Du Levande (Εσείς, οι Ζωντανοί) 

Τρίτη 16 Αυγούστου 2022, ώρα 21:00 στη δροσερή αυλή του Καπνικού Σταθμού Κατερίνης. Είσοδος ελεύθερη. Προαιρετικά: 2 κιλά ζάχαρη για το Κοινωνικό Παντοπωλείο της ΕΟΔνΠ

«Το Εσείς, οι ζωντανοί μιλά για το ανθρώπινο ον, για το μεγαλείο και την ποταπότητά του, για τη χαρά και τη λύπη του, την αυτοπεποίθηση και το άγχος του. Ένα ον με το οποίο θέλουμε να γελάσουμε και για το οποίο θέλουμε επίσης να κλάψουμε. Είναι απλώς μια τραγική κωμωδία ή μια κωμική τραγωδία για μας τους ιδίους.» Ρόι Άντερσσον

Η ταινία είναι ένα σύνολο από μικρά ταμπλό, γυρισμένα τα περισσότερα μέσα σε δωμάτια σπιτιών, μπαρ, καταστήματα, πάρκα και αυλές. Σε ένα παγκάκι του πάρκου, μια ευτραφής αλκοολική γυναίκα διώχνει τον φίλο της, γκρινιάζοντας πως κανείς δεν την καταλαβαίνει. Μην μπορώντας όμως να αντισταθεί στο ψητό μοσχάρι που της μαγειρεύει, του λέει την ώρα που εκείνος φεύγει: «μπορεί να έρθω σε λίγο». Ένας χτίστης, οδηγώντας το φορτηγάκι του μέσα σε μποτιλιάρισμα, διηγείται το χθεσινό του όνειρο, όπου καταδικάστηκε σε θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα επειδή, κάνοντας το κόλπο με το τραπεζομάντηλο, έσπασε ένα σερβίτσιο 200 χρόνων. Μια γριά με άνοια πιέζεται από την κόρη της να αφηγηθεί την παιδική της ηλικία. Ένα στέλεχος μεγάλης επιχείρησης πέφτει θύμα της κακής διάθεσης του κουρέα του. Ένας γέρος τρομπονίστας παραπονιέται για τη μείωση των καταθέσεών του τη στιγμή που κάνει έρωτα με την παχουλή και βιτσιόζα γυναίκα του.

Καθημερινοί άνθρωποι, μικρά κορίτσια που ερωτεύονται τα είδωλά τους, ζευγάρια που βαριούνται ο ένας τον άλλον, αγχωμένοι υπάλληλοι εταιρειών, πωλητές που ξεσπούν στους πελάτες τους, γείτονες που ενοχλούν και ενοχλούνται, κλεφτοπορτοφολάδες και ψωνισμένοι φιγουρατζήδες, άνθρωποι που χαϊδεύουν το σκύλο τους, άνθρωποι που θέλουν να προστατευτούν από τη βροχή, πλήθη που συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν ένα ιωβηλαίο ή να αποχαιρετήσουν έναν νεκρό, γυναίκες που προσεύχονται για τις αμαρτίες των άλλων κι άλλες που τραγουδούν κάνοντας μπάνιο. Ένα κολάζ από ζωές που αποτελούν την κοινωνία των ανθρώπων, εισβάλλοντας η μία στην άλλη με τρόπο καθοριστικό αλλά και απρόβλεπτο, μια ανθρώπινη φούγκα, ένα συνονθύλευμα ονείρων και πραγματικότητας, το τραγικό και το κωμικό των ανθρώπινων καταστάσεων.

Παραγωγή: Σουηδία – Γερμανία – Γαλλία – Δανία – Νορβηγία
Σκηνοθεσία: Ρόι Αντερσσον
Πρωταγωνιστούν: Μπιορν Ενγκλουντ, Τζέσικα Λούντμπεργκ, Ελίζαμπετ Χελάντερ
Διάρκεια: 94′

Ο Roy Andersson γεννήθηκε στο Γκέτεμποργκ το 1943. Η πρώτη του μεγάλου μήκους «A Swedish Love Story», κέρδισε την Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου το 1970. Η δεύτερή του ταινία με τίτλο «Gilliap» παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ των Κανών το 1976 στο τμήμα «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών». Το 1975 ξεκίνησε να φτιάχνει μια σειρά από παράξενα αλλά πολύ πετυχημένα διαφημιστικά, κερδίζοντας συνολικά 8 Χρυσά Λιοντάρια στις Κάνες. Το 1981 ίδρυσε το « Studio 24», με στόχο να κάνει παραγωγή τις ταινίες του, απόλυτα ελεύθερος.

The post CINE ΚΑΠΝΙΚΟΣ: «Du Levande (Εσείς, οι Ζωντανοί)» – Τρίτη 16 Αυγούστου 2022 & ώρα 21:00 appeared first on Eptanews.gr.

Φέτος,  από την 15η Ιουνίου έως και την 15η Σεπτεμβρίου, στην φιλόξενη αυλή του Καπνικού Σταθμού Κατερίνης λειτουργεί και Θερινός Κινηματογράφος.

Ενας από τους βασικούς στόχους της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας ¨Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ¨ είναι η αναβίωση της κουλτούρας του θερινού σινεμά στην πόλη της Κατερίνης, η συγκέντρωση φωτογραφικού υλικού, η ψηφιοποίησή του και η καταγραφή μαρτυριών της περιόδου 1960 – 1980, όταν στην πόλη της Κατερίνης τα καλοκαίρια λειτουργούσαν έως και 6 θερινοί κινηματογράφοι.

Αυτό το καλοκαίρι θα προβληθούν συνολικά δέκα ταινίες, κυρίως πολιτικά ντοκιμαντέρ. Οι προβολές πραγματοποιούνται την 1η και την 3η Δευτέρα κάθε μήνα (δηλαδή κάθε 15 μέρες) και η είσοδος είναι ελεύθερη, ενώ οι επισκέπτες καλούνται να προσφέρουν αντί εισιτηρίου, υλικά αγαθά για την κάλυψη των αναγκών των Κοινωνικών Δομών του Καπνικού Σταθμού Κατερίνης.

Μεταξύ των σκηνοθετών που έχουν επιλεγεί για την θερινή περίοδο 2022 είναι οι Γιώργος Αυγερόπουλος, ο Αστέρης Κούτουλας και ο Χρύσανθος Κωνσταντινίδης ενώ κάθε 15 ημέρες ανακοινώνεται το πρόγραμμα προβολής των επόμενων 2 εβδομάδων.

«Ταξιδεύοντας με τον Μίκη».

Για την προβολή της 1^ης Αυγούστου έχει επιλεγεί το ντοκιμαντέρ του Αστέρη Κούτουλα «Ταξιδεύοντας με τον Μίκη».

Πρόκειται για μία έκθεση πολυμέσων, μια επιλογή ακατέργαστου υλικού, «600 Ώρες Μίκης» που παρουσιάζει τη δράση ενός καλλιτέχνη χωρίς καμία παρέμβαση, βασισμένο σε 60 διαφορετικές μουσικές του Μίκη Θεοδωράκη με ελάχιστο διάλογο.

Χορός, Πάλη, Ερωτας, Θάνατος. Καταστάσεις που συνόδευσαν πολύ έντονα τη ζωή του αναρχικού μουσικού και στιγματίζουν και τη ζωή όλων μας, είναι  τα κύρια θέματα του ντοκιμαντέρ. Ο «Ζορμπάς» του Καζαντζάκη, το «Canto General» του Νερούδα, το «Αξιον Εστί» του Ελύτη, το «Requiem» (Ακολουθία εις κεκοιμημένους) του μοναχού Ιωάννη του Δαμασκηνού – τέσσερα παραδείγματα της μουσικής του Μίκη που έδωσε την έμπνευση στον σκηνοθέτη Αστέρη Κούτουλα: «Η γέννηση μιας ταινίας από το πνεύμα της μουσικής».

Διάρκεια 87 λεπτά, Γερμανία, 2018 «Dance Fight Love Die: With Mikis On the Road»

«Μέχρι την τελευταία σταγόνα: Ο μυστικός πόλεμος του νερού στην Ευρώπη»

Επίσης, στο πρόγραμμα του Αυγούστου συμπεριλαμβάνεται το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου για το νερό «Μέχρι την τελευταία σταγόνα», που μέσα του καθρεφτίζονται οι σύγχρονες ευρωπαϊκές αξίες και η ποιότητα της σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Η Ευρώπη δοκιμάζεται από μια κρίση όχι μόνο οικονομική αλλά από μια κρίση αξιών. Εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες ζητούν μια απάντηση σε ένα καίριο ερώτημα: Είναι το νερό για την ΕΕ ένα εμπόρευμα της αγοράς, ή ένα ανθρώπινο δικαίωμα; Μέχρι σήμερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει δώσει ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ενώ αρνείται να αναγνωρίσει το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό, όπως έκανε ο ΟΗΕ το 2010. Την ίδια στιγμή εκατοντάδες πόλεις, περιφέρειες και κράτη σε όλο τον κόσμο επαναδημοτικοποιούν τις υπηρεσίες ύδρευσής τους, απορρίπτοντας ως αποτυχημένο το ιδιωτικό μοντέλο διαχείρισης του νερού που δοκίμασαν για δεκαετίες. Στην Ευρώπη, οι περισσότερες περιπτώσεις καταγράφηκαν στη Γαλλία, την έδρα των μεγαλύτερων και ισχυρότερων πολυεθνικών εταιρειών νερού του πλανήτη. Εννιά περιπτώσεις καταγράφηκαν στη Γερμανία. Παρόλο που το Βερολίνο και το Παρίσι επανάκτησαν τον δημόσιο έλεγχο του νερού τους, κάτι που παρουσιάστηκε εντός συνόρων ως κάτι καλό, η οικονομική και πολιτική ελίτ της Ευρώπης πιέζει μέσω της Τρόικας την Ελλάδα, την Πορτογαλία, και την Ιρλανδία, να ιδιωτικοποιήσουν τα δικά τους δημόσια συστήματα ύδρευσης. Είναι ένας κοινός όρος που περιλαμβάνεται σε κάθε μνημόνιο που έχει υπογραφεί μεταξύ των χρεωμένων χωρών και των δανειστών τους. Το Μέχρι την τελευταία σταγόνα ακολουθεί για τέσσερα χρόνια τη ροή του χρήματος και των εταιρικών συμφερόντων, σε δεκατρείς πόλεις έξι χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είναι ένα ντοκιμαντέρ για το νερό, που μέσα του καθρεφτίζονται οι σύγχρονες ευρωπαϊκές αξίες και η ποιότητα της σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

«CINE ΚΑΠΝΙΚΟΣ τον χειμώνα».

Με την πλήρη ανακαίνιση του παλαιού υπαίθριου ξηραντήριου καπνών, το ιστορικό “Αράνι” του Ινστιτούτου της Φλέμινγκ, μετά τον Σεπτέμβριο θα χρησιμοποιηθεί ως μόνιμος χώρος προβολής ταινιών του CINE Καπνικός που θα λειτουργεί σε θερμαινόμενο χώρο, με 80 καθίσματα σκηνοθέτη, μόνιμη ηχητική εγκατάσταση και οθόνη προβολής 4 Χ 3μ.

Μέσα από μία διαδικτυακή εφαρμογή όλοι οι πολίτες θα μπορούν να γίνονται μέλη του Cine Καπνικός -χωρίς καμία οικονομική υποχρέωση- και έτσι να κλείνουν θέσεις αλλά και να αποκτούν τη δυνατότητα συμμετοχής στην επιλογή των ταινιών που θα προβάλλονται όπως και να ενημερώνονται σχετικά με τις δράσεις της ομάδας.

The post CINE ΚΑΠΝΙΚΟΣ – Το νέο θερινό σινεμά της πόλης μας appeared first on Eptanews.gr.

CINE ΚΑΠΝΙΚΟΣ: Δευτέρα 11 Ιουλίου 2022, ώρα 21:30 στη δροσερή αυλή του Καπνικού Σταθμού Κατερίνης. Είσοδος ελεύθερη. Προαιρετικά: 2 λίτρα γάλα μακράς διάρκειας σε χάρτινη συσκευασία.

Μεταξύ της 24ης και 25ης Μαρτίου, το Αζερμπαϊτζάν παραβίασε τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός με την Αρμενία, η οποία είχε υπογραφεί μετά τον πόλεμο στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ στις 9 Νοεμβρίου 2020. Στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, που έχει έκταση 4.400 τ.χ., η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Αρμένιοι. Έτσι, το 1988 και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι Αρμένιοι διεκδίκησαν την απόσχιση της περιοχής από το Αζερμπαϊτζάν και την προσάρτησή της στην Αρμενία. Ξεκίνησε ένας αιματηρός πόλεμος ο οποίος διήρκησε πάνω από 30 χρόνια με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και πρόσφυγες και από τις δύο πλευρές.

Όταν ο Θωμάς Σίδερης γύρισε το ντοκιμαντέρ «Τα ρόδια Ναγκόρνο-Καραμπάχ», δεν γνώριζε τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, οι οποίες ελπίζουμε να σταματήσουν. Όμως ο τρόπος με τον οποίο παρουσίαζε τα όσα συνέβησαν στην πολύπαθη αυτή περιοχή έδειχνε τη ρευστότητα της κατάστασης και τις λεπτές ισορροπίες. Ο ίδιος ο Σίδερης, ως δημοσιογράφος που είναι, γνωρίζει πολύ καλά την κατάσταση κι αυτό αποτυπώνεται στην ταινία του. Όπως αποτυπώνεται και το δράμα των ανθρώπων οι οποίοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Η ματιά του σκηνοθέτη είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, ανθρωποκεντρική. Και το πώς οι άνθρωποι βλέπουν τη γη τους, τις ρίζες τους, το χώμα που καλλιεργούν και θάβουν τους νεκρούς τους. Κι όλο αυτό σε συνδυασμό με τον παραλογισμό των συνόρων οι οποίοι γίνονται θύματα της Γεωγραφίας. Η οποία όμως με τη σειρά της γίνεται θύμα της Ιστορίας, η οποία ακολουθεί εθνικούς μύθους και διαχωριστικές δοξασίες. Κι έτσι, πίσω από τεχνητές γραμμές και τεχνητούς διαχωρισμούς μένουν οι άνθρωποι και περιορίζεται ο ορίζοντάς τους. Από αυτή τη μεριά είμαστε «εμείς» και από την εκεί μεριά είναι οι «άλλοι». Ποιοι όμως είναι οι «άλλοι» και ποιοι «εμείς»; Μήπως κι «εμείς» αύριο θα βρεθούμε στην θέση των «άλλων»; Γιατί όλα είναι ρευστά, όλα μεταβάλλονται, τα σύνορα υπάρχουν αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Γιατί οι ροδιές φυτρώνουν κι από τις δύο πλευρές των συνόρων. Κι όταν στύψεις τα ρόδια θα στάξουν το ίδιο κόκκινο, όπως το κόκκινο του αίματος.

Το εξαιρετικό αυτό αντιπολεμικό ντοκιμαντέρ του Θωμά Σίδερη προσπαθεί να εξερευνήσει τον πόνο και την απόγνωση των ανθρώπων οι οποίοι συχνά πέφτουν θύματα των ίδιων των ιδεοληψιών τους. Γιατί ξεχνούν πως το χώμα είναι για να φυτεύουν ροδιές κι όχι για να τραβούν διαχωριστικές γραμμές και να σκάβουν τάφους.

Μια ταινία τρυφερή μέσα στη σκληρότητά της, και συνάμα δοσμένη με τρυφερότητα και λυρική ματιά, καθώς κοιτάζει βαθιά στα μάτια των ανθρώπων –Αρμένιων και Αζέρων– και όχι στις γεωγραφικές συντεταγμένες των συνοριακών γραμμών.

Μιλώντας «στο κόκκινο» της Θεσσαλονίκης, ο Θωμάς Σίδερης είπε: «Είναι μια δύσκολη εποχή ο μετασοβιετικός κόσμος, με ρευστά σύνορα, ρευστές ταυτότητες αφού οι άνθρωποι δεν μπορούν να ορίσουν με ακρίβεια την έννοια της χώρας, της πατρίδας ή τη δική τους ταυτότητα. Είναι ενδιαφέρον και στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, άλλα και στην Ουκρανία τώρα, το πώς αυτοπροσδιορίζεται ο κάθε άνθρωπος, ποιας χώρα πολίτης θέλει να είναι, αλλά δυστυχώς όμως οι άμαχοι βρίσκονται στη μέγγενη των πολιτικών διεκδικήσεων και των πολεμικών συγκρούσεων. Ειδικά για την περίπτωση του θύλακα του Ναγκόρνο, ο πόλεμος κράτησε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, κόστισε πολλές ζωές αμάχων και αυτή τη στιγμή έχουμε μια επισφαλή ειρήνη, αλλά το τραύμα στους ανθρώπους αυτούς, για όλα αυτά τα χρόνια, δεν μπορεί να σβηστεί. Η ταινία είναι χωρισμένη σε 13 κεφάλαια και το μεγαλύτερο από αυτά αναφέρεται στο συλλογικό τραύμα. Δηλαδή στο πώς το διαχειρίζονται και οι δύο πλευρές. Γι’ αυτό έχω δύο στρατιώτες, έναν Αρμένιο και έναν Αζέρο, οι οποίοι αφηγούνται παράλληλα, την ιστορία τους. Και το πώς αυτοί είναι και οι δύο άνθρωποι στοιχειωμένοι από τις φριχτές εικόνες του πολέμου».

Ελλάδα, 2022

Παραγωγή: Πηνελόπη Μακρυνιώτη, Αναστάσιος Οικονόμου

Σκηνοθεσία: Θωμάς Σίδερης

Σενάριο: Θωμάς Σίδερης

Φωτογραφία: Μερτ Κάγια

Μοντάζ: Γιώργος Χαλαμπαλάκης

Μουσική: Χρήστος Τσιαμούλης

Διάρκεια: 75 λεπτά

Διανομή: New Star

The post CINE ΚΑΠΝΙΚΟΣ: Δευτέρα 11 Ιουλίου: «Τα Ρόδια του Ναγκόρνο – Καραμπάχ» appeared first on Eptanews.gr.