Ακραίες συνθήκες κι ακόμη χειρότερα, ακραία συναισθήματα. 

Φαίνεται πως όλες αυτές οι Αξίες, με τις οποίες έχουμε γαλουχηθεί εμείς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, οι γονείς, οι παπούδες και οι γιαγιάδες μας, η Αλληλεγγύη, η Γειτονιά, η Χαρά, ο Ανθρωπισμός, η Πίστη (σε ό,τι κι όπου κι αν πιστεύει κανείς), η Παιδεία, οι αρμονικές κοινωνικές σχέσεις, αυτό που οι επιστήμονες καλούν “κοινωνική συνοχή”, έχουν εξαφανιστεί. Για την ακρίβεια της έκφρασης, καταποντιστεί.

Ακραίος ατομισμός, λογικές του τύπου “πατάμε επί πτωμάτων προκειμένου να αναρριχηθούμε”, “μη μιλάς και κάτσε στο καβούκι σου”, “τι σε νοιάζει εσένα, αφού δεν σε αφορά” φαίνεται να έχουν επικυριαρχήσει πάνω στις ζωές μας, χωρίς βέβαια να αναλογιζόμαστε τις μεσομακροπρόθεσμες συνέπειες. 

Αλήθεια, πόσο ακόμη πιστεύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε ως κοινωνία χωρίς πραγματικές Αξίες κι Αρχές; Από τη στιγμή μάλιστα που η ίδια η λέξη “κοινωνία”, προέρχεται από το “κοινωνώ”, επικοινωνώ, μοιράζομαι;

Είναι απορίας άξιον πώς επιβιώνουμε όχι μόνο υλικά, αλλά και συναισθηματικά σε τέτοιες συνθήκες. Είμαι σίγουρη πως οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι, αλλά και οι υπόλοιποι κοινωνικοί επιστήμονες, εάν είχαν το σθένος να κάνουν δημόσιες και γνήσιες παρεμβάσεις, να πουν την Αλήθεια εν ολίγοις, θα κατέγραφαν το φαινόμενο που προσωπικά ονομάζω “κοινωνία αντεστραμμένου καθρέφτη”: μια κοινωνία δηλαδή στην οποία αντί να επικρατούν Αρχές κι Αξίες, γαλήνη, αρμονία, συνοχή, αγάπη κι αλληλεγγύη, επικρατεί ο,τιδήποτε αντιστρέφεται αυτές τις Αρχές. 

Προσωπικά λύση δεν έχω ακόμη έτοιμη να προτείνω. 

Το καινούριο πασχίζει να γεννηθεί και το ισχύον πνέει τα λοίσθια, κατασπαράζοντας βέβαια ο,τιδήποτε βρίσκεται στο πέρασμά του: Ανθρώπους, Ζωές, Αξίες κι Αρχές. 

Ελισσάβετ (Μπέττυ) Σκούφα

Εκπαιδευτικός – Πρώην Βουλεύτρια Πιερίας (2015-2023)

The post Μπέττυ Σκούφα: Ζητούμενο, ένα Κράτος Δικαίου με πλήρη δικαιώματα, Ισότητα και Ισονομία για όλες κι όλους! appeared first on Eptanews.gr.

Συμπέρασμα πρώτο: σε πολιτικό επίπεδο μπορεί να διατηρείται η πρωτοκαθεδρία της ΝΔ, αλλά το αποτέλεσμα αποτελεί ηχηρό καμπανάκι τόσο για την ίδια όσο και για τα κόμματα της αντιπολίτευσης.  Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, το ΠΑΣΟΚ είναι ήδη δεύτερο εκλογικά, ενώ ιδιαίτερα ενισχυμένο εμφανίζεται και το ΚΚΕ. Ωστόσο, η άνοδος των κομμάτων της αντιπολίτευσης ήταν μικρή. Δεν αλλάζει ουσιαστικά το πολιτικό σκηνικό και ούτε ήταν ικανή να διαμορφώσει το τελικό αποτέλεσμα. Αντιθέτως, η κοινωνία αποφάσισε να αναλάβει ρόλο. Να προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα πολιτικό αντίβαρο στην κυβερνητική πλειοψηφία, ώστε να αποφευχθούν στο μέλλον φαινόμενα νεποτισμού και αλαζονείας (που ήδη εκφράστηκαν από υπουργικά χείλη). Το αποτέλεσμα στους Δήμους Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Καλαμαριάς και Θερμαϊκού καταδεικνύει ότι η ίδια η κοινωνία πριμοδότησε ανεξάρτητα και πολυσυλλεκτικά ψηφοδέλτια επιθυμώντας να εξισορροπήσει την κυβερνητική εξουσία. Να, λοιπόν, που επιβεβαιώνεται η θέση ότι η «φύση απεχθάνεται τα κενά» Το αποσπασματικό αντιπολιτευτικό αφήγημα συμπληρώθηκε από την ίδια την κοινωνία και τις επιλογές της.

Συμπέρασμα δεύτερο: η αποχή αποκτά κυρίαρχα και ανησυχητικά χαρακτηριστικά. Κάποιοι θεωρούν ότι ανάλογες περιστάσεις ζούμε όλες οι «δημοκρατίες δυτικού τύπου».  Τούτο δεν είναι αληθές. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, στις εκλογικές διαδικασίες, η συμμετοχή υπερβαίνει το 60%. Αντιθέτως, στη χώρα μας, η συμμετοχή δεν υπερέβη το 30%. Για ποιο λόγο συνέβη αυτό; Εξηγήσεις περί «κόπωσης του εκλογικού σώματος» από τις διαδοχικές εκλογές μόνον ως αστεϊσμός μπορεί να εκληφθούν. Το πρόβλημα αποκτά συστημικά χαρακτηριστικά και απαιτεί ενδελεχούς μελέτης. Εάν μετά από όσα ζήσαμε τους τελευταίους μήνες (φυσικές καταστροφές που οι συνέπειές τους επιτάθηκαν από πράξεις και παραλείψεις αιρετών της αυτοδιοίκησης) και ενώ σε κάθε συνδυασμό μπορούσαμε να βρούμε γνωστούς και φίλους (οι υποψήφιοι υπερέβησαν τα 151.000 άτομα!) δεν «κινητροδοτηθήκαμε» να περάσουμε πέντε λεπτά από την κάλπη, κάτι είναι εξαιρετικά σάπιο στη δημοκρατία του βαλκανικού νότου.

Συμπέρασμα τρίτο: στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης εμείς εξακολουθούμε να διεξάγουμε την εκλογική διαδικασία, όπως τη δεκαετία του 1950. Μπορεί να στέλνουμε γρηγορότερα τα αποτελέσματα (με κάτι κακοτερένιαipads) αλλά τα ψηφοδέλτια σεντόνια, οι σταυροί και τα μελάνια δεν έχουν εκλείψει. Συμπληρώνονται «εκλογικά βιβλία» που κανείς δε θα διαβάσει, ενώ τα λάθη πολλαπλασιάζονται. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Ας μάθουμε να οργανώνουμε εκλογές με σύγχρονο τρόπο. Ας δείξουμε σε αυτούς τους λίγους που τελικά ψηφίζουν ότι σεβόμαστε την ψήφο τους και την καταχωρούμε ορθά και άμεσα. Τιμώντας όσους ψηφίζουν ίσως κάποια στιγμή προσελκύσουμε και αυτούς που δεν ψηφίζουν (για το φαινόμενο της αποχής θα ασχοληθούμε ειδικότερα στο μέλλον)…

Ο κ. Αργυριάδης είναι δικηγόρος

The post Ένας τελευταίος απολογισμός των εκλογών | Του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.

Όλα αυτά βέβαια είναι απλές φαιδρότητες μπροστά στην σοβαρότητα των εγκλημάτων της Τουρκίας απέναντι στον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου (επιστράτευση 20 ηλικιών το 1941, ρατσιστική επιβολή εξοντωτικής φορολογίας 1942, στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, ανοικτές φυλακές βαρυποινιτών σε Ίμβρο για την εκδίωξη του χριστιανικού πληθυσμού, πογκρόμ της 6^ης Σεπτεμβρίου 1955, μαζικές απελάσεις του 1964 κ.α.π).

Τις δύο παρεμβάσεις του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών επιμελήθηκε ο νυν πρόεδρος του συλλόγου Αντώνης Λαμπίδης οι οποίες παρουσιάστηκαν στην σύνοδο από τον συντάκτη του άρθρου αυτού και πρώην πρόεδρο του Συλλόγου.

Η πρώτη παρέμβαση έγινε στην Αγγλική γλώσσα, στην ενότητα ΙΙΙ της συνόδου, την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2023 και αφορούσε την ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης που απέμεινε να φυλάει Θερμοπύλες (Plenary Session III: Tolerance and Non-Discrimination – Addressing racism, xenophobia, discrimination and intolerance) και η οποία είχε (σε ελεύθερη απόδοση) ως εξής:

«Ονομάζομαι Λεωνίδας Κουμάκης και εκπροσωπώ τον Σύλλογο των Κωνσταντινουπολιτών, μια οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών η οποία ιδρύθηκε το έτος 1928 στην Ελλάδα από βιαίως εκπατρισμένα μέλη της Ελληνικής Μειονότητας της Κωνσταντινούπολης.

Οι μη μουσουλμανικές μειονότητες στην Τουρκία υπέστησαν αναρίθμητες αδικίες σαν αποτέλεσμα των διακρίσεων και των καταπιεστικών κρατικών πολιτικών του Τουρκικού κράτους.

Η εξόντωση της Ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία, αποτελεί συνέχεια της Γενοκτονίας η οποία εξόντωσε συστηματικά τους ελληνικούς πληθυσμούς στην Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη, την Ίμβρο, την Τένεδο και την Κωνσταντινούπολη με συνδυασμένα μέσα σφαγών, μαζικών εκτοπίσεων και θηριωδιών της περιόδου 1914 – 1922 που είχαν σαν αποτέλεσμα την εκδίωξη περισσότερων από 1.300.000 Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες.

Το πογκρόμ του 1955, οι μαζικές απελάσεις του 1964 καθώς και άλλα καταπιεστικά μέτρα αποτελούν την ιστορική επιβεβαίωση πως ο μόνιμος και διαχρονικός στόχος της εκάστοτε τουρκικής εξουσίας είναι η ολοκληρωτική εξόντωση της Ελληνικής Μειονότητας στην Τουρκία.

Μετά την Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, παρέμειναν στην Κωνσταντινούπολη 130.000 περίπου Έλληνες. Έκτοτε, και εξαιτίας των συστηματικών διώξεων του Τουρκικού κράτους, οι Ελληνικοί πληθυσμοί της Τουρκίας άρχισαν να μειώνονται δραματικά, έτσι από 100.000 περίπου της δεκαετίας του 1950 σήμερα έχουν μειωθεί σε λιγότερους από 2.000 ανθρώπους.

Αντίθετα, η ακμάζουσα μουσουλμανική μειονότητα στην Ελληνική Θράκη αριθμεί σήμερα περίπου 120.000 μέλη, ενώ οι δύο μειονότητες ήταν ίσες περίπου σε αριθμό την εποχή που υπογράφηκε η Συνθήκη της Λωζάνης. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους.

 Ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών, σαν μια οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών, καλεί την Τουρκία:

• Να προστατεύσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις θεμελιώδεις ελευθερίες και τους κανόνες του δικαίου, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας των πολιτών που ανήκουν σε μειονότητες
• Να υιοθετήσει μέτρα και πολιτικές θετικής δράσης που θα εγγυώνται την επιβίωση, την ευημερία και το μέλλον της Ελληνικής Μειονότητας
• Να αποκαταστήσει τα παραβιασθέντα δικαιώματα των μη μουσουλμανικών ιδρυμάτων

Το πλήρες κείμενο της Δήλωσης και των Συστάσεων του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, έχει ήδη κατατεθεί προς διανομή σε όλα τα μέλη της συνόδου.  Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας».

Η δεύτερη παρέμβαση έγινε επίσης στην Αγγλική γλώσσα, στην ενότητα ΙV της συνόδου, την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2023 και αφορούσε τον συστηματικό στραγγαλισμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουτπόλεως (Plenary Session IV: Fundamental freedoms – Freedom of thought, conscience, religion or belief; Freedom of assembly and association; National human rights institutions) και η οποία είχε (σε ελεύθερη απόδοση) ως εξής:

«Ονομάζομαι Λεωνίδας Κουμάκης και εκπροσωπώ τον Σύλλογο των Κωνσταντινουπολιτών, μια οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών η οποία ιδρύθηκε το έτος 1928 στην Ελλάδα από βιαίως εκπατρισμένα μέλη της Ελληνικής Μειονότητας της Κωνσταντινούπολης.

Η Τουρκική κυβέρνηση δεν έχει μέχρι σήμερα καταργήσει τους σοβαρούς περιορισμούς της θρησκευτικής ελευθερίας, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών πολιτικών και των ασφυκτικών κανονισμών οι οποίοι αρνούνται την νομική προσωπικότητα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το δικαίωμα να κατέχει, να αποκτά και να διαχειρίζεται περιουσία, να εκπαιδεύει κληρικούς και να προσφέρει θρησκευτική εκπαίδευση.

Η τουρκική κυβέρνηση αρνείται την αναγνώριση νομικής προσωπικότητας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, με συνέπεια την αποστέρηση της περιουσίας του. Η κυβέρνηση το 2011 εξέδωσε διάταγμα για την επιστροφή ορισμένων ακινήτων ή την καταβολή αποζημίωσης όταν η επιστροφή δεν είναι δυνατή.

 Δυστυχώς, μόνο το 23% των περιπτώσεων ήταν επιλέξιμες για αποκατάσταση, ενώ το 70% περίπου των υποθέσεων απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες.

 Η Τουρκική κυβέρνηση συνεχίζει να επιβάλλει πως μόνο Τούρκοι πολίτες μπορούν να είναι μέλη της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο ρόλος της κυβέρνησης στην υπαγόρευση των ατόμων που μπορούν να ενταχθούν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αποτελεί απαράδεκτη παρέμβαση στην εσωτερική, εκλογική διαδικασία του Πατριαρχείου.

 Η Ελληνική Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, το μοναδικό ελληνορθόδοξο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Τουρκίας για την εκπαίδευση της θρησκευτικής ηγεσίας της, ιδρύθηκε κατά την οθωμανική περίοδο το 1844, αλλά παραμένει κλειστή από το έτος 1971 κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Τουρκίας. 

Το έτος 2020, παρά το νομικό καθεστώς της Αγίας Σοφίας ως μουσείου από το 1935, άνοιξε ως τζαμί για μουσουλμανικές προσευχές, παραβιάζοντας τους διεθνείς νόμους και τις δεσμεύσεις της Τουρκίας βάσει των διατάξεων της Σύμβασης Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO του 1972.

Η τουρκική κυβέρνηση καλείται επειγόντως:

• Να χορηγήσει πλήρη νομική προσωπικότητα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο
• Να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης
• Να τερματίσει την απαίτηση της όπως τόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης όσο και όλα τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι υποχρεωμένα να έχουν την τουρκική υπηκοότητα.
• Να συμμορφωθεί με την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.

 Το πλήρες κείμενο της Δήλωσης και των Συστάσεων του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, έχει ήδη κατατεθεί προς διανομή σε όλα τα μέλη της συνόδου.  Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας».

 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:  Ένας ιστορικός σύλλογος με 95 μέχρι σήμερα  χρόνια πληθωρικής δράσης, συνεχίζει να εκπέμπει δυνατή φωνή ιστορικής μνήμης, να διακηρύσσει την  αλήθεια και να αποδομεί την ύπουλη και συστηματική Τουρκική προπαγάνδα που χρηματοδοτείται εδώ και ολόκληρες δεκαετίες από την περιβόητη ΜΙΤ.

Η Τουρκική βιομηχανική παραγωγή Fake News στο διεθνές βήμα του ΟΑΣΕ βρίσκει πρόθυμη αποδοχή από τουρκόφωνες χώρες αλλά και από άλλα μουσουλμανικά κράτη. Οι συνεχώς επαναλαμβανόμενες «κατηγορίες» εναντίον της Ελλάδος, συνήθως «αντικρούονται» από την μόνιμη Ελληνική αντιπροσωπεία στον ΟΑΣΕ, αλλά είναι κρίσιμη και εξαιρετικά σημαντική η παρουσία μελών Συλλόγων και Σωματείων που έχουν υποστεί τα πάνδεινα από τις «πρακτικές» της Τουρκίας.

Δυστυχώς είναι λυπηρή η απουσία δεκάδων ανά τον κόσμο Συλλόγων και Σωματείων Κωνσταντινουπολιτών, συνήθως συμπεριλαμβανομένης και της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών, από το διεθνές βήμα του ΟΑΣΕ το οποίο εκμεταλλεύεται συνεχώς η Τουρκία εδώ και δεκαετίες, διαδίδοντας Fake News μέσω πολλών οργανώσεων-σφραγίδων που χρηματοδοτούνται πλουσιοπάροχα από την ΜΙΤ.

Λυπηρή είναι ακόμα και η παντελής απουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας (οργανώσεις ή επίσημη αντιπροσωπεία στον ΟΑΣΕ), ιδίως τώρα που η Τουρκία έχει εγκαινιάσει μια νέα, απίστευτη προπαγάνδα με Fake News περί (δήθεν) καταπίεσης μουσουλμάνων στα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία σκόπιμα αποκαλείται από όλους τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της ΜΙΤ σαν … «Νότια Κύπρος»! Αποτελεί πλέον εθνική ανάγκη, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο, η «επί του πεδίου» αποδόμηση της απαράδεκτης αυτής Τουρκικής προπαγάνδας.

 Τελικά, ευτυχώς που υπάρχει και λειτουργεί αποτελεσματικά ο 95χρονος σήμερα Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών, ο οποίος ποτέ στο παρελθόν δεν έχει «τραπεζώσει» Τούρκους επίσημους, ούτε πηγαινοέρχεται τακτικά στην Άγκυρα, όπως δυστυχώς κάνουν κάποιοι «πρόθυμοι» για «συνεργασία». Τούτο διότι πραγματική συνεργασία μπορεί να γίνει μόνον όταν υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός στην αλήθεια και όχι φυσικά ύπουλη, διαχρονική εμμονή στην επιβολή του «δικαίου του ισχυρότερου»…

 * Λεωνίδας Κουμάκης: Νομικός, Συγγραφέας, Αρθρογράφος-Αναλυτής, μέλος του International Hellenic Association. Το αυτοβιογραφικό, διαχρονικό βιβλίο του «Το Θαύμα-Μια πραγματική ιστορία», το οποίο αναφέρεται στην μεθοδική εξολόθρευση του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης από το τουρκικό κράτος, υπάρχει εντελώς δωρεάν στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του ΙΗΑ, τόσο στην Ελληνική όσο και στην Αγγλική γλώσσα.

The post ΟΑΣΕ: Δυνατή φωνή κατά της Τουρκίας | Του Λεωνίδα Κουμάκη* appeared first on Eptanews.gr.

Με το πέρας των ημερών, ωστόσο, αναδύονται κάποια εξαιρετικώς κρίσιμα ερωτήματα, οι απαντήσεις επί των οποίων θα… ‘‘γράψουν παγκόσμια ιστορία’’. Γιατί, άραγε, τέτοια λυσσαλέα σφοδρότητα ανάμεσα στις δύο πλευρές; Γιατί η Hamas επέλεξε τούτο το χρονικό σημείο για να εξαπολύσει (αυτή πρώτη) την αιματοβαμμένη επίθεσή της στο Ισραήλ; Ποιες είναι οι κύριες γεωπολιτικές και γεωοικονομικές συνέπειες αυτού του πολέμου; Ποιο είναι το σημείο καμπής των εξελίξεων; Ποια είναι η λύση στην αντιμαχία Ισραήλ-Παλαιστινίων; Κρύβει αυτή η λύση άμεσους ή έμμεσους κινδύνους για την Ελλάδα; Και, εν τέλει, υπάρχει ένα γενικό συμπέρασμα σε όλα και για όλα τα παραπάνω, επί του οποίου θα πρέπει να προσαρμόσει και τη διεθνή στάση της η χώρα μας;

Ξεκινώντας την απόπειρα απάντησης στα παραπάνω ερωτήματα, και χωρίς φυσικά να διεκδικείται εκ μέρους μου το ‘‘αλάθητο’’, αναλογίζομαι πως η άνω σφοδρότητα, πέρα από τους παραδοσιακούς ιστορικούς λόγους της υφιστάμενης βαθειάς ρηγμάτωσης ανάμεσα στις δύο πλευρές, έχει να κάνει με το ότι αφενός την εκ των Παλαιστινίων επίθεση ανέλαβε και πραγμάτωσε η Hamas, δηλαδή μια ακραία ισλαμιστική οργάνωση με τρομοκρατική μεθοδολογία και όχι η Fattah ή η Παλαιστινιακή Αρχή και αφετέρου ότι στο Ισραήλ, από την επάνοδο του Netanyahu και μετά, οι λεγόμενοι ‘‘υπερορθόδοξοι’’ Εβραίοι, με την ίσως ‘‘αρτηριοσκληρωτική κουλτούρα’’ τους, δείχνουν τον δρόμο για ένα Ισραήλ δογματικό και αδιάλλακτο. Η ενδοκοινωνική τριβή στο Ισραήλ είναι φανερή και δεν χρειάστηκε πολύ να την ‘‘οσμιστώ’’ και εγώ προσωπικά, λίγους μήνες πριν, επισκεφθείς τη χώρα.

Από την άλλη, είναι τούτο το κρίσιμο χρονικό σημείο που η Hamas διείδε τη δυνατότητα αποδόμησης της ήδη ‘‘υφανθείσας’’ αμερικανικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας στη Μέση Ανατολή. Οι Αμερικανοί πόνταραν στον στρατηγικό προσεταιρισμό του Ισραήλ και των αραβικών κρατών, ο οποίος θα μπορούσε να συγκροτήσει έναν σφριγηλό αντι-ιρανικό άξονα. Υπό αυτό το ευκταίο δεδομένο, θα ήταν σε θέση να εστιάσουν αποκλειστικά τον δικό τους παγκόσμιο γεωστρατηγισμό στον Ινδο-Ειρηνικό, δηλαδή στο φυσικό πλαίσιο της αντιπαράθεσής τους με την Κίνα. Από τη μια, λοιπόν, η επιζήμια για τους Παλαιστίνιους προοπτική κυρίως της σύγκλισης ΗΠΑ-Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας και από την άλλη η έντονη και ρευματώδης αντίδραση μεγάλου κομματιού της εβραϊκής κοινωνίας κατά του Netanyahu, με βάση την οποία το Ισραήλ εξέπεμπε διεθνώς την αίσθηση εσωτερικής αναταραχής, ‘‘απασφάλισαν’’ στον τρέχοντα χρόνο τη δράση της Ηamas.

Ποιες είναι, επομένως, οι οικουμενικών διαστάσεων ευρύτερες επιπτώσεις όσων συνέβησαν και ακόμη συμβαίνουν στο Ισραήλ; Το domino των επιπτώσεων είναι πολύπλοκο και πολυπαραγοντικό. Οι σχέσεις Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας προς το παρόν ‘‘παγώνουν’’, ο διαθρησκευτικός και διαπολιτισμικός διάλογος Ισραήλ και αραβικού κόσμου που είχε γόνιμα ανοίξει μετά την υπογραφή των ‘‘Συμφωνιών του Αβραάμ’’ (‘‘Abraham Records’’ μεταξύ Ισραήλ και διαδοχικά ΗΑΕ, Μπαχρέιν και Σουδάν) πρόσκαιρα(;) διακόπτεται, άρα και η συνεργασία του Ισραήλ με τους Άραβες σε πλουτοπαραγωγικούς τομείς και γεωοικονομικά εγχειρήματα, βρίσκουν προσωρινά(;) δίαυλο επικοινωνίας, ως τα ισλαμικά ‘‘μεγαθήρια’’, οι κεντρικοί εκφραστές των δύο βασικών τάσεων του Ισλάμ και παράλληλα μέχρι τούδε ‘‘ενδοθρησκευτικοί εχθροί’’, ήτοι η σουνιτική Σαουδική Αραβία και το σιιτικό Ιράν, προφανώς για να διερευνηθεί, έστω και θεωρητικά και a la carte, το ενδεχόμενο της πανισλαμικής ενότητας.

Περαιτέρω, τίθενται επί του παρόντος σε αμφισβήτηση τα ενεργειακά projects στην Ανατολική Μεσόγειο στα οποία συμμετέχουν Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος, γεγονός που πέραν από το ότι θα ευνοήσει τον παγκόσμιο ηγέτη στο LNG, τις ΗΠΑ, μάλλον θα φέρει σε πλεονεκτική θέση και τη Ρωσία και την Τουρκία στο γεωπολιτικό παίγνιο ελέγχου των παγκόσμιων ενεργειακών πόρων και ροών, αμφισβητείται ευθύς εξαρχής η ‘‘υλοποιησιμότητα’’ του νέου οικουμενικού εμπορικού δρόμου με εφαλτήριο την Ινδία που πολύ πρόσφατα οι G20 ανακοίνωσαν ως αντίπαλο δέος του κινέζικου ‘‘Δρόμου του Μεταξιού’’ (BRI), γιγαντώνεται η πιθανότητα για νέα, παλιρροϊκής φύσης, προσφυγικά κύματα προς την Ευρώπη βεβαίως, και όσον αφορά τη διάδραση στο περιφερειακό μας περιβάλλον, οι όποιες εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά  μετατοπίζονται από τον κεντρικό ιστό της θεματολογίας της διεθνούς κοινότητας, γεγονός που λογικά θα επιφέρει μεγαλύτερη διαπραγματευτική επιφυλακτικότητα της ελληνικής πλευράς απέναντι στους Τούρκους.

Πέραν, όμως, από τις συνέπειες των γεγονότων στο Ισραήλ, υπάρχει κάποιο ‘‘σημείο καμπής’’, κάποιο ‘‘σημείο ενεργοποίησης’’ περισσότερων και πολλαπλών εξελίξεων (αυτό που οι Δυτικοί αποκαλούν ‘‘trigger point’’); Ένα τέτοιο κομβικό σημείο είναι αναμφίβολα η εμπλοκή του Ιράν στον πόλεμο, ‘‘ορκισμένου’’ εχθρού του Ισραήλ. Και τούτο, διότι η εμπλοκή του Ιράν, που είναι πυρηνική δύναμη, συνεπιφέρει, ειδικά στο πεδίο των στρατιωτικών επιχειρήσεων, τον απόλυτο ‘‘κυκλωτισμό’’ του Ισραήλ, το οποίο σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα βαλλόταν στον νότο (από τη λωρίδα της Γάζας) από τη Hamas, στην ανατολή (από τη μεγάλη έκταση της λεγόμενης ‘‘Δυτικής Όχθης’’ του Ιορδάνη) από τις λοιπές παλαιστινιακές οργανώσεις, και στον βορρά από τη λιβανέζικη, ιρανο-καθοδηγούμενη Hezbollah (με τις 130.000 ρουκέτες που διαθέτει).

Η ανάγκη απεγκλωβισμού του Ισραήλ από τον παραπάνω ‘‘κυκλωτισμό’’ θα δημιουργούσε τάχιστα δύο πολυμερή αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Από τη μια, το Ιράν και οι άνω σύμμαχοί του, στους οποίους θα προσετίθεντο η Συρία και ίσως το Κατάρ, και από την άλλη το Ισραήλ που θα υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους. Το σενάριο, λοιπόν, μιας ακόμα και παγκόσμιας σύρραξης, στην περίπτωση ανάμιξης του Ιράν, δεν είναι, λογικοφανώς, παράταιρο. Γι’ αυτό και οι Αμερικανοί, κινούμενοι προληπτικά απέναντι σε αυτό το σενάριο και σαφώς ενδεικτικά ως προς τις προθέσεις τους, απέστειλαν ήδη δύο αεροπλανοφόρα στην Ανατ. Μεσόγειο, αντίκρυ από τις ισραηλινές ακτές, προκειμένου να σταλεί ‘‘μήνυμα κατευνασμού’’ και πάντως ‘‘μη παρέμβασης’’ στο Ιράν που προς το παρόν απλά παρακολουθεί.

Η εμπλοκή του (μη αραβικού αλλά) σφιχτά ισλαμοκρατούμενου Ιράν, ωστόσο, πιθανώς θα έδινε στην παρούσα σύγκρουση και ευρύτερες διαστάσεις ‘‘πολιτισμικού περιεχομένου’’. Ήδη δεκαετίες πριν (1996) ο περιβόητος Αμερικανός πολιτικός επιστήμων Samuel Huntington στο περιώνυμο βιβλίο του (‘‘The clash of civilizations’’) είχε προβλέψει τη σύγκρουση του Ισλάμ με τη Χριστιανική Δύση, αντικείμενο της οποίας θα ήταν η ανατροπή και ο θρυμματισμός, από την πλευρά του Ισλάμ, του οικουμενισμού που έχει προσλάβει το ‘‘δυτικό πολιτισμικό υπόδειγμα’’. Δεν αποκλείεται, συνεπώς, τα γεγονότα στο Ισραήλ, υπό προϋποθέσεις, να γίνουν ο ‘‘πυροκροτητής’’ για αυτό που κατά τη μοντέρνα ορολογία ήδη ο Πρόεδρος Biden έχει ‘‘βαφτίσει’’ ως ‘‘πόλεμο της Δημοκρατίας ενάντια στις θεοκρατούμενες (και μη) απολυταρχίες’’. Δεν αποκλείεται τότε, όπως είχε γράψει κάποτε ο Αμερικανός ακαδημαϊκός John Esposito, Ισλάμ και Χριστιανική Δύση να δώσουν ακόμη μια σφοδρή και θανατηφόρα μάχη για την εξουσία, τα εδάφη και τις ανθρώπινες ψυχές!

Υπάρχει, όμως, λύση στη χρόνια διένεξη Ισραηλινών και Παλαιστινίων; Στη Θεωρία και κατά μια ιδεατή προσέγγιση υπάρχει λύση και μάλιστα μια λύση στην οποία φαίνεται να συμφωνούν οι δύο νυν μεγαλύτεροι παγκόσμιοι ‘‘παίκτες’’, οι ΗΠΑ και η Κίνα. Καταρχάς, στη στρατηγική εθνικής ασφάλειας  (https://www.whitehouse.gov/wp-content/uploads/2022/10/Biden-Harris-Administrations-National-Security-Strategy-10.2022.pdf), οι Αμερικανοί υπεραμύνονται της δημιουργίας δύο κρατών στο επίμαχο γεωγραφικό τόξο (We will also continue to promote a viable two state solution that preserves Israel’s future as a Jewish and democratic state while meeting Palestinian aspirations for a secure and viable state of their own. As President Biden stated during his visit to the West Bank in July 2022, “Two States along the 1967 lines, with mutually agreed swaps, remain the best way to achieve equal measure of security, prosperity, freedom, and democracy for Palestinians as well as Israelis.”). Αλλά και οι Κινέζοι ασπάζονται την ίδια λογική, όπως αυτό φαίνεται στη διακήρυξη της πολιτικής τους για τον αραβικό κόσμο ( https://english.www.gov.cn/archive/publications/2016/01/13/content_281475271412746.htm, China’s Arab Policy: China supports the Middle East Peace Process and the establishment of an independent state of Palestine with full sovereignty, based on the pre-1967 borders, with East Jerusalem as its capital.).

Θαρρώ, εντούτοις, ότι η προώθηση μιας τέτοιας λύσης, ανεξαρτήτως των κρίσεων επί της εφικτότητάς της, ενέχει για την Ελλάδα έναν μείζονα κίνδυνο, ο οποίος θα μπορούσε να προκύψει δια της διεθνούς χρήσης ενός παραλληλισμού. Με απλά λόγια, ο Erdogan, ‘‘τεχνίτης’’ στον ‘‘διαδιεθνικό εξισορροπητισμό’’, δεν θα απεμπολούσε την ευκαιρία, κάθε άλλο μάλιστα, να στρέψει την παγκόσμια κοινότητα, στην περίπτωση υιοθέτησης της λύσης δύο κρατών στη γεωγραφική επικράτεια που σήμερα καλύπτει το Ισραήλ, προς ένα μοντέλο παγίωσης δύο διακριτών κρατών και στην Κύπρο, κάτι το οποίο όμως ευνοήτως θα έθετε εκποδών τον οραματισμό του Ελληνισμού στην περιφερειακή ‘‘σκακιέρα’’ και θα έπληττε ανεπανόρθωτα τα εθνικά μας συμφέροντα.

Το γενικό συμπέρασμα, πάντως, από την ανάλυση της όλης κατάστασης είναι ότι στο Ισραήλ μπορεί να υπάρξει είτε ειρήνη χωρίς (ισραηλινή) κατοχή (στα εδάφη που διαβιούν οι Παλαιστίνιοι), είτε κατοχή (πρακτικά συνέχιση της κατοχής του Ισραήλ) χωρίς ειρήνη. Ωστόσο, τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο άνω ‘‘πιθανολογικό status’’ ούτε αυτονόητα είναι αλλά και ούτε εύκολα υλοποιήσιμα. Προσωπικά, εν προκειμένω θα ‘‘δανειζόμουν’’ ως ‘‘εργαλείο περιγραφής’’ της κατάστασης την αρχή της απροσδιοριστίας του Heisenberg. Στον καμβά του Παλαιστινιακού ζητήματος, είναι τόσοι και τέτοιοι οι αντιθετικά δρώντες και αλληλεπιδρώντες και τέτοιας πολυμορφίας η αντανακλαστική αναμεταξύ τους διάδραση που μάλλον είναι εξαιρετικά δύσκολη η παγίωση και διατήρηση ενός status τελειωτικού και καθολικά αποδεκτού, καταρχάς για τους εμπλεκόμενους και εν συνεχεία όλους τους άλλους.

Η δε τεράστια δυσκολία για την αποκρυστάλλωση ενός τέτοιου status (τελειωτικού και καθολικά αποδεκτού) σχετίζεται κυρίως με το ‘‘μετά’’ της αναμενόμενης εισβολής του ισραηλινού στρατού στη Γάζα. Όλες οι επιλογές για το Ισραήλ φαίνεται να ‘‘παράγουν’’ αδιέξοδα. Αν το Ισραήλ, αξιοποιώντας την αδιαμφισβήτητα συντριπτική στρατιωτική υπεροχή του, καταλάβει τη λωρίδα της Γάζας, θα επιλέξει μετά να κρατήσει την κατοχή; Και να προκαλέσει, έτσι, οξείες διαιρέσεις στην ισραηλινή κοινωνία, να αναλώνει πάγιο οικονομικό και στρατιωτικό κεφάλαιο για τη διατήρηση της κατοχής του, να προξενήσει ‘‘φουρτουνιασμένα’’ προσφυγικά ρεύματα προς την Ευρώπη, εκδιώκοντας τους Παλαιστίνιους από τα πατρογονικά τους εδάφη και πραγματοποιώντας πρακτικά εις βάρος τους ‘‘εθνοκάθαρση’’ (ethnic cleansing) η οποία θα ‘‘ξεσηκώσει’’ την παγκόσμια κοινότητα και θα αποτελέσει μια βαθειά και διαχρονική ‘‘χαίνουσα πληγή’’ στις σχέσεις του με τον αραβικό κόσμο; Θα παραδώσει τη Γάζα στην Παλαιστινιακή Αρχή, δηλαδή θα προτιμήσει κατοχή μεν μέσω ενός πιο συνεργάσιμου(;) μεσεγγυούχου δε (occupation by proxy); Θα μετατρέψει την περιοχή σε ‘‘ουδέτερη ζώνη’’, σε μια ‘‘buffer zone’’ ελεγχόμενη από το ΝΑΤΟ ή τον ΟΗΕ, δηλαδή θα δεχθεί την ύπαρξη μιας μη κρατικής επικράτειας μέσα στο επίσημο ισραηλινό κράτος; Το δύσκολο για το Ισραήλ, επομένως, είναι το ‘‘μετά’’ μιας πιθανής εισβολής (στη Γάζα) και κατοχής, τα μοντέλα διαχείρισης και οι εναλλακτικές διέξοδοι ενός βιώσιμου modus operandi, όχι η εισβολή αυτή καθεαυτήν…

Εν τέλει, ποια ‘‘πρέπει’’ να είναι η στάση-αντίδραση της Ελλάδας; Είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι ενσωματωμένη σε ένα συγκεκριμένο και σταθερό συμμαχικό πλαίσιο, αυτό του ‘‘Δυτικού Κόσμου’’. Και είναι, επίσης, δεδομένο ότι το Ισραήλ είναι το μόνο δημοκρατικό, δυτικού τύπου, κράτος στη Μέση Ανατολή ενώ η Hamas, στον αντίποδα, απεργάζεται έναν ‘‘μονολιθικό κόσμο’’, αυτόν του σκληρού σαλαφιστικού Ισλάμ. Δεν είναι, λοιπόν, παράδοξο που όλη η Ευρώπη στέκεται, μέχρι τούτη την ώρα τουλάχιστον και εν αναμονή εξελίξεων που ίσως απαιτήσουν επαναξιολόγηση προθέσεων και στάσεων, στο πλευρό του Ισραήλ.  Ωστόσο, η στρατηγική προσέγγισή μας στο ζήτημα θα πρέπει να είναι ευφυώς ευρυγώνια και όχι στερεοτυπική. Ζούμε σε έναν ‘‘μεταμανιχαϊστικό κόσμο’’ με ασύμμετρη πολυπλοκότητα και διάχυτη ρευστότητα. Σε έναν κόσμο, λοιπόν, που πλέον το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν υπάρχουν βεβαιότητες, η ήπια στάση και η προσεγμένη διεθνής εκφραστική θα είναι μάλλον το παράγωγο μιας από την πλευρά μας νουνεχούς αυτοσυγκράτησης εν προκειμένω.

Ο κ. Γκουγκουρέλας είναι δικηγόρος

The post Καθοριστικά ερωτήματα και πιθανές απαντήσεις για τον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς | Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Δεν τα αγοράζει, ούτε τα πουλάει. Τα προσφέρουν οι πολίτες της πόλης, από αυτά που τούς περισσεύουν ή δεν χρειάζονται. Ούτε τα πουλάει. Τα δίνει στους άπορους συμπολίτες, υπεύθυνα, προγραμματισμένα και βάση κανονικής ιατρικής συνταγής.

Αξίζουν την εκτίμηση και την ευγνωμοσύνη μας οι εθελόντριες και οι εθελοντές φαρμακοποιοί, που ολόκληρο το χρόνο, προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εκεί στον Καπνικό Σταθμό, συχνά με θυσίες και κόπο. Με τον καύσωνα το καλοκαίρι και το κρύο το χειμώνα.

Και δεν είναι λίγοι. Μέχρι σήμερα έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους δεκάδες, ενώ παλιότερα άλλοι πολλοί αποσύρθηκαν λόγω υποχρεώσεων (Ευθυμιάδου Βαλεντίνη, Τριανταφύλλου Ελένη, Ναλμπάντη Δήμητρα, Καρράς Βασίλης, Μπουτογιάννης Γιώργος, Τόλιος Ξενοφών) κ.ά.

Συντονίστρια τους από το 2017 είναι η κ. Βασιλεία Νατσιού, εκπαιδευτικός Πολιτικός Μηχανικός, MSc Μηχανικός Περιβάλλοντος. Νωρίτερα αυτόν τον ρόλο είχε ο κ. Μανώλης Βρέντζος. Στη γραμματεία εργάζεται η Μαργαρίτα Κουτσέρα εδώ και πολλά χρόνια.

Οι ενεργοί φαρμακοποιοί αυτή την περίοδο είναι: Αθανασάκη Άννα, Γιάντσιου Κατερίνα, Ζιώγα Δήμητρα, Καραγιάννης Γιάννης, Κατσαβριάς Νίκος, Κουλκουδίνας Ευριπίδης, Λαλούμης Χρήστος, Λένας Βασίλης, Λένα Γιώτα, Μπιτοπούλου Στεφανία, Μυρωνάκης Κώστας, Οικονομίκος Νίκος, Παναγιωτή Αγάπη, Παπαδόπουλος Γιώργος, Παπαμάνος Δημήτρης, Ταγάρα Γεωργία, Τζάγκα Ελένη, Τριανταφυλλόπουλος Άλκης, Χρυσάφης Βασίλης και Χαραλαμπίδης Γιώργος.

Η ομάδα αυτή πλαισιώνεται με άλλους εθελοντές της μόνιμης ομάδας της ΕΟΔΝΠ, που κάνουν τις εξής δουλειές:

1) Τα εκατοντάδες φάρμακα που φέρνουν ή στέλνουν οι συμπολίτες μας ή άλλοι δωρητές στον Καπνικό Σταθμό, τα κάνουν διαλογή. Ελέγχουν την ημερομηνία λήξης και πόσα τεμάχια έχει κάθε κουτάκι ή συσκευασία.

2) Τα ξεχωρίζουν σύμφωνα με το αρχικό λατινικό γράμμα της ονομασίας τους, και ανάλογα με το αν είναι φάρμακα ή υγειονομικό υλικό, για παράδειγμα γάζες, αντισηπτικά, ενέσεις, ινσουλίνη κλπ.

3) Τα καταγράφουν αναλυτικά ένα-ένα στον υπολογιστή σε μια μηχανή αναζήτησης, στην οποία μπορεί να έχει πρόσβαση οποιοδήποτε Κέντρο Υγείας ή γιατρός.

4) Τα τοποθετούν στις θήκες του φαρμακείου ανάλογα με τον τίτλο και τον κωδικό τους, ξεχωριστά τα φάρμακα στο ισόγειο, και τα σκευάσματα στον ημιώροφο.

5) Τις συγκεκριμένες μέρες διανομής παίρνουν και ελέγχουν τις συνταγές και βοηθούν στην εκτέλεση των συνταγών στους δικαιούχους.

6) Πακετάρουν και παραδίδουν τις παραγγελίες-αποστολές προς το Νοσοκομείο και τα Κέντρα Υγείας.

Κι όλα αυτά, το καλοκαίρι με τον καύσωνα και τον χειμώνα με. το κρύο.

Τούς ευχαριστούμε κι αυτούς για την μεγάλη τους προσφορά τόσα χρόνια!

Αξίζει να αναφέρουμε μερικούς τουλάχιστον από αυτούς, γιατί πλαισιώνονται και με πολλούς εθελοντές ξένους σπουδαστές των προγραμμάτων Erasmus από την Ευρώπη: Εβίτα Σκλιοπίδου, Σοφία Στούπα, Αθηνά Βαϊτση, Αλέξανδρος Τραπεζανλίδης κ.α.

Αξίζουν ιδιαίτερες ευχαριστίες σε τρεις ακόμα εθελόντριες που εκτός από το Κοινωνικό Φαρμακείο διακρίνονται και σε όλες τις εκδηλώσεις της ΕΟΔΝΠ για την προθυμία, την ευγένεια, το χαμόγελο και την πολύχρονη προσφορά τους: Άννα Βογιατζή, Βούλα Καραμπατσα και Όλγα Παπαβασιλείου.

Είμαστε περήφανοι και ευχαριστούμε όλες τις εθελόντριες και εθελοντές φαρμακοποιούς της πόλης μας, και την ομάδα που τους υποστηρίζει, γιατί είναι πρωτοπόροι και παράδειγμα αλληλεγγύης για μίμηση!

The post Οι εθελόντριες και εθελοντές φαρμακοποιοί της Κατερίνης | Του Θόδωρου Δημητριάδη appeared first on Eptanews.gr.

Διάβασα πολλά , άκουσα πολλά, και βλέπω πολλά, σε καθημερινή βάση για τις θηριωδίες  που έγιναν στο Ισραήλ και φυσικά την μεγάλη τραγωδία που εξελίσσεται στην Γάζα αυτήν την στιγμή .

 Άκουσα διάφορα σενάρια από ειδικούς, στα ΜΜΕ, σε καθημερινή βάση, αναλυτές, στρατιωτικούς, πολιτικούς κλπ. που προσπαθούν να μας εξηγήσουν τι και πως έγινε και πώς φτάσαμε σε αυτήν την κατάσταση. Δεν είμαι κανένας ειδικός στρατιωτικός αναλυτής ούτε ασχολούμαι με τέτοιου είδους καταστάσεις, αλλά να μου επιτρέψετε να πω και εγώ τις δικές μου σκέψεις για το τι συμβαίνει στο Ισραήλ,  απλώς σαν μία άλλη άποψη, από τις πολλές που έχετε ακούσει.

Ναι, σίγουρα τα πράγματα αναπτύσσονται γρήγορα, και θα κάνω το καλύτερο που μπορώ με υλικό που υπάρχει εκεί έξω στην δημόσια σφαίρα. Θα αντιμετωπίσω  μερικά  βασικά  σημεία, που είναι σημαντικά όχι μόνο στην Ισραηλινή κατάσταση αλλά και γενικά στην Δύση και ιδίως εδώ στις ΗΠΑ.

Πρώτον:  Η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ περιγράφεται ως μία τεράστια αποτυχία πληροφοριών, αλήθεια; …λοιπόν τι έγινε;

Δεύτερον: Θέλω να σκεφτείτε λιγάκι σαν τους άλλους…Τι έκανε η Χαμάς;..Δηλαδή το σχέδιο ήταν να φτιάξουμε μία μαζική αιματηρή  «επιδρομή» και στην συνέχεια να αντιμετωπίσουμε και να το πυροβολήσουμε με όλα τα Ισραηλινά στρατεύματα; Η, μήπως είναι κάτι άλλο;

Τρίτον: Πως επηρεάζει το Ισραήλ, εμάς τους υπόλοιπους;

 Κάθε ένα από αυτά τα ερωτήματα αξίζει και έναν μακρύ λόγο. Σίγουρα, κάποια μέρα, πολλοί θα γράψουν βιβλία για αυτό , αλλά, για τώρα, θα κάνω μία μικρή ανάλυση και είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω και να με συγχωρήσετε εάν δεν ανατρέψω κάθε πετραδάκι, έτσι;

 Μια «αποτυχία πληροφοριών»… πραγματικά; Η Χαμάς επιτέθηκε το Ισραήλ το πρωϊ του Σαββάτου, 7 Οκτωβρίου 2023 , ακριβώς την πεντηκοστή επέτειο της κοινής επίθεσης το 1973 από την Αίγυπτο, και Συρία στο Ισραήλ. Όλοι γνωρίζουμε ότι, οι Άραβες πιστεύουν και γιορτάζουν αυτήν την επέτειο, κάθε χρόνο, κυρίως οργανώσεις σαν την Χαμάς και Χεζμπολά και τώρα μας λένε ότι κανείς δεν «είδε» αυτό το ερχόμενο και ότι είναι μία «αποτυχία  πληροφοριών»;

Εδώ στην Αμερική, οι διάφορες υπηρεσίες πληροφοριών το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά, το συζητούν και συνιστούν στα διάφορα σώματα ασφάλειας να το έχουν υπ’ όψιν τους και να  έχουν τα μάτια τους και αυτιά τους ανοιχτά περισσότερο του σύνηθες… Στο Ισραήλ, τι έκαναν; …το ξέχασαν;  …Όχι, δεν το πιστεύω καθόλου, ούτε και στην Αμερική! …Κρατήστε αυτήν την σκέψη παρακαλώ….

 Φίλοι μου, στις Αμερικανικές Σχολές Πολέμου, διδάσκεται αυτό που οι εκπαιδευτές ονομάζουν «αντι-επίκεντρο» προτάσεις…

Για παράδειγμα, τι θα γινόταν στην Αμερική εάν ο George Washington είχε αποτύχει στην απόβασή του στον ποταμό Delaware ….πως θα ήταν διαφορετικός ο εμφύλιος πόλεμος ή  εάν το ιαπωνικό ναυτικό είχε καλύτερη κάλυψη  από τα αεροπλάνα του αεροπλανοφόρου Midway… πώς θα είχε εξελιχθεί ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος στον Ειρηνικό… και κάτι τέτοια παρόμοια πράγματα.

Δηλαδή, να εξετάσουμε όχι μόνο τι συνέβη, αλλά τι θα μπορούσε να συμβεί ή να εξετάσουμε γιατί συνέβησαν τα πράγματα με τον τρόπο που έγιναν, πιο πέρα και πίσω από αυτό που φαίνεται εμφανές και προφανές…

Με αυτό το πνεύμα, ας φανταστούμε ότι την περασμένη εβδομάδα, κάποιος  αξιωματικός στις Ισραηλινές υπηρεσίες ασφαλείας έβγαλε ένα αρκετά συνηθισμένο μήνυμα σε τέτοιες περιπτώσεις που λέγεται «Ενημέρωση-Συναγερμός»  το οποίο θα έλεγε όπως π.χ. «προσοχή, αυτό το Σαββατοκύριακο πλησιάζουμε στην επέτειο του Yom Kippur , κρατείστε τις θέσεις σας, αυξήστε τις περιπολίες, επιθεωρήστε τα όπλα σας και τα πυρομαχικά και τα μάτια σας και τα αυτιά σας ανοικτά». Θα ήταν πολύ δύσκολο να σταλεί μία τέτοια προειδοποίηση και να είναι ετοιμασμένοι εκεί στην πρώτη γραμμή; Όσοι έχουν υπηρετήσει στον Στρατό, γνωρίζουν ότι τέτοια μηνύματα είναι ρουτίνα… δεν είναι τίποτε βαθύ, αλλά εξακολουθεί να είναι μία σαφής εντολή σ’ αυτούς στην πρώτη γραμμή να είναι προετοιμασμένοι.

Αντί αυτού, το περασμένο Σαββατοκύριακο είδαμε βίντεο από ισραηλινούς στρατιώτες και αστυνομικούς που πυροβολήθηκαν στα κρεβάτια τους στους στρατώνες και αρκετούς να έχουν παραδοθεί μόνο με τα εσώρουχά τους και να έχουν σκοτωθεί.

Αυτό, σημαίνει ότι οι εχθροί έσπασαν τους φράχτες γρήγορα και άμεσα. Που ήταν λοιπόν οι φρουροί;

Πώς παραβιάστηκαν τα φυσικά εμπόδια; Πως ξεπεράστηκαν οι ισραηλινοί kibbutzim και σφάχτηκαν εκατοντάδες πολίτες; Γνωρίζουμε ότι, το τυπικό ισραηλινό kibbutz δεν είναι ένα τυπικό σπίτι στο λιβάδι, αλλά ένα οχυρωμένο στρατόπεδο με περίφραξη από χάλυβα και πυργίσκους φρουράς… και όμως οι εχθροί μπήκαν!…

Απλά,  δεν πιστεύω ότι δεν υπήρχαν «ενδείξεις και προειδοποιήσεις», ή I & W (indications and warnings όπως λέμε στον στρατό) στην επερχόμενη επίθεση. Σε κάτι τόσο μεγάλο, πάντα υπάρχει κάτι που «κάνει κύματα» αλλά για κάποιον λόγο δεν μας το λένε… ίσως να το μάθουμε κάποτε!

Τώρα, τι έκανε η Χαμάς;

Τα βίντεο δείχνουν μεγάλους αριθμούς μαχητών της Χαμάς  να περνούν τα σύνορα με αλεξίπτωτα, μπουλντόζες που έσπασαν τον φράχτη, μοτοσικλέτες, διάφορα φορτηγά Toyota και να οργώνουν και να σκοτώνουν  μέσα στο Ισραήλ. Σε αυτό το σημείο το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι έχει σκοτώσει 1.500 μαχητές της Χαμάς μέσα στο Ισραήλ τις τελευταίες ημέρες. Και βέβαια αυτό δεν ισχύει για εκείνους που αποσύρθηκαν πίσω στην Γάζα αφού πρώτα σκότωσαν εκατοντάδες  Ισραηλινούς και παίρνοντας εκατοντάδες ομήρους στην πορεία.

Δηλαδή, ήταν αυτό κάποιου είδους επιδρομή, ήταν απλώς μία μοναδική επιτυχία ή ήταν αυτή η επίθεση της Χαμάς ένα μέρος μιάς μεγαλύτερης στρατιωτικής επιχείρησης; Υπάρχει εδώ κάποια στρατηγική λογική; …απλώς ρωτάω! 

Για να βάλουμε τα πράγματα σε κάποια σειρά…. Ένα τάγμα, έχει περίπου 1.000 στρατιώτες και μία ταξιαρχία έχει περίπου 5.000 στρατιώτες.  Έτσι, είναι δίκαιο να πούμε ότι η Χαμάς οργάνωσε μία επίθεση σε επίπεδο ταξιαρχίας εναντίον του Ισραήλ.

Επιπλέον, η Χαμάς εκτόξευσε πάνω από 5-6.000 πυραύλους προς το Ισραήλ,  οι περισσότεροι μη κατευθυνόμενοι, με σχετικά μικρό ωφέλιμο φορτίο εκρηκτικών. Πολλοί από τους μαχητές της Χαμάς, φορούσαν παλιά πολιτικά ρούχα, ήταν ατημέλητοι, και με παλαιού  τύπου οπλισμό, με μερικούς Ρωσικούς αντιαρματικούς  πυραύλους και μερικούς Αμερικανικού τύπου… Με άλλα λόγια, μιλάμε για ελαφρύ πεζικό χωρίς υποστήριξη πυροβολικού ή τεθωρακισμένων, με μικρή υποστήριξη βασικού τύπου ντρόουν (μη επανδρωμένα) με κινεζικά λειτουργικά συστήματα τύπου Huawei που είναι δύσκολο να τα σπάσουν η να τα  εντοπίσουν τα Ισραηλινά ραντάρ.

Η Χαμάς και οι βοηθοί της που ετοίμασαν αυτήν την επίθεση, ήταν έξυπνοι και στοχαστικοί και μάλλον γνώριζαν τι έψαχναν οι Ισραηλινοί και κράτησαν όλες τις πληροφορίες μυστικές και υπό αυστηρό έλεγχο και πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό τον στόχο τους, να καταφέρουν πλήγματα στον απλό κόσμο. Από αυτήν την άποψη, στην  μεγάλη υπαίθρια συναυλία γεμάτη με απλούς πολίτες κυρίως νέοι με παιδιά , η Χαμάς πέτυχε άγρια! Σκότωσε εκατοντάδες αμάχους!

Η ένοπλη επιχείρηση της Χαμάς δεν ήταν να καταστρέψει την μαχητική δύναμη του αντιπάλου και να καταστρέψει τον στρατό του. Η προσπάθεια αυτή ήταν να εξολοθρεύσει αμάχους στις πίσω περιοχές. Και αυτό εγείρει το ερώτημα: ποιός ήταν ο επιχειρησιακός στόχος , αν όχι το στρατηγικό όραμα;

Αγαπητοί μου φίλοι, δεν υπάρχει περίπτωση η Χαμάς να επικρατήσει κατευθείαν εναντίον του Ισραηλινού Στρατού. Η σύγκρουση αυτή βασίζεται στις θεμελιώδεις αρχές της Θρησκείας , αν όχι στην επιθυμία να εξαφανιστεί μία άλλη φυλή από το πρόσωπο της Γής , μέχρι τον τελευταίο σπόρο! Αυτός είναι ένας Θρησκευτικός πόλεμος! Γνωρίζοντας πόσο κοντά είναι το Ιράν να δημιουργήσει την ατομική βόμβα, η Αμερική έχει περικυκλώσει την περιοχή, κυρίως το Ιράν, με δύο αεροπλανοφόρα και με τα πλοία συνοδείας των και την αεροπορία τους και είναι έτοιμη να τους κτυπήσει, μαζί με το Ισραήλ, σε περίπτωση που κάνουν την παραμικρή κίνηση να υποστηρίξουν τους μαχητές της Χαμας.

Τι σημαίνει αυτό  για εμάς τους υπόλοιπους , έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω; Οι γραμμές «υπέρ και κατά»  του Ισραήλ έχουν εμφανιστεί πάρα πολύ καθαρά σε όλες τις κοινωνίες και στην πολιτική των ΗΠΑ και της Δύσης!

Καταλάβατε πριν ότι τα πράγματα είναι τόσο πικρά αποκρυσταλλωμένα; Δεν νομίζω!

Σε λίγες μόνο ημέρες από την σφαγή του Ισραήλ, έχουμε δει τα πάντα από μέλη του Κογκρέσου να υποστηρίζουν το Ισραήλ και να κατηγορούν το Ιράν, από φοιτητές σε διάφορα Πανεπιστήμια, από διάφορες υπηρεσίες, από συνεχείς αναφορές από τα ΜΜΕ και Κυβερνητική προπαγάνδα, όλο το 24ωρο, από διάφορους συμμάχους κλπ. κλπ.

Εν τω μεταξύ, πρέπει να σας πω ότι, ένα μεγάλο μέρος του στρατιωτικού προϋπολογισμού του Ισραήλ  χρηματοδοτείται με την βοήθεια των ΗΠΑ, που σημαίνει οι φορολογούμενοι των ΗΠΑ, αν όχι οι αγοραστές ομολόγων, πληρώνουν για ένα μέρος αυτού που πρόκειται να συμβεί.

Επίσης,  οι ΗΠΑ, μεταφέρουν τρομερές ποσότητες από πυρομαχικά και προμήθειες στο Ισραήλ,  γιατί τους τελευταίους  20 μήνες το Ισραήλ προμήθευσε πυρομαχικά και άλλο πολεμικό υλικό στην Ουκρανία!

Έτσι, αυτή την στιγμή το Ισραήλ δεν διαθέτει βόμβες , βλήματα πυροβολικού , άλλα πυρομαχικά και πολλά άλλα. Τώρα, τα  πυρομαχικά των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ θα  κατευθυνθούν στο Ισραήλ. Σύντομα λοιπόν, μπορεί να δούμε μία κατάρρευση του Ουκρανικού στρατού νωρίτερα αντί για αργότερα και αυτό θα είναι άλλη μία γεωπολιτική καταστροφή για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ….

Η γενική επιστράτευση θα κοστίσει την Ισραήλινή οικονομία , όπως θα έχει και επιπτώσεις Παγκοσμίως. Οι πετρελαιοπαραγωγικές χώρες στην Μέση Ανατολή παρακολουθούν τις  εξελίξεις από κοντά. Ένας πόλεμος σε αυτήν την περιοχή δεν είναι ποτέ καλός συνδυασμός!

Η Γάζα θα καταστραφεί , όπως και ο λαβύρινθος των υπόγειων τούνελ. Ο περισσότερος κόσμος θα μετακομίσει στο νότιο τμήμα της Γάζας ή στη Δυτική Όχθη.

Αργότερα , η Γάζα, μπορεί να ανοικοδομηθεί με τα Ιρανικά κεφάλαια που κρατούν οι Αμερικανοί σε ομηρία στο Κατάρ, με επιπλέον συμπληρώματα από την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ!

Παρακαλώ εδώ πρέπει να παρατηρήσετε την απόλυτη απουσία της Ρωσίας και της Κίνας, αλλά και το «ξεβράκωμα» του ρόλου της Ισλαμικής Τουρκίας και Ερντογάν, με την Χαμάς.

Είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, αυτές τις δύσκολες στιγμές  να μείνουμε δίπλα στο Ισραήλ και να το υποστηρίξουμε την τεράστια προσπάθεια που κάνει να φέρει επιτέλους κάποια ελπίδα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή και να σταματήσουν τα «μπούλινγ» των ισλαμιστών στην ευρύτερη περιοχή!…

Εμείς εδώ, δεν είμαστε ανάμεσα σε αυτούς τους μεγάλους «αποφασιστές» στην Ουάσιγκτον.

Στην πορεία, υπάρχει τουλάχιστον κάποια όψη ασφάλειας στο τραπεζικό σύστημα, στην ρευστότητα, στην διατήρηση μετρητών, και άλλων «παιχνιδιών» που σχετίζονται με την ενέργεια, χρυσού και άλλων σκληρών περιουσιακών στοιχείων όπως ο χαλκός, και άλλα βιομηχανικά μέταλλα….

Αυτά για τώρα και φροντίστε να έχετε ανοιχτό μυαλό. Προσοχή στα ΜΜΕ και την Τουρκική προπαγάνδα!

ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ!

Προχθές , 10 Οκτωβρίου 2023, ο βουλευτής Mάϊκλ Μακ Κόλ, από το Τέξας, πρόεδρος της επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων, επιβεβαίωσε ότι έχει δώσει το «πράσινο φως» για να πάρει η Ελλάδα τα F-16. Μεγάλη νίκη για την Ελλάδα!

13 Οκτωβρίου 2023, ανακοινώθηκε, ότι… «για μια ακόμη χρονιά ο Λευκός Οίκος θεωρεί ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας στην βορειοανατολική  Συρία συνιστούν «ασυνήθιστη   και ιδιαίτερη απειλή για την εθνική ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ»…  Αυτό έχει βάλει φρένο στις προσπάθειες  της Τουρκίας να βομβαρδίσει τους Κούρδους της Βόρειας Συρίας! …….

13 Οκτωβρίου 2023 Αμερικανικό τελεσίγραφο στην Άγκυρα: «Καταδικάστε τώρα την τρομοκρατική επίθεση κατά του Ισραήλ!»

 Ο Γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ αποκαλύπτει ότι ο υπ. Εξωτερικών Μπλίνκεν έχει δεσμευθεί ότι δεν θα παρακάμψει τις αντιρρήσεις του στο θέμα των Φ-16 στην Τουρκία… «Σε μια τέτοια περίπτωση, διαθέτω και άλλα εργαλεία, θα ήταν ανόητο εκ μέρους της κυβέρνησης να επιλέξει την σύγκρουση , δεν πιστεύω ότι θα το κάνει.»

Γράφει ο Τούρκος δημοσιογράφος Ντιλιμάν Αμντουλκαντέρ ( Diliman Abdulkader) , γεννημένος στο Κιρκούκ, Γεωπολιτικός αναλυτής που ενημερώνει το Αμερικανικό Κογκρέσο για θέματα της Μέσης Ανατολής….. « Εχθές, ανώτατο στέλεχος της Χαμάς, παραδέχθηκε ότι η Τουρκία και το Ιράν γνώριζαν για την σφαγή στο Ισραήλ!….»  Το ερώτημα είναι, η Τουρκία, είναι δυνατόν να είναι ακόμα σύμμαχος στο ΝΑΤΟ , όταν υποστηρίζει κρατική τρομοκρατία;

Ο Υπ. Εξωτερικών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ( UAE ), to 2017, σε συγκέντρωση Υπουργών Εξωτερικών Ευρώπης είπε τα ακόλουθα: «Θα έλθει η ημέρα που θα δούμε πολύ περισσότερους ακραίους και βάρβαρους τρομοκράτες να έρχονται από Ευρώπη, λόγω έλλειψης αποφάσεων, προσπαθώντας να είναι «πολιτικά ορθοί» ή νομίζοντας ότι γνωρίζουν την Μέση Ανατολή ή το Ισλάμ, καλύτερα από εμάς… Συγνώμη, αλλά αυτό είναι απλώς τεράστια άγνοια και θα το πληρώσετε!!!!…»

Τα συμπεράσματα δικά σας!

 Ο κ. Κυριμλής είναι πρόεδρος του Μακεδονικού Συλλόγου Greater Washington D.C. Area και πρώην Ύπατος Πρόεδρος Παμμακεδονικής Ένωσης Αμερικής

The post Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, από άλλη… ματιά! | Του Στ. Κυριμλή appeared first on Eptanews.gr.

Η διεθνής κριτική έως και κατακραυγή για τη συμπεριφορά των αλβανικών αρχών στο, πρώτα από όλα, συγκεκριμένο μέλος της ελληνικής μειονότητας στη γειτονική χώρα, εστιάζει στην εκ της αλβανικής πλευράς περιφρόνηση του κράτους δικαίου και στην παραβίαση διατάξεων που σχετίζονται με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Πώς έχουν τα πράγματα, λοιπόν; Είναι βάσιμη η κριτική και, αν είναι, είναι ορθή η αντίδραση της Ελλάδας;

Καταρχάς, το άρθρο 3 του 1^ου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ κατοχυρώνει την ελεύθερη διενέργεια των εκλογών στα συμβαλλόμενα μέρη, ένα εκ των οποίων είναι και η Αλβανία φυσικά, κατά τις οποίες εκλογές πρέπει να είναι εγγυημένη η σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία δημοκρατική έκφραση του λαού.

To Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) έχει μάλιστα τονίσει (case of Mugemangango v. Belgium, 2020, https://hudoc.echr.coe.int/eng#{%22itemid%22:[%22001-203885%22]}) ότι ένα απλό ή μεμονωμένο λάθος, μια αντικανονικότητα ή μια παράβαση στην εκλογική διαδικασία δεν συνεπάγονται per se (εξ’ ορισμού) αδικία, παρανομία ή συνολική αντικανονικότητα των εκλογών, εφόσον, όμως, οι εκλογές διεξήχθησαν υπό την πρυτάνευση των γενικών αρχών της ισότητας, της διαφάνειας, της αμεροληψίας και της ανεξαρτησίας και εφόσον οι αρχές αυτές δεν παραμερίστηκαν ή αγνοήθηκαν. Η έννοια των ελεύθερων εκλογών θα ετίθετο σε κίνδυνο μόνο στην περίπτωση που υπήρχε αποδεικτικό υλικό για την τέλεση διαδικαστικών παραβάσεων και δη τέτοιας φύσης και έκτασης που θα επέφεραν ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση ή και αλλοίωση της ελεύθερης έκφρασης της γνώμης του λαού και επίσης στην περίπτωση που τέτοιοι ισχυρισμοί (για νόθευση της λαϊκής θέλησης) δεν εξετάστηκαν από τα αρμόδια όργανα σε εγχώριο επίπεδο.

Το εύρος της διακριτικής ευχέρειας των εθνικών αρχών είναι αυτονοήτως μεγάλο σε τέτοιες περιστάσεις, δεδομένης της ποικιλίας στις εκλογικές κουλτούρες σε όλη την Ευρώπη και των διαφορετικών εκλογικών συστημάτων των κρατών της. Ωστόσο, κατά την ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του κάθε  κράτους, θα πρέπει να καθίσταται απολύτως σεβαστή η θεμελιώδης αρχή του άρθρου 3 του πρώτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ περί της ελεύθερης έκφρασης της γνώμης του λαού στην επιλογή των προσώπων που θα τον εκπροσωπήσουν και δη μέσω της πληρότητας και ακεραιότητας της εκλογικής διαδικασίας, το αποτέλεσμα της οποίας οφείλεται να είναι παράγωγο του καθολικού δικαιώματος ψήφου ( Mathieu-Mohin and Clerfayt, cited above, § 54; Podkolzina, cited above, § 33; Tănase v. Moldova [GC], no. 7/08, § 157, ECHR 2010; and Cernea v. Romania, no. 43609/10, § 40, 27 February 2018).

Το ΕΔΔΑ, πάντως, υπό το άρ. 3 του πρώτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, δεν υποχρεούται να ασχοληθεί με κάθε παράβαση της εγχώριας εκλογικής νομοθεσίας. Το κράτος πρέπει να έχει εξασφαλίσει συνθήκες ελεύθερων και δημοκρατικών εκλογών ώστε να εκφραστούν επαρκώς τα ατομικά εκλογικά δικαιώματα. Υπό αυτό σκεπτικό, το ΕΔΔΑ έχει τονίσει ότι σε περιπτώσεις που υφίσταται μια ισχυριζόμενη παράβαση της εκλογικής νομοθεσίας, υπό το αρ. 3 του πρώτου Πρωτοκόλλου, το Δικαστήριο κρίνει αν αυτή η παράβαση έλαβε χώρα και αν είχε επιζήμιο αποτέλεσμα στην τέλεση ελεύθερων και δίκαιων εκλογών. Το ΕΔΔΑ ερευνά αν μια τέτοια κρίση έχει παραχθεί από δικαιοδοτικό όργανο της εγχώριας έννομης τάξης. Αν όντως έχει αποφανθεί δικαστήριο της χώρας (όπου έγινε η παράβαση), τότε το ΕΔΔΑ αυτοπεριορίζεται στο να κρίνει περί του αν η απόφαση του εθνικού δικαστηρίου ήταν αυθαίρετη ή όχι (mutatis mutandis, I.Z. v. Greece, cited above, and Babenko v. Ukraine (dec.), no. 43476/98, 4 May 1999).

Περαιτέρω, το άρθρο 5 της ΕΣΔΑ κατοχυρώνει το δικαίωμα στην ατομική ελευθερία και ασφάλεια. Κανείς δεν στερείται την ελευθερία του, εκτός αν η σύλληψη και η κράτησή του είναι νόμιμη. Η κράτησή του έχει το νόημα της εξασφάλισης του γεγονότος ότι αυτό το πρόσωπο θα εμφανιστεί ενώπιον της Δικαιοσύνης για να δικαστεί για ό,τι κατηγορείται και της παρεμπόδισής του, αν κρίνεται έτσι, από την τέλεση νέων αδικημάτων. Αν κρατηθεί ένα πρόσωπο για τους παραπάνω λόγους, θα πρέπει απαραιτήτως σε εύλογο χρόνο να οδηγηθεί ενώπιον της τακτικής Δικαιοσύνης.

To ΕΔΔΑ έχει θεσπίσει, λοιπόν, νομικές εγγυήσεις κατά της αυθαίρετης συμπεριφοράς των αρμόδιων κρατικών αρχών σχετικά με την κράτηση ενός πολίτη (safeguards against arbitrariness), εγγυήσεις που έχουν να κάνουν με τις προϋποθέσεις της κράτησης, τη διαδικασία, τη διάρκεια και την επέκτασή της καθώς και με το δικαιωματικό ‘‘οπλοστάσιο’’ του κρατούμενου να την ανατρέψει (J.N. v. the United Kingdom, 2016, § 77). Μάλιστα, η συμπεριφορά των αρμοδίων αρχών ακόμη κι αν είναι τυπολογικά ‘‘νόμιμη’’ απέναντι στον κρατούμενο με βάση την εθνική νομοθεσία, μπορεί να κριθεί από το ΕΔΔΑ ‘‘αυθαίρετη’’ σύμφωνα με την ΕΣΔΑ (Creangă v. Romania, 2012, § 84; A. and Others v. the United Kingdom [GC], 2009, § 164).

Ειδικότερα, αυθαίρετη και αντίθετη με την ΕΣΔΑ συμπεριφορά μπορεί να επιδείξει ένα κράτος απέναντι στον κρατούμενο όταν η στέρηση της ελευθερίας του δεν σχετίζεται ουσιωδώς με τους λόγους κράτησής του και με τους σκοπούς που εξυπηρετούνται με βάση την υφιστάμενη εθνική νομοθεσία. Έτσι, ακόμη και μια κράτηση που στην αρχή θεωρείται σύννομη, με βάση την εθνική νομοθεσία, μπορεί να μετατραπεί σε παράνομη, αν στη διάρκειά της εκλείψει το νομικό της υπόβαθρο  H.W. v. Germany, 2013, § 102; M. v. Germany, 2009, § 88, W.A. v. Switzerland, 2021, §§ 39-45). Επί τούτου, εφόσον εξυπηρετηθεί ο σκοπός του νόμου, από το σημείο που παύει αυτός να υφίσταται, η κράτηση του προσώπου είναι νομικά αδικαιολόγητη και αυθαίρετη (Vasileva v. Denmark, 2003, § 36; S., V. and A. v. Denmark [GC], 2018, §§ 80-81).

Πάνω από όλα όμως, η κράτηση ενός ατόμου πρέπει να είναι μέτρο αναλογικό, καθώς η τήρηση της αρχής της αναλογικότητας είναι αδιαπραγμάτευτη για το ΕΔΔΑ (Gatt v. Malta, 2010, § 40). Η εθνική Δικαιοσύνη οφείλει να εξετάζει την εφαρμογή ηπιότερων μέτρων για τον φερόμενο δράστη μιας άδικης πράξης, όπως η καταβολή εγγύησης πριν την τέλεση της κύριας δίκης. Η κράτηση, ως περιοριστικό μέτρο κατά την ποινική προδικασία, δικαιολογείται μόνο αν υπάρχει κίνδυνος να μην εμφανιστεί ο κατηγορούμενος στην (κύρια) δίκη, αν στο διάστημα μέχρι την δίκη του κρίνεται διαρκώς και αδιάκοπα ύποπτος και ικανός να αλλοιώσει ή καταστρέψει σε βάρος του στοιχεία, αν κρίνεται επικίνδυνος για την τέλεση νέων αδικημάτων και αν είναι επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια (Buzadji v. the Republic of Moldova [GC], 2016, § 88; Tiron v. Romania, 2009, § 37; Smirnova v. Russia, 2003, § 59; Piruzyan v. Armenia, 2012, § 94).

Η κράτηση ενός προσώπου, λοιπόν, δεν συνεχίζει για κανέναν άλλον λόγο, αν αρχικά είχε διαταχθεί, εκτός αν υπάρχει γενικότερος λόγος δημοσίου συμφέροντος. Πάντως, ο προσωρινά κρατούμενος (ο προφυλακισθείς) πρέπει να οδηγηθεί το συντομότερο δυνατόν (‘‘promptly’’ τονίζει συνεχώς το ΕΔΔΑ) ενώπιον της τακτικής Δικαιοσύνης, διαφορετικά η κράτησή του αντίκειται στην ΕΣΔΑ (Ilnseher v. Germany [GC], 2018, § 251; Khlaifia and Others v. Italy [GC], 2016, § 131).

Όσον δε αφορά το προδικαστικό στάδιο της ποινικής διαδικασίας, το ΕΔΔΑ κρίνει, επίσης, σχετικά και με το αν η στάση του επιλαμβανόμενου εθνικού δικαστή, δηλ. της αρμόδιας εθνικής προανακριτικής Αρχής, αλλοιώνει και χειροτερεύει πρακτικά και νομικά τη θέση του κατηγορούμενου ενόψει της κύριας δίκης, δηλ. αν προδικάζεται εξαρχής το τι θα επακολουθήσει στην κύρια διαδικασία εναντίον του κατηγορουμένου, όταν αυτή (τελικά) θα λάβει χώρα (Alexandru-Radu Luca v. Romania § 63).

Όλα τα παραπάνω συνεπικουρούνται από το άρ. 6 της ΕΣΔΑ και συνερμηνεύονται ασφαλώς με αυτό. Με βάση την πρώτη παράγραφό του, κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα να δικαστεί δίκαια η υπόθεσή του, δημόσια και εντός λογικής προθεσμίας από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο (αρχή της δίκαιης δίκης) ενώ με βάση τη δεύτερη παράγραφο μέχρι της αποδείξεως του αντιθέτου, από την έναρξη της εις βάρος του διαδικασίας τεκμαίρεται ως αθώο (τεκμήριο της αθωότητας).

Και βέβαια το ΕΔΔΑ έχει δεόντως υπογραμμίσει (case of Orlovskaya Iskra v. Russia) ότι υφίσταται πραγματική αλληλεξάρτηση μεταξύ του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης του προσώπου, όπως αυτό αποτυπώνεται στο άρθρο 10 της ΕΣΔΑ, με τη διενέργεια ελεύθερων εκλογών και τον σεβασμό των αποτελεσμάτων των εκλογών, όπως οι ελεύθερες εκλογές κατοχυρώνονται στο άρ. 3 του πρώτου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ.

Από την άλλη πλευρά, στη μείζονα σκέψη ενός δίκαιου κριτή της υπόθεσης Μπελέρη πρέπει να συμπεριληφθεί απαραιτήτως και η σχετική επί του θέματος εθνική νομοθεσία, ήτοι η αλβανική, και κυρίως οι κρίσιμες διατάξεις του αλβανικού εκλογικού κώδικα (Αλ.Εκ.Κωδ) και του αλβανικού κώδικα ποινικής δικονομίας (Αλ.Κωδ.Ποιν.Δικον.).

Με βάση τον αλβανικό εκλογικό κώδικα, λοιπόν, τα τελικά αποτελέσματα της ψηφοφορίας ανακοινώνονται από την αρμόδια Επιτροπή της οικείας εκλογικής περιφέρειας το αργότερο μέχρι την 10^η μ.μ. της επομένης των εκλογών και αποστέλλονται στην κεντρική εκλογική Επιτροπή η οποία τα εγκρίνει το πολύ μέσα σε ένα 48ωρο από την παραλαβή τους (αρ. 122, 123 Αλ.Εκ.Κωδ.). Αν τυχόν υπάρχουν αντιρρήσεις ή ενστάσεις σχετικά με το αποτέλεσμα των εκλογών, η κεντρική Εκλογική Επιτροπή αποφασίζει για αυτές σε χρονικό περιθώριο έως και 10 ημερών (άρ. 143 Αλ.Εκ.Κωδ.). Στην απόφαση της κεντρικής εκλογικής Επιτροπής μπορεί να ασκηθεί έφεση αλλά σε κάθε περίπτωση η άνω Επιτροπή μέσα σε τρεις μέρες από τη λήξη της εφετειακής διαδικασίας πρέπει να αποφασίσει για το πού και σε ποιούς κατανέμονται τελικά οι εκλογικές έδρες (άρ. 162 Αλ.Εκ.Κωδ.).

Eν τέλει, σύμφωνα με τον Αλ.Κωδ.Ποιν.Δικον., η προφυλάκιση ενός προσώπου, δηλαδή η κράτησή του πριν την κύρια δίκη, επιτρέπεται μόνο όταν τα ‘‘υπόλοιπα διαθέσιμα’’ μέτρα κρίνονται, για τον συγκεκριμένο κρατούμενο, ακατάλληλα και ανεπαρκή (άρ. 230 Αλ.Κωδ.Ποιν.Δικον.), τα δε ‘‘υπόλοιπα διαθέσιμα μέτρα’’ είναι η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, η εμφάνιση σε αστυνομικό τμήμα, η διαμονή σε συγκεκριμένο τόπο, η εγγύηση, ο κατ’ οίκον περιορισμός και η νοσηλεία σε αρμόδιο ίδρυμα (άρ. 232 Αλ.Κωδ.Ποιν.Δικον.). Κάθε δε προδικαστικό μέτρο κατά του προφυλακισμένου προσώπου αίρεται άμεσα μόλις εκλείψει ο σκοπός του (άρ. 260 Αλ.Κωδ.Ποιν.Δικον.).

Εν προκειμένω, λοιπόν, εκφραζόμενος ελεύθερα και ασκώντας καθολικά το δικαίωμα του εκλέγειν, ο λαός της Χειμάρρας εξέλεξε τον Μπελέρη ως Δήμαρχό του. Η έννοια των ελεύθερων εκλογών, συνεπώς, όπως την ορίζει και απαιτεί το άρ. 3 του πρώτου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, δεν απαλείφεται, ούτε καν μπορεί να αμφισβητηθεί έστω κι αν οι αλβανικές αρχές διατείνονται ότι με… 300 ευρώ ο Μπελέρης ‘‘εξαγόρασε’’ τη θέληση και την ψήφο λίγων, συγκεκριμένων ανθρώπων.

Η από τον Μάϊο και μέχρι σήμερα προφυλάκισή του είναι πέρα ως πέρα αντικείμενη στην ΕΣΔΑ. Ο Μπελέρης, όπως σχετικώς προβλέπουν και οι διατάξεις του Αλ.Κωδ.Ποιν.Δικον., δεν είναι ύποπτος φυγής (αντιθέτως ο Δήμαρχος της Χειμάρρας είναι) και οι εκλογές έχουν… τελειώσει εδώ και 4 μήνες, οπότε αποκλείεται να κρίνεται ‘‘επικίνδυνος’’ (από τις αλβανικές αρχές) για νέες ‘‘δωροδοκίες’’ και άρα έτσι να δικαιολογείται η συνεχιζόμενη κράτησή του. Απέχει δε και από κάθε …αρρωστημένη φαντασία η υπόνοια ότι θα μπορούσε να θεωρείται κίνδυνος για τη δημόσια τάξη στην Αλβανία ή ότι δήθεν η κράτησή του (μέχρι την κύρια δίκη του που ακόμη δεν ορίστηκε!) ‘‘εξυπηρετεί’’ κάποιον λόγο γενικότερου δημοσίου συμφέροντος.

Αντιστρόφως, όπως με απόλυτη ενάργεια προκύπτει και από τον Αλ.Εκ.Κωδ., όλες οι προθεσμίες για την ανακήρυξή του, ως Δημάρχου της Χειμάρρας, έχουν προ πολλού παρέλθει και κατά συνέπεια σήμερα έπρεπε να ασκεί τα καθήκοντά του από τα οποία θα μπορούσε να καθαιρεθεί μόνο με απόφαση της αλβανικής τακτικής Δικαιοσύνης. Έχοντας δε το τεκμήριο της αθωότητας υπέρ του, κάθε καθυστέρηση στην πραγματοποίηση της κύριας δίκης, που συνεπαγωγικά επαυξάνει αβάσιμα και προκλητικά τον χρόνο της προφυλάκισής του, είναι στην ουσία φαλκίδευση της οικουμενικής δικονομικής αρχής της ‘‘δίκαιης δίκης’’ (fair trial).  

Συμπερασματικά, η συμπεριφορά της επίσημης Αλβανίας απέναντι στον Μπελέρη, μέλος της ελληνικής, εθνικής μειονότητας της χώρας αυτής, συνιστά άμεση και ευρεία παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρ. 3 του 1^ου Πρωτοκόλλου, άρ. 5, 6 και 10 της ΕΣΔΑ) και κραυγαλέα περιφρόνηση του ευρωπαϊκού νομικού και πολιτικού πολιτισμού.

Κατόπιν των παραπάνω, επομένως, είναι εξόφθαλμα δικαιολογημένη η προσφυγή του Μπελέρη στο ΕΔΔΑ και, αντιστοίχως, ορθή η μέχρι τούδε έντονη αντίδραση της ελληνικής πλευράς, όσο κι αν η συγκεκριμένη υπόθεση θα μπορούσε να θεωρηθεί ‘‘interna causa’’ (εσωτερικό ζήτημα) της Αλβανίας. Στις 16 Οκτωβρίου, λοιπόν, που ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα βρεθεί, ούτως ή άλλως, στα Τίρανα για τη συνδιάσκεψη των βαλκανικών κρατών, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας ‘‘Berlin Prozess’’, η ένταση αυτής της αντίδρασής μας θα πρέπει να γίνει ιδιαιτέρως αισθητή στον κ. Ράμα. Στην Αλβανία πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, εφόσον είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, θα πρέπει αναγκαστικά να σέβεται και να εφαρμόζει την ΕΣΔΑ, όπως επίσης ότι μόνο όταν de facto θα πληροί τα λεγόμενα ‘‘κριτήρια της Κοπεγχάγης’’, ανάμεσα στα οποία ασφαλώς είναι η λειτουργία του κράτους δικαίου και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα μπορεί να γίνει και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. ‘‘Χλιαρότητες’’ και ‘‘τετριμμένες διπλωματικές δηλώσεις’’ εκ μέρους μας το μόνο που θα έχουν να δείξουν, έσωθι και έξωθι, θα είναι (πιθανώς) η… ‘‘άτολμη κενότητα’’ της δικής μας εξωτερικής πολιτικής. Έτσι, στις 16 Οκτωβρίου, τη στάση του Πρωθυπουργού μας την περιμένει, και θα την κρίνει ασφαλώς, όλη η Ελλάδα! Οψόμεθα, συνεπώς….

The post Η εφαρμογή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των δικαιωμάτων του ανθρώπου στην υπόθεση Μπελερή και οι Ελληνοαλβανικές σχέσεις | Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Το πρώτο επιχείρημα των διακεκριμένων δημοσιολόγων αφορά το θετικό κλίμα της τρέχουσας συγκυρίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Γράφουν ότι ‘‘Όσο η παρούσα κατάσταση διατηρείται, η Τουρκία όχι μόνο δεν χάνει τίποτε αλλά εκμεταλλεύεται το άναρχο διεθνές περιβάλλον για να επιβάλλει μια ασφυκτική συνθήκη αυξανόμενων διεκδικήσεων’’ (ίδετε Αλ. Διακόπουλος, Π. Λιάκουρας, Κ. Υφαντής, Κ. Φίλης ‘‘Ποιον συμφέρει το αδιέξοδο στα ελληνοτουρκικά’’, https://www.kathimerini.gr/politics/562607218/poion-symferei-to-adiexodo-sta-ellinotoyrkika/) ενώ πριν λίγο διάστημα είχαν υποστηρίξει ότι ‘‘Παραπέμποντας στο χρόνο την απόπειρα διευθέτησης ενδέχεται να βρεθούμε σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό και πολύ πιο επικίνδυνο με εκκρεμή τα θέματά μας με την Τουρκία’’ και επίσης  ότι ‘‘Επιπλέον σε λίγα χρόνια δεν θα έχουν νόημα τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων ακόμη κι αν αυτά υπάρχουν και είναι εκμεταλλεύσιμα, λόγω της κλιματικής κρίσης και συνακόλουθα της αναπόφευκτης πράσινης μετάβασης’’ (https://www.kathimerini.gr/politics/562544773/ellinotoyrkika-ichnilatontas-ton-dromo-gia-ti-chagi/).

Συνεπώς, επί του πρακτέου ισχυρίζονται ότι, δεδομένου ότι υφίσταται εδώ και κάποιο καιρό ένα άτυπο moratorium στα ελληνοτουρκικά, δεν χωρεί άλλη χρονική καθυστέρηση στο ζήτημα της παραπομπής σε διεθνή δικαιοδοτική κρίση της ‘‘μονοθεματικής’’ (για εμάς) διμερούς ατζέντας. Ή τώρα ή ποτέ, λοιπόν…..(;)

Κατά την άποψη μου, ωστόσο, τα ίδια τα γεγονότα της πραγματικότητας φωτίζουν τις αληθινές απαντήσεις. Προς κατάφαση του υποτιθεμένου θετικού momentum υπήρξε (θεωρητικά) ιδιαιτέρως ‘‘συμβολική’’ η επίσκεψη στις 5 του μηνός του ΥΠΕΞ μας, Γιώργου Γεραπετρίτη, στην Τουρκία. Επισημαίνω, όμως, τα εξής και ας βάλει ο καθένας το μυαλό του να ‘‘δουλέψει’’:

Την 3^η Σεπτεμβρίου, δύο μόλις μέρες πριν την επίσκεψη του Έλληνα αξιωματούχου στην Τουρκία, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών με επίσημη ανακοίνωσή του ( ίδετε https://www.mfa.gov.tr/sc_-9_-bati-trakya-da-bulunan-bir-turk-mezarligindaki-mezar-taslarinin-kirilmasi-eylemine-dair-basina-yansiyan-haberler-hk-sc.en.mfa) καταδίκαζε απερίφραστα τη θραύση τάφων σε ‘‘τουρκικό’’ νεκροταφείο στο Narlıköy της Δυτικής Θράκης (δηλ. στο δικό μας χωριό, τον Πολύανθο Ροδόπης) και καλούσε την Ελλάδα να κατοχυρώσει την ειρήνη και ασφάλεια της ‘‘τουρκικής μειονότητας’’ της Δυτικής Θράκης (Act of Breaking Tombstones in a Turkish Cemetery in Western Thrace (Narlıköy)…. We call on our neighbor Greece to take the necessary measures… to ensure the peace and security of the Turkish Minority of Western Thrace). – Παρεμπιπτόντως, αν δεν κάνω λάθος, ‘‘τσιμουδιά’’ ακολούθησε, ίσως ελέω momentum(;), από το δικό μας Υπουργείο –

Την 8^η Σεπτεμβρίου, 3 μέρες μετά τις χειραψίες Γεραπετρίτη-Φιντάν, η Τουρκία εξέδωσε ΝΑVTEX με την οποία όχι μόνο αμφισβητεί την ελληνική υφαλοκρηπίδα στην Ανατ. Μεσόγειο και παράλληλα διεκδικεί υφαλοκρηπίδα βάσει του γνωστού ‘‘τουρκολυβικού μνημονίου’’ αλλά ‘‘ακυρώνει’’ ad hoc και την οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου (ίδετε https://www.liberal.gr/amyna-diplomatia/yponomeyei-me-navtex-moratorioym-i-agkyra-me-germaniko-daktylo).

Την ίδια δε μέρα, το δόγμα της ‘‘Γαλάζιας Πατρίδας’’ αποφασίστηκε στην Τουρκία να ενδυθεί και το ‘‘ακαδημαϊκό περίβλημα’’. Δεν θα είναι μόνο, από τούδε και στο εξής,  σταθερό και αδιαπραγμάτευτο γεωπολιτικό θεώρημα των γειτόνων μας αλλά θα διδάσκεται, από πάνω, και ως μάθημα σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα με την ονομασία ‘‘Maritime Politics and Strategies’’ στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, καθώς, όπως δήλωσε ο εμπνευστής του δόγματος, ναύαρχος ε.α., Cihat Yayci, ‘‘είναι σημαντικό να πούμε στα παιδιά μας για τη σημασία των θαλασσών μας, γιατί πρέπει να τις προστατέψουμε’’ (https://directus.gr/tourkia-bainei-sti-didaktea-yli-sta-scholeia-i-paranomi-galazia-patrida/).

Η διεισδυτική ματιά στα ίδια τα γεγονότα, συνεπώς, αναδεικνύει την πραγματικότητα. Η στάση των Τούρκων είναι βασικά απαράλλακτη και τα στρατηγήματά τους (κατ’ αυτούς) αδιαπραγμάτευτα, η δε ‘‘θετικότητα’’ της παρούσας συγκυριακής φάσης στις διμερείς μας σχέσεις συνιστά μάλλον εύθραυστο και ευκαιριακό ‘‘φαινότυπο’’, πάντως ισχυρά αμφιλεγόμενο, παρά αναντίλεκτο δεδομένο, καθόσον παραδοσιακά αλλά και οι πιο πρόσφατες κινήσεις των Τούρκων αποδεικνύουν επιθετικότητα και όχι διαλλακτικότητα και εξευμενισμό.

Το δεύτερο επιχείρημα των δημοσιολόγων έχει να κάνει με την περιβόητη ‘‘ισορροπία δυνάμεων’’, η οποία μελλοντικά, λένε, είναι σφόδρα πιθανόν να αποβεί κατά της Ελλάδας (ίδετε https://www.kathimerini.gr/politics/562544773/ellinotoyrkika-ichnilatontas-ton-dromo-gia-ti-chagi/: ‘‘Τυχόν αλλαγή της ηγεσίας των ΗΠΑ μπορεί να μεταβάλει, επί τα χείρω, ακόμη τις ισορροπίες…ενώ η Ευρώπη μοιάζει πλέον με μια ‘‘πολιορκημένη νησίδα’’ δημοκρατίας σε έναν κόσμο αναρχίας που σημαδεύεται από διογκούμενα κύματα απολυταρχισμού, ατιμωρησίας και μαζικών παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου τα οποία απειλούν να την κατακλύσουν’’). Μάλιστα, η εξέλιξη των παραμέτρων που επηρεάζουν το ισοζύγιο ισχύος είναι υπέρ της Τουρκίας (‘‘Τα τελευταία 50 χρόνια όλοι οι συγκριτικοί δείκτες, ποσοτικοί και ποιοτικοί, έχουν μεταβληθεί εις βάρος μας. Το 1970 είχαμε σχεδόν ίδιο ΑΕΠ και η Τουρκία είχε τετραπλάσιο πληθυσμό. Σήμερα η Τουρκία έχει τετραπλάσιο ΑΕΠ από εμάς και σχεδόν εννεαπλάσιο πληθυσμό με μέσο όρο ηλικίας τα 31 έτη, πολύ μικρότερο από τον δικό μας που είναι περίπου 45 έτη’’).

Παρά ταύτα, μας λένε οι παραπάνω διεθνολόγοι, επειδή η Τουρκία είναι σε μεγάλο βαθμό οικονομικά, τεχνολογικά και πολιτικά εξαρτημένη από τη Δύση, δεν νοείται στρατηγική της αυτονόμηση αλλά εκλαμβάνεται ως δεδομένος ο αυτοπεριορισμός της από τη συμμετοχή της στην Ατλαντική Συμμαχία (ίδετε το τελευταίο άρθρο τους ‘‘Ποιον συμφέρει το αδιέξοδο στα ελληνοτουρκικά’’). Συνεπώς, δεν θα μπορούσε να αγνοήσει το ‘‘dictum iudicium’’ (δικαστική απόφαση) της Χάγης.

Το θέμα της ‘‘συνάρτησης ισχύος’’ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι ασφαλώς η πεμπτουσία του συγκεκριμένου διεθνούς διπόλου. Για τη δε διαφορά στο γεωπολιτικό δυναμικό των δύο χωρών έχω κι εγώ εκφραστεί με δομημένο τρόπο (ίδετε ‘‘Το Γεωπολιτικό Δυναμικό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι επιλογές της Ελλάδας’’). Άλλο αυτό όμως και άλλο η προσφυγή στη Χάγη. Το ΔΔΧ δεν είναι ‘‘απομειωτής’’ της έντασης του γεωπολιτικού διαμετρήματος της Τουρκίας ούτε με μια απόφασή του, για την έκδοση της οποίας (απόφασης) κατά τους άνω γράφοντες πρέπει να σπεύσουμε κιόλας, θα παρέξει στην Ελλάδα ‘‘αδιάτρητο δίχτυ προστασίας’’, περιτυλιγμένο με την ‘‘κορδέλα’’ της διεθνούς νομιμότητας.

Σε έναν κόσμο αναρχίας, λοιπόν, και διογκούμενου απολυταρχισμού, όπως μας λένε οι άνω δημοσιολόγοι, το ούτως ή άλλως υπαρκτό δικαιϊκό κενό στην εκτελεστότητα των αποφάσεων του ΔΔΧ (δείτε την ανάλυση που έκανα στο άρθρο μου ‘‘Είναι η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ‘‘πανάκεια’’ για την Ελλάδα ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις;’’) θα ευνοήσει – και δεν θα ανακόψει – τη συνέχιση της ξεδίπλωσης από την πλευρά της Τουρκίας της επιθετικογενούς περιφερειακής στρατηγικής της.

Έτσι, προσωπικά θεωρώ πέραν του πραγματιστικού μέτρου αισιόδοξο όποιον νομίζει ότι μετά από μια πιθανή προσφυγή στη Χάγη η Τουρκία θα εγκαταλείψει τη κοσμοθεωρία της ‘‘Γαλάζιας Πατρίδας’’ και τις επιταγές του ‘‘misak i milli’’ (δηλ. του εθνικού της όρκου) και θα προσαρμοστεί, ως προς τις ευρύτερες επιδιώξεις της εξωτερικής πολιτικής της, στον ‘‘ετερόδοτο μπούσουλα’’ του ΔΔΧ. Αντιθέτως, κρίνω βάσιμη την εκδοχή η Τουρκία που σήμερα βέβαια δεν δέχεται το Δίκαιο της Θάλασσας και τη διεθνή δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Χάγης, έστω και αν αύριο συνπροσφύγει με την Ελλάδα εκεί, να μην εκλάβει  ούτε ως ‘‘fatalis’’ (λόγια δοσμένα από τον Θεό) τα νομικά συμπεράσματα του ΔΔΧ αλλά και ούτε ως απαράβατο ισλαμικό χαντίθ το διατακτικό του.

Γι’ αυτό άλλωστε, εδώ και καιρό έχω επισημάνει (ίδετε ‘‘Η προσφυγή στη Χάγη και ο τουρκικός εθνικός όρκος’’ https://infognomonpolitics.gr/2020/08/i-prosfygi-sti-chagi-kai-o-tourkikos-ethnikos-orkos-misak-i-milli/): ‘‘ Για τους Τούρκους όμως, η απόφαση της ‘‘Χάγης’’ θα είναι το ‘‘σκαλί’’ για την επόμενη διεκδίκηση. Με πιο δυναμικά μέσα και από το σημείο που η Χάγη θα ‘‘σταματήσει’’ την διεύρυνση του κύκλου των τουρκικών αιτημάτων, που θα θέσει ως όρια του τουρκικού βουλιμικού επεκτατισμού…. Με την ‘‘Χάγη’’ και μετά από αυτήν, αντιθέτως, όλα επαναρχίζουν σε νέα βάση. Ο μεγαλοϊδεατισμός του τουρκικού αναθεωρητισμού δεν ανακόπτεται από την ‘‘Χάγη’’, δεν περιστέλλεται με νομικές αποφάσεις, δεν περιορίζεται με επιβαλλόμενες δικαιϊκές υποχρεώσεις, δεν ‘‘απονευρώνεται’’ από τον ήσσονα βαθμό σχετικότητάς του με αυτά που προβλέπει το διεθνές δίκαιο’’.

Περαιτέρω, με το τρίτο επιχείρημά τους οι άνω Έλληνες διεθνολόγοι ισχυρίζονται ότι η Χάγη είναι ούτως ή άλλως αναπόφευκτη για εμάς καθώς οποιαδήποτε μονομερής κίνησή μας στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής θα αποδειχθεί μοιραία και αυτοκαταστροφική. Γράφουν ειδικότερα (ίδετε το τελευταίο άνω άρθρο τους): ‘‘Μονομερείς ενέργειες από πλευράς μας θα οδηγούσαν σε στρατηγική απομόνωση, απώλεια της έξωθεν καλής μαρτυρίας και σε κάποιο βαθμό νομιμοποίηση των τουρκικών αντιδράσεων’’.

Με αυτά τα γραφόμενά τους, ωστόσο, είναι φανερό ότι προσπαθούν έμμεσα και έξυπνα, πλην όμως κατ’ εμέ ασυγχώρητα και κυρίως αδικαιολόγητα, να ‘‘κόψουν’’ ab initio κάθε συζήτηση για τη δυνητική (εκ του Δικαίου της Θάλασσας) ευχέρεια μας να επεκτείνουμε μονομερώς, ως σαφώς δικαιούμαστε, το εύρος των χωρικών μας υδάτων στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο στα 12 ν.μ. πριν τη Χάγη και άρα να πάμε σε αυτήν, όταν συναποφασιστεί, υφισταμένου και απολύτως ισχύοντος (από το 1995) του τουρκικού ‘‘casus belli’’.

Πώς όμως είναι δυνατόν εμείς – οι Έλληνες – να συζητούμε για προσφυγή στη Χάγη, έστω και σε επίπεδο ‘‘προκαταρκτικό’’, χωρίς να απαιτούμε την άρση του ‘‘casus belli’’; Ποιον σεβασμό και ποια κατανόηση, άραγε, θα δείξει στον συνομιλητή της η Τουρκία αλλά και σε ποια υποχώρηση θα είναι  διατεθειμένη να προβεί κι αυτή από την πλευρά της (διότι εμείς ήδη δια του Πρωθυπουργού μας δηλώσαμε ότι ενδέχεται να κάνουμε υποχωρήσεις στο δρόμο προς τη Χάγη https://slpress.gr/news/mitsotakis-gia-ellinotoyrkika-quot-epithymo-na-diereyniso-tin-tolmiri-atzenta-toys-quot/) απέναντι σε αυτόν (τον συνομιλητή), την Ελλάδα δηλ., που εκβιαστικά τον απειλεί με πόλεμο σε περίπτωση που τυχόν ασκήσει στην πράξη δικαίωμα που του χορηγεί ξεκάθαρα το Δίκαιο της Θάλασσας; Δηλαδή θα πάμε στη Χάγη να ρυθμίσουμε ό,τι είναι να ρυθμίσουμε, και δη με κίνδυνο, σε επίπεδο εθνικής κυριαρχίας (ίδετε παρακάτω τους Χάρτες 3 και 4), να αμφισβητηθεί αυτή σε συγκεκριμένα νησιά μας από τους Τούρκους και σε επίπεδο κυριαρχικών δικαιωμάτων να μοιραστεί η υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο (ίδετε παρακάτω τον Χάρτη 5^ο Χάρτη), και θα συνεχίσουμε, παρά ταύτα, να επαπειλούμαστε με πόλεμο από τη γείτονα χώρα; Ποιος λογικός νους το δέχεται αυτό στ’ αλήθεια; 

Όποια, όμως, κι αν είναι τα επιχειρήματα των προβεβλημένων άνω αρθρογράφων και, αντιστοίχως, όποιος κι αν είναι ο αντίλογος σ’ αυτά, δεν πρέπει να διαλάθει επ’ ουδενί την προσοχή μας αλλά αντιθέτως πρέπει να γίνει ο ‘‘σκληρός πυρήνας’’ της δημόσιας περί του ζητήματος συζήτησης το γεγονός ότι άλλη είναι η ‘‘ταμπακιέρα’’ εν προκειμένω.

Μερικοί είναι φανερό ότι μιλώντας για τη Χάγη και την ‘‘ευκαιρία’’ που μας δίνεται, αποκρύβουν (δεν θα πω εσκεμμένα ή απερίσκεπτα, ας κρίνει ο καθένας) την καθοριστική ουσία της υπαγωγής της διαφοράς μας με την Τουρκία στο ΔΔΧ. Όσον αφορά τη Χάγη, αυτή η ουσία, η καθοριστική και η άκρως κρίσιμη για τα εθνικά μας συμφέροντα και το εθνικό μας μέλλον, δεν είναι αποκλειστικά και μόνο η ‘‘ευνοϊκότητα’’ (ή μη) του momentum, η πιθανή ‘‘γεωπολιτική προσαρμοστικότητα’’ (ή μη) της Τουρκίας στο όποιο δικαστικό αποτέλεσμα προκύψει ή η επιβεβλημένη (ή μη) από τη δική μας πλευρά αποφυγή μονομερών ενεργειών επί του πεδίου.

Αντιθέτως, η καθοριστική ουσία της προσφυγής στη Χάγη είναι (χοντρικά και περιγραφικά μιλώντας) η τρόπον τινά ‘‘μοιρασιά’’ των θαλασσίων ζωνών Ελλάδας και Τουρκίας σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο. Έχω εξηγήσει παλαιότερα ότι το ΔΔΧ, κατά την κοινή ιστορική πείρα, είναι μάλλον ένα ‘‘αμάλγαμα’’. Είναι δηλαδή ταυτόχρονα και διεθνές δικαιοδοτικό όργανο αλλά και διεθνής ‘‘οιονεί δικαιοπολιτικός θεσμός’’. Διαθέτοντας, συνεπώς, αυτήν την ‘‘ταυτοτική ιδιωνυμία’’ λειτουργεί κατά βάση ως διεθνής ‘‘δικαιϊκού τύπου εξισορροπητής’’ αντικρουόμενων εθνικών συμφερόντων και διεκδικήσεων.

Υπό αυτήν την έννοια, το ΔΔΧ αποφεύγει συνήθως τις (όποιες) ‘‘απολυτότητες’’ στις αποφάσεις του επί των αιτημάτων και επιδιώξεων των αντιδίκων πλευρών. Στη Χάγη, λοιπόν, πιθανόν είναι να δούμε, ως προς τα ελληνικά αιτήματα, τον περίφημο ‘‘Χάρτη της Σεβίλλης’’  να μην γίνεται… πλήρως αποδεκτός και, αντιστρόφως, ως προς τις τουρκικές διεκδικήσεις, το γεωγραφικό αποτύπωμα της ‘‘Γαλάζιας Πατρίδας’’  να συρρικνούται στον βαθμό που θα κριθεί.

Στη Χάγη, επίσης, το Διεθνές Δικαστήριο για να ορίσει τις εκατέρωθεν θαλάσσιες ζώνες (υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ λέμε εμείς), όπως ήδη έχω έντονα υπογραμμίσει (ίδετε ‘‘Μερικά από τα ‘‘αγκάθια’’ της προσφυγής στη Χάγη και το πιθανό ιστορικό ελληνικό ρίσκο, https://pieriasocial.gr/?p=69887), θα αναγκαστεί να ορίσει και να αποδεχθεί prima facie τις ηπειρωτικές και νησιωτικές εδαφικές επικράτειες των δύο χωρών, στις οποίες ασκείται από κάθε χώρα εθνική κυριαρχία, έτσι ώστε με βάση τις συγκεκριμένες αυτές επικράτειες (ηπειρωτικές και νησιωτικές) να προσδιορίσει αρχικά τις ζώνες των δύο χωρών όπου θα μπορούσε να φτάνει (πάλι αρχικά) η πιθανή άσκηση κυριαρχικών τους δικαιωμάτων.

Στη Χάγη, λοιπόν, αν και, θυμίζω, υφίσταται κατατεθειμένη στον ΟΗΕ η από 14-1-2015 ελληνική δήλωση ότι σε θέματα δικαιοδοσίας του ΔΔΧ δεν εμπίπτει η εθνική μας κυριαρχία, πιθανό είναι να εξεταστούν ‘‘εκ των πραγμάτων’’, ως παρεμπίπτοντα προδικαστικά ζητήματα της διαδικασίας που στην παραπάνω παράγραφο περιέγραψα, ζητήματα με τα οποία οι Τούρκοι αμφισβητούν και βάλλουν άμεσα και ευθέως κατά της εθνικής μας κυριαρχίας, όπως αυτό της αμφισβήτησης (‘‘γκριζοποίησης’’) ορισμένων νησιών μας από αυτούς και της ‘‘αποστρατιωτικοποίησης’’ συγκεκριμένων νησιών μας, την οποία η Τουρκία συνδέει νομικά και δικαιοπολιτικά με την ενάσκηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε αυτά.

Έτσι, ανεξαρτήτως του περιεχομένου του συνυποσχετικού που θα παραπέμπει τη μια και μοναδική (κατ’ εμάς) διαφορά μας με τους Τούρκους στο ΔΔΧ, είναι πιθανόν να ‘‘παρεισφρήσουν’’ εκεί προς κρίση κι άλλα ζητήματα της πολυθεματικής ατζέντας των συνολικών διεκδικήσεων των Τούρκων  σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο. Επί παραδείγματι, θεωρώ σχεδόν αδύνατον, όταν το ΔΔΧ στραφεί (μετά το Αιγαίο) στη διευθέτηση των θαλασσίων ζωνών στην Ανατ. Μεσόγειο, να μην ασχοληθεί με τη νομική και ουσιαστική ισχύ και επιδραστικότητα του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Κάτι ξέρουν, όμως, οι παραπάνω αναλυτές και δημοσιολόγοι που αν και σφόδρα καταδεικνύουν και εξαίρουν το ‘‘θετικό momentum’’, στην ακροτελεύτια φράση του αρχικού τους κειμένου παραίνεσαν ‘‘να μη διακοπεί ούτε στιγμή η συνεχής ενίσχυση και ο εκσυγχρονισμός των Ενόπλων Δυνάμεων και άλλων συντελεστών ισχύος και αποτροπής’’. Προσωπικά, ωστόσο, κρίνω ότι το εθνικά δέον και επωφελέστατο είναι να ‘‘αγκυροβολήσει’’ ο δημόσιος, ανοιχτός πολιτικός και εθνικός διάλογος προεξεχόντως στην άνω καθοριστική ουσία της προσφυγής στη Χάγη.

Ας αφεθεί στην άκρη, λοιπόν, η συζήτηση για το (υπαρκτό για μερικούς, ανύπαρκτο για άλλους) ευνοϊκό momentum, και όσοι ομιλούν για τη Χάγη ας αρχίσουν να δείχνουν, όπως γίνεται στο παρόν άρθρο, στην ελληνική κοινή γνώμη χάρτες. Διότι εκεί αποτυπώνεται οπτικά, χωροθετικά και γεωπολιτικά η ‘‘ταμπακιέρα’’. Διότι εκεί φαίνονται όσα θα κριθούν ή και μπορεί να κριθούν, σε επίπεδο είτε αξιώσεων είτε διεκδικήσεων, στο ΔΔΧ. Διότι μια απόφαση του ΔΔΧ πιθανόν να κινείται προσαρμοστικά και εξισορροπητικά σε όσα διεκδικούν επί των χαρτών οι δύο πλευρές. Διότι, ως γνωστόν,  μια εικόνα (ενός χάρτη εν προκειμένω) ισοδυναμεί με (και για μένα είναι πολύ καλύτερη από) χίλιες λέξεις. Διότι, εν τέλει, έτσι θα αρχίσει να αναρωτιέται και να εννοεί ο Ελληνισμός τι διακυβεύεται στη Χάγη και τι ενδέχεται να προκύψει μετά από αυτήν.

Ο ‘‘δρόμος’’ για τη Χάγη, αν πράγματι τον θέλουμε, θα είναι ούτως ή άλλως ‘‘καυτός’’,  ‘‘πολύπλοκος’’ και ίσως ‘‘επικίνδυνος’’ (όχι για την Ελλάδα μόνο αλλά και) για τους πολιτικούς μας που πρωτοστατούν ή και θα πρωτοστατήσουν στην πορεία του. Οι τελευταίοι όμως ας έχουν τουλάχιστον στο πίσω μέρος του μυαλού τους το γεγονός ότι πολλές φορές στις διεθνείς σχέσεις, και ιδίως φυσικά στα ελληνοτουρκικά, δεν υπάρχουν λύσεις ‘‘μαγικές’’ αλλά και ούτε αυτοί που τις χειρίζονται μπορούν να κάνουν ‘‘μαγικά’’. Και επί τούτου, ας παραδειγματιστούν από το πόσο βιώσιμη και κυρίως πόσο εθνικά επωφελής ήταν η λύση που δόθηκε τον Ιούνιο του 2018 στις Πρέσπες, πόσο στην πράξη έχει αυτή τελοσπάντων εφαρμοστεί την τρέχουσα πενταετία και κυρίως πού κατέληξε η ‘‘αγία τετράδα’’ των τότε ‘‘μάγων’’ (Τσίπρας, Κοτζιάς, Zaev, Dimitrov).

The post Στο δρόμο προσφυγής προς τη Χάγη, να αρχίσουν επειγόντως να μας δείχνουν τους χάρτες | Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Αν δεν υπήρχαν τα βίντεο που κυκλοφόρησαν στα social media και οι μάρτυρες δε θα μαθαίναμε ποτέ τι έγινε. Θα μιλούσαμε για «κάποιον που πήδηξε στη θάλασσα…». Άλλωστε, το λιμενικό απουσίαζε. Δεν ήταν εκεί που όφειλε να είναι μέχρι τον απόπλου του καραβιού. Μάλιστα, σύμφωνα με τον συνήθως εκτός τόπου και χρόνου Υπουργό Ναυτιλίας απλώς «ένας άνθρωπος πήγε να ταξιδέψει και βρέθηκε (sic) νεκρός και ένας άλλος άνθρωπος πήγε να κάνει τη δουλειά του και βρέθηκε κατηγορούμενος για φόνο». Κάποιος, κάπου, κάποτε … «βρέθηκε». Έτσι αντιλήφθηκε μια πρωτάκουστη δολοφονία. Κάποιος … «βρέθηκε». Κάποιος … «δούλευε». Και φυσικά διέταξε… ΕΔΕ. Μην λησμονούμε ότι δεν πέρασαν πολλοί μήνες από τότε που ένας καθηγητής Ιατρικής (φευ) και υποψήφιος βουλευτής δήλωνε ότι οι καρκινοπαθείς τελικού σταδίου δεν θα πρέπει να επιβαρύνουν με το κόστος της νοσηλείας τους τα δημόσια νοσοκομεία.

Ο κυνισμός δεν έχει χρώμα. Δεν έχει πρόσημο. Έχει αδέλφια τον ωχαδερφισμό και τον ανορθολογισμό. Κυρίαρχη ιδεοληπτική τριπλέτα στην εποχή της διακινδύνευσης. Οι δεύτερες σκέψεις έχουν εκλείψει. Η ανάληψη ευθύνης, το ίδιο.  Από προβεβλημένα πολιτικά πρόσωπα και επιστημονικά στελέχη πρώτης γραμμής μέχρι το ναύκληρο του μοιραίου πλοίου. Ζουν σε μια συνειδητή κατάσταση στην οποία η ζωή απλά συμβαίνει. Για κάθε αναποδιά φταίνε οι άλλοι ή πρέπει να την πληρώσουν κάποιοι άλλοι. Οι έννοιες καθήκον, κοινωνική αντίληψη, συλλογική και ατομική ευθύνη περιπλέκονται σε ένα ζοφερό χαρμάνι με βαθύπικρη επίγευση. Τούτη η αντίληψη οδηγεί στην μετατόπιση των ευθυνών στους άλλους, με αποτέλεσμα όχι μόνον να μην επιλύονται τα προβλήματα αλλά να πυκνώνουν. Πάντοτε, είναι ευκολότερο να κουνάμε το δάχτυλο σε κάποιον άλλο.

Σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό «στη μνήμη του Αντώνη, η Πολιτεία θα κάνει το καθήκον της». Τίνι τρόπο; Πότε; Μήπως εκτός από τη λέξη αλληλεγγύη πρέπει να ανανοηματοδοτήσουμε και την έννοια καθήκον; Μεγάλα λόγια, μικρές ελπίδες…

Ο κ. Αργυριάδης είναι δικηγόρος

The post Η ιδεολογική ηγεμονία του κυνισμού | Του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.

Προσπαθώντας να αποφύγουμε τη συνήθη μανιχαϊστική διαίρεση μεταξύ «κέντρου και περιφέρειας», «Αθήνας και Θεσσαλονίκης», ας σκεφτούμε τι μπορεί να συνεισφέρει σε μια τοπική κοινωνία μια δημόσια ραδιοτηλεόραση, εφόσον βέβαια μπορέσει να αναλάβει σχετικές πρωτοβουλίες, έχοντας διοικητική αυτοτέλεια και επάρκεια οικονομικών πόρων. Στη Θεσσαλονίκη χαιρόμαστε που γυρίστηκαν ευάριθμες, χουλιγουντιανές, κινηματογραφικές παραγωγές. Ετοιμαζόμαστε, μάλιστα, να εκλέξουμε τον νυν περιφερειάρχη, μολονότι διακρίθηκε την τελευταία τετραετία αποκλειστικά στο ρόλο του αμφιτρύωνα αλλοδαπών καταξιωμένων ηθοποιών και σκηνοθετών. Μπορούμε να φανταστούμε ποια οφέλη θα είχαμε στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας εάν υποστηρίζονταν από την ΕΡΤ 3 νέες τηλεοπτικές παραγωγές; Εάν δινόταν η δυνατότητα να εκφραστούν επαγγελματικά νέοι καλλιτέχνες; Εάν συνδέονταν το τηλεοπτικό προϊόν με τις ποικίλες θεατρικές σκηνές της περιφέρειας αλλά και με τις συναφείς σχολές του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας; Μπορούμε να αντιληφθούμε τον οικονομικό και κοινωνικό πολλαπλασιαστή ενός τέτοιου εγχειρήματος; Κοντολογίς, ένα δημόσιο κανάλι δεν είναι ούτε για βόλεμα ημετέρων ούτε για κυβερνητική προπαγάνδα. Είναι συντονιστής έκφρασης και μέσο ανάδειξης της καλλιτεχνικής δημιουργίας της ελληνικής περιφέρειας.

Ταυτόχρονα, ειδικά για την Ελλάδα, ένα σοβαρό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό μέσο (χρηματοδοτούμενο αναλογικά από το ανταποδοτικό τέλος που ούτως ή άλλως εισπράττει η ΕΡΤ) μπορεί να αποτελέσει αιχμή του δόρατος τόσο για την εξωτερική πολιτική της χώρας όσο και σημείο σύνδεσης και αναφοράς του απόδημου ελληνισμού. Η νέα τεχνολογία προσφέρει τη δυνατότητα δημιουργίας ψηφιακής πλατφόρμας όπου το παραγόμενο τηλεοπτικό προϊόν μπορεί να έχει στοχευμένη αναφορά στον απόδημο Ελληνισμό (παγκόσμια), και στις Ελληνικές μειονότητες που ζουν στα Βαλκάνια (Αλβανία, Τουρκία, Βόρεια Μακεδονία). Αντί άλλων πολλών που θα μπορούσαν να γραφούν μένουμε σε αυτό που έχει πράξει η γειτονική Τουρκία.

Πρώτα πρώτα φρόντισε να προωθήσει, την τελευταία δεκαετία, τις τηλεοπτικές τουρκικές παραγωγές (είτε συμμετείχε είτε όχι στην παραγωγή τους το TRT) σε όλες τις Βαλκανικές χώρες, όπως και στα τουρκόφωνα ή μουσουλμανικά κράτη της πρώην ΕΣΣΔ.

Στη συνέχεια, τον τελευταίο χρόνο, δημιούργησε ειδικό project, το “TRT Balkan”. Στην ουσία δημιουργεί η τουρκική κρατική τηλεόραση ειδησεογραφικά portals και τηλεοπτικές παραγωγές σε επτά βαλκανικές χώρες. Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Σερβία, Κροατία, Μαυροβούνιο και Κόσοβο. Τα προγράμματα και οι ειδήσεις μεταδίδονται τόσο στην Τουρκική όσο και στη μητρική γλώσσα κάθε χώρας, δηλαδή σε πέντε γλώσσες που αποτελούν την καθομιλουμένη σε αυτά τα επτά κράτη.

Η προστιθέμενη αξία του συγκεκριμένου εγχειρήματος είναι πρόδηλη. Αλήθεια ποια ανάγκη καλύπτει η δημιουργία ενός αποκλειστικά ειδησεογραφικού ελληνικού σταθμού (ERTnews) που απευθύνεται μόνον σε ένα μικρό τοπικό τηλεοπτικό κοινό; Για ποιο λόγο προτιμήθηκε η ενίσχυση της Ertnews και η απίσχνανση της ΕΡΤ 3; Σε ποια εθνική πολιτική εντάσσονται τα ανωτέρω; Μην λησμονούμε ότι μιλάμε για τη ΔΗΜΟΣΙΑ ραδιοτηλεόραση.

Ο κ. Αργυριάδης είναι δικηγόρος

The post Χρειαζόμαστε την ΕΡΤ 3; | Του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.