Μάθημα πρώτο: Η Ελληνική Δικαιοσύνη μπορεί να αργεί αλλά δεν συγχωρεί. Μπορεί να πέρασαν 7 πλήρη έτη από την αποτρόπαια δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μπορεί η καταφρόνηση στην ανθρώπινη ζωή, στους θεσμούς και τη Δημοκρατία της συγκεκριμένης μιλιταριστικής αγέλης να είχε εκδηλωθεί εμπράκτως πολύ νωρίτερα, αλλά το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και η Δικαιοσύνη στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.

Μάθημα δεύτερο: Η δικαστική απόφαση μπορεί και πρέπει να αποτελέσει το έναυσμα για την παροχή μεγαλύτερης προστασίας στον κάθε αδύναμο και κατατρεγμένο. Μια προστασία που πρωτίστως η ίδια η πολιτεία οφείλει να παρέχει. Εκτός από τον Παύλο Φύσσα, θύμα της Χρυσής Αυγής υπήρξε και ο πακιστανικής καταγωγής Σαχζάτ Λουκμάν, ενώ δεκάδες ήταν οι επιθέσεις σε αλλοδαπούς που βρίσκονταν στη χώρα ή σε  ημεδαπούς που είχαν το θάρρος να διαφωνήσουν μαζί τους. Η απόφαση στέλνει ισχυρό μήνυμα ότι η Δικαιοσύνη μπορεί να αποτελέσει το πραγματικό ανάχωμα ενάντια στην όποια προσπάθεια κατάλυσης του Κράτους Δικαίου.

Μάθημα τρίτο:  Η υποκρισία στη χώρα μας τείνει να γίνει η νέα ιογενής πανδημία. Μέσα ενημέρωσης που ερωτοτροπούσαν με τη Χρυσή Αυγή και ενημέρωναν το φιλοθεάμον κοινό για τα μούσκουλα του κάθε «πειραγμένου» παρουσιάζοντάς τον, ως χολιγουντιανό σταρ, όχι μόνον δεν έκαναν κάποια αυτοκριτική τούτες τις ημέρες, αλλά με περισσή ευκολία πέταξαν πρώτα το λίθο του αναθέματος. Με τα λεκτικά πυροτεχνήματά τους δεν μπορούν, όμως, να ξεπλύνουν τη ντροπή των τελευταίων δέκα ετών. Φέρουν τεράστια ευθύνη που περισσότεροι από 500.000 συμπολίτες μας θεώρησαν ότι μπορούσαν να βρουν λύση στα προβλήματα που αντιμετώπιζαν υπερψηφίζοντας μια εγκληματική οργάνωση. Δίπλα στα ΜΜΕ, οι «επαναστάτες της κάτω πλατείας» που επί μακρόν φλέρταραν πολιτικά με το μισάνθρωπο μόρφωμα ευελπιστώντας στην κατάληψη της εξουσίας. Και όταν ανέλαβαν τις τύχες της χώρας το 2015, όλως παραδόξως, τα υπόγεια ρεύματα συνέχισαν αδιατάραχτα την κοινή πορεία τους στοχεύοντας αποκλειστικά στην…κάλπη. Η γνωστή ρήση «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» αποτέλεσε το ιδεολογικό σαπούνι για ξέπλυμα κάθε ανίερης συμμαχίας.

Μάθημα τέταρτο: το πολιτικό σύστημα, συλλήβδην, ζυγίσθηκε, μετρήθηκε αλλά ευρέθη ελλιποβαρές. Τούτο συνέβη ιδίως σε δύο περιπτώσεις. Πρώτα πρώτα στη διαχείριση πόρων στο πλαίσιο αυτής της μεγάλης δίκης. Επί 5,5 έτη δεν μπόρεσε η πολιτεία να διαθέσει κατάλληλες αίθουσες, ώστε η δίκη να ολοκληρωθεί συντομότερα κάτι που έδωσε το δικαίωμα στους ήδη καταδικασθέντες να ζητούν το ελαφρυντικό της «μη εύλογης διάρκειας της (δίκης)». Η τελευταία, μάλιστα, αναμένεται να διαρκέσει άλλα τόσα χρόνια μέχρι η απόφαση να καταστεί αμετάκλητη!

Δεύτερον  στην εφαρμογή των νόμων που το ίδιο το κοινοβούλιο προσφάτως ψήφισε. Αναφερόμαστε, ειδικότερα, στο τεκμήριο αθωότητας (άρθρο 5 παρ. 2α ν. 4596/2019). Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και οι λοιποί αρχηγοί των κομμάτων, όπως και αρκετοί υπουργοί της κυβέρνησης γνωρίζουν – ή όφειλαν να γνωρίζουν – ότι δεν δικαιούνται να σχολιάζουν μια δίκη που βρίσκεται σε εξέλιξη. Πόσο μάλλον να παρελαύνουν έξω από το Εφετείο πριν την έκδοση της απόφασης φωνάζοντας ότι «δεν είναι αθώοι». Τούτο είχε κάθε δικαίωμα να πράξει ο απλός πολίτης. Όχι οι έχοντες πολιτική εξουσία. Πρώτον, για να σεβαστούν την προσωπική τους αξιοπρέπεια (οι πάντες κατάλαβαν τη ψηφοθηρική διάσταση της παρουσίας τους) και δεύτερον τους θεσμούς που οι ίδιοι υπηρετούν. Τα πολιτικά πρόσωπα (και εν γένει οι δημόσιες αρχές) παραβιάζουν το τεκμήριο αθωότητας όταν προβαίνουν σε εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών με την οποία ΠΡΟΔΙΚΑΖΟΥΝ την δικαστική κρίση της υποθέσεως. Ειδικά στη χώρα μας έχουμε και προηγούμενο από την περασμένη δεκαετία όταν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ, απόφαση της 24.5.2011, Κώνστας κατά Ελλάδος) καταδίκασε την Ελλάδα διότι δύο υπουργοί (ανάμεσά τους ο τότε υπουργός δικαιοσύνης, φευ) δημόσια αναφέρθηκαν σε δίκη που εκκρεμούσε στο εφετείο. Μάλιστα, στην περίπτωση αυτή είχε δημοσιευτεί πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση του προσφεύγοντος!

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι το τεκμήριο αθωότητας,  ως διαδικαστική εγγύηση, αποτελεί έκφανση των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου, κατοχυρώνοντας παράλληλα τον σεβασμό της τιμής και της αξιοπρέπειάς του. Συνακόλουθα, σχόλια και κρίσεις, τα οποία υποδηλώνουν την ενοχή του, μεσούσης της δίκης, προσβάλλουν το τεκμήριο της αθωότητας, το οποίο δεν διασφαλίζει μόνον τη δικονομική θέση του κατηγορουμένου, πριν κριθεί αρμοδίως η ποινική του ευθύνη. Αντιθέτως, ο πολίτης έχει δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, σχετικώς με έναν κατηγορούμενο ή πρωτοδίκως καταδικασθέντα με ιδιαίτερα επαυξημένα όρια, όταν πρόκειται περί δημοσίου και δη πολιτικού προσώπου. Οι χιλιάδες συμπολίτες μας που βρέθηκαν έξω από το Εφετείο Αθηνών πριν την έκδοση της απόφασης βροντοφωνάζοντας ότι «δεν είναι αθώοι» καλώς έπραξαν. Είχαν κάθε δικαίωμα προς τούτο. Οι βουλευτές όχι.

Η διαφορά μας από τους ανεγκέφαλους, σκοταδιστές μισάνθρωπους βρίσκεται σε αυτό το σημείο. Έχουμε τη Δικαιοσύνη να αποφασίζει σε τούτη τη χώρα. Και τούτο το πράττει στο πλαίσιο νόμων και κανόνων που σεβόμαστε όλοι. Πρωτίστως οφείλουν να πράττουν τούτο οι πολιτικοί μας ταγοί…

Ο κ. Αργυριάδης είναι δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω – Διαπιστευμένος Διαμεσολαβητής

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Χρυσή Αυγή: Μαθήματα από μια ιστορική δίκη – Του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.

Είναι όμως δικαιοπολιτικά ορθή αυτή η αίσθηση; Κατήγαγε πράγματι έναν περιφανή θρίαμβο η Δημοκρατία εναντίον του Ναζισμού, ο οποίος επισφραγίστηκε με το περιεχόμενο της χθεσινής δικαστικής απόφασης; Ως συνήθως, ακόμα και σε περιπτώσεις που τα ερωτήματα μοιάζουν απλοϊκά και οι απαντήσεις επ’ αυτών προφανείς, η υπεραπλούστευση δεν λέει πάντα όλη την αλήθεια.

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι χθες δεν καταδικάστηκε η ‘‘Χρυσή Αυγή’’ αλλά η εγκληματική οργάνωση που δρούσε στο πλαίσιο λειτουργίας της. Αυτή είναι μια λεπτή, μα πολύ κρίσιμη διαφορά. Δεν καταδικάστηκε η Χρυσή Αυγή χθες, διότι στη Δημοκρατία δεν επιτρέπονται ούτε νοούνται ‘‘πολιτικές’’ δίκες, δεν κρίνουν και αποφαίνονται δικαστές για τον ‘‘ιδεόκοσμο’’ και τις εννοιολογικές, καταγωγικές αναφορές ενός κόμματος, καθώς καμία ιδεολογία, όποια κι αν είναι αυτή, ακόμη και μια κατά κόρο ‘‘αντιδημοκρατική’’ ιδεολογία, δεν ποινικοποιείται. Όπως μαθαίνουν άλλωστε οι σπουδαστές του ποινικού δικαίου, κατά τις πρώτες μάλιστα ώρες διδασκαλίας αυτού και της ευρύτερης, ‘‘συστηματικής’’ λογικής που υποστηρίζει την αντικειμενική ποινική δικαιοσύνη, ‘‘το φρόνημα δεν τιμωρείται’’.

Χθες, λοιπόν, καταδικάστηκε για ειδεχθή εγκλήματα η εγκληματική οργάνωση που δρούσε υπό τον μανδύα ενός πολιτικού φορέα, ο οποίος βέβαια πρέσβευε ακραίες και αντιθετικές με τις δημοκρατικές αξίες, απόψεις. Και αυτό είναι το ορθό, διότι δεν πρέπει να λησμονείται ότι ένα ποινικό δικαστήριο δικάζει αξιόποινες πράξεις και καταδικάζει ανθρώπους όταν μέσω των αποδείξεων, που η δικονομία προβλέπει, οδηγηθεί στην καταφατική διαπίστωση περί της τελέσεως της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης αυτών των πράξεων (εγκλημάτων) από τους κατηγορούμενους.

Επί πολλά χρόνια, επομένως, δεν ήταν υπόδικος ο ναζισμός, αυτός καθ’ εαυτός, όποια απέχθεια και ιδεολογική αποστροφή κι αν έχουμε γι’ αυτόν. Το πολιτικό κόμμα με την ονομασία ‘‘Χρυσή Αυγή’’, εξάλλου, είχε κριθεί ως ‘‘νόμιμο’’ από τον Άρειο Πάγο και δια τούτο όχι μόνο υπήρχε στα πολιτικά μας δρώμενα επί τόσα χρόνια αλλά και ψηφιζόταν από κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες (!), δυστυχώς, συμπολίτες μας. Και τούτο είναι απόλυτα θεμιτό σε μια Δημοκρατία, διότι αυτή εκ της φύσεως της, εκ του ‘‘γεννητικού καλουπιού’’ της είναι και ανεκτική και πλουραλιστική. Κατά συνέπεια, δεν αποφάνθηκε χθες το Δικαστήριο για το απολύτως προφανές, για το (θεωρητικά) αυτονόητο σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, ότι δηλαδή η συντεταγμένη πολιτεία πρέπει να λειτουργεί βάσει της αξιακής πλατφόρμας της δημοκρατίας, καταδικάζοντας έτσι κάθε μορφή ιδεολογικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού. Αντιθέτως, πρακτικά, δημοσιοποίησε την κρίση του σε ένα βαρύ και εκτεταμένο ποινικό κατηγορητήριο.

Αυτός που νίκησε πραγματικά, λοιπόν, ήταν η Ελληνική Δικαιοσύνη. H Ελληνική Δικαιοσύνη που έδειξε προσήλωση στις θεσμικές εγγυήσεις του αντικειμενικού ποινικού δικαίου, που εφάρμοσε επί της διαδικασίας το δικονομικό, κανονιστικό πλαίσιο και που δικαίωσε αυτό που η ίδια η Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποκαλεί στο 6^ο άρθρο της ‘‘δίκαιη δίκη’’ (fair trial). Η Ελληνική Δικαιοσύνη που νικά βεβαίως και κάθε φορά που μένει πιστή και ευσυνείδητα στερεωμένη στις παραπάνω αρχές και που χάνει όταν σ’ αυτήν διαπιστώνονται νοσηρότητες ή αβασιμότητες.

Έτσι αν θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για νίκη της Δημοκρατίας, θα είχε, κατά ένα ορθολογικό σχήμα συλλογιστικής, καταφατική δυνατότητα να το πράξει  τούτο χρησιμοποιώντας τον δρόμο της έμμεσης σκέψης. Μια που και κατά το Σύνταγμα (άρθρο 26) η  δικαστική εξουσία είναι ο ένας από τους τρεις πυλώνες του δημοκρατικού πολιτεύματος, δίπλα στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, κάθε φορά που ένας πυλώνας ή (καλύτερα) και  όλοι μαζί αυτοί οι πυλώνες δικαιώνουν τον υπαρκτικό τους ρόλο, εκπληρώνουν τη θεσμική εντελέχειά τους και ενδυναμώνουν έτσι την ουσιαστική ποιότητα της Δημοκρατίας, νικά εμμέσως και η ίδια η Δημοκρατία.

Στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας, λοιπόν, όπως δήλωσε χθες ηγέτης πολιτικού κόμματος, δεν έστειλε πρακτικά το Δικαστήριο τη ‘‘Χρυσή Αυγή’’, διότι αντικειμενικά δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Σ’ αυτόν καταλήγει μόνο ό,τι η ίδια η κοινωνία κρίνει και αποφασίζει ότι είναι ‘‘πολιτικό μίασμα’’ ή ‘‘ιδεολογικό απόβλητο’’. Γιατί στη Δημοκρατία τελικά, ας μην το ξεχνούμε, τη μοίρα των κρατών και το επίπεδο της πολιτικής ζωής το αποφασίζουμε όλοι εμείς, οι πολίτες. Ας κρατούμε τη δημοκρατική εγρήγορση και το αξιακό υπόβαθρο της Δημοκρατίας πάντα ως λάβαρο και έναυσμα για δημοκρατικούς αγώνες, καταδικάζοντας σθεναρά τον οποιασδήποτε απόχρωσης φασισμό και τον πολιτικό ολοκληρωτισμό, απ’ όπου κι αν αυτός προέρχεται.   

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Η απόφαση στη δίκη της «Χρυσής Αυγής»: Ποιος νίκησε τελικά; – Άρθρο του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Ως «ένα περιστατικό της στιγμής» κατά το οποίο μαχαίρωσε έξι φορές «με αδύναμα χτυπήματα μόνο για να τον ενοχλήσει» τον Σαχζάτ Λουκμάν, περιέγραψε τη δολοφονία του εργάτη από το Πακιστάν, τον Ιανουάριο του 2013, ο ένας από τους δύο δράστες του εγκλήματος, απολογούμενος στη δίκη της Χρυσής Αυγής για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση.

Ο Χρήστος Στεργιόπουλος, που έχει αποφυλακιστεί μετά από έξι χρόνια και 4 μήνες κράτησης, αρνήθηκε στην απολογία του ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με τη Χρυσή Αυγή και περιέγραψε το έγκλημα ως έναν διαπληκτισμό από αυτούς που συμβαίνουν καθημερινά μεταξύ οδηγών.

Εν προκειμένω, μεταξύ του ίδιου και του συγκατηγορούμενού του στην ανθρωποκτονία Διονύση Λιακόπουλου, που πήγαιναν βόλτα με μηχανή, και του Λουκμάν, που πήγαινε για δουλειά με ποδήλατο. «Ένα περιστατικό της στιγμής», όπως είπε χαρακτηριστικά, «μία παρεξήγηση που δυστυχώς κατέληξε όπως κατέληξε».

«Μας προκάλεσε, επιτέθηκε πρώτος»

Κατά τον κ. Στεργιόπουλο, ο 27χρονος εργάτης ήταν αυτός που προκάλεσε τον ίδιο και τον Διονύση Λιακόπουλο, καθώς τους έκλεισε τον δρόμο με το ποδήλατό του και κινήθηκε πρώτος προς αυτούς. Όπως ανέφερε ο κατηγορούμενος, ο Λουκμάν επιτέθηκε πρώτος στον Λιακόπουλο και ο ίδιος τον μαχαίρωσε έξι φορές επιπόλαια για να τον «ενοχλήσει», ώστε να απεγκλωβίσει τον φίλο του από τη λαβή του 27χρονου εργάτη.

Αν και με απόφαση του Δευτεροβάθμιου Κακουργιοδικείου, που καταδίκασε τους δύο δράστες σε συνολική ποινή κάθειρξης 21 ετών και 5 μηνών, το έγκλημα είχε ρατσιστικά κίνητρα, ο Χρήστος Στεργιόπουλος επέμενε σήμερα απολογούμενος πως δεν κατάλαβαν εξαρχής ότι επρόκειτο για αλλοδαπό, αν και είδαν ότι «ήταν λίγο μελαμψός, όμως, θα μπορούσε να είναι Έλληνας», αλλά αφού το θύμα «ήρθε καταπάνω μας».

Ο κατηγορούμενος είπε, επίσης, πως ούτε ο ίδιος ούτε ο Διονύσης Λιακόπουλος -που μαχαίρωσε στην καρδιά τον 27χρονο- αντιλήφθηκαν ότι ο Λουκμάν είχε τραυματιστεί βαριά, ώστε να καλέσουν ασθενοφόρο, ενώ ισχυρίστηκε πως «δεν ήθελαν να το κάνουν».

Όπως ανέφερε ο κατηγορούμενος προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στην αίθουσα, τα δικά του χτυπήματα στον Λουκμάν ήταν επιπόλαια, αβαθή, «αν ήθελα να κάνω κάτι παραπάνω θα έβαζα δύναμη».

Η δίκη θα συνεχιστεί την Τετάρτη

The post Προκαλεί ο κατηγορούμενος στη δίκη της ΧΑ: Ο Λουκμάν μας επιτέθηκε πρώτος appeared first on Eptanews.gr.