Το εάν είχε χορηγηθεί η συγκεκριμένη άδεια στον άτυχο νέο, λίγη σημασία
έχει. Αυτό που όλοι μας αναγνωρίσαμε ήταν ότι ο συγκεκριμένος επέλεξε το
δύσκολο, αλλά ενάρετο δρόμο να αυξήσει το γλίσχρο εισόδημά του. Μέχρι
σήμερα πληροφορούμασταν από τα μέσα ενημέρωσης για αστυνομικούς που
συλλαμβάνονταν διότι διέπρατταν εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου για
να «τονώσουν το εισόδημά τους» (προστασία σε μαγαζιά, πλαστογραφίες
κλπ).
Στο δημόσιο διάλογο έσπευσαν όλοι να επισημάνουν τους χαμηλούς μισθούς
των δημοσίων υπαλλήλων, ιδίως των αστυνομικών. Έσπευσαν όλοι να
πλειοδοτήσουν σε μια αύξηση, δίχως να μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι τούτο
είναι εφικτό, λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική κατάσταση της χώρας. Θα
μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο αντί να πλειοδοτούμε σε ανέξοδες
υποσχέσεις;
Ειδικά για την περίπτωση των αστυνομικών παρατηρούμε το εξής παράδοξο.
Πολλοί εξ αυτών έχουν αποσπαστεί στην περιφέρεια Αττικής από άλλες
περιοχές της χώρας. Οι αποσπασμένοι – σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης –

μπορεί να φτάσουν να έχουν αποδοχές περίπου 4.500€ μηνιαίως σε αντίθεση
με τους λοιπούς συναδέλφους τους που οι αποδοχές τους δεν υπερβαίνουν τα
1.000€. Οι αποσπάσεις κρίνονται σκόπιμες μεν για επιχειρησιακούς λόγους,
αλλά οι αποσπαθέντες, πολλές φορές, επιλέγονται με κομματικά κριτήρια
(«ρουσφέτι αύξησης αποδοχών»). Το κόστος, όμως, για το δημόσιο είναι
υπερβολικά μεγάλο. Δε θα μπορούσαν τα κενά αυτά να καλυφθούν από τους
ήδη υπηρετούντες μέσω υπερωριών, εφόσον οι ίδιοι το επιθυμούν; Για ποιο
λόγο να είναι προτιμότερο να κάνουν μια άλλη εργασία στον ελεύθερο χρόνο
τους και να μην τον προσφέρουν στην υπηρεσία (προφανώς όσοι το
επιθυμούν) καλύπτοντας υπαρκτά κενά και αυξάνοντας αντίστοιχα τις
αποδοχές τους;
Πέραν των ανωτέρω καλό είναι να ληφθεί μέριμνα για το υπαρκτό πρόβλημα
της παράλληλης εργασίας πολλών δημοσίων υπαλλήλων (αστυνομικών,
καθηγητών μέσης εκπαίδευσης κλπ). Ένα υπαρκτό γεγονός, τη στιγμή που
δεν μπορείς ως κοινωνία να αντέξεις σημαντική αύξηση αποδοχών, δεν το
αντιμετωπίζεις με απαγορεύσεις. Αντιθέτως, θα πρέπει να το
«νομιμοποιήσεις», λαμβάνοντας υπόψη ότι πρέπει να διασφαλίζεται τόσο το
κύρος της υπηρεσίας και η βέλτιστη παροχή της βασικής εργασίας όσο και η
αποφυγή σύγκρουσης συμφερόντων. Συνεπώς διοικητικά και φορολογικά
αντικίνητρα θα πρέπει να εξαλειφθούν, ώστε όσοι το επιθυμούν να μπορούν
να εργάζονται στον ελεύθερο χρόνο τους «εμφανιζόμενοι» και όχι
«κρυπτόμενοι»…

The post Η «παράλληλη» εργασία των δημοσίων υπαλλήλων του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.

Την εβδομάδα που μας πέρασαν δύο γεγονότα ξεχώρισαν που θα μπορούσαν να μας κάνουν σοφότερους. Η ανοιχτή επιστολή – απευθυνόμενη στα τρία μεγαλύτερα κόμματα – του πρώην Υπουργού Οικονομικών Αλέκου Παπαδόπουλου και το περιλάλητο debate.

Οι αιτιάσεις του πρώτου έχουν πολλαπλή αξία. Πρώτον, διότι θεωρείται από τους πλέον επιτυχημένους «τιμονιέρηδες» του υπουργείου οικονομικών και δεύτερον διότι σήμερα δεν είναι στρατευμένο πολιτικό στέλεχος. Δεν επιζητεί την ψήφο κανενός ούτε περιορίζεται στο κοστούμι κάποιας ασφυκτικής κομματικής πειθαρχίας.

Αντιθέτως, ο δημόσιος τηλεοπτικός διάλογος των επικεφαλής των μεγαλύτερων πολιτικών σχηματισμών της χώρας με δυσκολία ξέφυγε από το σύνηθες κομφορμιστικό πλαίσιο που επιτάσσουν οι κανόνες που θέτουν οι πολιτικοί και (κακώς) δέχονται οι δημοσιογράφοι. Παράλληλοι, άνευροι μονόλογοι δεν έχουν καμία σχέση με το διάλογο. Την ίδια ώρα, όμως, σπάνιζαν οι ευθύβολες ερωτήσεις, ιδίως στη θεματική ενότητα της οικονομίας. Η απορία μου, νομίζω είναι εύλογη. Ουδείς είχε διαβάσει την ανοιχτή επιστολή Παπαδόπουλου που δημοσιεύτηκε λίγες μέρες πριν; Ουδείς σκέφτηκε να επαναλάβει κάποια δική του ερώτηση; Πώς γίνεται, για παράδειγμα, όλοι οι φορείς της Γενικής Κυβέρνησης μαζί να έχουν χρέος πολύ μικρότερο από το χρέος του Κράτους; Αληθεύει, η βαρύτατη κατηγορία Παπαδόπουλου ότι ξαναγυρίσαμε στα “Greek statistics”; Ότι δηλαδή το υπουργείο Οικονομικών, προκειμένου να εμφανίσει το δημόσιο χρέος μικρότερο, υπερδιπλασίασε το δανεισμό του Κράτους από φορείς της Γενικής Κυβέρνησης και απέφυγε ισόποσο δανεισμό από τις αγορές; Συγκεκριμένα, ότι ο ΟΔΔΗΧ είχε δανειστεί στις 31.12.2022 από την Τράπεζα της Ελλάδος με συμφωνίες επαναγοράς (repos) διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης 46,7 δισ. Το χρέος αυτό δεν προσμετράται στο δημόσιο χρέος, αφού στο δημόσιο χρέος προσμετράται μόνο το χρέος του Κράτους προς τους δανειστές του εκτός Γενικής Κυβέρνησης.

Πραγματικά, ουδείς δημοσιογράφος σκέφτηκε να επαναλάβει κάποια από τα σοβαρά και κρίσιμα ερωτήματα που τέθησαν με την ανωτέρω ανοιχτή επιστολή; Τα επαναλαμβάνω:

(α) Αν τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης είναι 36-38 δισ., τότε πώς μπόρεσε η Κυβέρνηση να δανειστεί 46,7 δισ. στις 31.12.2022;

(β) Αφού η Κυβέρνηση έχει ήδη δανειστεί και δαπανήσει όλα τα διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, πώς αυτά εξακολουθούν να είναι διαθέσιμα για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης;

(γ) Τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων (Κοινό Κεφάλαιο) με τι όρους τα δανείστηκε η Κυβέρνηση από την Τράπεζα της Ελλάδος; ειδικότερα, τα ταμειακά διαθέσιμα του Ταμείου Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης (οι εισφορές των εργαζομένων στους ατομικούς κουμπαράδες που διαφημίζει η Κυβέρνηση) με τι όρους τα δανείστηκε;

(δ) Είναι θεμιτό να δανείζεται η Κυβέρνηση τις εισφορές των εργαζομένων με συμφωνίες επαναγοράς (repos) για ταμειακή διευκόλυνσή της και λογιστική μείωση του δημόσιου χρέους;

Οι τηλεμαχίες των πολιτικών μπορούν τόσο να ενημερώσουν τους πολίτες όσο και να δώσουν ειδήσεις. Αρκεί να μη ρωτάμε πόσες μηχανές ή αυτοκίνητα οδηγεί ο Βαρουφάκης και ποιο το ενεργειακό αποτύπωμα αυτών. Ζητούμενο παραμένει το εθνικό, δημιουργικό, πολιτικό αποτύπωμα: πολιτικών και δημοσιογράφων.

Του Αργύρη Αργυριάδη

Δικηγόρου

www.argiriadis.gr

The post Debate: οι ερωτήσεις που δεν έγιναν || Του Αργύρη Αργυριάδη – Δικηγόρου appeared first on Eptanews.gr.

Κάθε ιερουργία που τελείται εντός του ιερού Ναού λέγεται ακολουθία. Κέντρο των ιερών ακολουθιών είναι η θεία λειτουργία.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας ανακοίνωσε – δήθεν ως τρόπο αποφυγής της συγκέντρωσης κοινού στις εκκλησίες – τη συνέχιση ενός είδους ακολουθίας. Τη «λιτή». Η τελευταία αποτελείται από μία ομάδα ιδιομέλων τροπαρίων που ψάλλονται στην ακολουθία του «Μεσονυκτικού», πριν από τον όρθρο (δηλαδή το ξημέρωμα) και χαρακτηρίζεται από απλότητα. Το πρόβλημα, όμως, ήταν ότι και η «λιτή» είναι είδος ακολουθίας. Καμία ακολουθία δεν μπορεί να γίνει χωρίς ιερέα και πιστούς. Άρα καμία ακολουθία δεν μπορεί να υπάρξει δίχως ταυτόχρονη συνάθροιση κοινού στις εκκλησίες. Ωστόσο, από τη στιγμή που η τελευταία πρέπει να αποτραπεί ως κεντρική πολιτική αποτροπής της διάδοσης του κορονοϊού, η επιλογή τέλεσης της από τους εκκλησιαστικούς ιεράρχες ήταν παντελώς άστοχη και ευλόγως προκάλεσε την παρέμβαση της πολιτείας. Δυστυχώς αποδείχθηκε στην πράξη ότι η εκκλησιαστική ιεραρχία της Ελλάδος επιδεικνύει μειωμένα αντανακλαστικά σε μια πρωτόφαντη κρίση.

Ωστόσο, δεν είναι μόνον η Ιερά Σύνοδος που δυσκολεύεται να αντιληφθεί την κρισιμότητα των στιγμών. Οι έτεροι «Illuminati» («πεφωτισμένοι»), οι ημεδαποί τραπεζίτες, ετοιμάζονται για άλλη μια φορά να βιώσουν τη δική τους ακολουθία πριν από τον Όρθρο. Είναι το γνωστό «εξπρές του μεσονυχτίου» που βίωσαν άλλες δύο φορές με τις επάλληλες πτωχεύσεις και «διασώσεις» των τραπεζικών επιχειρήσεων που σήμερα διοικούν. Αδυνατούν να επιδείξουν γρήγορα αντανακλαστικά σε μια κρίση που λαμβάνει διαστάσεις χιονοστιβάδας στην οικονομία και δυνητικά θα έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις από την περιλάλητη κατάρρευση της περασμένης δεκαετίας.

Έτσι, κομπορρημονώντας η Ένωση Ελληνικών τραπεζών ανακοίνωσε την Τρίτη το μεσημέρι ότι «παγώνουν» για 6 μήνες τα δάνεια των «επιχειρήσεων που πλήττονται». Δηλαδή άλλη μια κλασσική ασπιρίνη για την αντιμετώπιση της επάρατης νόσου. Και τούτο διότι:

α) το «πάγωμα» ισχύει μόνον για τα χρεωλύσια και όχι για το συνολικό ποσό της συμφωνημένης δόσης. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, όμως, τα τοκοχρεωλυτικά δάνεια στην Ελλάδα υπολογίζονται με το «γαλλικό σύστημα’ (σύνθετη χρεωλυσία). Δηλαδή η τράπεζα με τις πρώτες δόσεις εισπράττει το μεγαλύτερο μέρος του συνόλου των τόκων που αντιστοιχούν στο συμβατικό χρόνο του δανείου και οι επιγενόμενες δόσεις αντιστοιχούν μόνον στο κεφάλαιο. Για παράδειγμα δόση τοκοχρεωλυτικού δανείου συμβατικής διάρκειας δεκαπέντε ετών που λήφθηκε προ τριών ετών συναρθρώνεται σήμερα κατά 90% σε ποσό που αντιστοιχεί σε τόκο και μόλις 10% σε χρεωλύσιο. Συνεπώς, η «εξαγγελία» των τραπεζών δεν αγγίζει τη συντριπτική πλειοψηφία των ενήμερων δανειοληπτών που καλούνται να καταβάλουν το σύνολο σχεδόν της προβλεπόμενης δόσης. Πραγματική βοήθεια θα ήταν η αναστολή καταβολής του 80% της συμβατικής δόσης (τόκου + χρεωλυσίου) και ο επιμερισμός του ποσού αυτού σε επόμενες 24 έκτακτες – επιπρόσθετες δόσεις μετά το πέρας του εξαμήνου.

β) δεν προσδιορίζει η Ένωση Τραπεζών ποιες επιχειρήσεις θεωρεί ότι πλήττονται. Μόνον αυτές που διέκοψαν αναγκαστικά τη λειτουργία τους ή και εκείνες που βλέπουν το τζίρο τους να κατρακυλάει κατά 80%; Και γιατί θα πρέπει να ευνοηθούν οι πρώτες και να καταδικαστούν οι δεύτερες; Μόνον το γεγονός ότι σύμφωνα με τις τραπεζικές δηλώσεις κάθε δανειολήπτρια επιχείρηση θα πρέπει να υποβάλει σχετική αίτηση και κάθε περίπτωση θα κρίνεται χωριστά καταδεικνύει την πρόδηλη αδυναμία του μέτρου. Οι ρυθμίσεις θα πρέπει να είναι οριζόντιες και καθολικές καθόσον καμία επιχείρηση δεν θα μείνει αλώβητη από την κατάρρευση που προκαλεί ο κορονοϊός σε κοινωνίες και οικονομίες.

γ) δεν κάνει καμία απολύτως μνεία για τις δόσεις των συμβάσεων leasing. Πολλές επιχειρήσεις επένδυσαν σε πάγιο εξοπλισμό ή σε επιχειρηματικά ακίνητα μέσω leasing. Για ποιο λόγο να μην βοηθηθούν και αυτές; Πώς δικαιολογείται η διάκριση αυτή από τη στιγμή που και στις δύο περιπτώσεις ουσιαστικά μιλάμε για δανεισμό;

δ) η ανακοίνωση αναφέρεται μόνον στα επιχειρηματικά δάνεια αφήνοντας έξω τα στεγαστικά, τα καταναλωτικά και τα επισκευαστικά. Δηλαδή ένας ιδιωτικός υπάλληλος που βλέπει τις πόρτες της επιχείρησης στην οποία εργάζεται κλειστές κατόπιν κρατικής εντολής (και συνεπώς ουδείς θα του καταβάλει το μισθό του λόγω ανωτέρας βίας) θα πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι το δάνειό του θα κοκκινίσει, καθόσον θα αδυνατεί να πληρώσει τις συμβατικές δόσεις που θα παραμένουν αναλλοίωτες. Η κυβερνητική εξαγγελία ήταν «μένουμε σπίτι» για να σωθούμε από τον κορονοϊό και όχι για να ετοιμαστούμε να μας το πάρουν…

Τελικά, η λιτότητα πνεύματος δεν χαρακτηρίζει μόνον τους ιεράρχες μας. Διακρίνει και τους κοσμογυρισμένους τραπεζίτες μας. Για το λόγο αυτό, όμως, απαιτείται κυβερνητική παρέμβαση τώρα. Πριν δημιουργήσουμε άλλη μια γενιά οφειλετών και τινάξουμε το τραπεζικό σύστημα στον αέρα …

The post Από τη λιτή θεία λειτουργία στη λιτή … τραπεζική λογική – Άρθρο του Αργ. Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.

Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω – Φορολογικού Συμβούλου

Την περασμένη εβδομάδα πληροφορηθήκαμε ότι επί δύο ημέρες, 112 περίπου ελεγκτές της Επιτροπής Ανταγωνισμού έκαναν «φύλο και φτερό» τα γραφεία των μεγαλοστελεχών των συστημικών τραπεζών της χώρας.

Σύμφωνα με τον Τύπο, η επέμβαση της αρμόδιας Ανεξάρτητης Αρχής οφείλονταν στην ταυτόχρονη επιβολή υψηλών χρεώσεων σε τραπεζικές υπηρεσίες που μέχρι πρόσφατα παρέχονταν δωρεάν στο πλαίσιο της γενικής άδειας τραπεζικών συναλλαγών που έχουν λάβει τα εγχώρια πιστωτικά ιδρύματα από την Τράπεζα της Ελλάδας.

Σύντομα αποδείχθηκε ότι η σχεδόν κινηματογραφική επιδρομή των αρμοδίων ελεγκτών δεν οφείλονταν στις ανωτέρω – εν πολλοίς παράδοξες – χρεώσεις αλλά σε καταγγελία του ψηφιακού παρόχου Viva, ο οποίος έχει ασκήσει σχετική προσφυγή ήδη από το περασμένο καλοκαίρι κατηγορώντας τις συστημικές τράπεζες ότι παραβιάζουν τις διατάξεις περί ελεύθερου ανταγωνισμού υιοθετώντας πρακτικές που εμποδίζουν την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

Κάπως έτσι, η  λέξη «καρτέλ» επανήλθε στο προσκήνιο κάνοντας πολλούς να θυμηθούν ότι είχε μεσουρανήσει στο πλαίσιο των ιδεολογικών μαχών των περασμένων δεκαετιών. Τί ονομάζουμε, όμως, καρτέλ; Στη νομική και οικονομική επιστήμη με τον όρο αυτό αναφερόμαστε σε τυπικές ή άτυπες συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ ενός αριθμού ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων, προκειμένου να εκμεταλλευθούν και να μοιράσουν την αγορά, ορίζοντας συνήθως και κοινές ή παραπλήσιες τιμές προϊόντων. Με τον τρόπο αυτό οι συμπράττουσες επιχειρήσεις αποφεύγουν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό σε βάρος των υπολοίπων συμμετεχόντων στην αγορά και προφανώς σε βάρος των καταναλωτών (άλλωστε πρωτίστως στην ευημερία των τελευταίων αποσκοπεί η νομοθεσία περί ανταγωνισμού μέσω της διασφάλισης της παραγωγικής και κατανεμητικής αποτελεσματικότητας). Οι συμπράξεις επιχειρήσεων μπορεί να βασίζονται σε ρητές συμφωνίες ή εναρμονισμένες πρακτικές (concerted practices) οι οποίες είναι σιωπηρές.

Προφανώς, η δεύτερη λέξη που αποκτά τη δική της βαρύτητα στο υπό εξέταση θέμα είναι ο όρος «ανταγωνισμός». Ο τελευταίος δεν προέρχεται από τη  νομική γλώσσα. Οι ρίζες του βρίσκονται στην κοινωνιολογία. Αποτελεί έκφανση μιας ανθρώπινης συμπεριφοράς που οδηγεί στη διεκδίκηση του ίδιου πράγματος. Η διεκδίκηση προϋποθέτει πλειονότητα διεκδικητών, κοινό αντικείμενο διεκδίκησης και γνώση για την ύπαρξη διεκδικητών. Και κάπου εκεί εισήλθε και η νομική επιστήμη για να ρυθμίσει μια πρωτίστως κοινωνική και οικονομική λειτουργία.

Τα αποτελέσματα της παρέμβασης της αρμόδιας ελεγκτικής αρχής μάλλον θα αργήσουμε να τα πληροφορηθούμε. Η αξιολόγηση των στοιχείων και η συνεξέτασή τους απαιτεί εργώδη προσπάθεια. Το μόνον βέβαιο είναι ότι έστω σε συμβολικό επίπεδο αυτή η χώρα δείχνει να αλλάζει μέσα από παραδοξότητες και αντιφάσεις. Την ίδια ώρα που θεσμοθετεί ουσιαστικά το ακαταδίωκτο των τραπεζικών στελεχών (τούτο αποτελεί δυστυχώς παγκόσμια  πρωτοτυπία και επονείδιστη αυτοϋπονόμευση του κράτους δικαίου) μια Ανεξάρτητη Αρχή δείχνει να παίρνει πολύ σοβαρά το ρόλο της «κάνοντας ντου» στο άβατο των «εγχώριων κολλυβιστών». Θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον κάποια στιγμή να πληροφορούμασταν για τις ενέργειες που έχει κάνει η Τράπεζα της Ελλάδας – ως άλλη ανεξάρτητη εποπτική αρχή – για τον τρόπο που εφαρμόζουν οι εποπτευόμενες τράπεζες το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο και τις πράξεις του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Ας ξεκινήσει ερευνώντας τίνι τρόπο εφάρμοσαν τα πιστωτικά ιδρύματα τον περιώνυμο Κώδικα Δεοντολογίας (Ν. 4224/2013) και πόσες φορές ενημέρωσαν εγκαίρως τους εγγυητές των δανείων για την υπερημερία του πρωτοφειλέτη (όπως η υπ. αριθ. 2501/2002 Πράξη του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας επιτάσσει).

Άρχισαν να γίνονται αρκετά βήματα. Απαιτούνται πολλά περισσότερα αν θέλουμε να ξεφύγουμε από το «βαλκανικό» μας παρελθόν και να αναζητήσουμε τη θέση μας σε μια Ευρώπη όπου ο έλεγχος των τραπεζών δεν μπορεί να είναι πρωτόφαντη είδηση …

The post Τί είναι κουμπάρε τα καρτέλ; – Άρθρο του Αργύρη Αργυριάδη appeared first on Eptanews.gr.