, πήγα να δουλέψω σε ένα αγρόκτημα. Με έκανε τότε πολύ ισχυρή εντύπωση ότι στην είσοδο του περιφραγμένου αγροκτήματος υπήρχε λάκκος με απολυμαντικό υγρό, και στην διπλανή είσοδο για τους πεζούς, υπήρχε «τζίβα» με απολυμαντικό υγρό για τα παπούτσια. Επίσης μπροστά από κάθε οίκημα του αγροκτήματος, μπροστά από τον στάβλο, μπροστά από τα χοιροστάσια, μπροστά από τα κοτέτσια, υπήρχε απολύμανση των παπουτσιών και χεριών.

Αυτό συνέβαινε διότι τα αυγά τα παρήγαγαν οι ίδιες κότες, εκκολάπτονταν σε εκκολαπτικές μηχανές μαζικά, τα κοτόπουλα μεγάλωναν με τις ίδιες συνθήκες και την ίδια διατροφή μαζικά, και αν περνούσαν κάποια μικρόβια, ιοί ή βακτήρια στα κοτέτσια, τότε θα ασθενούσαν όλα τα κοτόπουλα μαζικά και πιθανόν να πέθαιναν όλα τα κοτόπουλα ή οι κότες μαζικά.

Οι τεχνητές ομοιόμορφες πόλεις που ζουν οι σημερινοί αστοί, οι ομοιόμορφοι τρόποι ζωής, οι ομογενοποιημένες τροφές που προμηθεύονται από σχεδόν απολύτως όμοια καταστήματα, προσομοιάζουν με εκείνα τα κοτέτσια από τις εφηβικές μου εργασιακές εμπειρίες. Αν μάλιστα προσθέσεις και την βίαιη μείωση της βιοποικιλότητας και την «απολυμασμένη» ζωή στις πόλεις, οι αστοί άνθρωποι των πόλεων είναι εκτεθειμένοι σε «πανδημίες» κάθε φορά που κάποιος ιός ή βακτήριο ή μικρόβιο μπορέσει να περάσει μέσα στον ομογενοποιημένο πληθυσμό (κοτέτσι).

Τα οικονομικά στοιχεία δείχνανε ότι πέρυσι (2019) η εξάρτηση από τον τουρισμό σε μερικά νησιά του Αιγαίου έφτανε μέχρι και 90% (!… απαράδεκτο). Ο «δίμηνος» ελληνικός τουρισμός είναι μια συγκυριακή κατάσταση, λόγω προβλημάτων σε άλλες περιοχές, και όχι αποκλειστικά στον «καλό» μας προγραμματισμό.

Οι πόλεις (αστικές μεγαλουπόλεις) και ο τουρισμός ΔΕΝ αποτελούν στερεά βάση για μακροχρόνιο στρατηγικό αναπτυξιακό προγραμματισμό.

Και ο πρωτογενής τομέας που είναι στέρεα συνδεδεμένος με την ελληνική γη, και επιδέχεται στρατηγική μακροπρόθεσμης αναπτυξιακής αγροτικής πολιτικής (η οποία δεν είναι ορατή σήμερα στην Ελλάδα), αξιοποιείται μόνο κατά 7-13% στον ελληνικό τουρισμό (ενώ στην Ιταλία τα ξενοδοχεία ξοδεύουν το 70% σε Ιταλικά αγροτικά προϊόντα! …).

Όλοι ανατρέχουμε στην μελέτη της MacKinsey «Η Ελλάδα 10 χρόνια μπροστά» (Οκτ 2011) για τις αναπτυξιακές προοπτικές της Ελλάδος, όπου αναφέρεται ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα μπορεί να προέλθει από τον πρωτογενή τομέα από την μεταποιητική βιομηχανία αγροτικών προϊόντων και από τον τουρισμό.

Ο ελληνικός Τουρισμός ακόμα δεν μπόρεσε να εξαρτάται από στερεές μακροχρόνιες επιλογές, παρά το ότι έφθασε να δίνει περί το 10% απ’ ευθείας στο ΑΕΠ και με τον πολλαπλασιαστή περίπου το 20% του ΑΕΠ.

Ο ελληνικός πρωτογενής τομέας καταγράφει 4% απ’ ευθείας στο ΑΕΠ, που φθάνει με τον πολλαπλασιαστή να εξαρτάται από την γεωργία το 20% του ΑΕΠ.

Μετά την πανδημία του κοροναϊού και την ανάγκη για επανεκκίνηση της οικονομίας οι υπεύθυνοι για τον μακροχρόνιο σχεδιασμό της ανάπτυξης της Ελλάδος, τόσο οι εκλεγμένοι στις δομές της εξουσίας, όσο και οι εκλεγμένοι στις δομές των πολιτών της αγροτικής κοινωνίας, θα πρέπει να επανακαθορίσουν ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο του τι επιθυμούν οι πολίτες-καταναλωτές και τι μπορούν να προσφέρουν οι πολίτες-αγρότες σε κοινά συμφωνημένη ανταμοιβή και ποιότητα.

Δεν μπορεί ο μέσος αγροτικός μηνιαίος μισθός να είναι περίπου 600 ευρώ, ο μέσος μισθός των ιδιωτικών υπαλλήλων (μαζί με τους μισθούς των ΔΕΚΟ) να είναι 1000 ευρώ και ο μέσος μισθός των δημοσίων υπαλλήλων να είναι 1200 ευρώ. Ίσως δεν θα μείνει κανένας αγρότης να παράγει τροφές και άλλα αγροτικά προϊόντα.

Επιβίωση και ζωή σημαίνει ισορροπία. Κάθε ανισορροπία οδηγεί σε θάνατο του συστήματος. Σε περιόδους βίαιης αποκατάστασης των ισορροπιών, όπως είναι οι επαναστάσεις και οι πόλεμοι, οι σοβαροί και ψύχραιμοι ηγέτες πρέπει να προετοιμάζουν νέα ισορροπημένα συστήματα, προσβλέποντας στην μακρόχρονη επιβίωση των κοινωνιών τους.

Όλα τα σοβαρά κράτη προετοιμάζονται για την μετά-κοροναϊό εποχή με κατ αρχήν φροντίδα για την εξασφάλιση της διατροφικής αυτάρκειας τους. Ο Νο 1 εξαγωγέας σιτηρών παγκοσμίως, η Ρωσία, πρότεινε ποσοστώσεις εξαγωγών 7 εκ tn σιτηρών (σιτάρι, καλαμπόκι, κριθάρι) από τα 24 εκ tn του 2019. Ακόμα και η κυβέρνηση των Σκοπίων αποφάσισε την αποθεματοποίηση στο ύψος του 30% σίτου, σικάλεως και αλεύρων που παράχθηκε το 2019.

Με σεβασμό διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε την επιστολή που έστειλε τον Σεπ 2010 σε όλους ο Δρ Φώτιος Βακάκης (Γεωπόνος-Γεωργοοικονομολόγος) με τίτλο «Η οικονομική κρίση ως ευκαιρία για ολοκληρωμένο στρατηγικό σχεδιασμό ανάπτυξης της Ελληνικής γεωργίας». Ανάμεσα στο πολυσέλιδο υπόμνημα επισημαίνουμε: «Με την κορύφωση της οικονομικής κρίσης και την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων για ταχύτερη ανάκαμψη, πρέπει να επανορθώσουμε τις παραλείψεις που έγιναν στο παρελθόν, να επανεκτιμήσουμε τις δυνατότητες της χώρας και να οραματιστούμε το μέλλον της ελληνικής γεωργίας. Σήμερα είμαστε πιό έμπειροι, πιό ευαισθητοποιημένοι στην ποιοτική γεωργία, στην περιβαλλοντική προσαρμογή, στην αειφορία των φυσικών πόρων και στην υγιεινή των τροφίμων. …»

«Επομένως, οι αγρότες θα έπρεπε, με ενιαία φωνή, να ζητούν από την Πολιτεία όπως, οι υπηρεσίες που υποστηρίζουν την γεωργία και την αγροτική ανάπτυξη, να αναπτύξουν, δύο παράλληλες στοχευμένες προσπάθειες, τις οποίες οι ίδιοι οι αγρότες πρέπει να στηρίξουν με την οργανωμένη ενεργό συμμετοχή τους:

Η πρώτη, αφορά στην ανάληψη πρωτοβουλίας ώστε, με ευρεία πολιτική συναίνεση και συμμετοχή των Κοινωνικών Εταίρων της γεωργίας, να προσδιοριστεί η Στρατηγική για την γεωργική ανάπτυξη της Χώρας.

Η δεύτερη, αφορά στον άμεσο σχεδιασμό και εφαρμογή των αυταπόδεικτα τεχνικά εφικτών, οικονομικά βιώσιμων, κοινωνικά αποδεκτών και μεγάλης κλίμακας εξωστρεφών γεωργικών παραγωγικών επενδύσεων της επόμενης δεκαπενταετίας, με ενιαίο χαρακτηρισμό «Εθνικό Σχέδιο Επενδύσεων Ανασυγκρότησης της Ελληνικής Γεωργίας». Πρόκειται για παρέμβαση «Δημοσίου Συμφέροντος» και δεν συγκρίνεται, ως προς την αποτελεσματικότητα, με την οικονομική παροχή που δίνεται, συνήθως, στους αγρότες, ως κίνητρο αναστολής των εκάστοτε κινητοποιήσεών τους, όσο μεγάλη και αν είναι η παροχή αυτή».

The post Κοροναϊός και πρωτογενής παραγωγή – Άρθρο του Δημήτρη Μιχαηλίδη appeared first on Eptanews.gr.

O Άρθουρ Μίλερ έγραψε το 1948 το εξαίρετο και πολυπαιγμένο έργο ο «Θάνατος του Εμποράκου» για να θίξει τις συνέπειες του οικονομικού κραχ του 1929 στην Αμερική, και τις διαψεύσεις και τις καταρρεύσεις των προσδοκιών, που ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε στους ανθρώπους και συνεχίζει ακόμα και σήμερα, αρχές 21ου αιώνα, να αποτυπώνει την τραγωδία του σύγχρονου αστού.

Κατά ποιητική αναλογία, σήμερα στην Ελλάδα, μετά την ευδαιμονία του τέλους του 20ου αιώνα και την ψυχρολουσία των μνημονίων, θα μπορούσε ίσως κάποιος ευφυής να καταγράψει ένα δράμα με τίτλο «Η δολοφονία του κτηνοτρόφου» για να θίξει την απαράδεκτη κατάσταση στην οποία έχουν φέρει τους κάποτε νοικοκυραίους κτηνοτρόφους της Αττικής οι σύγχρονοι αστοί.

Για να μπορέσει να γίνει καλύτερα κατανοητός ο παραλληλισμός θα μπορούσαμε να καταγράψουμε ιστορικά την πορεία μιας μόνο οικογένειας κτηνοτρόφων, που αντανακλά και περιγράφει κάθε πιθανή οικογένεια κτηνοτρόφων. Για την ευχέρεια του κειμένου θα χρησιμοποιηθούν ονόματα, έτσι απλά για να γίνει πιο κατανοητή η ιστορία (όχι μυθιστόρημα…).

Ο Βασίλης και ο αδελφός του, γόνοι Βλάχων κτηνοτρόφων από τα Βαρδούσια της Φωκίδας έχουν μεταφέρει την κτηνοτροφική τους εκμετάλλευση στα περίχωρα της Αθήνας, στο Περιστέρι, καθ όσον η μεγάλη κατανάλωση γίνεται στην Αθήνα, και τα μεταφορικά μέσα δεν είναι τόσο αξιόπιστα για τόσο μακρινές αποστάσεις και τόσο ευαλλοίωτα αγροτικά προϊόντα.

Τότε ήταν κατανοητό ότι αν θέλεις γάλα, πρέπει να βρεις τρόπο να συμβιβαστείς με την κοπριά που παράγεται συγχρόνως, καθ όσον για κάθε λίτρο γάλα συμπαράγονται τρία κιλά κοπριά … Άσε που στο Κολωνάκι υπάρχουν φωτογραφίες με πρόβατα που βόσκουν και κανένας δεν διαμαρτύρεται για τις κοπριές. Όμως οι υπάρχοντες συγκάτοικοι στο Περιστέρι δυσκολεύονταν στους συμβιβασμούς με την παραγωγική διαδικασία του γάλακτος και έτσι τα δύο αδέλφια επέλεξαν να μεταφέρουν τον στάβλο τους σε μια απομακρυσμένη περιοχή, στους πρόποδες της Πάρνηθας, στο Μενίδι, πολύ μακριά από κάθε άλλη αστική δραστηριότητα, και μετέφεραν το γάλα τους στον Ελαιώνα (ΑΣΤΥ).

Το 1968 η κανονικά αδειοδοτημένη κτηνοτροφική εγκατάσταση με τσιμεντένια οικήματα και αυτόματα αμελτικά μηχανήματα Alfa Laval λειτουργούσε πλήρως. Τα αδέλφια και οι οικογένειές τους επένδυσαν πολλά χρήματα και την ζωή τους, στις νέες εγκαταστάσεις, εκεί μακριά.

Και βέβαια τα σπίτια τους ήταν, όπως ήξεραν οι σωστοί κτηνοτρόφοι, δίπλα στα ζωντανά τους. Από φωτογραφίες εκείνης της περιοχής φαίνονται πολύ μακριά τα φώτα της Αθήνας και βέβαια φαίνεται το γυμνό από αστικές δραστηριότητες και από σπίτια αναπεπταμένο πεδίο χωρίς καμιά άλλη εγκατάσταση, ούτε κατοικία, ούτε δρόμοι μέχρι την Αθήνα.

Η οικογένεια του Βασίλη πια αποτελείται από την Αρβανίτισα Κατερίνα από την κοντινή Χασιά, τον Γιάννη και την Μάγδα. Η μονάδα εργασίας είναι η οικογένεια στις αγροτικές κοινωνίες. Όλοι μαζί δουλεύουν και μάλιστα όλες τις ημέρες, χωρίς week end. Και όταν ενηλικιώθηκαν τα παιδιά συστέγασαν τις δικιές τους μικρότερες εκμεταλλεύσεις, μαζί, εκεί στο Μενίδι.

Το ανύπαρκτο λεγόμενο ελληνικό κράτος ήταν ανίκανο να προβλέψει τις εξελίξεις και να προβλέψει για δρόμους. Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι και οι συμπράττοντες στην Δημόσια Διοίκηση εκλεγμένοι αποδείχθηκαν για μια ακόμη φορά ανίκανοι να δουν μπροστά. Πόσο μάλιστα να προβλέψει το ελληνικό κράτος τις οικιστικές ανάγκες και να σχεδιάσει την ανάπτυξη των ρυμοτομικών σχεδίων. Οι νομοταγείς πολίτες την «πλήρωσαν» πάλι, εκτεθειμένοι σε οποιαδήποτε επένδυσή τους, ακόμα και οι νομοταγείς, οι αδειοδοτημένοι.

Παρ’ όλο που έβλεπαν, οι νεοέποικοι, τον ιδιόκτητο αδειοδοτημένο κανονικά λειτουργούντα στάβλο, τεμάχισαν τα χωράφια εκεί γύρω και τα αγόρασαν νεοαστοί, και μάλιστα «φθηνά», διότι ήταν δίπλα στον στάβλο. «Έπαιξαν» κερδοσκοπικά σε ένα μορφής λαχείο, με τις ζωές και τις δουλειές των ήδη έντιμων κατοίκων. Και κέρδισαν όλοι, εκτός από τους κτηνοτρόφους.

Οι νεοαστοί απόκτησαν φθηνό οικόπεδο. Οι ιδιοκτήτες μοσχοπούλησαν χωράφια για οικόπεδα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι στην πολεοδομία έκαναν τα στραβά μάτια (με το αζημίωτο;). Οι εκλεγόμενοι ψηφοθήρησαν ή ακόμα χειρότερα έγιναν εργολάβοι ή μεσίτες … Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι «κυνήγησαν» τους κτηνοτρόφους με κανονισμούς και περιβαλλοντικές μελέτες και άλλες ισοδυνάμου αποτελέσματος αποτρεπτικές ενέργειες, για να αποκτήσουν αξία (με το αζημίωτο;…) τα χωράφια που έγιναν οικόπεδα. Και όταν έγιναν πολλοί αυτοί οι νεοεπίληδες, οι καινούργιοι «γείτονες», πίεσαν ΑΝΗΘΙΚΑ και ενέταξαν στο σχέδιο πόλης τις νέες επιλογές τους και μαζί και τους παλαιούς στάβλους, αλλάζοντας τις χρήσεις γης.

Και όταν επεκτάθηκε ο τσιμεντένιος ιστός, οι τοπικοί εκλεγόμενοι «ψηφοθήρησαν αισχρά εις βάρος των παλαιών κατοίκων, εις βάρος των κτηνοτρόφων που ζούσαν και δούλευαν εκεί, εις βάρος όσων κανονικά αδειοδοτημένοι λειτουργούσαν και κατοικούσαν εκεί.

Το πολύ κακό και ανήθικο ήταν ότι εις βάρος των κτηνοτρόφων συνέπραξαν και οι Δημόσιοι Υπάλληλοι και οι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες, με την πολύ απλή τεχνική της παράλειψης άμεσης εφαρμογής των νόμων. Έτσι όταν δημοσιεύθηκε ο νόμος 4056/12-3-2012 για την αδειοδότηση των νέων στάβλων, οι δημόσιοι υπάλληλοι των κατά τόπους περιφερειών δημιούργησαν άπειρα προβλήματα στην εφαρμογή για τους νέους στάβλους, με ερωτήματα, διευκρινιστικές εγκυκλίους, καθυστέρηση σύστασης επιτροπών, πολυμελείς μη λειτουργικές επιτροπές, προσκόμματα στις αυτοψίες (έλλειψη καυσίμων, οδηγών, αυτοκινήτων κλπ κλπ), έγγραφα, μελέτες, νέες απαιτήσεις, πάνε-έλα, τοπογραφικά, συμβόλαια και και …. Όλα αυτά και πολλά ακόμα «ευφυή» ή/και όχι, αλλά σίγουρα αποτρεπτικά για νέους στάβλους …

Και οι παλαιές, υπάρχουσες κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις; … Αυτές ανήθικα ερμηνεύθηκε ότι εντάχθηκαν αυθαιρέτως στο νέο καθεστώς. Μόλις το 2017 η πολιτεία ξανανομοθέτησε για τους δυστροπούντες δημόσιους υπαλλήλους ώστε να αναγνωρίσουν ότι ο νόμος 4056 αφορά ΝΕΟΥΣ στάβλους, όχι παλαιούς-υπάρχοντες στάβλους.

Αλλά ακόμα και μετά την έκδοση του νόμου 4056/12-3-2012, στις 12-9-2012, έξη ολόκληρους μήνες μετά την δημοσίευση της θέλησης του ελληνικού λαού δια του νόμου 4056, οι ανάλγητοι, «ανηθίκως» ενεργούντες Δημόσιοι Υπάλληλοι και εκλεγμένοι «κακοί» τοπικοί άρχοντες εφάρμοζαν προϋπάρχουσες αποφάσεις, εκποιώντας ολόκληρα σταβλισμένα κοπάδια, καταστρέφοντας εργασία δεκαετιών, απαξιώνοντας επενδύσεις μιας ζωής, «δολοφονώντας» εμμέσως συμπολίτες κτηνοτρόφους …

Ο Βασίλης της ιστορίας μας είδε όλη του την ζωή να «εκποιείται» από τον τοπικό Δήμαρχο, να μένει ο ίδιος στα στερνά της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας χωρίς δουλειά, να μένει όλη του η οικογένεια χωρίς τρόπο για να επιβιώσει και να του καταστρέφουν την ζωή, καθ όσον στους κτηνοτρόφους η δουλειά και η ζωή συμπίπτουν. Ο Βασίλης δεν άντεξε περισσότερο, χωρίς δουλειά, χωρίς τρόπο ζωής, χωρίς εισοδήματα, περιτριγυρισμένος από «κοράκια» αναβάθμισης των γειτονικών οικοδομών, κλείσθηκε στον κενό του στάβλο και στην κενή ζωή του και η καρδιά του τον εγκατέλειψε σε πέντε μήνες μέσα στον άδειο στάβλο του, αιφνίδια (ή μήπως αναμενόμενα …) … Ο θάνατος ή η «δολοφονία» του κτηνοτρόφου;…

Μια «εποποιία» για τον τεχνητό «θάνατο» του κάθε κτηνοτρόφου και την μετατροπή της Αττικής σε μονομερή τουριστικό «παράδεισο». Βλέπεις τα πρόβατα των κτηνοτρόφων δεν ψηφίζουν. Και όλοι μαζί (μεσίτες, τσιμεντοποιητές, οικοπεδοφάγοι, ανήθικοι εκλεγμένοι, κερδοσκόποι έποικοι, επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι και πολλοί άλλοι) καταστρέφουν την ισορροπία του περιβάλλοντος και την βιωσιμότητα (αειφορία) της υπαίθρου….»

Και με στοιχεία… «από τους 228 φακέλους για αδειοδότηση στάβλων στην Ανατολική Αττική από το 2012 μέχρι σήμερα εκδόθηκαν ΜΟΝΟ 28 άδειες … Ο πραγματικός θάνατος του κτηνοτρόφου, της κτηνοτροφίας και της ζωικής παραγωγής στην ύπαιθρο.»

The post Ο θάνατος του κτηνοτρόφου… – Άρθρο του Δημήτρη Μιχαηλίδη appeared first on Eptanews.gr.