Η μαμά να φωνάζει, η γιαγιά να προσπαθεί να την ηρεμήσει, ο μπαμπάς απών (στην δουλειά κατά βάση). Διαλυμένες οικογένειες, εξωσυζυγικές σχέσεις, θρησκοληψία στα όρια της παράκρουσης (τότε ευχέλαιο για σχολική επιτυχία, σήμερα φρενίτιδα για την τιμή του οβελία, ενός προϊόντος που συνδέεται άρρηκτα με την γιορτή του Πάσχα, κλπ.). Ο Λεωνίδας, βέβαια, σε αντίθεση με τα σημερινά παιδιά, μεγάλωνε σε μια χώρα που είχε αύριο. Αύριο αλλάζαμε νόμισμα, αύριο είχαμε Ολυμπιακούς, αύριο υπήρχε καλύτερη Ελλάδα (και δεν ξέρω κατά πόσο την θέλουμε). Δεν είναι τυχαίο που κανείς σε αυτήν την σειρά, αλλά και εν γένει στις σειρές της εποχής αυτής (Άκρως οικογενειακόν, κλπ.), δεν είναι ή δεν παρουσιάζεται ως άνεργος. Η λέξη ανεργία ακούγεται πού και πού, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει τον χαρακτήρα με τον οποίο θα την γνωρίζαμε λίγο αργότερα και πολύ μακαβριότερα. Η μητέρα του Λεωνίδα δουλεύει. Ο πατέρας του έχει την δική του επιχείρηση. Οι γονείς των φίλων του Λεωνίδα δουλεύουν κι αυτοί. Η γιαγιά του παίρνει μια αξιοπρεπή σύνταξη (τουλάχιστον δεν παραπονέθηκε ποτέ). Το χαρτζιλίκι ρέει άφθονο (ή έστω ρέει), παρόλο που οι “Καβουροδεινόσαυροι” (Sexpyr και DJ Vanilla) τραγουδoύν πως “ούτε για τσίχλες φτάνει”. Μillennials είμαστε άλλωστε και θυμόμαστε, ακόμα, πόσο βαθιά μπορούσε να βάλει ένας μέσος γονιός το χέρι στην τσέπη.

Εν πάση περιπτώσει. Μας αρέσει που η σειρά αυτή παρουσιάζει την συμβίωση τριών γενεών μέσα στο ίδιο σπίτι (γιαγιά-κόρη-εγγονός), ή έστω σε μια σφαίρα άμεσης επιρροής και αλληλεπίδρασης, διότι μετά τον Α’ κύκλο λαμβάνει χώρα μια μετακόμιση και ένας ανεπαίσθητος διαχωρισμός της οικογένειας. Αυτή η μορφή συμβίωσης είναι πολύ γνωστή, και άρα πάρα πολύ οικεία στον μέσο τηλεθεατή της εποχής πριν το 2004. Το να ζει μια οικογένεια όπως την γνωρίζουμε σήμερα (γονείς-παιδιά) με τον παππού και την γιαγιά, ήταν μια κατάσταση εξαιρετικά συνηθισμένη ή ακόμα και σχεδόν αυτονόητη για τα ελληνικά δεδομένα, τουλάχιστον της ζωής στην επαρχία πριν την αλλαγή χιλιετίας, την κρίση του χρηματιστηρίου (1999-2000), την είσοδο στην ευρωζώνη (2001-2002) και ό,τι επακολούθησε. Οι κρίσεις αλλάζουν τις κοινωνικές συνθήκες, ψυχραίνουν τις σχέσεις των ανθρώπων και επιφέρουν σημαντικές και σε πολλές περιπτώσεις ανεπανόρθωτες αλλοιώσεις στην μορφή τους. Κι επειδή εμάς μάς ενδιαφέρει πολύ ό,τι φαίνεται, αλλά πολύ περισσότερο ό,τι εννοείται, αποφασίσαμε να εξετάσουμε την περίπτωση τριών επεισοδίων (22, 23 και 24) της σειράς “Δέκα λεπτά κήρυγμα”, στα οποία το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης επέβαλε πρόστιμο κατά την περίοδο της πρώτης προβολής τους (άνοιξη 2001). Ο λόγος φαίνεται πως ήταν η με καλλιτεχνικό και αρκετά κριτικό θα λέγαμε τρόπο πραγμάτευση ζητημάτων που σχετίζονται με ναρκωτικές ουσίες, και άρα με τις εξαρτήσεις (επεισόδια 22 και 23), και λιγότερο με την πορνεία (επεισόδιο 24). Για να είμαστε λοιπόν και τυπικοί αλλά και ουσιαστικοί, αποφασίσαμε να επικοινωνήσουμε με το ίδιο το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, αιτούμενοι το έγγραφο σκεπτικό της απόφασής του, σύμφωνα με το οποίο επεβλήθη το περί ου ο λόγος πρόστιμο. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης απάντησε, αναφέροντας πως “κατόπιν αναζητήσεως τόσο στο φυσικό όσο και στο ηλεκτρονικό αρχείο, δεν ανευρέθηκαν αποφάσεις που να σχετίζονται με το αίτημά σας, πιθανώς λόγω δυσλειτουργιών της υπηρεσίας κατά το παρελθόν.”  Αυτό σημαίνει ότι κάποιος δημόσιος υπάλληλος που εργαζόταν εν έτει 2001 στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, απλώς δεν αρχειοθέτησε το σχετικό έγγραφο (δηλαδή δεν έκανε την δουλειά για την οποία αμείφθηκε), και το οποίο τελικώς χάθηκε. Παρ’ όλα αυτά, παρακολουθήσαμε τα επεισόδια 22, 23 και 24 σε πλατφόρμα διαμοιρασμού οπτικοακουστικού υλικού, χάρις σε ανθρώπους που κατέγραψαν την σειρά κατά την πρώτη προβολή της, εφόσον τα “απαγορευμένα επεισόδια” δεν προβάλλονται στις επαναλήψεις (ή δεν προβάλλονται ολόκληρα). Επί του παρόντος, θα επιχειρήσουμε μια κατά επεισόδιο όσο πιο ευχάριστη γίνεται ανάλυση των όσων διαδραματίζονται, ενώ παράλληλα θα εικάσουμε αν το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης ήταν ή δεν ήταν ορθό ως προς την κρίση του, εκτός αν συμφωνήσουμε στο ότι η απόφαση αυτή ή/και το ίδιο το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης είναι απλά ένας αστικός μύθος.

Επεισόδιο 22 (30-3-2001, ώρα 21.00)

Το επεισόδιο αρχίζει με μια σκηνή στην οποία παρακολουθούμε έναν έμπορο ναρκωτικών να δίνει οδηγίες στους συνεργάτες του, μέσα σε ένα όμορφο και άνετο γραφείο, που θα μπορούσε να είναι το γραφείο μιας οποιασδήποτε καθωσπρέπει εταιρείας (τεράστιος συμβολισμός). Αυτοί, με την σειρά τους, του μεταφέρουν ότι οι δουλειές δεν πηγαίνουν και τόσο καλά, διότι πολλοί αντιστέκονται στην χρήση ουσιών (που σημαίνει ότι η κοινωνία προβάλλει αντιστάσεις, και άρα είναι σε κάποια επαγρύπνηση), ενώ ορισμένοι συνάδελφοί τους πιάστηκαν από την αστυνομία (που σημαίνει ότι ο κρατικός μηχανισμός για την προστασία από τα ναρκωτικά φαίνεται να λειτουργεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λειτουργεί ικανοποιητικά). Ο boss επιμένει και ζητάει χαρτογράφηση των σχολείων της περιοχής, στα όρια της οποίας ενδιαφέρεται να κάνει business. Ο στόχος λοιπόν είναι τα ανήλικα άτομα, ιδίως δε αυτά που μπορούν να χαρακτηριστούν ευάλωτα (με ψυχασθένειες, προερχόμενα από διαλυμένες οικογένειες, κλπ.). Γι’ αυτό και βάζουν μια φοιτήτρια, που προφανώς και έχει ανάγκη από χρήματα, να την πέσει στα παιδιά του Λυκείου της σειράς αυτής. Ο Λεωνίδας είναι εξαρχής δύσπιστος με την συγκεκριμένη κοπέλα, την Βίκη, όχι επειδή είναι φοιτήτρια, αλλά κατ’ αρχήν λόγω της μεταξύ τους διαφοράς ηλικίας. Η Βίκη προσεγγίζει πρώτα την φίλη του, την Μαριλένα, ίσως λόγω φύλου, ίσως λόγω του χαρακτήρα της. Πάντως η οξυδέρκεια, εν προκειμένω του Λεωνίδα, είναι ένα στοιχείο που ανησυχεί τους εμπόρους ναρκωτικών, κάτι που δείχνει ότι μια συνειδητοποιημένη προσωπικότητα αποτελεί γι’ αυτούς αντικίνητρο. Ταυτόχρονα με τον Λεωνίδα, η γιαγιά του, η Κικίτσα, αρχίζει να έχει έντονες και ανοιχτές αμφιβολίες για τον ρόλο της Βίκης στις ζωές των τριών εφήβων, φίλων και συμμαθητών (Λωνίδας, Μαριλένα και Τέλης). Οι αντικρουόμενες απόψεις των μεγαλυτέρων (γονέων και εν γένει συγγενών, αλλά και των γνωστών ή/και φίλων τους, δηλαδή ατόμων με επιρροή στις ζωές και τις αποφάσεις τους) για το κατά πόσον τα παιδιά κινδυνεύουν ή όχι από τα ναρκωτικά, δηλώνονται ευθαρσώς. Μια παρατήρηση που μπορεί να γίνει, στο σημείο αυτό, είναι ότι η καταπίεση-υπερπροστασία ενδέχεται να φέρει τα αντίθετα αποτέλεσματα. Η μητέρα του Λεωνίδα, η Μαίρη, μοιάζει πολύ σωστή όταν δείχνει άνετη απέναντι στις εξόδους του γιού της. Ίσως δηλαδή να μην είναι όντως τόσο άνετη, αλλά περισσότερο να θέλει να του δείξει ότι τον εμπιστεύεται. Αυτό καθιστά ένα ανήλικο άτομο υπεύθυνο και υπόλογο των επιλογών του, και άρα ώριμο και προφανώς λιγότερο ή και καθόλου επιρρεπή στα ναρκωτικά. Η Ζέτα, με την σειρά της, έχει συλλάβει από μόνη της το σχέδιο των εμπόρων. Από το στόμα της ακούμε τον όρο “target group”, όταν προσπαθεί να πείσει την Μαίρη, φίλη και συνάδελφό της, ότι ένα από τα βασικά κριτήρια στόχευσης των δυνάμει χρηστών ναρκωτικών ουσιών είναι η ηλικία. Στην συνέχεια, ο Λεωνίδας ανησυχεί όλο και περισσότερο για τις διαρκώς στενότερες επαφές της Μαριλένας με την Βίκη, μέχρι που ένα βράδυ η Μαριλένα αργεί να γυρίσει στο σπίτι της. Η σχέση Λεωνίδα-Μαριλένας χρησιμοποιείται εδώ ως κάδρο για την πλαισίωση ενός υγιούς τρόπον τινά εφηβικού περιβάλλοντος, αστικού για την ακρίβεια, όπου το να είσαι σε μια αναγνωρισμένη από τον κοινωνικό σου περίγυρο ερωτική σχέση, αν και ανήλικος, αποτελεί συν τοις άλλοις και μια ασπίδα προστασίας έναντι εξωσχολικών και εν γένει εξωοικογενειακών απειλών, άρα και των ναρκωτικών.

Επεισόδιο 23 (6-4-2001, ώρα 21.00)

Οι ουσίες δεν αφήνουν τον άνθρωπο να χτίσει τις ψυχολογικές του άμυνες, ακούμε συν τοις άλλοις σε αυτό το επεισόδιο. Κορυφαία στιγμή, όμως, αποτελεί η σκηνή στην οποία η σεναριογράφος της σειράς, Ντίνα Παντελέων, μηχανεύεται την εξέλιξη κατά την οποία ο Λεωνίδας αποφασίζει να δώσει στους φίλους του placebo. Αντί για κάνναβη, η οποία έφτασε σε αυτούς μέσω της Βίκης (του ανθρώπου-συνδέσμου των εμπόρων ναρκωτικών), τους βάζει ρίγανη μέσα στο στριφτό τσιγάρο. Η Μαριλένα αντιδρά στο placebo νομίζοντας ότι την έχει βρει, γιατί μόλις ο Λεωνίδας της ομολογεί ότι καπνίζει ρίγανη, επανέρχεται στο δευτερόλεπτο στην προτέρα της κατάσταση (κάτι που κανένας που μόλις έχει καπνίσει κάνναβη δεν είναι σε φυσιολογική θέση να πράξει). Ο Τέλης, από την άλλη, προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι είναι σε θέση να την βρει με αυτό που καπνίζει, δηλαδή με την ρίγανη που την νομίζει για κάνναβη, αλλά επί της ουσίας δεν αισθάνεται τίποτα διαφορετικό. Άρα ο Λεωνίδας είναι σε θέση να καταλάβει ότι το placebo λειτούργησε. Η ρίγανη δεν έχει ναρκωτικές δράσεις. Το μήνυμα όμως που περνάει η σειρά, με αυτό το τέχνασμα, είναι πως ο στόχος των ναρκωτικών είναι στο μυαλό, αφού καθίσταται ολοφάνερο ότι πριν πάρεις ουσίες, θα πρέπει προηγουμένως να έχεις υποβάλει στον εαυτό σου την δυνατότητα που αυτές έχουν να σε κάνουν να νιώσεις ευχάριστα. Με άλλα λόγια, ακόμα και κάνναβη να κάπνιζαν, αν δεν ήταν προαποφασισμένοι να την βρουν, είτε όντως δεν θα την έβρισκαν, είτε η επίδραση της ουσίας δεν θα είχε και τόσο διεγερτικά αποτελέσματα. Αυτό το συμπέρασμα έρχεται σε φαινομενική αντίθεση με την κατάσταση της Κικίτσας και της Ζέτας, οι οποίες την έχουν καταβρεί από την εκ παραδρομής πρόσληψη κάνναβης (η Κικίτσα την ανακάλυψε και την πέρασε για ρίγανη). Ίσως αυτό να ήταν που παρακίνησε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης να θεωρήσει ότι η χρήση ουσιών παρουσιάζεται εν προκειμένω ωσάν να πρόκειται για βόλτα σε παιδική χαρά, με την Κικίτσα και την Ζέτα να γελάνε ακατάσχετα, να τραγουδούν και να παραμιλάνε. Επί της ουσίας όμως, και προεκτείνοντας τον προηγούμενο συλλογισμό μας, είναι σαφές ότι η σεναριογράφος προσπάθησε να καταδείξει ότι η χρήση ουσιών είναι επικίνδυνη, μόνον όταν είναι συνειδητή. Η έννοια του συνειδητού δεν έχει αξιακό χαρακτήρα, στο δικό μας κείμενο. Συνειδητός σημαίνει λογικός, και άρα τα ναρκωτικά, όπως και κάθε άλλη κατάχρηση, μπορούν να γίνουν κτήμα της ανθρώπινης συνείδησης. Συνεπώς είναι σε θέση να αναλυθούν, να κατανοηθούν και να αποδομηθούν. Αυτό επιδιώκει και η σειρά αυτή, στα συγκεκριμένα επεισόδια, άρα δεν βρίσκουμε κανέναν λόγο να επιβάλεις πρόστιμο σε κάποιον/α που έχει την ανάγκη αλλά και την συγγραφική ικανότητα, σε συνδυασμό με την δυνατότητα που του έδωσε η εταιρεία παραγωγής και ο τηλεοπτικός σταθμός που πλήρωσε την παραγωγή, να αναλύσει και να καταγγείλει την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής του (για την ακρίβεια, το πρόστιμο βαρύνει τον πάροχο οπτικοακουαστικών υπηρεσιών, εν προκειμένω το Μεγάλο Κανάλι). Το μόνο στο οποίο θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε επί του παρόντος με το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, υποθετικώς πάντοτε, είναι το γεγονός ότι η σειρά αυτή επρόκειτο για μια αγαπημένη οικογενειακή μυθοπλασία, που σημαίνει ότι την παρακολουθούσαν και πολλά ανήλικα άτομα (όπως και ο γράφων, που ήταν τότε μαθητής δημοτικού). Συνεπώς, υποκινούμενο από την δήθεν ανάγκη και συμβατική του υποχρέωση να προστατεύσει τα οπτικοακουστικά ερεθίσματα των ανηλίκων, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης θεώρησε ότι η πραγμάτευση ενός τόσο μεγάλου και δύσκολου θέματος, αν και δοσμένη με αρκετά κωμικό και παράλληλα κριτικό τρόπο, είναι αρκετή για να κινήσει τις διαδικασίες επιβολής προστίμου και έμμεσης απαγόρευσης εναπροβολής τους (υπό τον φόβο νέου προστίμου). Εμείς διαφωνούμε ακόμα και μ’ αυτή την προσέγγιση, παρά την εκ μέρους μας κατανόηση της συνθετότητας τόσο του θέματος όσο και του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ένας ελεγκτικός μηχανισμός, διότι είναι πασιφανές ότι η διπροσωπία των θεσμών οδηγεί σε αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης. Αν δεν μιλήσεις για τα ναρκωτικά στα παιδιά, που αποτελούν το βασικό target group της προώθησης και πρόσληψης ουσιών, τότε σε ποιόν και πότε ακριβώς θα μιλήσεις; Ενώνοντας με μια νοητή γέφυρα το δίγλωσσο παρελθόν με το υποκριτικό παρόν, αρκεί να σκεφτούμε αυτό που συμβαίνει εδώ και καιρό με την υπόθεση Κασιδιάρη. Απ’ την μια είναι στην φυλακή και ταυτόχρονα του επιτρέπεται να συμμετέχει στην διαμόρφωση ενός πολιτικού φορέα, από την άλλη έρχεται το σύστημα να του απαγορεύσει τελικώς την συμμετοχή του στις εκλογές, αλλά κανένας αρμόδιος δεν βρέθηκε να απαγορεύσει στις εταιρείες δημοσκοπήσεων να συμπεριλαμβάνουν στα ερωτήματά τους ένα κόμμα για το οποίο δεν υφίσταται καμμία επίσημη απόφαση περί του αν μπορεί να μετάσχει σε αυτές, ενώ την ίδια στιγμή ανησυχούμε όλοι για το status quo των δικαιωμάτων των φυλακισμένων (τόσο που δεν μπορούμε να κοιμηθούμε). Εμείς, ως υπογράφοντες αυτό το κείμενο, δεν θα κρυφτούμε πίσω από τύπους και ωραίες εκφράσεις. Αυτός που παίρνει ναρκωτικά ενδέχεται να μην γνωρίζει πόσο κακό του κάνουν, αλλά μπορεί αν θέλει να το μάθει. Κάποιος άλλος μπορεί να θέλει να διαφύγει από την κατάσταση αυτή, αλλά ενδεχομένως να μην είναι σε θέση να το πράξει. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, ξέρει και ποιός είναι και τί κάνει ή δεν κάνει. Ασχέτως τί μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει. Γι’ αυτό και μιλάμε για την συνειδητότητα ως βασική προϋπόθεση μιας κατάστασης που μπορεί να καταστεί επικίνδυνη, και γι’ αυτό ο στόχος είναι στο μυαλό, και κυρίως στο μυαλό των νέων ανθρώπων. Ακριβώς επειδή στην τρυφερή ηλικία της πρώιμης εφηβείας διαπλάθονται συνειδήσεις. Και στην τελική, θεωρούμε δικαίωμα του καθενός να κάνει λελογισμένη προσωπική χρήση ορισμένων ναρκωτικών ουσιών. Ένα νομικό καλάθι με ποινικοποιημένες ναρκωτικές ουσίες είναι το καλύτερο δώρο στο λαθρεμπόριο και την συνεπακόλουθη φοροδιαφυγή.

Επεισόδιο 24 (20-4-2001, ώρα 21.00)

Το επεισόδιο αυτό αποτελεί μεν τυπική συνέχεια των δύο προηγούμενων, εφόσον άλλωστε η σειρά δεν αποτελείται από διακριτά αυτοτελή επεισόδια, αλλά πραγματεύεται ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Μετά την περιπέτεια με τα ναρκωτικά, στην οποία βέβαια ο Λεωνίδας μόνο θετική συμμετοχή είχε, η οικογένειά του αποφασίζει να του σφίξει τα λουριά (προληπτικά, όπως πιστεύει). Μέχρι που τα όρια που του θέτουν γυρίζουν εναντίον τους, ευλόγως φυσικά, όταν ανακαλύπτουν στο δωμάτιό του περιοδικά μόνο γι’ αγόρια. Η κοινωνία έχει εκπορνευτεί, ακούμε την Μαίρη να λέει στην Κικίτσα, μητέρα της και γιαγιά του Λεωνίδα. Δεν θα διαφωνήσουμε επί της αρχής με την συγκεκριμένη διατύπωση, τέτοιες όμως διαπιστώσεις καθιστούν την ιστορία αυτού του επεισοδίου περισσότερο ηθικολογική, παρά ευρύτερα κοινωνική. Ο Λεωνίδας θυμώνει με την αδιακρισία των μελών της οικογένειάς του και προχωράει στην εξής ολόσωστη και υπέρ του δέον ώριμη για έναν μαθητή Λυκείου ρήση: σεξουαλικό κήρυγμα δεν δέχομαι. Ο πατέρας του τον υποστηρίζει, όχι λόγω της συναισθηματικής σχέσης μαζί του, αλλά εκ του γεγονότος ότι θεωρεί απολύτως αναμενόμενο για έναν έφηβο να έχει στην κατοχή του περιοδικά που υποβοηθούν την φαντασίωσή του. Αν μπορεί λοιπόν κανείς να μας πει ότι ικανοποιήθηκε κάπως αλλιώς στην εφηβεία του, εδώ είμαστε για να τον ακούσουμε. Ο Νάσος, λοιπόν, πατέρας του Λεωνίδα, απαιτεί διακριτικότητα επί του θέματος. Και συμφωνούμε απόλυτα μαζί του. Άλλωστε, αναγκασμένη από την πραγματικότητα της αποδοχής του σφάλματός της (της αδιακρισίας της, δηλαδή), με τον Νάσο συμπαρατάσσεται τελικώς και η Μαίρη, μητέρα του Λεωνίδα και πρώην σύζυγός του. Αναγκασμένος από τις περιστάσεις και από την θέση του να πρέπει να βοηθήσει τον γιό του, στην φάση αυτή της ζωής του, ο Νάσος αποφασίζει στην συνέχεια να του προσφέρει μια επίσκεψη σε χώρο αγοραίου έρωτος. Μην θέλοντας να υποκύψει σε μια ηθική αξιολόγηση των σωματικών αναγκών, εν προκειμένω των ανδρικών, και έτη φωτός μπροστά από την εποχή της, η Ντίνα Παντελέων, σεναριογράφος της σειράς, βάζει τον Λεωνίδα να πει στα κορίτσια που συναντάει “σας πρόλαβαν άλλες”. Με μια τέτοια διατύπωση, θέλησε κατά την γνώμη μας να καταδείξει ότι και η ανάγκη υπάρχει, διαχρονικά, αλλά και οι τρόποι εκπλήρωσής της είναι κτήμα και των νεώτερων γενεών. Σε μια άλλη προσέγγιση, περισσότερο αναμενόμενη και αποδεκτή, θα βλέπαμε την επιλογή του πατέρα να πληρώσει για να προσφέρει στον γιό του την πρώτη του ερωτική εμπειρία, ως κάτι το αρνητικό ή έστω γραφικό. Τουναντίον, στο επεισόδιο αυτό της σειράς “Δέκα λεπτά κήρυγμα”, ο αγοραίος έρωτας αντιμετωπίζεται ως μια πτυχή της κοινωνικής πραγματικότητας, απέναντι στην οποία μάλιστα οι δύο νεαροί αμφιταλαντεύονται. Ο Λεωνίδας λέει λίγο αργότερα, στα ίδια κορίτσια, ότι χρειάζεται συναίσθημα για να κάνει κάτι παραπάνω, ενώ ο Τέλης είναι ή φαίνεται έτοιμος να πάρει ό,τι του προσφέρουν. Οι συμβολισμοί είναι εμφανέστατοι. Στην ζωή υπάρχουν και οι δύο τύποι ανθρώπων και οι τρόποι με τους οποίους επιλέγουν να κάνουν έρωτα.

Καταλαβαίνουμε ότι για το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης ήταν ενδεχομένως μια πολύ καλή ευκαιρία να θεωρήσει την συγκεκριμένη προσέγγιση ως έμμεση παρότρυνση σε αγοραίο έρωτα (άλλωστε έχει αποφανθεί αναλόγως και σε άλλη περίπτωση), παρά να δει ότι εδώ λαμβάνει χώρα μία με καλλιτεχνικούς όρους διαπραγμάτευση ενός πανάρχαιου κοινωνικού θέματος, που ούτως ή άλλως είναι ανοιχτό στον δημόσιο διάλογο. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι είναι κακό να αγοράζεις ερωτικές υπηρεσίες, εφόσον συντρέχουν ορισμένες νόμιμες προϋποθέσεις, κι αν το πει, θα είναι μια καθαρά δική του ηθική κρίση. Από την άλλη, υπάρχουν ηθικές αξιώσεις για τις οποίες υπάρχει καθολική κοινωνική συμφωνία (και σωστά), όπως για παράδειγμα η αποσύνδεση του αγοραίου έρωτα από τα δίκτυα σωματεμπορίας, συμπεριλαμβανομένης της πάταξης της σωματεμπορίας και της εν γένει σεξουαλικής εκμετάλλευσης των ανηλίκων. Εμείς, από την πλευρά μας, δεν πιστεύουμε ότι τα μεγάλα προβλήματα θα μπορούσαν να επιλυθούν με σεμνοτυφίες, ένθεν κακείθεν, τις οποίες θεωρούμε αναφανδόν γελοίες και καταφανώς επικίνδυνες (προφανώς αυτές ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την εκπόρνευση της κοινωνίας, επιστρέφοντας στην διαπίστωση της Μαίρης, εν έτει 2001). Και από το βήμα που μας δίνεται, επιθυμούμε να εκφράσουμε τον σεβασμό μας, κυρίως στην σεναριογράφο της σειράς, Ντίνα Παντελέων (χωρίς να την γνωρίζουμε προσωπικά), αλλά και σε όλους όσους άμεσα ή έμμεσα ενεπλάκησαν στην δημιουργία της, καθιστώντας την απολαυστικό θέαμα με κλασσικές συνδηλώσεις σε καιρούς χαλεπούς.

The post Δέκα λεπτά κήρυγμα: Τα απαγορευμένα επεισόδια | Γράφει ο Αρκτούρο appeared first on Eptanews.gr.

Αίφνης, η κοινωνία ανακάλυψε το βύσμα, ή τέλος πάντων πόσο κακό είναι (και κάνει), όταν ακόμα και η γάτα μου ξέρει πολύ καλά ότι και ο θεός να έρθει στην Ελλάδα, βύσμα θέλει για να βρει άκρη.

Μαζεύτηκαν όλοι οι πολιτικοί και άλλοι παράγοντες για να κάνουν μια δήθεν αυτοψία στον τόπο του δυστυχήματος, αλλά ποτέ κανείς τους δεν έχει άλλοτε περάσει από το συγκεκριμένο σημείο, προφανώς επειδή κανείς τους δεν χρησιμοποιεί το τραίνο. Και φυσικά, κανένας δημοσιογράφος δεν βρέθηκε να τους ρωτήσει: “Ποιά ήταν η τελευταία φορά που ταξιδέψατε με την συγκεκριμένη αμαξοστοιχία;”.

Στράφηκαν οι πάντες κατά του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, επειδή είχε την διάθεση να τους υπενθυμίσει ότι δημοσιογραφία δεν είναι να μας πετάτε μες στην μούρη στεφάνια κηδειών και εικόνες από το εσωτερικό ενός τραίνου με σπασμένα εξαρτήματα γεμάτα αίματα, καθώς και σάκκους με πτώματα, την ώρα που καταφθάνουν στο νεκροτομείο. Αυτές είναι εικόνες που μπορείτε να προβάλετε σε εξειδικευμένες εκπομπές, με την απαιτούμενη σήμανση καταλληλότητας και στην νόμιμη ζώνη προβολής για τέτοια θεάματα (prime-time αποκαλείται, και συνήθως είναι μετά τις 9 μμ.). Την ίδια ώρα, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που επιτίθενται στον ίδιο θεσμό, προσάπτoντάς του από απλή συνενοχή, μέχρι και εγκληματική απαξίωση (αναλόγως την περίσταση και την διάθεση).

Απολαύσαμε όλοι δραματικά έναν αχαρακτήριστο τύπο που αυτοαποκαλείται δικηγόρος, να επιτίθεται φραστικά και σχεδόν σωματικά σε δημοσιογράφους και εικονολήπτες, έξω από το δικαστήριο της Λάρισσας, με την αστυνομία να συλλαμβάνει και να προσαγάγει τους τελευταίους, κατόπιν των υποδείξεών του. Αλλά ακούσαμε και δεκάδες επικροτητές του, τους ίδιους ακριβώς που “πενθούν” και “θρηνούν”, επειδή πολιτισμός είναι να μπορείς να έχεις το πάνω χέρι (καταφανώς) και το μαύρο δάκρυ (ευκαιριακώς).

Χορτάσαμε από την συστημική δημοσιογραφία που υπηρετεί την στρατηγικήν του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, της αναπαραγωγής non-paper και χιλιάδων προσωπικών αναρτήσεων των social media, του τύπου “σκάστε όλοι”, κλπ. Πάντως πιστεύω ότι μπορούμε και χειρότερα· αρκεί να προσπαθήσουμε.

Μια εβδομάδα μετά και “δεν υπάρχουν λόγια”, αλλά όλοι έχουμε κάτι να πούμε. Και προφανώς και υπάρχουν λόγια. Συγκρότηση δεν υπάρχει.

Η Κεραμέως βρήκε τον δρόμο για την βουλή, αλλά της την έπεσε ο Φίλης και έγινε της θείας σου της χίππισσας, όταν κάποια συνάδελφος από το κυβερνών κόμμα προσπάθησε να την υποστηρίξει, συμψηφίζοντας στην συζήτηση τους νεκρούς από το Μάτι. Η συγγνώμη έρρεε άφθονη, όπως και η βλακεία επίσης. Αν δεν έμπαινε μια μύγα, θα έμενα με το στόμα ανοιχτό, μέχρι το επόμενο δυστύχημα (που θα γίνει, αργά ή γρήγορα).

Η κυβέρνηση, για να ξεθυμάνει από το βαρύ της πένθος και το βάρος της συγγνώμης της, συνεχίζει αυτήν την εβδομάδα την σε πολλά εισαγωγικά κοινοβουλευτική συζήτηση επί του νομοσχεδίου για την διαχείριση του νερού, του οποίου η δημόσια διαβούλευση έχει ήδη λήξει. Δεν ξέρω βέβαια πόσο λογικό είναι να ζητάς από φορείς και πρόσωπα να διαβάσουν ένα σχέδιο νόμου, να το επεξεργαστούν και να συντάξουν τις προτάσεις τους, μέσα σε δέκα ημέρες. Ξέρω όμως σίγουρα ότι θα έπρεπε να πενθούμε για πολλούς περισσότερους λόγους. Μεστή νοήματος και εύληπτη η Διαμάντω Μανωλάκου, αλλά δυστυχώς το ΚΚΕ δεν μπορεί να πείσει για μια εφαρμόσιμη προοπτική των προτάσεών του. Όχι, συντρόφια, δεν φταίνε για όλα οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Και τον καιρό των παχέων αγελάδων και του κρατικοδίαιτου ΟΣΕ, πάλι τα ίδια ή αντίστοιχα προβλήματα είχαμε. Κι αν δεν τα είχαμε, τα εφευρίσκαμε.

Ήδη, τα τρία συστημικά κόμματα έχουν εξαργυρώσει το ενδιαφέρον τους για το δυστύχημα στην προεκλογική τους εκστρατεία. Ουδέν περαιτέρω σχόλιον.

Μια εβδομάδα μετά, με τις σκέψεις βυθισμένες στο χάος χιλιάδων καθυστερημένων χρονικά και τεχνολογικά δρομολογίων. Βράδια στο τραίνο για Αθήνα και πίσω, χωρίς θέρμανση, χωρίς συντροφιά, πλήρως αδιάφορα για πρόσωπα και συναισθήματα. Κανένας δεν είπε ποτέ “καλησπέρα”, “καληνύχτα”, “καλό δρόμο”. Κανένας δεν σου έσφιξε το χέρι, τουλάχιστον ως ελάχιστη υποχρέωση απέναντι στα πενηντάρικα για κάθε εισιτήριο που ακούμπαγες. Ελληναράδες αραγμένοι ολούθε, πιάνοντας ο καθένας από δύο τουλάχιστον θέσεις. Προσωπικό ανύπαρκτο. Σήμα κατειλημμένο.

Δεν θα ξεχάσω μια φορά στον Σ.Σ. Αθηνών, όπου η καθαρίστρια την είχε στρατοπεδεύσει έξωθεν του W.C., απαιτώντας να της δώσεις φιλοδώρημα, πριν καλά-καλά κουμπώσεις το παντελόνι σου. Της την είπα. Μου την είπε. Και πρέπει να ‘μουν μεγάλο ζώον, αν τελικώς ενέδωσα.

Από τώρα βλέπω τα μνημόσυνα στον τόπο του δυστυχήματος. Πολιτικοί και κληρικοί σε αναμνηστικές φωτογραφίες πάνω σε ράγες ματωμένες, απλόχερα μοιράζοντας λόγια μεγάλα και παχιά: “καλό παράδεισο”, “καλή ανάπαυση”, “καλή αντάμωση” (το τελευταίο με μια ενδόμυχη ευχή ν’ αργήσει λιγάκι παραπάνω). Κι ύστερα τραπέζια, δεξιώσεις, χειραψίες. Έτσι είν’ η ζωή. Τί να κάνουμε; Ήταν θέλημα θεού.

Ήταν επίσης και η κακιά η χώρα, την οποία ποτέ επί της ουσίας δεν αγαπήσαμε, αλλά αυτό ποτέ δεν μας εμπόδισε να έχουμε αξιώσεις επ’ αυτής. Είναι η χώρα την οποία εγκαταλείπουμε στην πρώτη ευκαιρία, ειδικώς δε στην πρώτη δυσκολία, αλλά βέβαια αυτό δεν είναι δυνατόν να μας εμποδίσει να συνεχίζουμε τις ζωές μας στο εξωτερικό, λαμβάνοντας την ίδια στιγμή από το ελληνικό κράτος όλες εκείνες τις παροχές που ακόμα είναι σε θέση να μας προσφέρει (υποτροφίες, κλπ.), παρά τις συνεχιζόμενες μομφές μας εναντίον του (και παρά το γεγονός ότι ως κάτοικοι άλλης χώρας, παύουμε να φορολογούμαστε στην δική μας χώρα). Κατά τ’ άλλα, ναι, ήταν η κακιά η χώρα. Κάτι σαν το στρουμφοχωριό, ταυτόχρονα αληθινό στην φαντασία και ψεύτικο στην πραγματικότητα.

Ο πρωθυπουργός της απόλυτης συγκάλυψης και του επιτελικού κράτους, διεμήνυσε στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την ανάγκη προτεραιοποίησης της ποινικής προδικασίας για το δυστύχημα των Τεμπών. Δεν ξέρω ποιός του είπε ότι είμαστε ανόητοι, αλλά οι παρεμβάσεις στην Δικαιοσύνη δεν κρίνονται από τον σκοπό τους. Θετική ή αρνητική, η παρέμβαση είναι παρέμβαση. Ας του πει λοιπόν κάποιος ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι απλοποίηση των διαδικασιών απονομής δικαιοσύνης, συμπεριλαβανομένης της απλοποίησης της νομικής ορολογίας των δικαστικών εγγράφων (κανείς δεν καταλαβαίνει τί γράφουν), εκλογή και όχι τοποθέτηση των μελών του δικαστικού σώματος, καθώς και ένα νέο, πλήρως ανεξάρτητο, ανώτατο συνταγματικό δικαστήριο.

Ας μην γελιόμαστε. Μέχρι πού θα φτάσει η δικαστική και εισαγγελική έρευνα δεν είμαστε σε θέση να το βεβαιώσουμε. Αλλά το εργάκι είναι γνωστό και δύσκολα εκτροχιάσιμο. Θα την πληρώσουν κανά-δυό άτομα, ο σταθμάρχης, η θεία του, κλπ., θα βουλώσουν τις οικογένειες μ’ έναν σκασμό χρήματα (από το δημόσιο ταμείο, αρχικά), και σε είκοσι χρόνια θα είναι ένα παλιό, κακό όνειρο, που έτυχε να γίνει πραγματικότητα. Το ίδιο έγινε και με το αυτοκινητιστικό δυστύχημα στα Τέμπη, στις 13-4-2003, καθώς και με το λιγότερο γνωστό αλλά εξίσου πολύνεκρο δυστύχημα στην γέφυρα του Αλιάκμονα, στον αυτοκινητόδρομο της Πατρών/Αθηνών/Θεσσαλονίκης/Ευζώνων, στις 22-2-2003 (και με τόσα άλλα, φυσικά).

Δεν θέλω να εκφραστώ για τις φωτογραφίσεις μελών του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού με διασωθέντες του δυστυχήματος, την στιγμή που στο νεκροτομείο, μερικά πατώματα παρακάτω δηλαδή, έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα.

Η μεγάλη ειρωνεία των ημερών είναι ότι αυτοί που ωρύονται για την κατάντια των ελληνικών σιδηροδρόμων, του τύπου “μα καλά, είναι δυνατόν να μην υπάρχει τηλεδιοίκηση;”, “μα, πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό σε ευρωπαϊκή χώρα;”, κλπ., είναι ουσιαστικά αυτοί που δεν χρησιμοποιούν τραίνο. Αν δεν έχεις ξεροσταλιάσει περιμένοντας ένα τραίνο που καθυστέρησε υπερβολικά ή δεν ήρθε ποτέ (θυμίζω απλώς τις απεργίες και τις ατέρμονες στάσεις εργασίας επί μνημονιακών ημερών, με τις οποίες οι εργαζόμενοι ουσιαστικά μας χρησιμοποιούσαν για να ασκήσουν πίεση), σιδηρόδρομος δεν ξέρεις τί σημαίνει.

Στο ίδιο μήκος κύματος με τα παραπάνω είναι και το σχόλιό μου για την “ημέρα της γυναίκας”, μιας και το κείμενο αυτό ολοκληρώνεται σήμερα. Δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί θα πρέπει να γιορτάζει κανείς λόγω φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού (gay pride, κλπ.). Κατανοώ ότι αυτές οι γιορτές θεσπίστηκαν υπό το πνεύμα άλλων εποχών, αλλά επί των ημερών μας οι γυναίκες είναι παντού. Στην αγορά εργασίας, στις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, σε φορείς και θεσμούς, ενώ και το κυνήγι μαγισσών έχει πάψει, αλλά ούτε και στην πυρά καίγονται. Στην δε αγορά εργασίας, αν κανείς θέλει να διαβάσει κάτι πιο συγκεκριμένο, έχουν συγκριτική προτεραιότητα ως προς την πρόσληψη, για άγνωστους ή μη στοιχειοθετημένους λόγους. Έχω πολλάκις απορριφθεί από θέσεις εργασίας λόγω φύλου, διότι οι εργοδότες κρίνουν ότι μια γυναίκα είναι καταλληλότερη από έναν άνδρα της ίδιας ηλικίας και των ίδιων πάνω-κάτω αναγκών, ώστε π.χ. να εμπορεύεται αποδοτικότερα ξηρούς καρπούς ή να παρασκευάζει καλύτερα ροφήματα. Είναι εξάλλου πασίγνωστος ο τύπος αγγελίας “Ζητείται γυναίκα”, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω είναι παράνομος, καθώς απαγορεύεται να εξειδικεύεις την αγγελία εργασίας βάσει φύλου. Και φυσικά, καμμία γυναίκα δεν θα καταγγείλει σήμερα την καλύτερη μεταχείριση που έχει, σε πολλούς τομείς της κοινωνικής ζωής. Θα ακούσουμε για γυναικοκτονίες και όχι για ανθρωποκτονίες. Άλλωστε, είναι πιο εύκολο να αντιπαραβάλλεις έναν άντρα με μια γυναίκα, παρά έναν κοινωνικά προνομιούχο με έναν μη κοινωνικά προνομιούχο, ανεξαρτήτως φύλου. Αφού λοιπόν οι γυναίκες επιμένουν να γιορτάζουν σήμερα, εφόσον ό,τι και να έχεις κάνει παραμένεις γυναίκα, προτείνω να προσκαλέσετε και να τιμήσετε και την Δέσποινα Κουτσέγκου-Πολύζου, που σκότωσε τον γιό της και τον έθαψε με τα ίδια της τα χέρια. Καταδικάστηκε, δεν ομολόγησε ποτέ, και αν δεν ήταν κάποιος να βρει τυχαία το πτώμα του άτυχου παιδιού, σήμερα θα κατέβαινε στην πορεία, με το λάβαρο των δικαιωμάτων των γυναικών. Αφήστε το, κορίτσια. Η φάση λέγεται ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα (για όλους). Και την έχετε χάσει.

Από σοβαρό έλλειμμα υποκρισίας που με διακατέχει, σταματώ εδώ. Αν και έχω να πω περισσότερα.

The post Χαζοί για πάντα | Άρθρο του Αρκτούρου appeared first on Eptanews.gr.

Το θέμα με τους πλειστηριασμούς των σπιτιών και επιχειρήσεών μας, που τις τελευταίες ημέρες ήρθε και πάλι στο προσκήνιο, μετά τις απαράδεκτες εικόνες από την Καστοριά, αν δεν ιδωθεί επί τη βάσει μιας συνολικής διευθέτησης του ζητήματος που το προκάλεσε, του λογιστικού ελέγχου του χρέους συμπεριλαμβανομένου, σίγουρα θα πρέπει να το κατανοήσουμε ως έχει (εκ του αποτελέσματος και μόνο, με άλλα λόγια). Πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας και βασικής επιχειρηματικής στέγης σημαίνει ρήξη της κοινωνικής συνοχής (δεν έχω σπίτι, άρα δεν έχω πίστη, άρα δεν έχω σχέσεις), δημιουργία νέας φουρνιάς αγανακτισμένων πολιτών (τους οποίους δεν επιθυμώ να παρουσιάσω συλλήβδην ως θύματα), και εν τέλει είναι η απόλυτη επιβεβαίωση ότι το σύστημα αναπαράγει τον εαυτό του. Αυτά τα κροκοδείλια, ότι πρέπει να σώσουμε τις τράπεζες επειδή χρειαζόμαστε τις τράπεζες, να πάτε να τα πείτε στα αμφιβόλου ποιότητας και σκοπού ακροατήριά σας. Βεβαίως και χρειαζόμαστε τις τράπεζες• αλλά όχι επειδή βουλιάζουν. Αν μια τράπεζα, λοιπόν, απεδείχθη διαχρονικά και συστηματικά ανίκανη να έχει φερέγγυους πελάτες (εκτός αν πιστεύει κανείς ότι η εμπιστοσύνη πωλείται, εκμισθώνεται ή χαρίζεται), και οι οποίοι θα αποπληρώνουν τα δάνειά τους, ιδανικά στην ώρα τους, δάνεια τα οποία η ίδια τους πούλησε (άρα αποτελούν μέρος του κύκλου εργασιών της, ίσως και το βασικότερο), τότε ας κλείσει, και στην θέση της ας ανοίξει μια νέα, υγιής τράπεζα. Αλλά ποιός το τολμάει;

Προσοχή, λοιπόν. Είμαι της γνώμης ότι δεν πρέπει επ’ ουδενί να πάμε σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ ετοιμάζονται να παίξουν ένα πολύ άσχημο παιχνίδι, εφόσον όμως η αντιπολίτευση, συνολικά, δηλαδή όλα τα κόμματα που θα καταφέρουν να εισέλθουν στο κοινοβούλιο, είναι προαποφασισμένη να συμμετάσχει σε αυτό. Διότι, ο Μητσοτάκης, γνωρίζοντας τον κατακερματισμό που ενυπάρχει στα υπόλοιπα κόμματα, ιδίως της αριστεράς (σε πολλά εισαγωγικά), θα παραδώσει την επομένη των εκλογών την διερευνητική εντολή σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας στο δεύτερο κόμμα, για να το παίξει “δημοκράτης”, ότι και καλά δηλαδή δεν φοβάται να παίξει και συνεπώς δεν φοβάται να χάσει, ενώ επί της ουσίας είναι αυτός που ορίζει το παιχνίδι. Στην δε περίπτωση που είναι δεύτερο κόμμα και το πρώτο δεν έχει αυτοδυναμία ή έχει οριακή αυτοδυναμία, θα κάνει πάλι το ίδιο, δηλαδή θα παραδώσει την εντολή στο τρίτο κόμμα (εφόσον του ανατεθεί). Το δεύτερο κόμμα, που στην υπόθεση εργασίας που υιοθετώ είναι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (με βάση την συσπείρωση που υπάρχει στην Ν.Δ. και το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μαζί του όλο το σύστημα, καθώς έχει εξαγοράσει τους πάντες και τα πάντα), θα πρέπει να αναλάβει τον ρόλο του ενωτή σύσσωμης της αντιπολίτευσης, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με το τρίτο ή/και το τέταρτο κόμμα, κλπ., αλλά και πάλι θα πρέπει η υπόλοιπη αντιπολίτευση να θέλει να συνεργαστεί μαζί του (σεβόμενος, φυσικά, την κριτική τους στάση απέναντί του, κάτι που καθιστά μια πιθανή συνεργασία ακόμα περισσότερο απίθανη). Εδώ ενυπάρχει το μεγαλύτερο αγκάθι, το οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει πολύ καλά (και δεν είναι και ο μόνος), γι’ αυτό και θέλει δεύτερες εκλογές. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι όλα τα συστημικά media προεξοφλούν από τώρα την προσφυγή σε δεύτερη κάλπη, επιβεβαιώνοντας πλήρως ότι οι δημοσκοπήσεις που κραυγάζουν για μια Ν.Δ. αδιαφιλονίκητη, είναι στημένες. Η τελευταία διερευνητική εντολή θα ανατεθεί από την Π.τ.Δ. στο τρίτο σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμμα, δηλαδή στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΚΙΝ.ΑΛ. (από το οποίο δεν περιμένουμε τίποτα και ούτε θέλουμε να περιμένουμε τίποτα• αρκεί να θυμηθούμε την περίοδο 2012-2014).

Στην δεύτερη λοιπόν κάλπη, που μακριά από ‘δώ θα διεξαχθεί τουλάχιστον έναν μήνα μετά, και με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε έξοδα για το δημόσιο και κόπωση για τους πολίτες, πλην φυσικά του απευκταίου της αποτελέσματος (θυμίζω την πολιτική κρίση στην Γερμανία του 1932-33), ο Μητσοτάκης και η συσπειρωμένη Ν.Δ. είναι σε θέση να εκμεταλλευτούν την ενισχυμένη αναλογική, που ισχύει πλέον για τις επαναληπτικές εκλογές, αφού αυτοί την νομοθέτησαν- Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει! Ενισχυμένη αναλογική σημαίνει ότι το πρώτο σε ψήφους κόμμα θα πάρει bonus έδρες, με στόχο να σχηματιστεί κυβέρνηση μονοκομματικής αυτοδυναμίας, για να ψηφίζει και να κάνει ό,τι θέλει, εντός και εκτός βουλής, μέχρι και το 2027. Αν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι πρώτο κόμμα στην πρώτη αναμέτρηση, αλλά δεν καταφέρει να είναι αυτοδύναμος, θα πρέπει να λειτουργήσει όπως θα λειτουργούσε αν ήταν δεύτερο κόμμα. Μην τολμήσει να σκεφτεί το ενδεχόμενο να ενδώσει στην αλαζονεία της “νίκης” της πρώτης κάλπης, με στόχο να πάει σε δεύτερη, για να έχει δική του αυτοδυναμία (διότι ούτε πρόκειται, ούτε και θέλουμε να την έχει). Θα πρέπει δηλαδή να ακολουθήσει όσα προανέφερα, με μόνο στόχο να πετάξει τον Μητσοτάκη και το διεφθαρμένο του πολιτικό προσωπικό έξω από το παιχνίδι, ακόμα και αν χρειαστεί να συνεργαστεί με ορισμένους βουλευτές της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΚΙΝ.ΑΛ., που θα θελήσουν να συνδράμουν για το καλό του τόπου, προφανώς αφού πρώτα ανεξαρτητοποιηθούν από το κόμμα εκλογής τους. Βέβαια, νομιμοποιείται η δημιουργία μιας κυβέρνησης συνεργασίας, χωρίς την συμμετοχή σε αυτήν του πρώτου σε ψήφους κόμματος, εν προκειμένω της Ν.Δ.; Απ’ την άλλη, ναι μεν είναι το πρώτο κόμμα, αλλά ούτε αυτοδύναμο είναι, ούτε και να συνεργαστεί επιθυμεί, άρα είναι αυτό που οδηγεί την χώρα σε δεύτερες εκλογές.

Δυστυχώς, όλα δείχνουν ακόμα και μια ενδεχόμενη συγκυβέρνηση Μητσοτάκη-Τσίπρα-Ανδρουλάκη, που όμως είναι μια λύση ανάγκης και θα πρέπει ως τέτοια να γίνει αποδεκτή από όλους μας, όπως περιέγραψα προηγουμένως, αν αναλογιστούμε ότι στον αντίποδα θα έχουμε έναν Μητσοτάκη αυτοδύναμο και παντοδύναμο, μετά τις θεός φυλάξει δεύτερες εκλογές, ή μια συγκυβέρνηση Μητσοτάκη-Ανδρουλάκη, δηλαδή άλλη μια κακόγουστη επανάληψη της οικτρά αποτυχημένης συνταγής της πολιτικής τερατογένεσης Σαμαράς-Βενιζέλος και σία, εταιρεία περιορισμένης ευθύνης.

Συνιστώ, τέλος, την προσοχή όσων με διαβάζουν στον ρόλο που καλείται να παίξει η Π.τ.Δ. στην προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης, την επομένη των εκλογών, τόσο κατά την διάρκεια των διερευνητικών εντολών, όσο και στην περίπτωση που αυτές αποβούν άκαρπες. Στο συμβούλιο που θα συγκαλέσει, παρουσία όλων των αρχηγών κομμάτων που στο μεταξύ θα έχουν θέση στο νέο κοινοβούλιο, θα πρέπει να εξαντλήσει όλα τα νομικά εργαλεία που έχει στα χέρια της, ως θεσμός, ώστε να μην πάμε σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Ως εκ τούτου, η συνάντηση αυτή δεν θα πρέπει να έχει τυπικό, αλλά βαθιά ουσιαστικό χαρακτήρα.

Το παραπάνω είναι ένα πραγματιστικό σχήμα. Ιδανικά, θέλω στην βουλή μου νέα κόμματα και καινούριους ανθρώπους.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε λίγο πριν το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, στου οποίου τον εθνικό θρήνο δεν επιθυμώ να συμμετάσχω (όχι τουλάχιστον δημοσίως), και το οποίο δεν αναιρεί τίποτε από όσα γράφω. Πολιτικοί και άλλοι θεσμικοί παράγοντες, με την στάση τους επί του θέματος, επιβεβαίωσαν για πολλοστή φορά το επίπεδό τους. Μέσα σε αυτούς και πολλοί ιδιώτες, που βρήκαν την ευκαιρία να περιαυτολογήσουν δημοσίως και αορίστως. Καταγγέλλω εκ νέου το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης για την στάση που συστηματικά κρατάει επί του ζητήματος της εκ μέρους των ΜΜΕ ακραίας οπτικοακουστικής εμπορευματοποίησης του πόνου, της αγωνίας και της ελπίδας.

The post Messer in der brust | Άρθρο του Αρκτούρου appeared first on Eptanews.gr.