Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Πριν 19 χρόνια και συγκεκριμένα στις 12 Σεπτεμβρίου του 2002 ο μεγάλος κριτικός κινηματογράφου Roger Ebert εξέδωσε την συνέντευξη που πήρε από τον Hayao Miyazaki του Studio Ghibli, ένα χρόνο μετά την τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία που ήταν το Spirited Away. Αν μη τι άλλο η συγκεκριμένη συνέντευξη έμεινε στην ιστορία. Και έμεινε κυρίως γιατί ο Miyazaki μπόρεσε να εξηγήσει με απόλυτη σαφήνεια το σκεπτικό πίσω από κάποιες κινηματογραφικές του επιλογές, γεγονός που τράβηξε το ενδιαφέρον του σινεφίλ κόσμου.

Στη συνέντευξη ο Ebert του είπε πως λατρεύει την “αχρείαστη” και “ανώφελη” κίνηση στις ταινίες του. Αντί δηλαδή κάθε κίνηση να υπαγορεύεται από την πλοκή της ταινίας, στις ταινίες του Ghibli και κυρίως του Miyazaki, βλέπουμε τους χαρακτήρες πολλές φορές απλά να κοντοστέκονται για λίγο, να αναστενάζουν, να σκέφτονται, να παρατηρούν ένα κινούμενο ρυάκι, κτλ. Δεν εξελίσσεται η πλοκή, οι σκηνές είναι εκεί από μόνες τους, αποκομμένες από την δράση.

Ο Miyazaki απάντησε πως στα Ιαπωνικά υπάρχει ολόκληρη λέξη για αυτό που περιγράφει ο Ebert: ma, δηλαδή κενό, έλλειψη. Σηκώνει τα χέρια του και χτυπάει τέσσερα παλαμάκια. «Ο χρόνος ανάμεσα στα παλαμάκια μου είναι ma. Το να έχεις ασταμάτητη δράση χωρίς ανάσα είναι απλά φλυαρία. Αν όμως σταθείς ένα λεπτό τότε η ανάπτυξη της έντασης στην ταινία μπορεί να φτάσει σε μεγαλύτερα, πιο βαθιά επίπεδα. Αν έχεις συνεχή ένταση απλά μουδιάζεις.» Μετά από προτροπή του Ebert να εξηγήσει λίγο παραπάνω το σκεπτικό του είπε πως όσοι φτιάχνουν ταινίες συνήθως φοβούνται τη σιωπή και θέλουν να την εξαφανίσουν. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι η διαρκής δράση, αλλά τα υποκείμενα συναισθήματα που δεν σταματάνε ποτέ. Αυτός ήταν πάντα ο μεγάλος στόχος του Studio Ghibli, να «χαλαρώσουν» λίγο τα πράγματα αντί να βομβαρδίσουν τον κόσμο με θόρυβο και αναστάτωση.

Ο Ebert που ήταν πάντα γεμάτος από πολλές επιρροές έξω από το δυτικό τρόπο σκέψης μπόρεσε να διακρίνει τη δύναμη των «κενών χρόνων». Ένα μεγάλο ποσοστό όμως όσων «ανήκουν» στην δυτική κουλτούρα, στην οποία οι επίδοξοι συγγραφείς μαθαίνουν πως κάθε σκηνή που δεν κουνάει την πλοκή ή δεν εξελίσσει τον χαρακτήρα είναι αχρείαστη, τα καρέ του γεροHayao σίγουρα θα φαίνονται εκτός τόπου και χρόνου και περίεργα. Και όχι μόνο αυτό. Παρερμηνεύονται επίσης.

Τις προάλλες παρατήρησα στο twitter πως ένας κειμενογράφος χρησιμοποιούσε τον όρο “Ghiblicore” για να μιλήσει για φανταστικές ιστορίες χωρίς conflict (μτφ. σύγκρουση, διαμάχη). Σαν να λέει δηλαδή πως οι ταινίες του Ghibli είναι παραμύθια χωρίς τον δράκο, ένα τίποτα, ένα απλό αισθητικό αποτέλεσμα από το οποίο δεν εξάγονται ηθικά συμπεράσματα, δεν προάγεται η κριτική σκέψη, δεν έχουν βαρυσήμαντη ιστορία. Το γεγονός ότι το αποτέλεσμα της αφηγηματικής σύγκρουσης δε μεταφράζεται σε δράση αλλά σε κενές στιγμές όπου ο χαρακτήρας δίνει χρόνο στον ίδιο και στο κοινό να αναμασήσει και να συλλογιστεί τη βαρύτητα των όσων έγιναν έδωσαν την εντύπωση στον συγκεκριμένο κριτικό πως πρόκειται για ιστορίες χωρίς σύγκρουση.

Θα μου πει κάποιος «Μα που ακριβώς υπάρχει αφηγηματική σύγκρουση στο My Neighbour Totoro; Είναι ένα απλό παραμυθάκι που κυλάει απρόσκοπτα.» Σίγουρα, φαινομενικά η πιο «χαζοχαρούμενη» ταινία του Studio Ghibli δεν έχει καμιά σύγκρουση. Φαινομενικά όμως. Όχι στην ουσία της. Η ταινία δεν σου πετάει τη σύγκρουση στα μούτρα. Να θυμίσω πως η μητέρα των κοριτσιών είναι στο νοσοκομείο και δεν ξέρουν για ποιο λόγο. Και κάπως έτσι η ταινία μπορεί να μεταμορφωθεί από απλό γλυκό παραμυθάκι-γιορτή της παιδικής ηλικίας σε μια εξερεύνηση του πώς θα ήταν αν η φαντασία που χρησιμοποιεί ένα παιδί για να ξεφύγει από την πραγματικότητα του συναισθηματικού τραύματος και της θλίψης λόγω της απουσίας της μητέρας του ήταν αληθινή.

Αργότερα μου ήρθε στο μυαλό ένα βιντεοπαιχνίδι που για μένα χρησιμοποίησε το κενό διάστημα άριστα παρά το γεγονός πως το αφηγηματικό του μήνυμα «έχανε» σε δύναμη λόγω της παραφωνίας με το gameplay του, το The Last of Us Part II. Το franchise ήταν πάντα δυνατό σε τέτοιες σκηνές. Στο πρώτο Last of Us υπήρχε μια από τις πιο ουσιαστικές σκηνές «κενού διαστήματος», αυτή όπου ο Joel και η Ellie παρακολουθούσαν τις καμηλοπαρδάλεις. Σε εκείνη τη σκηνή (όπως εξήγησε και ο level designer της Naughty Dog, Peter Field) ο Joel καταλαβαίνει πόσο έχει επηρεάσει το ταξίδι την Ellie, αλλά και πόσο αποφασισμένη είναι να συνεχίσει.

Στο Part II όμως υπάρχει μια σκηνή downtime που είναι για σεμινάριο γιατί είναι μεγάλη, χαρακτηρίζεται από μεγάλη διαδραστικότητα και χτίζει πάνω σ’ αυτά που ήδη ξέρουμε για τους χαρακτήρες από το πρώτο παιχνίδι. Μιλάω για το flashback όπου ο Joel πήγε την Ellie σε ένα εγκαταλελειμμένο μουσείο φυσικής ιστορίας για τα γενέθλια της μιας και ξέρει την αγάπη της για τους δεινοσαύρους και το διάστημα. Δεν θα μιλήσω εκτενώς για τη δύναμη του συγκεκριμένου κεφαλαίου για να μη γεμίσω κανέναν με spoilers. Θα αρκεστώ απλά στο να πω πως αυτή η σκηνή νεκρού χρόνου είναι μεν η πιο σημαντική, αλλά είναι μία από τις πολλές που θα βρει κάποιος στο παιχνίδι. Η σύγκρουση είναι ξεκάθαρα πάντα εκεί, αλλά δεν υπογραμμίζεται με δράση, αλλά με το ακριβώς αντίθετο. Ακίνητα.

The post Δρώντας ακίνητα: Το κενό διάστημα στην αφήγηση – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Δε θα προλογίσω καν το συγκεκριμένο άρθρο. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, gamer ή μη, που δεν γνωρίζει τον συμπαθητικό Ιταλό υδραυλικό της Nintendo.Το franchise του Mario είναι με μεγάλη διαφορά του δεύτερου το μεγαλύτερο και εμπορικότερο όλων των εποχών με περισσότερες από 640 εκατομμύρια κόπιες να έχουν πωληθεί από το 1981 όταν και πρωτοεμφανίστηκε. Από αυτά τα 640 εκατομμύρια αντίτυπα, τα 344 αντιστοιχούν στα Super Mario παιχνίδια, τη γνωστή σειρά platformer βιντεοπαιχνιδιών.

Τα Super Mario μεγάλωσαν και συνεχίζουν να μεγαλώνουν παιδιά και παιδιά. Το τελευταίο Super Mario βιντεοπαιχνίδι που κυκλοφόρησε, το Super Mario Odyssey (2017), ήταν όπως όλα τα προηγούμενα ένα σχεδιαστικό αριστούργημα και πραγματική πεμπτουσία των βιντεοπαιχνιδιών, ύμνος του απλού και ενστικτώδους gameplay. Δεν χρειάζεται να αναφέρω καν το πόσο πετυχημένο ήταν όσον αφορά τις πωλήσεις. Hint: πολύ!

Στα τέλη του Αυγούστου η Nintendo ανακοίνωσε, μετά από σιγή ιχθύος πολλών μηνών, πως, λόγω των 35 χρόνων από τη γέννηση των Super Mario παιχνιδιών, στο Switch θα κυκλοφορήσει μια συλλογή που την περίμενε κάθε φαν της σειράς. Για την ακρίβεια, ανακοίνωσε τη συλλογή τριών από τα πιο σημαντικά τρισδιάστατα Mario platformers, το Super Mario 64 του Nintendo 64, το Super Mario Sunshine του Nintendo GameCube και το Super Mario Galaxy του Nintendo Wii. Τρεις διαφορετικές γενιές, τρία διαφορετικά συστήματα, τρία ιστορικά παιχνίδια. Αυτό που ακολούθησε τη στιγμή της ανακοίνωσης ήταν ένα κύμα απίστευτου ενθουσιασμού… Δεν άργησε όμως να μετατραπεί σε γκρίνια με το που μαθεύτηκαν περισσότερες λεπτομέρειες για τη συλλογή.

Η Nintendo είναι χωρίς καμιά απολύτως υπερβολή η εταιρία που έρχεται στο μυαλό κάθε gamer που έχει «ζήσει» τις χρυσές δεκαετίες των 80s και 90s. Είναι συνώνυμη με την ποιότητα, την καινοτομία, τη διασκέδαση και τον οξυδερκή και γοητευτικό σχεδιασμό. Είναι όμως γνωστή και για την απληστία της. Έχει κατηγορηθεί πολλάκις (και όχι άδικα) πως «αρμέγει» τα μεγάλα της franchises, Mario και Zelda, εκμεταλλευόμενη την αγάπη και τη νοσταλγία του κοινού της για τους αγαπημένους του χαρακτήρες.

Εκείνη τη μέρα του Αυγούστου λοιπόν μαθεύτηκε πως η συλλογή (με τιμή 60 δολάρια) δεν περιέχει remakes, ούτε καν remastered εκδόσεις των παλιών της παιχνιδιών. Αυτό που θα έχει είναι απλά ports, απλή μεταφορά δηλαδή (με λίγο καλύτερα γραφικά) των original εκδόσεων στην Nintendo κονσόλα της τωρινής γενιάς, το Switch. Μάλιστα εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε πως τα παιχνίδια θα δουλεύουν με τη βοήθεια emulator στο Switch. Πολλοί έμειναν στην τιμή, αλλά δεν νομίζω πως 60 δολάρια για τρία από τα καλύτερα παιχνίδια της (τα οποία παρακαλούσαν οι φανς να φέρει στο Switch) είναι κακή τιμή, ακόμα και αν πρόκειται για ports. Η τάση της βιομηχανίας προς τα remakes και τις remastered εκδόσεις παλιών αγαπημένων τίτλων που δεν περιέχουν οικονομικό ρίσκο μιας και ο κόσμος θα τρέξει να τα αγοράσει είναι μια κουβέντα για άλλη στιγμή. Η σταγόνα όμως που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η ανακοίνωση από πλευράς Nintendo πως η συλλογή θα είναι διαθέσιμη μέχρι τις 31 Μαρτίου 2021. Η εκβιαστική πολιτική είναι ξεκάθαρη. «Άμα θες τα καλύτερα μου παιχνίδια στο Switch, αγόρασε τα τώρα γιατί μετά δε θα τα βρίσκεις!»

To μεγάλο καλό αυτής της συλλογής είναι πως παιδιά που δεν έζησαν αυτά τα παιχνίδια όταν πρωτοκυκλοφόρησαν έχουν την ευκαιρία να πάρουν μια ιδέα της εμπειρίας και να παίξουν τρεις καταπληκτικούς τίτλους. Εννοείται δε θα καταλάβουν το πόσο πρωτοποριακό ήταν το Super Mario 64 για το μέλλον των βιντεοπαιχνιδιών γιατί δεν έζησαν την αλλαγή από δυσδιάστατα σε τρισδιάστατα videogame περιβάλλοντα. Αυτό όμως που θα καταλάβουν σίγουρα είναι το πόσο καλοφτιαγμένο είναι αυτό και τα άλλα δύο σχεδιαστικά και αισθητικά και πόσο θα διασκεδάσουν παίζοντας τα. Το Super Mario 64 και το Super Mario Galaxy θεωρούνται τα δύο καλύτερα platformer games στην ιστορία (με το τρίτο να είναι το Super Mario Galaxy 2 που λείπει αδικαιολόγητα από τη συλλογή)!

Η συλλογή κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου και είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω και τα τρία παιχνίδια που περιλαμβάνονται. Τα σχόλια που έχω να κάνω είναι λίγα αλλά σημαντικά. Καταρχήν, αν και τα γραφικά είναι πράγματι βελτιωμένα πιστεύω πως δεν έπρεπε να συμπεριληφθεί η Super Mario 64 έκδοση του Nintendo 64, αλλά αυτή του remake στο DS. Βέβαια κάτι τέτοιο σημαίνει και περισσότερη δουλειά για την βελτιστοποίηση της εμπειρίας μιας και το Switch δεν έχει δεύτερη οθόνη όπως το DS. Η Nintendo βέβαια διάλεξε τον δρόμο της τεμπελιάς, κάτι που φαίνεται και στο ότι δεν βελτίωσε τις τραγικές κινήσεις της κάμερας του original SM64.

Όσον αφορά τα άλλα δύο, το Super Mario Sunshine μοιάζει πιο όμορφο από ποτέ και το Super Mario Galaxy (που χρειαζόταν motion controls στο Nintendo Wii) μπορεί πλέον να παιχτεί εξολοκλήρου με τα κουμπιά και την touch screen του Switch. H Nintendo επομένως έβαλε το χέρι της. Έκανε κάποιες πολύ καλές αλλαγές στην βασική εμπειρία. Ήταν όμως λίγες. Βέβαια αυτό που θέλει θα το καταφέρει. Η συλλογή πουλάει και θα πουλήσει σαν ζεστό καρβέλι. Δεν μπορώ όμως καν να σκεφτώ τι θα γινόταν αν τα τρία παιχνίδια της συλλογής ήταν remakes, ή έστω πιο προσεκτικές μεταφορές των παλιών.

Προτείνω ανεπιφύλακτα τη συλλογή σε όποιον δεν τα είχε παίξει στην ώρα τους αλλά και σε αυτόν που θέλει να τα έχει για πάντα στην κατοχή του στο Switch. Είναι επίσης καταπληκτικά δώρα για ένα παιδί, αλλά αυτό το ξέρατε ήδη.

The post Super Mario 3D All-Stars: Μια καταπληκτική πλην τεμπέλικη συλλογή – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Η ταινία που μου έμεινε στο μυαλό ως η πιο πειραματική και πρωτότυπη της περσινής μυθικής, για τα δεδομένα του κινηματογράφου, χρονιάς είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο Φάρος. Η ταινία του Robert Eggers έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ των Καννών στις 19 Μαΐου 2019 πριν την θεατρική της πρεμιέρα τον Οκτώβριο. Με την πρώτη θέαση του τρέιλερ καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε γιατί αυτή η ταινία ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες του 2019. Γυρισμένη εξολοκλήρου σε ασπρόμαυρο φιλμ και με παλιακή αναλογία απεικόνισης, την 1:19:1, η οποία χρησιμοποιούταν κατά την μεταβατική περίοδο όπου η βιομηχανία του κινηματογράφου εισήγαγε τον ήχο στις παραγωγές (μέσα του 1920 με αρχές 1930). Κακά τα ψέματα το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει κανείς στην ταινία είναι αυτές οι τεχνικές επιλογές.

Γραμμένη από τα αδέρφια Eggers και σε σκηνοθεσία ενός από τους δύο, του Robert Eggers, γνωστού πλέον σκηνοθέτη τρόμου μετά την είσοδο του στη βιομηχανία με το καταπληκτικό The Witch το 2015, το The Lighthouse αρχικά προοριζόταν ως μια πιο σύγχρονη έκφραση από τον Max Eggers της ομώνυμης ιστορίας του Edgar Allan Poe, η οποία έμεινε ατέλειωτη αφού ο Poe πέθανε πριν την ολοκληρώσει. Στη συνέχεια όμως, όπως έχει ήδη γραφτεί, η παραγωγή βρήκε αδιέξοδο και ο Max θέλησε να δουλέψει με τον αδερφό του και να μετατρέψουν το πρότζεκτ σε ένα θρίλερ εποχής. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα κατάμαυρο ψυχολογικό θρίλερ που μοιάζει με όνειρο πυρετού (fever dream όπως το λένε οι Αμερικάνοι).

Ο εμβληματικός Willem Dafoe και ο ηθοποιός που έκανε την μεγαλύτερη ποιοτική στροφή στην καριέρα του μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις ταινίες Twilight, o Robert Pattinson, έχουν τον ρόλο δύο φαροφυλάκων οι οποίοι χάνουν το μυαλό τους και τη λογική τους στο απόμακρο νησί που τους ανατέθηκε ως πόστο μετά από μια τεράστια καταιγίδα που τους αφήνει εγκαταλελειμμένους και αβοήθητους. Αν υπάρχει ένα κομμάτι της ταινίας που πήρε περισσότερους επαίνους από αυτό της κινηματογράφησης και της εικόνας, αυτό είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Ο Dafoe «κουβαλάει» πολλές σκηνές με το τρομακτικό του ταλέντο και την τεράστια εμπειρία του (κλασικός oldschool method ηθοποιός, όπως λέμε αυτούς που μπαίνουν στον ρόλο με τη μέθοδο Στανισλάφσκι). Όμως ακόμα και αυτός επισκιάζεται σε συγκεκριμένες σκηνές από το δυναμισμό του Pattinson σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας.

Πίσω από την επιφανειακή ιστορία τρόμου, κρύβονται, όπως σε όλα τα μεγάλα και δουλεμένα έργα ένα σωρό συμβολισμοί και φιλοσοφικές ευαισθησίες. Ο Eggers παραδέχτηκε πως το φιλμ είναι επηρεασμένο πολύ από τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Jung και του Freud, κάτι που είναι εξόφθαλμο με την φαλλική εικόνα του φάρου, αλλά και με την οιδιπόδεια και σχεδόν ομοφυλοφιλική σχέση του Winslow (Pattinson) με το αφεντικό του, τον Thomas Wake (Dafoe). Υπάρχει μια άλφα ατμοσφαιρική ένταση στις αλληλεπιδράσεις των δύο πρωταγωνιστών, η οποία γίνεται ολοένα και πιο δυνατή όσο προχωράει η ταινία. Όσον αφορά τον μυθολογικό της συμβολισμό, θα λεγε κανείς πως είναι ένα φιλοσοφικό πάρτι στο οποίο διαβάζεται δυνατά η θεωρία των αρχετύπων του Jung, των αρχαϊκών δηλαδή εικόνων που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι χωρίς να το καταλαβαίνουν λόγω του συλλογικού ασυνειδήτου, του κομματιού δηλαδή του μυαλού που, σύμφωνα με τον Jung, είναι γενετικά σχεδιασμένο να υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και που δε σχηματίζεται με τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός όπως θα ήταν το φυσιολογικό. Ο Wake παραπέμπει στον μυθολογικό χαρακτήρα του Πρωτέα, του θαλάσσιου θεού-δαίμονα, και ο Winslow, όσο περισσότερο εξελίσσεται η ταινία, σε αυτόν του Προμηθέα.

Κινηματογραφικά και σκηνοθετικά η ταινία είναι σχεδόν τέλεια. Ο συνεχής βόμβος του Φάρου που κάνει την ατμόσφαιρα σε όλη την ταινία αφόρητα αποπνικτική, το ασπρόμαυρο φιλμ, τα establishing καρέ, όπως τα λένε, που συστήνουν στον θεατή τον χώρο και την κλίμακα, το τρομερό μοντάζ όπως και κάθε άλλη σκηνοθετική επιλογή του Eggers όλες συνεισφέρουν σε ένα καταπληκτικά συνεκτικό αισθητικό και ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Στο τέλος νιώθεις ότι έχεις συμμετάσχει άθελα σου σε κάτι που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι εύκολη ταινία για να την ακολουθήσεις, γιατί δε δουλεύει με συνεχή παρουσίαση πλοκής, όπως οι σύγχρονες ταινίες, αλλά μιλάει με συσχετισμούς και μέσω του μοντάζ της. Αν σας αρέσουν οι πιο πειραματικές ταινίες και δη οι ταινίες τρόμου, τότε τσεκάρετε τα φιλμ του Eggers, και κυρίως τo συγκεκριμένo.

The post The Lighthouse – Το πυρετικό όνειρο του Eggers – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Θανάση Γεωργιάδης, Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ

Γράφει ο Θανάσης Μπίντας

Το να γράψεις κριτική προσέγγιση σε βιβλίο του Θανάση Γεωργιάδη δεν θα μπορούσε παρά να είσαι ηδύλογος διότι ό,τι δημιουργεί ο Θανάσης πηγάζει ex animo.

Δεν θέλω, όμως, να σταθώ στο ιστορικό μέρος του γεγονότος της “Πορείας”. Το περιγράφει ενδελεχώς και εναργέστατα ο Θανάσης Γεωργιάδης έτσι ώστε να μην αφαιρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη ούτε στιγμή. Θα αναζητήσω την αξιακή πραγματικότητα του εγχειρήματος, τον κοινωνικό συμβολισμό του και θα εστιάσω στην εσωτερική συμπύκνωση των δρωμένων. Δράσεις σαν την “Πορεία” αυτή χαρακτηρίζονται από διατοπικότητα και διαχρονικότητα, διοργανώνονται πολύ σπάνια και μόνο από εκλεκτούς.

Ήταν μία συλλογική έκρηξη, μία αντιπάλη στα εκπαιδευτικά κατεστημένα με συνέπεια και συνέχεια. Ήταν ένα σάλπισμα – ράπισμα στην αβελτηρία των κρατούντων που μας ζητούν συνήθως “να μην σκεφτόμαστε εμείς διότι σκέφτονται αυτοί για μας”. Συγκυρίες, όμως, σαν αυτή ωθεί τους εχέφρονες να επαναστατήσουν και να επαναδιατυπώσουν καινούργιους χάρτες μιας νέας πραγματικότητας.

Η “Πορεία” αυτή δεν ήταν “πολιτική επιλογή” με τη (διε)φθαρμένη σήμερα έννοια του όρου, όμως,  ήταν βαθειά πολιτική ως πράξη αφύπνισης, ένας συνδυασμός ορμής και καρτερίας, πράξη αυτοεκτίμησης και λογικής του “ενστίκτου” χωρίς αντιδράσεις αγελαίας συμπεριφοράς αλλά με στοιχεία αυτοκυριαρχίας με αξιακές επιλογές που προέκυπτε από τη χρεία μιας ουσιαστικής μεταρρύθμισης και όχι επιφανειακού εντυπωσιασμού. Ο στόχος ήταν μοναδικά ανιδιοτελής και όλη η ατμόσφαιρα της κίνησης δεν έμοιαζε με πολιτικάντικη φανφάρα χωρίς ιδεολογική ποιότητα. Ήταν μια έκφραση ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ , κάτι που έλλειπε από το σκενωριακά πολύκροτο “πολυτεχνείο” με την υποβολιμαία οργάνωση του.

Οι νέοι αυτής της “Πορείας” ήταν μικροί, απλοϊκοί αλλά γνήσιοι, αληθινοί και αυτόβουλοι. Ήταν κοινοί, ταπεινοί, ασήμαντοι, αλλά δραματικοί ως σπαραχτικοί. Είχαν θέληση, όχι όμως τη δύναμη να επιβάλλουν τα δικαιώματα τους, τα όνειρά τους. Ο κάθε ένας τους ήταν τόσοι πολλοί όσες και οι δυνατότητες που έκρυβαν μέσα τους. Δεν ήταν Αντί, ήταν Συν. Δεν ήθελαν να γκρεμίσουν αλλά να χτίσουν. Υπέφεραν από τη σκληρότητα και την αναλγησία της αρτηριοσκλήρυνσης των “υπευθύνων”, τους λαπιστές της Αθήνας και τους λασανοφόρους των υπουργών, όλους αυτούς που τους χαρακτηρίζει μια πολυθόρυβη αγραμματοσύνη και εφήμερες χρησιμοθηρικές πρακτικές. “Timeo lectorem unius libri” (εγώ φοβούμαι τον αναγνώστη ενός βιβλίου).

Τα “παιδιά του δρόμου: Τόσο πολλοί αλλά μόνοι τους, τόσο έρημοι μα και κοσμοπολίτες, όσο “παρηκμασμένοι” άλλο τόσο προοδευτικοί!

– Ποιοι είμαστε;

– Πού πάμε;

– Ποιος είναι ο προορισμός μας;

– Ποιο το μέλλον μας;

– Υπάρχει λύση;

Cogito ergo sum (Σκέφτομαι, άρα υπάρχω). Όταν σκέφτομαι δημιουργικά, όταν θέλω να γκρεμίσω όλες τις αραχνιασμένες αντιλήψεις για να στήσω νέες, ολόφρεσκες.

Να γιατί ήταν μια “Πορεία” αυτογνωσίας, μια διαδικασία – δοκιμασία συν-εννόησης με ετερογενή στοιχεία συντηκόμενα, καινοτόμα, ενωτικά, αισιόδοξα, κόντρα στη διάβρωση των κοινωνικών αυτονοήτων.

Ήταν μια “Πορεία” αδιέξοδη

Ήταν μια αναζήτηση ανεκπλήρωτη;

Ήταν μια “Πορεία” με τοπική ιδιοσυστασία;

Ήταν τελικά μια Φενάκη;

ΟΧΙ!

Η ελεύθερη δημιουργική δράση είναι η ύψιστη λειτουργία του ανθρώπου απότοκος της οποίας είναι η συλλογική χαρά, η αυτοπραγμάτωση, η δικαίωση. Δεν ήταν μια δράση υποκειμενισμού αλλά ανεξαρτησίας και αντικειμενικότητας του νου. Ήταν μια πράξη φιλοσοφημένη. Ο Αριστοτέλης είπε πως η φιλοσοφία δεν είναι χρηστική διότι δεν σου κάνει εκδούλευση. Δεν είναι στην υπηρεσία κανενός διότι μας διδάσκει να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι.

Εποχές και γεγονότα τέτοιας συγκέντρωσης και συμπύκνωσης δεν συμβαίνουν συχνά και ούτε κρατούν για πάντα. Το βιβλίο του Θανάση Γεωργιάδη λειτουργεί ως θυμητάρι μαζί και λιβάνι. Omnia mutantur (Όλα αλλάζουν). Πέρασαν τα χρόνια. Η “Πορεία” είναι ένα παρελθόν. Το παρελθόν νοείται ως αξία όταν εντάσσεται στο σήμερα των πολιτών με τα μηνύματα που κουβαλά. Στο σημερινό ατελεύτητο καταναλωτικό γλεντοκόπι η “Πορεία” του Θανάση Γεωργιάδη βοά πως η ζωή είναι στίβος αγώνα προς την ΑΡΕΤΗ.

Θανάσης Μπίντας

The post Θανάσης Γεωργιάδης, Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ – Γράφει ο Θανάσης Μπίντας appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

«Οι άνθρωποι χρειάζονται φαντασία για να είναι άνθρωποι. Για να είναι το σημείο όπου ο εκπεσών άγγελος συναντά τον ανερχόμενο πίθηκο.» – Terry Pratchett, Hogfather

Μιας και έχω να γράψω πολύ καιρό κάτι για βιβλία και λόγω της υφιστάμενης κατάστασης που ενθαρρύνει το χωρίς-συνθήκες ταξίδι στον κόσμο της λογοτεχνίας αποφάσισα αυτή τη βδομάδα να γράψω για έναν από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, όχι όμως λόγω της αγάπης μου αλλά επειδή πιστεύω πως η γραφή του έχει κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα και αυτό είναι το πόσο αβίαστα μπορεί να κινήσει το ενδιαφέρον τόσο σε ένα παιδί όσο και σε έναν ενήλικα. Ο λόγος για τον Terry Pratchett, τον πασίγνωστο Βρετανό συγγραφέα φαντασίας που έμεινε στην ιστορία για την σειρά 41(!) βιβλίων του με τίτλο Discworld.

Ο Pratchett δεν είναι ο συγγραφέας φαντασίας που έχετε στο μυαλό σας. Δεν είναι ο Tolkien με την δαιδαλώδη, μεσαιωνική, και περιγραφική του πρόζα. Δεν είναι η Ursula LeGuin με τις ισορροπημένες τις προτάσεις και την υπερβολικά πετυχημένη και στοχευμένη λυρική χρήση των λέξεων. Δεν είναι o Neil Gaiman με την μοναδική ισορροπία ανάμεσα στις περιγραφές και τους δυνατούς διαλόγους. Το στυλ του είναι σίγουρα ένα κράμα από τα παραπάνω, αλλά ξεχωρίζει όσο κανένα άλλο μέσα στην, κακά τα ψέματα, τετριμμένη πρόζα των βιβλίων φαντασίας, πόσο μάλλον σήμερα.

Το περιεχόμενο του έργου του πετυχαίνει να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην διανθισμένη πρόζα και την εκλαϊκευμένη χρήση της. Τα βιβλία του διαβάζονται τόσο εύκολα (παλιότερα διάβαζα ένα βιβλίο του κάθε μέρα!) που θα σας κάνουν να αναρωτηθείτε αν είναι παιδικά! Και όμως, έχει καταφέρει να ποτίσει το έργο του με κάθε ηθικό, κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό που έχει στιγματίσει το πολιτισμικό πνεύμα της εποχής του με μια απίστευτα ώριμη προσέγγιση, μέχρι και την ημέρα που έγραψε το τελευταίο του βιβλίο πριν τον θάνατο του το 2015 σε ηλικία 66 χρονών. To παρελθόν του ως δημοσιογράφος τον έκανε ιδιαίτερα οξυδερκή όσον αφορά την αναγνώριση προβλημάτων στην «καλωδίωση» της κοινωνίας. Μέσω της σάτιρας του έφερε στην επιφάνεια βαθιές κοινωνικές πληγές, όπως αυτή των ρόλων των φύλων και της πατριαρχίας, της αδιαφορίας για το φυσικό περιβάλλον, αλλά και της θρησκοληψίας πριν τις αποδομήσει αριστοτεχνικά. Γελούσε στο πρόσωπο του θανάτου και τον έκανε να φαίνεται μικροσκοπικός στο αναγνωστικό του κοινό και εξερευνούσε τις λεπτές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, ακόμα και μετά την διάγνωση του με Αλτσχάιμερ.

Το 1995, σε μια συνέντευξη του με τον Bill Gates, τον πασίγνωστο ιδρυτή της Microsoft και οικονομικό τιτάνα, είχε εκφράσει, πολύ πριν εμφανιστεί καν το φαινόμενο, την ανησυχία του όσον αφορά τη διάδοση ψευδών ειδήσεων στο ίντερνετ, τα γνωστά πλέον fake news που έχουν γίνει τεράστιο ζήτημα τα τελευταία χρόνια με την απερίσκεπτη και τυχοδιωκτική πολιτική του Facebook και του ιδρυτή του, Mark Zuckerberg, ο οποίος επιτρέπει στο site του διαφημίσεις για πολιτικές καμπάνιες, και όχι μόνο, γεμάτες ψέματα, αφού φυσικά ο ενδιαφερόμενος πληρώσει αδρά. «Ας πούμε ότι αποκαλώ τον εαυτό μου το Ινστιτούτο Κάτι-ή-Άλλο και αποφασίζω να προωθήσω μια ψευδή διατριβή υποστηρίζοντας πως οι Εβραίοι ήταν πλήρως υπεύθυνοι για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και πως το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη και βγαίνει εκεί στο διαδίκτυο και είναι διαθέσιμο επί ίσοις όροις με οποιαδήποτε ιστορική έρευνα που έχει περάσει αξιολόγηση από ομοτίμους και ούτω καθεξής. Υπάρχει ένα είδος ισοτιμίας εκτίμησης των πληροφοριών στο διαδίκτυο. Είναι όλα εκεί, δεν υπάρχει τρόπος να μάθουμε αν αυτά τα πράγματα έχουν κάποιο βάθος ή αν κάποιος απλά τα έχει βγάλει από μυαλό του.» Ο Gates, από την άλλη, ήταν πολύ καθησυχαστικός και διαφωνούσε λέγοντας πως οι αρχές στο διαδίκτυο θα ευρετηριάζουν και θα ελέγχουν τα γεγονότα και τη φήμη τέτοιων φαινομένων με πολύ πιο περίπλοκο τρόπο από ό,τι στην έντυπη μορφή. Εν τέλει, αυτός που βγήκε αληθινός ήταν ο Pratchett μιας και πρόβλεψε με χειρουργική ακρίβεια πώς θα διαδίδονται και θα νομιμοποιούνται ψευδείς ειδήσεις στο ίντερνετ.

Όσον αφορά το στυλ της γραφής του, έχει ορισμένα χαρακτηριστικά για τα οποία έμεινε στην ιστορία και που ξεχωρίζουν την πένα του από χιλιόμετρα. Αυτά είναι το σατιρικό και πνευματώδες ύφος του, η απέχθεια του για τον χωρισμό κεφαλαίων, το κωμικό σπάσιμο του ρυθμού με χιουμοριστικές υποσημειώσεις, τα ονόματα των χαρακτήρων και των στοιχείων της αφήγησης του που είναι γεμάτα λογοπαίγνια και πολιτισμικές αναφορές, ακόμα και η στυλιζαρισμένη χρήση μόνο κεφαλαίων γραμμάτων όταν μιλάει ο Θάνατος στους υπόλοιπους χαρακτήρες για να δείξει πως επικοινωνεί τηλεπαθητικά, «στέλνοντας» τα λόγια του στο μυαλό των υπολοίπων. Το setting των βιβλίων του είναι μεν μεσαιωνικό, αλλά δεν του λείπουν πινελιές που το κάνουν πιο μοντέρνο ή πιο ατμοπάνκ κάποιες φορές.

Αυτό που κάνει το έργο του καθολικά ελκυστικό είναι επίσης το γεγονός πως έχει πολλαπλά σημεία εισόδου. Τα 41 βιβλία του χωρίζονται σε μικρότερες υποσειρές. Μια σειρά οκτώ βιβλίων πιο αστυνομικού τύπου για το Night Watch, την αστυνομική δύναμη της Ankh-Morpork, της εμβληματικής πόλης του Discworld, μια σειρά έξι βιβλίων για τις Μάγισσες, πέντε με τον Θάνατο ως βασικό χαρακτήρα, κοκ. Όλες με τις δικές τους ευαισθησίες και διαφορετικά σημεία εστίασης, αλλά με την ίδια ευχάριστη και απελευθερωτική πρόζα.

Όπως συχνά έλεγε και ο ίδιος, το είδος της φαντασίας στη λογοτεχνία δεν έχει να κάνει απλά με μάγους και χαζά ραβδάκια. Είναι ένας όμορφος τρόπος να βλέπεις τον κόσμο από νέες κατευθύνσεις. Έχοντας ασχοληθεί σε όλη την «ακαδημαϊκή» μου ζωή με τη λογοτεχνία του φανταστικού και με τις εμβληματικές μορφές που ανέφερα παραπάνω, μπορώ με πολύ σιγουριά να πω πως οι «νέες κατευθύνσεις» της φαντασίας υπέστησαν σοβαρό πλήγμα με την απώλεια του Pratchett. Τις ημέρες που περνάμε, δώστε μια ευκαιρία σε κάποιο από τα βιβλία του. Δε θα το μετανιώσετε.

The post Εκεί που το χιούμορ συναντά το φανταστικό – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Στο «Τέλος Καλό Όλα Καλά» ο Σαίξπηρ έγραψε ένα πολύ όμορφο τρίστιχο για τη φύση των προσδοκιών που έμελλε να μοιράζεται στην εποχή των social media με μια πιο απλή και κουτσουρεμένη μορφή, κατακρεουργώντας την ποιητική γραφή του μεγάλου δραματουργού. «Οι προσδοκίες είναι οι ρίζες όλων των θλίψεων» είναι το τσιτάτο που χρησιμοποιούμε πλέον. Σήμερα θα γράψω για μια οικογένεια ιδιοφυών η οποία απέτυχε παταγωδώς να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που τους είχαν επιβάλλει οι καταστάσεις, μια οικογένεια στην οποία μπορεί να νιώσει κοντά κάθε άνθρωπος.

Τις τελευταίες μέρες έχω πιάσει τις ταινίες ενός πολύ αγαπημένου σκηνοθέτη με τη σειρά. Μιλάω για τον Wes Anderson, ο οποίος έχει κερδίσει τον σεβασμό του κινηματογραφικού κόσμου μέσα από τις καταπληκτικές ταινίες του και έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα καλλιτεχνικό στυλ που είναι ξεκάθαρα δικό του και που του έχει δώσει τον τίτλο του auteur, του δημιουργού που έχει απόλυτο έλεγχο μιας συλλογικής προσπάθειας όπως είναι ένα φιλμ, εμφυσώντας το όραμα του σε κάθε πτυχή του έργου του. Όταν είδαμε πριν λίγες μέρες το trailer της καινούριας του ταινίας “The French Dispatch” που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι (κατάστασης επιτρεπούσης), πραγματικά δε χρειαζόταν καν να αναγράφεται το όνομα του για να καταλάβουμε το χαρακτηριστικό του στυλ κινηματογράφησης.

Συμμετρικά και ελεγχόμενα επίπεδα πλάνα που σου δίνουν την ιδέα πως κινείσαι μέσα σε έναν κόσμο-κουκλοθέατρο (άλλωστε οι ταινίες του έχουν αυτό το μοτίβο των storybooks, των παιδικών βιβλίων με τις χειροτεχνίες που πετάγονται από τις σελίδες και «ζωντανεύουν» την ιστορία), ταιριαστές με το ύφος του έργου παλέτες χρωμάτων των οποίων το μιξάρισμα παραπέμπει σε συγκεκριμένες σκηνές και συναισθήματα (τα πιο «βαριά» καφέ των Royal Tenenbaums vs. τα πιο φωτεινά ροζ του Grand Budapest Hotel), η προσεκτική επιμέλεια των κοστουμιών, των οποίων η συνέπεια βοηθάει στο να σκεφτόμαστε τους χαρακτήρες με το συγκεκριμένο τους λουκ (δεν σημαίνει πως κάθε κοστούμι θα ναι χαρακτηριστικό όπως μια στολή στην αρχή, αλλά πως θα εξελιχθεί σε στολή με τη συνέπεια του στο μυαλό μας. Πόσο εμβληματικό ήταν άραγε το μαύρο δερμάτινο κοστούμι με τις σιδερογροθιές του Willem Dafoe στο Grand Budapest Hotel;), ακόμα και η χρησιμοποίηση συγκεκριμένων γραμματοσειρών για να πετύχει το αγαπημένο του αισθητικό αποτέλεσμα (Futura και Helvetica). Ο Anderson είναι σκηνοθέτης που αφήνει το στίγμα του στις δημιουργίες του όπως ο Hideo Kojima στα βιντεοπαιχνίδια του ή ο Kurt Cobain στα τραγούδια των Nirvana. Και το Royal Tenenbaums, για το οποίο θα γράψω, είναι ίσως το έργο με το μεγαλύτερο στίγμα του, το αποκορύφωμα της δουλειάς του.

Πρόκειται για dramedy όπως το λένε οι Αμερικάνοι, μια κωμωδία-δράμα, ένα δυνατό κράμα δραματικών συγκινήσεων και κωμικών στοιχείων. Βασισμένη σε ένα μη υπάρχον μυθιστόρημα (άλλη λόξα του Anderson η δημιουργία της εναλλακτικής πραγματικότητας) με μια αφήγηση που παραπέμπει στα γραπτά του J.D. Salinger (συγγραφέα του Φύλακα στη Σίκαλη), η ταινία ακολουθεί τη ζωή τριών προικισμένων αδερφών που χαίρουν μεγάλης επιτυχίας σε νεαρή ηλικία, ο καθένας στον τομέα του, αλλά και μεγάλης απογοήτευσης και αποτυχίας όντας ενήλικες. Ο εκκεντρικός πατέρας των παιδιών, ο Royal Tenenbaum, τον οποίο υποδύεται ο υπέροχος Gene Hackman, φεύγει από το σπίτι όταν τα παιδιά ήταν ακόμα έφηβοι (με την μητέρα τους Etheline να επωμίζεται όλα τα γονεϊκά βάρη) και γυρίζει κοντά στην αρχή της ταινίας, προσπαθώντας να ξανακερδίσει την οικογένεια του πίσω και να συμφιλιωθεί με τα παιδιά του που τόσο πλήγωσε. Η ταινία επιφανειακά είναι μια ιστορία που καταλήγει σε μια τρυφερή συμφιλίωση (μετά από χίλια κύματα βέβαια). Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο μήνυμα που περνάει και αυτό είναι το πόσο σημαντική είναι μια σταθερή, ενθαρρυντική και χωρίς προβλήματα οικογένεια στην εξέλιξη και ωριμότητα των ανθρώπων, τονίζοντας δε πόσο εύκολα μια προβληματική κατάσταση στο σπίτι μπορεί να γίνει τροχοπέδη στην ψυχολογική ανάπτυξη του ατόμου (πόσο μάλλον όταν συνοδεύεται με μεγάλες προσδοκίες), ή αλλιώς baggage, «βαλίτσες» με αρνητικά ερεθίσματα και εμπειρίες που κουβαλάς μια ζωή μαζί σου σε ό,τι σχέση κάνεις δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο προβλημάτων και αποτυχιών.

Η Οικογένεια Τένενμπάουμ είναι μια ιστορία για την αποτυχία της πραγματικότητας να ανταποκριθεί στις πολύ ψηλές προσδοκίες της νεαρής ηλικίας. Ένα ξεκάθαρα τραγικό μοτίβο πίσω από τη φανταχτερή κωμική επιφάνεια του φιλμ. Στον κινηματογράφο πολλές φορές χρησιμοποιείται ο όρος rosebud (ο οποίος πάρθηκε από την τελευταία λέξη του Πολίτη Κέιν στο νεκροκρέβατο του) για να χαρακτηρίσει ένα μυστήριο, κάτι στο παρελθόν του χαρακτήρα που τον «έπλασε», τον άλλαξε και τον έκανε αυτό που είναι. Στη ζωή του Chas (Ben Stiller), της Margot (Gwyneth Paltrow), του Richie (Luke Wilson) και του παιδικού τους φίλου Eli (Owen Wilson), το rosebud τους μπορούμε να το βρούμε στη μορφή του Royal Tenenbaum.

Και τα τρία παιδιά του Royal, όπως και ο φίλος τους που έμενε απέναντι τους, μεγάλωσαν με μεγάλα όνειρα και υψηλές προσδοκίες, οι οποίες εν τέλει δεν έγιναν πραγματικότητα μιας και το βάρος της ζωής τους έκοψε τα φτερά. Το rosebud του Eli είναι πως ήθελε από μικρός να είναι ένας προικισμένος Tenenbaum όπως οι φίλοι του, γι’ αυτό και στην ενήλικη του ζωή προσπάθησε πάρα πολύ να είναι το next big thing στη συγγραφή western βιβλίων. Ο Chas, ο μεγαλύτερος από τα τρία αδέρφια και γεννημένη ιδιοφυΐα στα μαθηματικά και στις επιχειρήσεις, ήθελε να γίνει καλύτερος πατέρας από τον δικό του που τους παράτησε. H Margot είχε κερδίσει τεράστια υποτροφία για τα θεατρικά έργα που έγραφε ως παιδί. Ούσα υιοθετημένη (κάτι που ο Royal δεν έπαψε να υπενθυμίζει) ήθελε απλά να αγαπηθεί και ο Richie, παιδί-θαύμα όσον αφορά το τένις, έτρεφε μια απαγορευμένη αλλά πολύ τρυφερή αγάπη για την αδερφή του. Ακόμα και ο Royal έχει το δικό του rosebud με τον χαμό των γονιών του.

Οι προσδοκίες όλων όμως έπεσαν στο κενό. Ο Eli δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει το όνειρο του και να είναι πραγματικά χαρούμενος παρά όλη την επιτυχία που είχε ως συγγραφέας και εθίστηκε στα ναρκωτικά. Ο Chas, μετά τον θάνατο της γυναίκας του σε ένα τρομερό ατύχημα με αεροπλάνο (από το οποίο το μόνο που γλίτωσε ήταν ο σκύλος τους ο Buckley), έγινε ένας υπερπροστατευτικός πατέρας, ο οποίος «έπνιγε» τα παιδιά του με τον έλεγχο του αποξενώνοντας τα εντελώς, όπως και ο Royal (ο φαύλος κύκλος είναι πεντακάθαρος εδώ). Η Margot πετούσε τον εαυτό της σε διάφορες σχέσεις, αν και παντρεμένη, μπας και μπορέσει να καλύψει ποτέ το κενό μέσα της που είχε δημιουργηθεί από την απόρριψη του πατέρα της. O Richie κατέστρεψε την καριέρα του ως τενίστας με μια τραγική εμφάνιση λόγω της εμμονικής του αγάπης για την Margot, γυρίζοντας τον κόσμο σε μια προσπάθεια να βρει έναν τρόπο να ζήσει χωρίς αυτή.

Η ταινία κλιμακώνεται απίστευτα στη σκηνή αφού μάθει ο Richie για τις σχέσεις της αδερφής του με άλλους άντρες, όπως και με τον κολλητό του τον Eli. Η σκηνή του ξυρίσματος υπό τους ήχους του Needle in The Hay του Elliott Smith είναι μια από τις πιο δυνατές που έχω δει σε ταινία. Ο Richie ξυρίζει τα μακριά του μαλλιά και τα μούσια του και αναφωνεί «Αύριο θα αυτοκτονήσω» πριν κόψει τις φλέβες του στον γεμάτο τρίχες νιπτήρα. Η σκηνή της μεταμόρφωσης του Richie είναι συμβολική, αφού πετάει τον κεφαλόδεσμο του και αλλάζει εντελώς την εμφάνιση του που ήταν χαρακτηριστική από τότε που ήταν μικρό παιδάκι. Το ότι αναφωνεί πως θα αυτοκτονήσει αύριο αλλά κόβει τις φλέβες του στο αμέσως επόμενο καρέ δείχνει πως αυτό ήταν κάτι που το είπε πολλές φορές στη ζωή του, αλλά τον κρατούσε η ελπίδα της Margot. Όταν όμως κατέρρευσε μια και καλή η εξιδανικευμένη εικόνα της αδερφής του αλλά και ενός τέλειου μέλλοντος μαζί της μετά από αυτά που έμαθε, συνειδητοποίησε πως δεν έχει λόγο να ζει πλέον.

Όλοι οι βασικοί χαρακτήρες της ταινίας ζουν σε μια πραγματικότητα η οποία δεν μπόρεσε ποτέ να τους φέρει κοντά στα όνειρα τους. Αντίθετα τους πέταξε σε έναν απύθμενο λάκκο απελπισίας. Ο Richie είναι απλά αυτός που δρα στην απόγνωση του. Αυτή η σκηνή έγινε ακόμα μια εμβληματική μετά τον θάνατο του τραγουδιστή του μουσικού χαλιού της, του Elliott Smith, ο οποίος βρέθηκε νεκρός δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας με δύο μαχαιριές στο στήθος, οι οποίες δεν διαπιστώθηκε ποτέ αν ήταν αυτοτραυματισμός, όπως και η απόπειρα αυτοκτονίας του Owen Wilson, ο οποίος βοήθησε τον Anderson και με το σενάριο, έξι χρόνια μετά, το 2007.

Ο Richie εν τέλει κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή και να αποκαλύψει στην αδερφή του τα αισθήματα του (τα οποία αν και ήταν αμοιβαία δεν θα έβρισκαν ποτέ γόνιμο έδαφος για να ευδοκιμήσουν λόγω της αδερφικής τους σχέσης) και έλυσε κατά κάποιο τρόπο το πρόβλημα που τον κρατούσε στάσιμο ενώ βρίσκει νέο νόημα στη ζωή του διδάσκοντας τένις σε μικρά παιδιά. Η Margot επίσης, με την εξομολόγηση του Richie, γνώρισε για πρώτη φορά την βαθιά αγάπη που έψαχνε χρόνια σε εφήμερες σχέσεις, ξέφυγε από την καταθλιπτική της μουργέλα και ξεκίνησε να γράφει ξανά, αφού λίγο καιρό αργότερα κυκλοφορεί το νέο της θεατρικό που ήταν βασισμένο στην οικογένεια της. Η ταινία κλείνει με μια γλυκιά νότα αισιοδοξίας, με την οικογένεια να έχει μαζέψει τα κομμάτια της μετά από ένα κωμικό ατύχημα του Eli, ο οποίος πατάει με το αμάξι του τον Buckley, τον σκύλο του Chas και των διδύμων, κόβοντας μια και καλή την σχέση με το θλιβερό παρελθόν και «πιέζοντας» συμβολικά τον Chas (αλλά και τον εαυτό του αφού αργότερα μπαίνει σε κέντρο αποτοξίνωσης) να κάνει το βήμα παραπέρα στη ζωή του, όντας κολλημένος στην στιγμή που η γυναίκα του έχασε τη ζωή της. Ο Royal τελικώς μπόρεσε να διορθώσει τις σχέσεις του με τα παιδιά και τα εγγόνια του πριν πεθάνει, αφού εξιλεώθηκε και αυτός συμβολικά μιας και η δική του εμφάνιση μετά από τόσα χρόνια ήταν το εφαλτήριο για να επιλύσουν τα παιδιά του τα σοβαρά ψυχολογικά τους αδιέξοδα. Ο Chas, ο οποίος ήταν και ο πιο επηρεασμένος από την έξοδο του πατέρα του από τη ζωή του, ήταν ο μόνος που τον είδε να πεθαίνει στο νοσοκομείο. Στην ταφόπλακα του Royal γράφει «Πέθανε τραγικά, προσπαθώντας να σώσει την οικογένεια του από τα συντρίμμια ενός κατεστραμμένου υποβρύχιου σκάφους», παίζοντας με τον εκκεντρικό χαρακτήρα του Royal, αλλά κρύβοντας κάτω από τον επικό λυρισμό του στίχου την πραγματικότητα.

Η ιστορία της δυσλειτουργικής οικογένειας των Τένενμπάουμ είναι παραμύθι (όπως θέλει να μας δείξει και ο Anderson από την ύπαρξη κεφαλαίων). Φαίνεται όμως τόσο αληθινή γιατί πηγάζει από ανθρώπινα ερεθίσματα. Οι χαρακτήρες είναι «ζωντανοί» και περνάνε πάρα πολύ εύκολα τη νοσταλγία του παρελθόντος και την κατάθλιψη του παρόντος τους. Ξεχώρισα την καταπληκτική ερμηνεία του Gene Hackman αλλά και αυτές των Gwyneth Paltrow και Luke Wilson που σε ορισμένες σκηνές ήταν σοκαριστικές. Όσο εύκολα θα σε κάνει να γελάσεις, άλλο τόσο εύκολα θα σε κάνει να κλάψεις. Η δύναμη του σεναρίου μιας κωμωδίας-δράματος είναι το να μη μοιάζει επιτηδευμένο και εκτός τόπου και χρόνου, αλλά τα ύψη των κωμικών στοιχείων και της δραματικής της έντασης να δένουνε αριστοτεχνικά. Στη συγκεκριμένη ο Wes Anderson δεν τα έδεσε απλά, τα κέντησε.

The post The Royal Tenenbaums: Rosebuds, αποτυχία και η σημασία της οικογένειας – Άρθρο του Κωνσταντίνου Σαλαβάτη appeared first on Eptanews.gr.

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

Μετά από μια καταπληκτική χρονιά για το σινεμά, η οποία άγγιξε τη μαγεία του 1999, οι επόμενοι μήνες του 2020 έχουν να μας δώσουν αρκετές κινηματογραφικές εμπειρίες. Αν και οι ταινίες που περιμένω προσωπικά έχουν συγκεντρωθεί την περίοδο του καλοκαιριού, ξεχώρισα πέντε ταινίες που μου κίνησαν το ενδιαφέρον μέχρι τότε. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση βέβαια είναι πως οι περισσότερες αξιόλογες είναι ταινίες τρόμου και θρίλερ.

The Invisible Man

(28 Φεβρουαρίου)

To Invisible Man είναι η ταινία που κυριαρχεί στον κινηματογραφικό διάλογο αυτή τη στιγμή. Κυκλοφόρησε την Παρασκευή και οι κριτικές της είναι ήδη διθυραμβικές. Πρόκειται για ταινία τρόμου επιστημονικής φαντασίας βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Όρσον Γουέλς, το οποίο ακολουθεί τη ζωή μιας γυναίκας που νομίζει πως καταδιώκεται από τον καταχρηστικό και βίαιο φίλο της. Μόνο που εκείνος είναι νεκρός. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Leigh Whannell των Saw (2004), του Dead Silence (2007), και των τριών Insidious. Πρωταγωνίστρια είναι η Elisabeth Moss, την οποία μάθαμε από τον ρόλο της ως Peggy Olson στο Mad Men (2007-2015), αλλά και πιο πρόσφατα μέσα από τη δραματική σειρά The Handmaid’s Tale, η οποία της κέρδισε και βραβείο Emmy.

A Quiet Place Part ΙΙ

(20 Μαρτίου)

Το μεγάλο sequel του πετυχημένου σκηνοθετικού ντεμπούτου (2018) του αγαπημένου John Krasinski. Με πρωταγωνίστρια και πάλι την καταπληκτική Emily Blunt, πρόκειται για μια ταινία τρόμου όπου περιστρέφεται γύρω από μια οικογένεια που προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο στον οποίο ζουν τυφλά εξωγήινα πλάσματα με απίστευτα δυνατή ακοή. Η πρώτη ταινία άρεσε όσο λίγες στο είδος της και απέσπασε τρομερές κριτικές και πολλές υποψηφιότητες για βραβεία, από Χρυσές Σφαίρες και BAFTA μέχρι Βραβείο Σωματείου Σεναριογράφων Αμερικής (WGA) και Όσκαρ.

No Time to Die

(2 Απριλίου)

Δεν νομίζω να χρειάζεται να γράψω πολλά εδώ. Η καινούρια James Bond ταινία και (αν αληθεύει αυτή τη φορά) η τελευταία στην οποία θα ενσαρκώνει τον μυστικό πράκτορα ο Daniel Craig. Mε σκηνοθέτη τον Cary Joji Fukunaga, ο οποίος θα μείνει στην ιστορία ως ο σκηνοθέτης που μας έδωσε μια από τις καλύτερες αστυνομικές σειρές στην ιστορία, την θρυλική πρώτη σεζόν του True Detective, αλλά και για το Beasts of No Nation (2015). Το καστ είναι τρομακτικά δυνατό και απαρτίζεται από τους Rami Malek, Ralph Fiennes, Naomie Harris, Léa Seydoux, Cristoph Waltz, Ben Whishaw, Rory Kinnear.

The Lovebirds

(3 Απριλίου)

Αν και συνήθως δεν μου κάνουν πολύ κλικ οι κωμωδίες γενικά, αυτές του Kumail Nanjiani είναι μεγάλη μου αδυναμία. Μετά το καταπληκτικό του The Big Sick (2017), πρωταγωνιστεί στο The Lovebirds μαζί με την ταλαντούχα Issa Rae του Insecure. Το Lovebirds ακολουθεί ένα ζευγάρι το οποίο μπλέκεται σε ένα αστυνομικό μυστήριο. Η χημεία των δύο ηθοποιών «φώτιζε» το trailer και με έκανε να την συμπεριλάβω στις ταινίες που περιμένω μέσα στο 2020 μέχρι τον «χαμό» του καλοκαιριού.

Antlers

(17 Απριλίου)

Άλλη μία ταινία τρόμου που μου έκανε εντύπωση. Το Antlers είναι βασισμένο στο διήγημα του Nick Antosca “The Quiet Boy”. Δεν ξέρουμε πολλά για την ταινία, αλλά από το επίσημο trailer που είδα ξεχώρισα την βαριά ατμόσφαιρα και το μυστήριο του. Στο Antlers, μια δασκάλα (Keri Russell) σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Oregon και ο αδερφός της (Jesse Plemons), ο σερίφης της πόλης, ανακαλύπτουν πως ένας νεαρός μαθητής (Jeremy T. Thomas) κρύβει ένα επικίνδυνο μυστικό με τρομακτικές επιπτώσεις. Ο τίτλος μαρτυράει πολλά για την ταινία έχω την εντύπωση. Αν είστε φαν των ταινιών ή των βιντεοπαιχνιδιών τρόμου (Until Dawn *wink wink*), ίσως το καταλάβετε…

The post Προσεχώς: 5 ταινίες που θα δούμε μέχρι το καλοκαίρι – Άρθρο του Κωνστατίνου Σαλάβατη appeared first on Eptanews.gr.

Όπως μπορούμε να ξεχωρίσουμε στον Picasso ή στον Van Gogh συγκεκριμένες περιόδους της ζωής τους όπου η τέχνη τους ήταν επηρεασμένη από διαφορετικά πράγματα, η καθεμιά με διαφορετικά ερεθίσματα, χρώματα, τεχνοτροπίες, λογικές, έτσι ακριβώς συμβαίνει και με το μουσικό έργο του Kanye. Το Jesus is King είναι θεματικά πιο κοντά στην περίοδο του College Dropout παρά σ’ αυτές των κατά πολλούς καλύτερων άλμπουμ του My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010), Graduation (2007) και Late Registration (2005).Όσον αφορά τη μουσική παραγωγή όμως, ο Kanye συνεχίζει να πειραματίζεται με τα δυνατά μπάσα στα beats, τα trap drums, τις όμορφες pop μελωδίες και χορδές, καθώς και το ψαγμένο του sampling όπου δένει τα μοντέρνα κομμάτια του με ρεφρέν από παλιά jazz, blues, soul, hip hop τραγούδια δημιουργώντας ένα απαράμιλλο μεταμοντέρνο αποτέλεσμα που σε «τραβάει» σαν να σε έχει δέσει με λάσο. Ειδικά στα τέσσερα τελευταία του άλμπουμ, από το Yeezus (2013) και μετά, αυτός ο πειραματισμός γίνεται ακόμα πιο ακραίος, τεστάροντας τα όρια του μουσικού είδους και αψηφώντας αυστηρή κατηγοριοποίηση.

Το Jesus is King είναι άλμπουμ χριστιανικού χιπ χοπ με στοιχεία gospel μουσικής (δυνατές φωνές με μεγάλη χρήση αρμονίας, χριστιανικοί στίχοι κλπ.). To βασικό του μοτίβο είναι η σωτηρία και η γαλήνη που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο που έχει «ανακαλύψει τον Θεό», που έχει βρει την πίστη του σε ένα ανώτερο ον. Τον τελευταίο χρόνο και μετά από την κυκλοφορία του Ye (2018), στο οποίο αναφερόταν στα ψυχικά προβλήματα που τον βαραίνουν, βλέπουμε τον Kanye να έχει κάνει μια στροφή στην πνευματικότητα. Κάθε Κυριακή από τη στιγμή που μπήκε το 2019 ερμηνεύει σε ένα στενό κύκλο (ο οποίος αργότερα άνοιξε για πολλά περισσότερα άτομα) gospel παραλλαγές της δισκογραφίας του. Οπότε το Jesus is King δεν ήρθε ουρανοκατέβατο στους φανς του.

Στιχουργικά το άλμπουμ δεν είναι αυτό που περιμένει ένας φαν του χιπ χοπ. Άλλωστε πόσους κουλ στίχους μπορεί να γράψει κάποιος εξυμνώντας τα Θεία χωρίς να ακουστεί τετριμμένος και γλυκανάλατος; Πέρα από τρία τέσσερα τραγούδια που έχω ξεχωρίσει ως τα δυνατότερα του άλμπουμ (Follow God, On God, Closed on Sunday, ίσως και το Water) δεν υπάρχει τραγούδι που θα σου μείνει, που θα θες να το βάλεις on repeat, ή που θα το κάνεις rewind για να το ξανακούσεις πριν ακόμα τελειώσει. Υπενθυμίζω πως μιλάω για τον καλλιτέχνη που στις λίστες για τα καλύτερα άλμπουμ του 21^ου αιώνα έχει σχεδόν πάντα τέσσερα δικά του αν όχι στην αρχική δεκάδα, στο top 20. Το My Beautiful Dark Twisted Fantasy (για το οποίο θα γράψω ξεχωριστό άρθρο κάποια στιγμή) μάλιστα θεωρείται από πολλούς μουσικούς κριτικούς το καλύτερο άλμπουμ του 21^ου αιώνα, ίσως μαζί με το Is This It των Strokes. Καταλαβαίνετε οπότε τι προσδοκίες έχει ένας φαν του και πόσο ψηλά έχει θέσει την μπάρα μουσικά. Δεν ξέρω αν είναι λόγω του θέματος, αλλά το Jesus is King είναι στα μάτια μου το χειρότερο άλμπουμ του Kanye.

Επειδή όμως γνωρίζω καλά την δυναμική που έχει το όνομα του στο μουσικό στερέωμα, ιδιαίτερα στον τομέα της χιπ χοπ μουσικής, για μένα αυτό το άλμπουμ είναι περισσότερο στοίχημα παρά καλλιτεχνική έκφραση. Το Jesus is King δε θα μείνει στο μυαλό μας ως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του Kanye, αλλά μπορεί να μείνει στην ιστορία ως το χιπ χοπ άλμπουμ που έκανε mainstream τη θρησκευτική μουσική. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι υποψήφιο για καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς στα Grammys και όπως ξέρουμε κάτι τέτοιο επηρεάζει την πολιτισμική παραγωγή σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δεν μπορώ να ξέρω αν μια τέτοια στροφή θα είναι ενδιαφέρουσα μουσικά, σίγουρα όμως θα είναι ενδιαφέρουσα ιστορικά.

The post Jesus is King του Kanye West: Η αδιάφορη θρησκευτική αναγέννηση του αμφιλεγόμενου hip-hop συμβόλου appeared first on Eptanews.gr.