ξεδιπλώσουν τη δική τους πρόταση, ακόμη και σε ένα προνομιακό για την
Αριστερά, πεδίο;
Εν πάση περιπτώσει όσοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι δήθεν η ΝΔ – ένα
κόμμα που δηλώνει πολιτικά φιλελεύθερο από την ίδρυσή του –
«μεταλλάχθηκε» ιδεολογικά με αφορμή την ανωτέρω νομοθέτηση
αποδεικνύουν πόσο μικρή σχέση έχουν με την ιδεολογία που ευαγγελίζονται.
Επιπροσθέτως, καταδεικνύουν ότι δεν πιστεύουν οι ίδιοι σε ιδεολογίες. Στασίδι
εξουσίας αναζητούν συγχέοντας το συντηρητισμό και τον κοινωνικό
αναλφαβητισμό με τον πολιτικό φιλελευθερισμό.
Άλλωστε, οι ίδιοι, στο τέλος αναγκάστηκαν να ομολογήσουν τα παραγωγικά
αίτια της δήλωσης βουλήσεώς τους. Ιδεολογία τους είναι η συμμετοχή στο
μερτικό της εξουσίας. Και αυτοί είναι εκτός. Ούτε τα ρουσφέτια – στο βαθμό
που θα ήθελαν – δεν τους κάνουν οι υπουργοί. Για το λόγο αυτό, άλλωστε,
τους αποδόθηκε και …«αλαζονεία».
Τριάντα επτά (37) βουλευτές της ΝΔ εξέφρασαν τα «δεξιά εσώψυχά» τους
στην εν λόγω συνεδρίαση. Εάν ήταν υπουργοί, μάλλον, θα μιλούσαν για
ανοίγματα στο «μεσαίο χώρο». Ως απλοί βουλευτές αιτήθηκαν
περιχαράκωσης. Πρώτα εμείς στη νομή της εξουσίας και τα αποφάγια στους
λοιπούς. Όντως αυτή η ΝΔ ουδόλως μεταλλάχθηκε. Παραμένει απαράλαχτη,
κοντά στο χθες, μακριά από το αύριο…

The post Αργύρης Αργυριάδης – Η ιδεολογική «μετάλλαξη» της ΝΔ appeared first on Eptanews.gr.

δημογραφικού προβλήματος της χώρας (οικονομικά κίνητρα για δημιουργία
οικογένειας, κατάργηση αντικινήτρων (στην Ελλάδα οι μισθωτοί με παιδιά
«απολαμβάνουν» των υψηλότερων κρατήσεων σε σύγκριση με τις λοιπές
χώρες του ΟΟΣΑ) διασφάλιση υποστηρικτικών θεσμών (βρεφονηπιακοί
θεσμοί, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών κλπ), θέσπιση της
δωρεάν υποβοηθούμενης αναπαραγωγής κλπ
Η πολιτική με προοδευτικό πρόσημο δεν είναι ευχολόγιο, αλλά κοινωνική
απαίτηση. Οι κηραλοιφές συνέβαλαν στον προσωρινό εγκιβωτισμό μέρους
της ψήφου διαμαρτυρίας. Τα μονοθεματικά κόμματα της δεξιάς πολυκατοικίας
έχουν ημερομηνία λήξης. Η πολιτική μπορεί να ξαναγυρίσει στο προσκήνιο με
μαζικά χαρακτηριστικά. Αυτό ήταν το μήνυμα που εστάλη την Κυριακή των
ευρωεκλογών.
Η ανάγκη έκφρασης μια πειστικής, ολιστικής, εναλλακτικής πρότασης είναι
υπαρκτή. Παραφράζοντας τον Οδυσσέα Ελύτη πρέπει να αποφασίσουμε ότι
«Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη». .. ήρθε η ώρα «για να
αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια»…

The post Αργύρης Αργυριάδης : Ο σοφός λαός και η τρικυμία στα χείλη appeared first on Eptanews.gr.

Εξάλλου, είναι «κοινό μυστικό» ότι η συμφωνία για την κοινή οριοθέτηση ΑΟΖ
μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας υπονομεύτηκε από την Τουρκία. Η τελευταία
αυξάνει την επιρροή της τόσο στο Κόσσοβο όσο και στα Σκόπια.
Κοντολογίς, στην «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης» πάντοτε υπήρχε σημαντική
κινητικότητά τόσο σε επίπεδο λαών όσο και κρατών. Είναι λάθος το ξεχνάμε
και να εφησυχάζουμε. Είναι, όμως, εξίσου εσφαλμένο να βλέπουμε παντού
εχθρούς στα βόρειά σύνορά μας, να καταναλώνουμε αμάσητη την
πατριδοκαπηλία των αργυραμοιβών του βαλκανικού εθνικισμού και να
αφιονιζόμαστε από τους κουτσαβάκηδες των τηλεοπτικών πάνελ. Μπορούμε
καλύτερα…

The post Αργύρης Αργυριάδης: Και ξαφνικά, «πλακώσαν οι οχτροί»… appeared first on Eptanews.gr.

Στο πλαίσιο της στεγαστικής πολιτικής συμβαίνει κάτι αντίστοιχο. Μόνον που
στον τομέα αυτό δεν αποτυχαίνει μόνον η πολιτεία, αλλά και το τραπεζικό
σύστημα. Το τελευταίο, με περισσή ευκολία διαφημίζει ότι διαθέτει «κοινωνική
ευθύνη» και υιοθετεί πρακτικές «αειφορίας», αλλά διατηρησιμότητα δίχως
ανθρώπινο γένος δύσκολα μπορεί να νοηθεί. Οι τράπεζες οφείλουν να
δημιουργήσουν στεγαστικά δανειακά προϊόντα που επιτόκια και έξοδα θα
μειώνονται και χρόνος αποπληρωμής θα αυξάνεται ανάλογα με τον αριθμό
των παιδιών που αποκτά κάθε οικογένεια.
Τρίτο παράδειγμα, η υποστήριξη πολιτικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.
Μολονότι η χώρα έχει ένα σύγχρονο νομικό πλαίσιο για το συγκεκριμένο
τομέα απουσιάζει παντελώς οποιαδήποτε οικονομική υποστήριξη. Το κράτος
οφείλει να καλύπτει το σύνολο της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για όλες
τις προσπάθειες που η ιατρική επιστήμη αναγνωρίζει ως βέλτιστες, ενώ
ταυτόχρονα θα πρέπει να υποστηρίζει νέες γυναίκες που επιθυμούν να
κρυοσυντηρίσουν ωάρια για μελλοντική χρήση. Η στήριξη στους νέους πρέπει
να είναι έμπρακτη.
Τέταρτο παράδειγμα, η δημιουργική απασχόληση παιδιών μέχρι την έναρξη
του σχολικού βίου. Οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τα κέντρα δημιουργικής
απασχόλησης παιδιών, ιδίως στα αστικά κέντρα, είναι περιορισμένα σε αριθμό
και οι ώρες λειτουργίας δύσκολα ανταποκρίνονται στο ωράριο εργασίας νέων
ανθρώπων (ιδίως ελεύθερων επαγγελματιών και εμποροϋπαλλήλων με
«σπαστό» ωράριο κ.λπ.). Εάν η πολιτεία θέλει να σταθεί αρωγός και κοινωνός
στις προσπάθειες των νέων να τεκνοποιήσουν τα διακυβεύματα είναι
συγκεκριμένα. Η βούληση (ανα)ζητείται…

The post Αργύρης Αργυριάδης: Το δημογραφικό πέρα από ευχολόγια appeared first on Eptanews.gr.

λιγότερο από 10 χρόνια. Πόσο έτοιμη είναι μια Ευρώπη που ορθώς συζητάει για
παράδειγμα για τον ηθικό κίνδυνο των εξελίξεων στην τεχνητή νοημοσύνη αλλά ουδόλως
πρωτοπορεί στο συγκεκριμένο τομέα, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ και την Κίνα;
β. Η απουσία κοινής αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής. Προφανώς η Ευρωπαϊκή Ένωση
πρέπει να παραμείνει ένωση κυρίαρχων κρατών, αλλά τούτο ουδόλως την εμποδίζει να
αναπτύξει κοινές στρατηγικές άμυνας και να αποκτήσει ενιαία φωνή στη διεθνή
διπλωματική κονίστρα. Οι περισσότεροι αναγνωρίζουν την ανάγκη. Λίγοι είναι αισιόδοξοι
για το αποτέλεσμα.
γ. Η αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Η Ευρώπη γερνάει και αλλάζει
πληθυσμιακά. Εάν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του δημογραφικού, η Ευρώπη του
2050 δεν θα έχει καμία σχέση με τη σημερινή ιδίως σε πολιτισμικό επίπεδο. Και οι έννοιες
Ευρώπη και πολιτισμός σήμερα είναι αλληλένδετες.
δ. Η αντιμετώπιση των κινδύνων της κλιματικής αλλαγής. Η τελευταία είναι μη
αναστρέψιμη. Η αντιμετώπιση, όμως, των κινδύνων που εγκυμονεί θα έπρεπε να
αποτελέσει αιχμή του δόρατος για την ευρωπαϊκή οικογένεια. Μπορούμε πολύ
περισσότερα από όσα πράττουμε.
ε. Η αντιμετώπιση των διευρυνόμενων ανισοτήτων. Στην Ευρώπη οι έννοιες ισότητα,
ελευθερία και δημοκρατία έχουν κομβική σημασία. Αποτελούν το κοινό εποικοδόμημα στο
οποίο συμπυκνώνεται η οικονομική δομή της κοινωνίας μας. Τούτο, όμως, αλλάζει. Οι
οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες οδηγούν στον ευρωσκεπτικισμό, στη μισαλλοδοξία
και στην άνοδο της ακροδεξιάς. Η απουσία κοινού οράματος είναι πρόδηλη. Ευρώπη και
ανισότητες είναι – ιστορικά – ασύνδετες έννοιες στο πλαίσιο των μεταβιομηχανικών
κοινωνιών. Θα είναι, έτσι, στο μέλλον;
στ. Η ευρωενωσιακή γραφειοκρατία και η απόσταση από τα κέντρα λήψης των
αποφάσεων. Η γραφειοκρατία δεν είναι μόνον Ελληνικό πρόβλημα (στη χώρα μας κοστίζει
το 7% του ΑΕΠ), αλλά και ευρωπαϊκό. Οι πολίτες νιώθουν πολλές φορές μακριά από τα
κέντρα λήψης των αποφάσεων. Δημοκρατία στην οποία δεν «άρχουν» οι πολίτες, αλλά η
γραφειοκρατία, έχει ημερομηνία λήξης. Η διεύρυνση των συμμετοχικών θεσμών, η
διαφάνεια στην κατανομή των πόρων και η απλούστευση των διαδικασιών είναι το
τρίπτυχο στο οποίο πρέπει να δώσουμε έμφαση.
Εκλογές έρχονται. Ας συζητήσουμε κάποια στιγμή για όλα τα ανωτέρω.

The post Αργύρης Αργυριάδης: Είναι η Ευρώπη θνητή; appeared first on Eptanews.gr.

προϋπολογισμό κάθε απόφασης που εκδίδει ένας ειρηνοδίκης ανέρχεται κατά μέσο όρο
στα επτακόσια εξήντα (760) ευρώ, ενώ το κόστος κάθε απόφασης που εκδίδει ένας
πρωτοδίκης ανέρχεται μόλις σε τριακόσια ογδόντα (380) ευρώ».
Για άλλη μία φορά, όμως, ενώ θα συμφωνήσουμε στη διάγνωση του προβλήματος θα
διαφωνήσουμε στην επιλεχθείσα θεραπεία. Η κυβερνητική πρωτοβουλία -από τη στιγμή
μάλιστα που δεν αμφισβητούνται τα ανωτέρω δεδομένα- δημιουργεί τις ακόλουθες
απορίες:
1. Πόσο σώφρων είναι ειρηνοδίκες δίχως σχετική γνώση και εμπειρία -και δίχως ικανό
χρόνο κατάρτισης- να κληθούν να δικάσουν: α) σημαντικές ποινικές υποθέσεις, β) σύνθετες
αστικές και εμπορικές υποθέσεις; Δεν αρκούσε μία αύξηση της καθ’ ύλην αρμοδιότητας εάν
θεωρεί η κυβέρνηση -βάσει των ανωτέρω στοιχείων- ότι οι αποφάσεις που χειρίζονται
σήμερα είναι λίγες; Κάποιοι Ειρηνοδίκες διακρίνονται για την ευρυμάθεια και την
αντιληπτική τους ικανότητα. Μπορεί, όμως, η πολιτεία να εγγυηθεί ότι αυτό ισχύει και για
τους 916; Και ερωτήθηκαν εάν θέλουν και μπορούν -λ.χ. μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας
που έχουν αποκλειστική τριβή σε απλές αστικές υποθέσεις- να δικάζουν ποινικά
αδικήματα;
2. Γίνεται αντιληπτό πόσο κοστοβόρα θα είναι αυτή η αλλαγή τόσο για το κράτος όσο και
για τους πολίτες; Γραμματείς, διάδικοι, αστυνομικοί και δικηγόροι θα πρέπει να
μετακινούνται σε περιφερειακές περιοχές (περιφερειακά πρωτοδικεία) για να δικάζουν
υποθέσεις αρμοδιότητας Μονομελούς Πλημμελειοδικείου (σημειωτέον ότι η πλειοψηφία
των πλημμελημάτων εφεξής θα δικάζεται από το Μονομελές). Για ποιο λόγο;
3. Κατά πόσον συνάδει με το σκοπό της επιτάχυνσης της απονομής της Δικαιοσύνης η
«ειδική υλική αρμοδιότητα των περιφερειακών εδρών»; Η επιλογή αυτή θα οδηγήσει στην
απόσυρση ποινικών υποθέσεων και στον εκ νέου προσδιορισμό τους! Για ποιο λόγο;
4. Έχει η πολιτεία πλήρη επίγνωση των υφιστάμενων υποδομών; Είναι δυνατόν κάποια
Ειρηνοδικεία να μετατραπούν σε Περιφερειακά Πρωτοδικεία όταν σήμερα δεν πληρούν
καμία προϋπόθεση ως χώροι συγκέντρωσης κοινού; (μη τήρηση υγειονομικών,
πυροσβεστικών, πολεοδομικών κ.λπ. διατάξεων). Είναι απλά επικίνδυνοι χώροι για όσους
εισέρχονται εντός αυτών!
5. Γίνεται αντιληπτό ότι οι αποφάσεις θα καθυστερούν ακόμη περισσότερο να
τελεσιδικήσουν; Θα υπάρξει απόλυτο μπλοκάρισμα των Εφετείων της χώρας, καθόσον το
σύνολο των υποθέσεων θα μεταβιβάζονται -κατ’ έφεση- σ’ αυτά, ενώ μέχρι σήμερα ο
δεύτερος βαθμός επιμερίζονταν μεταξύ Πρωτοδικείων (εφέσεις κατά αποφάσεων

Ειρηνοδικείων) και Εφετείων (εφέσεις κατά αποφάσεων Πρωτοδικείων). Αλήθεια, έτσι,
αντιλαμβανόμαστε την επιτάχυνση;

The post Αργύρης Αργυριάδης: Απορίες για μία φαραωνική μεταρρύθμιση στον χώρο της Δικαιοσύνης appeared first on Eptanews.gr.

Ο όρος, πράγματι, δεν χρησιμοποιείται μόνον στην Ελλάδα. Μάλιστα, δεν είναι ιδιαίτερα καινούργιος. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Αγγλία το 1801 για να υποδηλώσει «τη δολοφονία μιας γυναίκας» (femicide). Το 1848 ο όρος δημοσιεύτηκε στο λεξικό νομικών όρων του Wharton’s. Στη νεότερη εποχή,  ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τη φεμινίστρια Diana Russell το 1976 στο «Διεθνές «Δικαστήριο» για τα Εγκλήματα κατά των γυναικών», ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στις 4-8 Μαρτίου 1976 στις Βρυξέλλες, με πρόθεση να δημοσιοποιηθεί όλο το φάσμα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κατά των γυναικών από όλους τους πολιτισμούς, χωρίς να δώσει, όμως, ρητό ορισμό. Το 2012, στο σχετικό Συμπόσιο των Ηνωμένων Εθνών στη Βιέννη, ορίζονται ως «γυναικοκτονίες» οι δολοφονίες γυναικών και κοριτσιών εξαιτίας του φύλου τους. Στη συνέχεια, η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας (Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης), η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2014 και υπογράφηκε από την Ε.Ε. το 2017, αποτελεί το πρώτo διεθνές δεσμευτικό εργαλείο για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών σε διεθνές επίπεδο. Η ανωτέρω σύμβαση κυρώθηκε και από το Ελληνικό κοινοβούλιο με το Ν. 4531/2018.

Ωστόσο, ο όρος ως ιδιαίτερη νομική έννοια δεν έχει θεσπιστεί σε καμία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (σε αντίθεση με χώρες της Λατινικής Αμερικής). Τούτο οφείλεται, πρωτίστως, στην ιστορική παράδοση των ευρωπαϊκών χωρών που προσδίδουν ιδιαίτερη προστασία στο απόλυτο αγαθό της ζωής για οποιονδήποτε άνθρωπο (άνδρα, γυναίκα, παιδί, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού ή φύλλου). Μάλιστα, στη χώρα, μας, σε επίπεδο ποινικής καταστολής σε περιπτώσεις αφαίρεσης της ζωής απειλείται η μέγιστη των ποινών (ήτοι η ποινή των ισοβίων μετά την πρόσφατη τροποποίηση με τον Ν. 4855/2021 (άρ. 63), ενώ, αντίθετα, ο Ποινικός Κώδικας του 2019 (Ν. 4619/2019), προέβλεπε διαζευκτικά είτε ισόβια είτε ποινή κάθειρξης τουλάχιστον 10 ετών (άρ. 299 παρ. 1 ΠΚ). Συνεπώς, υπό το πρίσμα του παλαιότερου Ποινικού Κώδικα, ίσως  θα είχε νόημα μια τέτοια διάκριση που θα λειτουργούσε επαυξητικά στην τελική ποινή (άλλωστε θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στο άρθρο 82Α που ήδη τυποποιούνται εγκλήματα με ρατσιστικά χαρακτηριστικά). Σήμερα δεν έχει κανένα νόημα, από τη στιγμή που απειλείται η εσχάτη των ποινών.

Έχει νόημα, όμως, ως κοινωνικός όρος; Ως όρος που περιγράφει μια ιδιαίτερη τάση που καταδεικνύεται μέσα από στατιστικά στοιχεία και χρήζει ιδιαίτερης αντιμετώπισης κυρίως στον τομέα της πρόληψης και υποστήριξης; (Σύμφωνα με έρευνες, εκφάνσεις ενδοοικογενειακής βίας επηρεάζουν 3 στις 10 γυναίκες, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους και εκτιμάται ότι στο 13,5% των ανθρωποκτονιών συνολικά εμπλέκονται στενοί σύντροφοι των γυναικών). Εκεί είναι η ουσία και χρειάζεται πολλή δουλειά. Από το να γίνει αντιληπτό ότι ουδείς άνθρωπος (πόσω μάλλον μια γυναίκα) είναι «κτήμα» ενός άλλου και ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να τυγχάνουν σεβασμού. Η τοξική αρρενωπότητα δεν είναι στοιχείο ούτε γοητείας ούτε επιβολής και η ισοτιμία σε μια σχέση είναι στοιχείο αυτοσεβασμού εκάστου μέρους. Όλα αυτά κατατείνουν σε μια απλή λέξη: παιδεία.

Ωστόσο, στο πρόσφατο περιστατικό, έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων, δεν ήταν μόνον η έλλειψη παιδείας του δράστη που κατέδειξε την αποτυχία του συστήματος. Αντίστοιχα συνέβαλλαν η έλλειψη  ενσυναίθησης (στοιχείο παιδείας) των αστυνομικών οργάνων. Από τα μέχρι τώρα ευρήματα δεν τους καταγγέλθηκε περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας. Συνεπώς, δεν είχαν υποχρέωση να παρέμβουν αυτεπαγγέλτως (σημειωτέον ότι η ανακοίνωση της Αστυνομίας ήταν εξόχως εσφαλμένη δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι «το θύμα αρνήθηκε να υποβάλει έγκληση πριν αποχωρήσει»). Είχαν υποχρέωσή, όμως, να αξιολογήσουν τη βασιμότητα των καταγγελλομένων και την επικινδυνότητα της κατάστασης. Απλή έρευνα των στοιχείων του θύτη θα καταδείκνυε ότι επρόκειτο για επικίνδυνο άτομο που έχει σημαντικές καταδίκες στο παρελθόν. Συνεπώς, θα αντιλαμβάνονταν ότι η συνοδεία της άτυχης κοπέλας στην οικία της – που ήταν σε απόσταση δύο λεπτών – ήταν το ελάχιστο που μπορούσαν να πράξουν για να εμφυσήσουν πνεύμα εμπιστοσύνης και ασφάλειας στην προδήλως έμπλεη φόβου νεαρή γυναίκα. Τούτο προφανώς δεν απαιτούσε μόνον ενσυναίσθηση, αλλά και προσήλωση στο καθήκον και στοιχειώδη οργανωτική επάρκεια. Εδώ, λοιπόν, το «σύστημα» απέτυχε παταγωδώς …

The post Αργύρης Αργυριάδης: Γυναικοκτονία και συστημική αποτυχία appeared first on Eptanews.gr.

Μετά από μερικούς μήνες, η κυβέρνηση του νέου πρωθυπουργό βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σοβαρή οικονομική κρίση. Βρισκόμενος σε αδιέξοδο άνοιξε την πρώτη επιστολή, μήπως βρει λύση. Διάβασε με απορία: «Απέδωσε όλες τις ευθύνες στον προκάτοχό σου, σε εμένα». Έτσι και έπραξε. Από τηλεοπτικού άμβωνος κατήγγειλε τον προκάτοχό του ότι «παρέλαβε καμένη γη» και ότι εάν ακολουθούσε πιο μετριοπαθή πολιτική και δεν ήταν σπάταλος δεν θα υπήρχε κανένα οικονομικό πρόβλημα. Το πόπολο ικανοποιήθηκε από τις εξηγήσεις, η κρίση ξεπεράστηκε.

Μετά από κάποια χρόνια, η κυβέρνησή του αντιμετώπισε και νέο σοβαρό πρόβλημα. Η αντιπολίτευση, συντεταγμένα και σύσσωμη, κατέθεσε πρόταση μομφής. Η κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος ήταν ιδεολογικά αποσταθεροποιημένη. Μοναδικός συνδετικός κρίκος, η εξουσία. Σπεύδει να βρει λύση στις επιστολές του – σεβάσμιου πια – προκατόχου του. Ανοίγει τη δεύτερη και διαβάζει: «απέδωσε όλες τις ευθύνες στα οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα καταγγέλοντάς τα, ως υπονομευτές». Για μια στιγμή διστάζει. Ποια συμφέροντα; Ποιοι εκδότες; Με όλους διατηρούσε φιλικές και εξαιρετικές πολιτικές σχέσεις. Το ίδιο, άλλωστε, έκανε και ο προκάτοχός του. Υπάρχει περίπτωση «να πιάσει» μια τέτοια κατηγορία, αναρωτήθηκε. Βρισκόμενος σε αδιέξοδο αποφάσισε να ακολουθήσει την πολιτική του προκατόχου του. Με διαπρύσιους λόγους, από κοινοβουλευτικού άμβωνος αυτή τη φορά, κατήγγειλε τα «διαπλεκόμενα» οικονομικοεκδοτικά συμφέροντα που τον υπονομεύουν. Και η κρίση αυτή ξεπεράστηκε, αποδεικνύοντας τη σοφία του προκατόχου του.

Ωστόσο, σε σύντομο χρονικό διάστημα ξέσπασε νέα κρίση. Ο πρωθυπουργός του αφηγήματός μας ένιωθε απόλυτη ασφάλεια ανατρέχοντας στις συμβουλές του προκατόχου του. Σπεύδει και ανοίγει την τρίτη επιστολή. Προς δυσάρεστη έκπληξή του διαβάζει: «Ήρθε η ώρα να ετοιμάσεις τρεις επιστολές για τον επόμενο».

Θυμήθηκα τα ανωτέρω διαβάζοντας την κυβερνητική απάντηση στην πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης να καταθέσει πρόταση μομφής, με επίκληση – ανάμεσα στα άλλα – και ενός δημοσιεύματος μιας από τις μεγαλύτερες και ιστορικότερες εφημερίδες της χώρας. Δεν κατάλαβα γιατί τάραξε την κυβέρνηση η ουσία του δημοσιεύματος, από τη στιγμή που δεν αμφισβητήθηκε ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Γιατί θα έπρεπε να μας ξενίζει όταν οι δημοσιογράφοι κάνουν τη δουλειά τους και αναδεικνύουν σημαντικά ζητήματα; Είναι δυνατόν οι κυβερνώντες να έχουν εθιστεί τόσο στην κολακεία, ώστε να αποσταθεροποιούνται με το πρώτο αρνητικό δημοσίευμα;  Πριν απαντήσω, όμως, ήρθε στη θύμησή μου, η ιστορία με τις τρεις επιστολές. Το ζητούμενο, πλέον, είναι πότε θα ανοιχθεί η τρίτη …

The post Η πρόταση μομφής, τα οικονομικά συμφέροντα και οι τρεις επιστολές appeared first on Eptanews.gr.

Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, στη Θεσσαλονίκη, σημειώθηκε ένα ιδιαίτερα σοβαρό επεισόδιο, καθώς ομάδα νεαρών (μεταξύ αυτών αρκετοί ανήλικοι) προπηλάκισε 2 άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ηλικίας 21 ετών. Το επεισόδιο δεν έγινε κάπου απόμερα, αλλά στο κέντρο της πόλης, στην πλατεία Αριστοτέλους, την ώρα που ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Μέσα σε λίγα 24ωρα, ο ένας εκ των δύο νεαρών μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας έγινε στόχος νέας ομοφοβικής επίθεσης.

Τα ανωτέρω γεγονότα έδωσαν αφορμή για ποικίλα σχόλια σε βάρος της πόλης. Η γενικευμένη κριτική και οι συνήθεις αφορισμοί βρήκαν τους ποικιλώνυμους εκφραστές τους. Αναζητήθηκαν τα αίτια του φαινομένου στο πλαίσιο της συνήθους επιδερμικής ανάλυσης που διακρίνει τους κήνσορες του πληκτρολογίου. Ευθύνεται ο συντηρητισμός της πόλης, οι παραθρησκευτικές και παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, τα οπαδικά αθλητικά μέσα ενημέρωσης. Καταλήξανε ότι για όλα φταίει ο… φραπές.

Είναι, όντως, έτσι τα πράγματα; Η αλήθεια είναι ότι η Θεσσαλονίκη για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα της πρόσφατης ιστορίας της βίωσε συνθήκες απομονωτισμού. Από πολυπολιτισμική και εξωστρεφής πόλη στις αρχές του περασμένου αιώνα μετατράπηκε -μετά τον εμφύλιο πόλεμο- σε περίκλειστη πόλη. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος της αποστέρησε τον κοσμοπολιτισμό της και ο «εκ βορρά κίνδυνος» από το 1949 μέχρι την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού προσέδωσε χαρακτηριστικά «ακρίτα» για τους κατοίκους της πόλης και της μακεδονικής ενδοχώρας. Αντί να επικοινωνούμε με τους γείτονες και να αναπτύσσουμε εμπορικές και πολιτισμικές σχέσεις «φρουρούσαμε» τα σύνορα του φιλελεύθερου δυτικού κόσμου στη βαλκανική χερσόνησο.

Τούτο, εύλογα, δημιούργησε ένα συντηρητικό πλέγμα και μία κοινωνία μη δεκτική σε ζωτικές αλλαγές. Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι στην πόλη αυτή υπήρξαν νεωτερικές πολιτικές και κοινωνικές ομάδες. Το κίνημα των δημοτικιστών θεριεύει υπό το Μανόλη Τριανταφυλλίδη λίγο πριν το πόλεμο με εστία το ΑΠΘ. Το γυναικείο και το οικολογικό κίνημα χειραφετείται στην πόλη. Ο ανεξάρτητος φοιτητικός συνδικαλισμός «ευδοκιμεί» κυρίως εδώ. Ο συντηρητισμός της πόλης τροφοδοτεί την εναλλακτική έκφραση μέσα από τη μουσική. Λαϊκές φωνές, ροκ, πανκ και μέταλ μπάντες της Θεσσαλονίκης, dj και σχήματα ηλεκτρονικής μουσικής και ρεμπέτικου ξεκινούν από την πόλη για να κατακτήσουν τη χώρα δίνοντας ένα διακριτό στίγμα.

Μπορεί η ανωτέρω εικόνα να προσιδιάζει με μία πόλη ομοφοβική και ρατσιστική; Κατά τη γνώμη μας όχι. Το γεγονός ότι πολλοί από τους συλληφθέντες στα ανωτέρω συμβάντα έχουν ήδη βαρύ ποινικό μητρώο γιατί έχουν εμπλακεί σε γεγονότα οπαδικής βίας ή γιατί τυγχάνουν αλλοδαποί, προερχόμενοι από χώρες που διακρίνονται για τα συντηρητικά κοινωνικά αντανακλαστικά τους, προφανώς δεν μας οδηγεί στην αρνητική απάντηση. Η ουσία είναι ότι όλη η χώρα -και όχι μία πόλη- πρέπει να δει κατάματα την πραγματικότητα. Κοινωνικοποιεί ομαλά τις νεότερες γενιές; Ενσωματώνει λειτουργικά τους μετανάστες; Μεταλαμπαδεύουμε τις ίδιες αρχές και αξίες στις νεότερες γενιές; Αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά γεγονότα τυφλής βίας ανηλίκων που έχουν λάβει τεράστιες διαστάσεις; Αναζητούμε τα αίτια ή αρκούμαστε στη γλαφυρή περιγραφή των γεγονότων;

Όσο εθελοτυφλούμε μπροστά στο πρόβλημα θεωρώντας ότι τούτο περιορίζεται στα γεωγραφικά όρια μιας πόλης ή μιας περιοχής τόσο αυτό θα γιγαντώνεται. Δεν είναι αποκλειστικό πρόβλημα της Θεσσαλονίκης. Άλλωστε, στην πόλη μας εδώ και καιρό έχουμε αντικαταστήσει το φραπέ με το freddo espresso…

The post Είναι η Θεσσαλονίκη συντηρητική; | Του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.

Η ζώσα πραγματικότητα, όμως, δίνει αρκετές αφορμές για αναστοχασμό. Ειδικά όσα ζούμε το τελευταίο διάστημα μας δίνουν πολυποίκιλες αφορμές τόσο για ατομική ενδοσκόπηση όσο και για συλλογικό προβληματισμό. Έχουμε κόμματα σήμερα στη χώρα; Μήπως η συμπλήρωση των 50 χρόνων από τη μεταπολίτευση δίνει την αφορμή για τον αναπροσδιορισμό του κομματικού φαινομένου; Ειδικά στο χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης (μείζονος και ελάσσονος) γίναμε όλοι μάρτυρες μιας μοναδικά ιστορικής συγκυρίας. 

Το ένα κόμμα το «κατέλαβε» – με δημοκρατικές, φευ, διαδικασίες – ένας άνθρωπος που ήλθε από το πουθενά, με ελάχιστη σχέση με την ιστορική αριστερά και την ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Σε ελάχιστο χρόνο, το διαμορφώνει σε ένα προσωποπαγές «τραμπικό» κόμμα, στο πλαίσιο της περιλάλητης αδιαμεσολάβητης σχέσης με τις κοινωνικές ομάδες που τον υποστηρίζουν.  

Την ίδια ώρα, το ΠΑΣΟΚ απέφυγε να επιβάλει κομματική πειθαρχία στο γάμο των ομόφυλων ζευγαριών –με αποτέλεσμα η κοινοβουλευτική του ομάδα να βρεθεί σχεδόν διαιρεμένη στην κοινοβουλευτική ψηφοφορία – σε ένα ζήτημα δικαιωμάτων, ταυτοτικού χαρακτήρα, για την παράταξη που έφερε επανάσταση στο οικογενειακό δίκαιο στη δεκαετία του 1980 και θέσπισε την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή πριν δύο δεκαετίες. Στον αντίποδα, στο ζήτημα των μη κρατικών πανεπιστημίων, τα οποία στήριζε – κακώς – βάσει προγράμματος αλλά και δηλώσεων μέχρι πρότινος του ίδιου του προέδρου του, αίφνης άλλαξε γνώμη – δίχως να την τεκμηριώνει επαρκώς – και  θυμήθηκε την πολιτική ορθότητα της κομματικής πειθαρχίας. Η τελευταία εμφανίστηκε ως αναγκαιότητα, λόγω των πολλών διαφωνιών που ακούστηκαν. 

Αλλά και η κυβερνητική παράταξη στα ζητήματα που η ίδια θεωρεί ως «σοβαρές μεταρρυθμίσεις» δεν εμφανίζει αρραγές μέτωπο, κυρίως στην κοινωνική της βάση. Χαρακτηριστικές ήταν οι δύο τελευταίες περιπτώσεις (ομόφυλα ζευγάρια και ιδιωτικά πανεπιστήμια) όπου υπήρξαν ουσιαστικές και συμπαγείς διαφωνίες στο χώρο των ψηφοφόρων της.

Κάποιος θα παρατηρούσε ότι όλα τα ανωτέρω είναι εύλογα στο πλαίσιο της «πολυσυλλεκτικότητας» των ελληνικών κομμάτων. Είναι, όμως, πράγματι αυτή η αιτία; Ή μήπως τα κόμματα έπαψαν να  αποτελούν σημείο «συνάντησης ατόμων με κοινό πολιτικό πρίσμα» και μετατράπηκαν σε μηχανισμούς συσπείρωσης ατόμων που οργανώνονται με αποκλειστικό στόχο την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας;

Κατά τη γνώμη μας θετική απάντηση προσήκει στο δεύτερο ερώτημα. Και κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στα «απολίτικα κόμματα».  Με μέλη δίχως πολιτική ώσμωση, δίχως εσωκομματική δημοκρατία και με ανύπαρκτες διαδικασίες παραγωγής κοινού οραματικού πολιτικού λόγου. Όσο θα συνεχιστεί αυτό τόσο θα παρατηρούμε πανσπερμία απόψεων ακόμη και για ζητήματα που θα θεωρούσαμε αυτονόητα. Έτσι, όμως, ούτε το δημοκρατικό πολίτευμα υπηρετούμε ούτε ανατρέπουμε την τάση συλλογικής αποστασιοποίησης των ψηφοφόρων από τα κόμματα. Ήδη χάθηκαν, τα τελευταία είκοσι χρόνια, περισσότεροι από 1.500.000 ψηφοφόροι από τις κάλπες και θα χαθούν ακόμη περισσότεροι στο μέλλον. Εκτός εάν κάτι αλλάξει …

The post Το «απολίτικο» κόμμα | Του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.