Πρόκειται για μια νέα κινηματογραφική παραγωγή της Θεατρικής Ομάδας του Πνευματικού Κέντρου «Ο Άγιος Φώτιος» της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος.

Η νέα ταινία έχει ως θέμα της την ζωή του πρωτομάρτυρα της Ελληνικής Επαναστάσεως, λεβεντόψυχου Αθανασίου Διάκου.

Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν σε διάφορα μέρη της Πιερίας, την Σιάτιστα και τον Κοκκινοπηλό Λαρίσης.

Ο «Διάκος» υλοποιείται με το συγκινητικό φιλότιμο πολλών μελών και φίλων του Πνευματικού Κέντρου της Ιεράς Μητροπόλεως. Δεκάδες εθελοντές, χάριν της μεγάλης αυτής κινηματογραφικής προσπάθειας, έκαναν πολλές θυσίες, και  έγιναν … παραγωγοί, ηθοποιοί, ενδυματολόγοι, αμπιγιέρ, μακιγιέρ, κομμωτές, φροντιστές, εστιάτορες, και άλλα πολλά!…

Εμπνευστής και υπεύθυνος της κινηματογραφικής αυτής παραγωγής είναι ο Αρχιμ. Παύλος Ντούρος, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως.

Το Σάββατο 23 Οκτωβρίου ο Μητροπολίτης κ. Γεώργιος επισκέφθηκε την κινηματογραφική ομάδα, που πραγματοποιούσε γύρισμα στην Παλαιά Βροντού Πιερίας. Ο Σεβασμιώτατος συνάντησε τους συντελεστές της ταινίας, ευχαριστώντας και συγχαίροντάς όλους για την εθελοντική τους προσφορά.

Να σημειωθεί ότι η Θεατρική Ομάδα του Πνευματικού Κέντρου «Άγιος Φώτιος» έχει ήδη στο ενεργητικό της τρεις κινηματογραφικές παραγωγές: α) «Εκ των Αχράντων Παθών (Α΄& Β΄)», που περιέχει σχολιασμένα στιγμιότυπα των Ακολουθιών της Μ. Εβδομάδας στα Ιεροσόλυμα (2013/2017), β) «Ανάβαση», μια Χριστουγεννιάτικη ταινία μικρού μήκους (2015) και γ) «Παραμύθι Χωρίς Όνομα», που αποτελεί διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Πηνελόπης Δέλτα (2015).

Το μοντάζ της νέας επετειακής ταινίας αναμένεται να ολοκληρωθεί στις αρχές 2022, οπότε θα παρουσιαστεί στο φιλοθεάμον κοινό.

The post Μητρόπολη Κίτρους | Παραγωγή κινηματογραφικής ταινίας για τα 200 χρόνια της Επανάστασης appeared first on Eptanews.gr.

Το θεματικό τους περιεχόμενο είναι το λογότυπο που σχεδίασε η Ιερά Μητρόπολη Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος με αφορμή την επέτειο της συμπλήρωσης 200 ετών από την Εθνική Παλιγγενεσία.

Το  λογότυπο δημιουργήθηκε μέσα από το συσχετισμό συμβόλων και αξιών, με σκοπό να αποδοθούν η κληρονομιά και οι αρχές της Ορθοδοξίας και της παράδοσης.

Έντονα χαρακτηριστικά σύμβολα, όπως ο Σταυρός, η ελληνική σημαία, το περιστέρι, το κλαδί ελιάς συνθέτουν κάποια από τα σχεδιαστικά στοιχεία. Το σήμα σχεδιάστηκε από τον αγιογράφο Θεόδωρο Βογδάνο.

Τα επετειακά λάβαρα μεγάλων διαστάσεων κοσμούν το Μητροπολιτικό Μέγαρο, τους Ενοριακούς Ιερούς Ναούς, τα Πνευματικά Κέντρα και τα Φιλανθρωπικά Ιδρύματα της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος. Η τοπική Εκκλησία αναδεικνύει τα σύμβολα και τα μηνύματα της Επανάστασης του 1821 που είναι διαχρονικά, παράλληλα με τον  καταλυτικό ρόλο  και τη συμβολή της Εκκλησίας στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα.

Οι δράσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους για τον επετειακό εορτασμό της Επανάστασης του 1821 συνεχίζονται σε  συνεργασία με τους τοπικούς φορείς.

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Πιερία – Το μήνυμα της Επετείου του ’21 σε ναούς και ιδρύματα της Μητρόπολης appeared first on Eptanews.gr.

Ευχαριστούμε θερμά, τους δεκάδες εθελοντές του συλλόγου μας που εργάστηκαν με πάθος και πήγαν όλα καλά, ενώ τηρήθηκαν κατά γράμμα και όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα.

Ευχαριστούμε τους βουλευτές μας κ. Μπαραλιάκο, κ. Χιονίδη και κ. Σκούφα, την αντιπεριφερειάρχη μας κ. Μαυρίδου που μας τίμησαν με την παρουσία τους. Ευχαριστούμε επίσης για την παρουσία τους, τους εκπροσώπους της  βουλεύτριας κ. Άννας Μάνη Παπαδημητρίου.

Δίπλα μας ήταν ο Δήμος Κατερίνης, με τον οποίο είχαμε την συνδιοργάνωση και στην εκδήλωση παρευρέθηκαν οι Δημοτικοί Σύμβουλοι Πούλιου Ασημίνα, Αναστασιάδης Θωμάς και Μακρίδης Νίκος. Παρών φυσικά στην εκδήλωση ο Πρόεδρος του χωριού μας κ. Ελευθέριος Σουλής και ο ιερέας της ενορίας μας Πατέρας Δημήτριος.  Τους ευχαριστούμε όλους για την παρουσία τους!

Ξεχωριστά πρέπει να αναφερθούμε και να ευχαριστήσουμε τους εκπροσώπους των Πολιτιστικών Συλλόγων που παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, αυτούς τους χαλεπούς καιρούς για τον πολιτισμό, που τόσο ανάγκη έχουμε και ξέρουμε όλοι, όσοι ασχολούμαστε με τους συλλόγους. Θρακική Εστία Κατερίνης, Ένωση Ποντίων Πιερίας, Παιδεία Παράδοσης, Ανατολικοθρακιώτες Περίστασης, Ποδηλατική Απόδραση Πιερίας και Χορευτικός Όμιλος Κατερίνης ο «ΟΛΥΜΠΟΣ», ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ για την αλληλεγγύη.

Ιδιαίτερη στιγμή της εκδήλωσης αποτέλεσαν οι εισηγήσεις της κυρίας Μαντονίτσας Ευδοκίας και Ρούλας Σαμακοβλή που όντας μέλη και εθελοντές του συλλόγου μας από παιδιά, σήμερα ως επιστήμονες , μας μίλησαν για την συμβολή του τόπου μας στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και το Φιλελληνικό ρεύμα της εποχής. Αντίστοιχα, μας εξέπληξε για άλλη μια φορά ευχάριστα η συμμετοχή της Νεκταρίας Πούλιου, στο μουσικό πρόγραμμα της βραδιάς, με το μουσικό σχήμα ΜΠΡΑΤΙΜΙΑ.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε τους δεκάδες χορηγούς της εκδήλωσης που στηρίζουν διαχρονικά τις δράσεις του συλλόγου μας.

Ευχαριστούμε τέλος, τους εκατοντάδες φίλους του συλλόγου μας, που μας τίμησαν με την παρουσία τους και στείλαμε το μήνυμα

«Είμαστε ακόμα ζωντανοί».

Το διοικητικό συμβούλιο

Θρκαικού Γανόχωρας

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post «Θρακικός» Γανόχωρας – Ολοκληρώθηκαν οι εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση appeared first on Eptanews.gr.

Πιο συγκεκριμένα σχεδιάζεται η διοργάνωση συνεδρίου με θέμα «Ο Ιστορικός ρόλος της Τοπικής Εκκλησίας στον Όλυμπο και στα Πιέρια δια των Επισκοπών Κίτρους, Πλαταμώνος και Πέτρας από το 1821 έως το 2021», κατά το χρονικό διάστημα 3,4 και 5 Σεπτεμβρίου.

Το συνέδριο τελεί υπό την αιγίδα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμου Β’ και της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και θα διεξαχθεί με την πρόνοια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κίτρους κ. Γεωργίου.

Στον Επιστημονικό συντονισμό του Συνεδρίου συνδράμουν το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, η Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και το Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού.

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Βαρνάβας Λεοντιάδης συναντήθηκε με την Αντιπεριφερειάρχη Πιερίας κα Σοφία Μαυρίδου, τον Δήμαρχο Κατερίνης κ. Κωνσταντίνο Κουκοδήμο, τον Δήμαρχο Δίου-Ολύμπου κ. Ευάγγελο Γερολιόλιο και τον Δήμαρχο Πύδνας-Κολινδρού κ. Ανέστη Μανώλα με σκοπό τον συντονισμό των εργασιών για τη διοργάνωση του Συνεδρίου που θα αποτελέσει κάλεσμα  για Εθνική ομοψυχία και αναστοχασμό των ιστορικών γεγονότων, ενώ οι επαφές θα συνεχιστούν και με άλλους φορείς.

Ο Πρωτοσύγκελλος π. Βαρνάβας Λεοντιάδης αναφέρθηκε στην καλή συνεργασία που έχει αναπτυχθεί, υπογραμμίζοντας: «Επιβεβαιώσαμε τους μεγάλους δεσμούς που συνδέουν την Ιερά μας Μητρόπολη  και με τους δύο βαθμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Α’ και Β΄). Υπάρχουν διάφοροι τομείς στους οποίους έχουμε αποδείξει ότι συνεργαζόμαστε άψογα, όπως το έργο της Πρόνοιας και της Κοινωνικής Αλληλεγγύης, αλλά και δράσεις που συμβάλλουν στην πολιτιστική πρόοδο και την πνευματική ανάπτυξη με πιστότητα και σεβασμό στην Ορθοδοξία και την Ιστορία, όπως το σημαντικό επιστημονικό συνέδριο που προγραμματίζουμε για τον Εορτασμό των 200 ετών από την Εθνική Παλιγγενεσία».

Στόχος της τοπικής Εκκλησίας, όπως επεσήμανε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεώργιος  είναι η διοργάνωση ενός Συνεδρίου Πανελλήνιας εμβέλειας  που θα αναδείξει το πολυδιάστατο της Ελληνικής Επανάστασης, θα προβάλει γνωστές αλλά και άγνωστες πτυχές του Αγώνα στον Όλυμπο και στα Πιέρια με στοιχεία προβολής του πνεύματος και της πλούσιας πολιτισμικής δεξαμενής της Ελλάδος, δύο αιώνες ύστερα από την Επανάσταση του 1821.

Αξίζει να σημειωθεί ότι Συνέδριο έχει ήδη ενταχθεί στο συνολικό πρόγραμμα των Εορτίων Συνοδικών και Περιφερειακών Εκδηλώσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος για τα 200 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Πανελλήνιο συνέδριο για τα 200 χρόνια της Επανάστασης – Στην τελική ευθεία οι προετοιμασίες appeared first on Eptanews.gr.

Η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε αναμφισβήτητα ένα από τα κορυφαία γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας. Ένα γεγονός ανεπανάληπτο που συνεχίζει έως και σήμερα να εμπνέει και να αποτελεί σημείο στοχασμού για κάθε ελεύθερο πνεύμα. Από το ξεκίνημά του κιόλας, ο ηρωικός αγώνας των προγόνων μας προκάλεσε το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης, το οποίο μετουσιώθηκε σε πράξεις συμπαράστασης και έμπρακτης ενίσχυσης σε όλα τα επίπεδα.

Και πριν από το 1821 στην Ευρώπη όπως και σε άλλα μέρη του  κόσμου άρχισε να αναπτύσσεται το κίνημα του Φιλελληνισμού, το οποίο εκφράσθηκε τόσο σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, αλλά και μέσα από τις ποικίλες μορφές της Τέχνης.

Η προσφορά των Φιλελλήνων στην Ελληνική Επανάσταση ήταν καθοριστική και πολυεπίπεδη. Περισσότεροι από 1.200 Ευρωπαίοι (Γερμανοί, Γάλλοι, Ιταλοί, Πολωνοί, Ελβετοί, Άγγλοι) συμμετείχαν ενεργά στον ένοπλο αγώνα, παίρνοντας μέρος σε μάχες εναντίον των Τούρκων. Παράλληλα σχηματίστηκαν Φιλελληνικές Επιτροπές σε μεγάλες πόλεις του εξωτερικού, με σκοπό την ενίσχυση του αγωνιζόμενου λαού είτε με υλικά μέσα, στέλνοντας χρήματα, τροφές και πολεμοφόδια είτε παρέχοντας ηθική υποστήριξη με δημοσιεύσεις σε έντυπα και εφημερίδες, καλλιτεχνικά έργα και συναυλίες.

Στην άνθηση του  φιλελληνικού ρεύματος, συνέβαλαν ο θαυμασμός για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, η υπεράσπιση των δικαίων ενός ομόθρησκου, χριστιανικού λαού, το έκδηλο πάθος των Ελλήνων για την ελευθερία και η ζωτικότητα και τα σύγχρονα χαρακτηριστικά του νέου Ελληνισμού, γνωστά στους δυτικούς από τις Ελληνικές Κοινότητες της διασποράς αλλά και από τους Έλληνες λογίους που ζούσαν και δρούσαν στη Δύση. Ήταν γέννημα του Ρομαντισμού και του Διαφωτισμού, παιδί της  εξέγερσης κατά της τυραννίας, η φλόγα του φιλελληνισμού.

Εμείς οι Έλληνες σε κάθε εορτασμό του 1821 μνημονεύουμε τους γνωστούς, όπως το Λόρδο Βύρωνα και το Σατωβριάνδο αλλά και τους τόσους άγνωστους φιλέλληνες που συνεισέφεραν με κάθε τρόπο στον αγώνα του επαναστατημένου έθνους μας. Γιατί πέρα από αυτούς που πολέμησαν και θυσιάστηκαν στα χρόνια της Επανάστασης, υπάρχουν και αυτοί που στελέχωσαν τις φιλελληνικές εταιρείες, διεθνοποίησαν τον ελληνικό αγώνα και επηρέασαν – περισσότερο ή λιγότερο- τους λαούς και τις κυβερνήσεις των χωρών τους τους υπέρ των Ελλήνων. Έγιναν η φωνή των επαναστατημένων Ελλήνων, ενός έθνους που διεκδικούσε την ανεξάρτητη ύπαρξή του.

Και σήμερα όμως που η πατρίδα μας ελεύθερη προχωρά στο δρόμο της προόδου παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες, ακόμη και σήμερα χρειαζόμαστε ένα «φιλελληνικό κίνημα». Στο κύρος και την επιρροή των σύγχρονων φιλελλήνων αποβλέπουμε για την ενίσχυση των συμμαχιών μας και την υπεράσπιση των δικαίων μας διαχρονικά.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να περιμένουμε την αλληλεγγύη των άλλων χωρίς οι ίδιοι να εργαζόμαστε για την πρόοδο του τόπου μας. Με εθνική αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση καλούμαστε να κερδίσουμε τη θέση που μας αρμόζει, τη θέση της χώρας που δημιουργεί και πάει μπροστά. Τα λόγια του Άγγλου ποιητή Πέρσι Σέλλεϋ «Όλοι είμαστε Έλληνες. Οι νόμοι μας, η φιλολογία μας, η θρησκεία μας, οι τέχνες μας, έχουν τις ρίζες τους στην Ελλάδα» μπορεί να αρκούσαν για το φιλελληνικό κίνημα του 1821, σήμερα όμως η Ελλάδα  δεν αρκείται στο παρελθόν, έχει να επιδείξει ένα αναπτυξιακό παρόν και ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Σε αυτή την προσπάθεια μας θα πρέπει πάντα να έχουμε συνοδοιπόρους όλους τους σύγχρονους φιλέλληνες.

Η κ. Μάνη είναι βουλευτής Πιερίας της Νέας Δημοκρατίας

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, ο Φιλελληνισμός τότε και σήμερα – Της Άννας Μάνη appeared first on Eptanews.gr.

Παρά τις διεθνείς και εσωτερικές συμπληγάδες η χώρα κατάφερε να σταθεί το ύψος της Ιστορίας, της γεωπολιτικής της θέσης και της διεθνούς της ισχύος με τη μεγαλοπρέπεια των εορτασμών, την άριστη διοργάνωση, τη συμμετοχή υψηλών προσκεκλημένων και την αρχοντική απλότητα των εκδηλώσεων.

Το διήμερο των εορτασμών απόλαυσαν δεκάδες εκατομμύρια Έλληνες και ξένοι από την τηλεόραση και το διαδίκτυο, με μια σειρά εκδηλώσεων που ξεκίνησαν με την ανακαινισμένη Εθνική Πινακοθήκη, συνέχισαν με την καθιερωμένη δοξολογία στην Μητρόπολη και κορυφώθηκαν με τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση. Η αναβαθμισμένη ΕΡΤ κατέγραψε το εντυπωσιακό ποσοστό 60% τηλεθέασης κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής παρέλασης, ενώ χώρες από όλο τον κόσμο, ακόμη και η Κίνα, ζήτησαν εικόνες από τις εκδηλώσεις.

Εμβληματικά κτίρια σε όλη την υφήλιο φωταγωγήθηκαν με τη γαλανόλευκη, ενώ η είδηση της επετείου των 200 ετών από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης ήταν πρώτο θέμα με εκτενή ιστορικά και φωτογραφικά αφιερώματα στα πλέον σημαντικά διεθνή μέσα.

Ο εορτασμός είχε μέτρο και καλαισθησία. Δύο ημέρες πλήρεις Ελλάδας. Ξεκινώντας από τα «θυρανοίξια» της Εθνικής Πινακοθήκης ως εμβληματική αναφορά στην Ελλάδα που δημιουργεί έργα και αξίες με διαχρονικότητα και διεθνή εμβέλεια. Τα αποτυπώματα της τέχνης είναι ιστορία. Συνεχίζοντας με το δείπνο στο Προεδρικό, ως ανάδειξη του ελληνικού γαστρονομικού πολιτισμού και της σύγχρονης δημιουργικής ελληνικής κουζίνας.

Η παρουσία και παρουσίαση του Νίκου Αλιάγα, -του «Parakalo Nikos» κατά Μακρόν, από τον οποίο πήρε και μια εξαιρετική συνέντευξη- υπήρξε η καλύτερη ενσάρκωση της ελληνικής φιλοξενίας, του κοσμοπολιτισμού, της «αξιοποίησης» όλων των δυνατοτήτων της αρχαίας και σύγχρονης πατρίδας.

Την επομένη των εορτασμών, που εξέπεμψαν ένα μήνυμα αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης εν μέσω υγειονομικής κρίσης και αντιπολιτευτικού ζόφου, δεν έλειψαν οι συνήθεις παραφωνίες του ΣΥΡΙΖΑ και τα φάλτσα της Αριστεράς ως απότοκα της δυσανεξίας στις έννοιες του Έθνους και της Πατρίδας. Στην προτροπή της Μυρσίνης Ζορμπάς «Μετά το τέλος της παρέλασης και τον κενό νοήματος επίσημο εορτασμό, ας ξεχάσουμε γρήγορα όσα είδαμε», ας αντισταθούμε διατηρώντας μέσα στη ψυχή μας αυτές τις εικόνες των αξιόμαχων Ελληνίδων και Ελληνίδων που παρέλασαν, φυλάττοντας στην καρδιά μας τα αισθήματα πληρότητας, υπερηφάνειας και καθήκοντος που μας ενέπνευσαν.

Υψηλού και αιώνιου καθήκοντος έναντι τεθνεώτων και ζώντων.

Χρόνια πολλά στην Πατρίδα μας.

Ο Ξενοφών Μπαραλιάκος είναι Βουλευτής Πιερίας της Νέας Δημοκρατίας

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Όλος ο πλανήτης γαλανόλευκος εν μέσω πανδημίας και… ΣΥΡΙΖΑ – Του Ξενοφώντα Μπαραλιάκου appeared first on Eptanews.gr.

Κοιτάζοντας αρχικά προς τα πίσω, είναι μάλλον ιστορικά στέρεη η διαπίστωση ότι τον πρώτο αιώνα της ύπαρξης του το νεοπαγές τότε ελληνικό κρατίδιο επιχείρησε να προσλάβει μέσα από μια πολιτειακή συγκεντρωτική δομή διαστάσεις υπαρκτικές, προσπάθησε να επιβιώσει, να γίνει κράτος βεστφαλιανής λογικής και τυπολογίας και να χαράξει μέσα στον Χωρόχρονο της εποχής του το δικό του ιστορικό αποτύπωμα, γνωρίζοντας παράλληλα και χωρικές μεγεθύνσεις, οι οποίες εγκόλπωναν μέρη και πληθυσμούς που παραδοσιακά, σε ιστορικά βάθη, κυριαρχούνταν από το ελληνικό στοιχείο.

Η απαρχή δε του δεύτερου αιώνα ζωής του νεοελληνικού κρατικού μορφώματος σηματοδοτήθηκε, αναντίρρητα, από τη Μικρασιατική Καταστροφή, μετά την οποία επήλθε μια άνευ ιστορικού προηγουμένου συρρίκνωση του Ελληνισμού, που είχε ως  επαγωγικό αποτέλεσμα την εσωστρέφεια και τον ‘‘έσω των συνόρων’’ εθνικό ενδοσκοπισμό. Μάλιστα, η ήττα μας στη Μικρά Ασία οδήγησε στην κατάλυση κάθε ανθρωπογεωγραφικής λογικής. Με τους διωγμούς και την ανταλλαγή των πληθυσμών, αναιρέθηκαν εμφορούμενες από αυθεντική ελληνικότητα ανθρωπογεωγραφικές δομές με ρίζες χιλιετηρίδων. Έτσι, από εκεί και πέρα, και ιδίως μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, στον δεύτερο αιώνα της ζωής του ελληνικού κράτους, πρυτανεύουσα έννοια της συλλογικής μας πορείας κατέστη η ‘‘εδαφοκρατία’’, ως απόρροια του γεγονότος ότι η Ελλάδα άφησε πίσω της τους μεγαλοϊδεατισμούς και προσαρμόστηκε απότομα στη βαλκανική πραγματικότητα.

Το θεμελιώδες, ωστόσο, ερώτημα σήμερα, 200 χρόνια μετά την Επανάσταση, αφορά τα εθνικά και ιστορικά ‘‘επέκεινα’’. Τι βρίσκει, λοιπόν, μπροστά της η Ελλάδα μετά δύο αιώνες πολυκύμαντου ιστορικο-κρατικού βίου και εθνικών περιδινήσεων; Κατά τη γνώμη μου, βρίσκει μια σταθερά, τρία διλήμματα και μια μεγαλειώδη προοπτική.

Το σταθερό μας πλαίσιο είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, που στην πράξη αποτελεί για εμάς τη ‘‘θεσμική συγκόλληση’’ του Ελληνισμού με τον Ευρωπαϊσμό. Μπορεί, συνεπώς, η 40χρονη συνύπαρξη στο συγκεκριμένο πλαίσιο να μην ήταν, πάντα, ιστορικά και πολιτικά ‘‘ευθύγραμμη’’, η πορεία της χώρας όμως, ως μέλος του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, θεωρείται αδιαπραγμάτευτη στον βαθμό που δεν αμφισβητείται ότι η Ευρώπη είναι για εμάς και πάγιο πεδίο έκφρασης αλλά και ο σταθερός γεωπολιτικός προσανατολισμός μας.

Μάλιστα, μέσα από την κοινή ευρωπαϊκή συλλειτουργία, ήδη έχει προκύψει μια μεγάλη ευκαιρία ως ‘‘παρενέργεια’’ της τρέχουσας κρίσης. Καθώς στην Ευρώπη σχεδιάζεται το κοινό οικονομικό, γενικό προφίλ όλων των χωρών, με βάθρο τον κοινό στρατηγικό οραματισμό, η ‘‘πράσινη’’ ανάπτυξη και η ψηφιακή μεταρρύθμιση είναι τα προτάγματα που μπορούν να οδηγήσουν σε ‘‘μετάλλαξη’’ και τη μέχρι τώρα ελλαδική πραγματικότητα. Αν, επομένως, αξιοποιηθεί η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και δεν αποδειχθεί, κατά το μεταπολιτευτικό πολιτικό πρότυπο, πηγή ενίσχυσης της γνωστής ελληνικής προσοδοθηρίας, η χώρα, που μέσα στο διάβα του ιστορικού χρόνου δεν γνώρισε τη Βιομηχανική Επανάσταση και όλη την τεχνολογική πρόοδο της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, μπορεί να εισέλθει στις επόμενες δεκαετίες στο επίκεντρο των μεγαλειωδών τεχνολογικών και οικονομικών εξελίξεων που ήδη μεταμορφώνουν ολόκληρο το διεθνές τοπίο και παγκόσμιο σύστημα, υποστηρίζοντας την έρευνα και την καινοτομία και αφομοιώνοντας τα επιτεύγματα της ‘‘Industry 4.0’’.

Στο πεδίο των κρίσιμων διλημμάτων, καταρχάς, η σχέση της χώρας με τις ΗΠΑ και την Κίνα θα δημιουργήσει συνθήκες οριακής πίεσης στο θέμα της γεωπολιτικής συμπεριφοράς μας, όσο ο νεοφυής διπολισμός θα κλιμακώνεται και θα διχάζει. Προς το παρόν, η επιλογή μας είναι λογικά προφανής με δεδομένο ότι οι αμυντικές ικανότητες της χώρας εξαρτώνται από τη σχέση της με τη Δύση και το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ συνιστά πολλαπλασιαστή της διπλωματικής μας ισχύος. Η ταχεία, όμως, άνοδος και γεωοικονομική επεκτατικότητα της Κίνας, συνδυαστικά με το γεγονός ότι η δική μας χώρα φαίνεται ως ‘‘κρίκος παραγοντικής διεισδυτικότητας’’ για τον διάσημο πια κινέζικο ‘‘Δρόμο του Μεταξιού’’, θα αποτελέσει πηγή σοβαρού προβληματισμού για εμάς στο μέλλον.

Η στάση της χώρας, πάντως, μάλλον ορθολογικό είναι να ειπωθεί ότι θα εξαρτηθεί, συμβαδίζουσα με την πολιτική λογική ‘‘a maiore ad minus’’, από τη γενική ευρωπαϊκή στάση στο κολοσσιαίο τούτο οικουμενικό ζήτημα. Ωστόσο, κρίσιμο ρόλο στην ενδυνάμωση του ‘‘γεωπολιτικού δυναμικού’’ μας θα παίξει η δική μας στρατηγική κινητικότητα. Η Ελλάδα, ορθά σκεπτόμενη, ήδη συμμετέχει σε συμμαχικές δομές και προάγει διακρατικές συνέργειες και γι’ αυτό απολύτως καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της θα καταστεί η προσπάθειά της να μετουσιωθεί σε κόμβο ενεργειακών διαδικτυώσεων και σε πυλώνα ενεργειακής ασφάλειας στον ευρύτερο περιφερειακό συσχετισμό των διαδιεθνικών δυνάμεων, προσβλέποντας και επενδύοντας ιδιαιτέρως στις ανανεώσιμες και εναλλακτικές ενεργειακές πηγές.

Ο δεύτερος ‘‘διλημματογόνος καμβάς’’ είναι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η Τουρκία είναι μια επιθετική περιφερειακή δύναμη που έχει ως πυλώνες της δικής της εθνικής συλλογιστικής τον νεοθωμανικό αναθεωρητισμό, το δόγμα του ‘‘Misak i Milli’’ και τη γεωστρατηγική φιλοδοξία της ‘‘Γαλάζιας Πατρίδας’’ που προσομοιάζει με τη γνωστή θεωρία του ‘‘Lebensraum’’. H σμίλευση, επομένως, της εθνικής μας γραμμής απέναντί της είναι μια εξαιρετικά δύσκολη νοητική εξίσωση.

Όπως ήδη έχω γράψει και παλαιότερα, φρονώ ότι η Ελλάδα, ως προς τη δική της στρατηγική απέναντι στην Τουρκία, έχει δύο βασικές επιλογές: Είτε, στο πλαίσιο μιας αφαιρετικά ολοκληρωτικής προσέγγισης και στερεοτυπικά συμπαγούς και ‘‘σκληρής’’ εθνικής γραμμής, θα διεκδικεί, υπό το γράμμα της κανονιστικής νόρμας του διεθνούς δικαίου, την πλήρη εφαρμογή των εθνικών μας αξιώσεων, κρατώντας ασφαλώς σε τούτη την περίπτωση ζωντανό τον ‘‘ομφάλιο πολιτικό και πολιτιστικό λώρο’’ με αυτό που καλείται ‘‘Δυτικός Κόσμος’’, είτε στο πλαίσιο μιας σχετικοποιημένης και επιλεκτικά δομημένης προσέγγισης και άρα πιο ευέλικτης εθνικής γραμμής, θα κινηθεί, κατά τη λογική του χρησιμοθηρικού ρεαλισμού, όσον αφορά τους ενεργειακούς πόρους της Ανατ. Μεσογείου, σε μια πιο συμβιβαστική πλατφόρμα σχέσεων με την Τουρκία. Σε αυτό, το δεύτερο ενδεχόμενο, οι ζώνες άσκησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων εμβαδομετρικά θα διαφοροποιηθούν και γεωγραφικά θα προσαρμοστούν προκειμένου να ολοκληρωθούν εκατέρωθεν λυσιτελή και πρακτικώς λειτουργικά αποτελέσματα.

‘‘Κόκκινη γραμμή’’, πάντως, στην πολιτική της χώρας απέναντι στους Τούρκους θα συνεχίσει να είναι η διαφύλαξη της εθνικής και γεωγραφικής της ακεραιότητας, η εθνική αξιοπρέπεια και δια της αποφυγής της ‘‘εθνικής μιθριδατοποίησης’’ η απαλοιφή του όποιου ενδοτισμού στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ενώ εργαλείο πολιτικής και εννοιολογικής ‘‘αποδελτιοποίησης’’ των εκάστοτε μηνυμάτων του γεωπολιτικού σκηνικού θα μπορούσε να είναι ένα ‘‘Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας’’ που θα  μετουσιώνει το ‘‘γεωπολιτικό είναι και γίγνεσθαι’’ σε ‘‘εθνοκεντρικό πρέπει’’. Η δεύτερη άνω επιλογή, πάντως, προϋποθέτει ευρεία κοινωνική αποδοχή και ίσως οδηγήσει και σε ‘‘μετάπλαση’’ του εθνικού οράματος.

Το τρίτο κρίσιμο δίλημμα έχει να κάνει με τη στάση μας στο Μεταναστευτικό, το οποίο είναι εκ της φύσεως του περίπλοκο. Και τούτο, διότι το τεράστιο αυτό ζήτημα συνδέεται άμεσα με τη δριμεία και άκρως ανησυχητική επιδείνωση των κρίσιμων δεικτών του δημογραφικού (το οποίο εν πολλοίς αποτελεί τη σοβαρότερη τροχοπέδη της χώρας και του μέλλοντος της) αλλά και με το συνταξιοδοτικό και θα θέτει από εδώ και εμπρός όλο και πιο έντονα εκείνες τις ορίζουσες που τελικά σχηματοποιούν το κοινωνικό μίγμα, τις κοινωνικές διελκυστίνδες και τις διαγενεακές ισορροπίες. Το συγκεκριμένο βέβαια δίλημμα,  από ό,τι φαίνεται, θα αντιμετωπίσουν όλες οι δυτικές κοινωνίες στο προσεχές μέλλον.

Εν προκειμένω, η Ελλάδα θα κληθεί να επιλέξει είτε να αποκλείσει, στο μέτρο του εφικτού, τα ‘‘μεταναστευτικά κύματα’’ με αποτέλεσμα, καταρχάς, τη δημογραφική και κατά συνέπεια την οικονομική συρρίκνωση και γεωπολιτική απίσχνασή της, είτε να αποδεχθεί συγκεκριμένο όγκο μεταναστευτικών ροών που από τη μια θα τονώσουν μεν τον πληθυσμιακό κορμό της αλλά ίσως επιφέρουν, από την άλλη, εσωτερικές τριβές και παγιώσουν πυρήνες κοινωνικής αποσταθεροποίησης. Η δεύτερη πάντως επιλογή, μορφοποιημένη σε ένα μοντέλο επιλεκτικτότητας ως προς τις ανθρώπινες εισροές στη χώρα, ίσως απαιτήσει ακόμη και εθνικό αναστοχασμό επί της έννοιας της εθνικής ταυτότητας, η οποία υπό τούτη την ιστορικο-πολιτική επιλογή θα ρέπει προς την ευελιξία και την πολυσυλλεκτικότητα.

Η απάντηση, λοιπόν, στα παραπάνω κομβικά διλήμματα φρονώ ότι πρέπει να καθοδηγηθεί από τη μεγαλειώδη εθνική προοπτική που ανοίγεται μπροστά μας. Σ’ αυτήν την προοπτική, ‘‘υφάντρες’’ του εθνικού πεπρωμένου μπορεί να είναι η θάλασσα και η δικτύωση. Κατά την προσωπική μου άποψη, η στροφή προς τη θάλασσα, την προαιώνια μήτρα του Ελληνισμού, σε συνδυασμό με την ουσιαστικότερη γεωπολιτική και στρατηγική συμπόρευση μας με την Κύπρο, είναι οι οδοδείκτες του συλλογικού μας μέλλοντος. Και τούτο διότι η Κύπρος δεν συνιστά αναγκαίο και κληρονομούμενο ‘‘εκ συγγένειας’’ ‘‘βαρίδι’’ αλλά είναι και σημαντικός γεωγραφικός πόλος στο πατρογονικό δίκτυο του Ελληνισμού στην Ανατ. Μεσόγειο και, ταυτόχρονα, ‘‘conditio sine qua non’’ για την ισχυρή παρουσία του Ελληνισμού στη Θάλασσα, εκεί δηλαδή που θα παιχθεί το παγκόσμιο παιχνίδι, όλα τα γεωοικονομικά εγχειρήματα οικουμενικής εμβέλειας και θα κριθούν οι μάχες υπεροχής τον τρέχοντα αιώνα.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που ο μεγαλοφυής Ελύτης υποστήριξε κάποτε πως ‘‘αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι και ένα καράβι’’, όπως δεν είναι τυχαίο ότι εκεί, στη θάλασσα, μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, κρίθηκε σε καθοριστικό βαθμό πριν δυο αιώνες η ίδια η Επανάσταση. Με τη θάλασσα, λοιπόν, εξακτινώνεται αποτελεσματικά η ελληνική ισχύς και ο Ελληνισμός καθίσταται διαδραστικός παίκτης στα παγκόσμια δρώμενα. Με αυτήν τη θάλασσα δε σχετίζονται ουσιωδώς οι δυο ατόφιες και παντοδύναμες πηγές της ελληνικής μεγαλοσύνης: Όσον αφορά τη σταθερή πραγματικότητα, πάνω σ’ αυτήν βρίσκονται τα νησιά μας που είναι η ευλογία του Ελληνισμού και το συγκριτικό του πλεονέκτημα για το άλμα προς το μέλλον αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτά είναι πρακτικά που μεγεθύνουν νομικά και χωρικά τον ορίζοντα του ελληνικού δικαιωματισμού. Όσον δε αφορά την κινητική πραγματικότητα, πάνω στη θάλασσα πλέει ο μεγαλύτερος εμπορικός στόλος στον Κόσμο, ο ελληνικός. Τα σύγχρονα ‘‘ξύλινα τείχη’’ για την Ελλάδα είναι η πλοιοκτησία της, ο ρόλος αυτής και η παγκόσμια σημασία και δυναμική της.

Από την άλλη, από τα στενά όρια του νοηματοδοτούμενου κυρίως από την περιορισμένη ελλαδική γεωγραφικότητα του, ο Ελληνισμός πρέπει και μπορεί να περάσει στη λογική του ‘‘δικτυωτού’’ έθνους. Όλο το βάρος της εθνικής μας συνέχειας είναι συνετό να τοποθετηθεί στη σμίλευση της εθνικής στρατηγικής για τη σταδιακή και με νουνεχή ενεργητισμό μετατροπή της Ελλάδας από μια μικρή στα σύνορα της Δύσης κρατική οντότητα στον σημαντικότερο κόμβο του δικτύου ολάκερου του Ελληνισμού, ενός δικτύου που θα συνιστά τη ‘‘μήτρα’’ και το πεδίο απελευθέρωσης όλων των δημιουργικών μας δυνάμεων.

Είναι τούτη η ώρα, λοιπόν, που από την εσωστρεφή Ελλάδα που διακατέχεται από την κουλτούρα του κρατικού πατερναλισμού και την κοινωνία των πελατειακών σχέσεων, μπορούμε να μεταβούμε στη δημιουργική και αναζωογονητική εξωστρέφεια. Υπ’ αυτόν τον πυλώνα της εθνικής προοπτικής, η Εκκλησία, η Διασπορά και η Ναυτιλία,  αυτές οι ‘‘γαλακτικές-γαλαξιακές δομές’’ όπως τις αποκαλεί ο Γεώργιος Πρεβελάκης, είναι ακριβώς αυτές οι δομές που καθιερώνουν και επιβάλλουν τον Ελληνισμό ως δίκτυο και δη δίκτυο επιρροής και που μετατρέπουν στην ουσία την πεπερασμένη ελλαδική εδαφικότητα σε πάλλουσα ‘‘Ελληνόσφαιρα’’, ανοικτή στον Κόσμο, στις προκλήσεις και στις εξελίξεις του. Ειδικά οι δύο πρώτες άνω δομές, συνεπικουρία της ακτινοβολίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δύνανται να επιτρέψουν στο Ηροδότειο ‘‘όμαιμον, ομόγλωσσον και ομότροπον’’ να λειτουργεί πλέον με ορίζοντα διαπλανητικό.

‘‘Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις’’, λοιπόν, όπως έγραψε και ο Γιάννης Ρίτσος. Αρκεί η επέτειος των 200 χρόνων της Επανάστασης, πέραν από την έξαψη του εθνοπατριωτικού συναισθηματισμού και τους πανηγυρικούς(;) εορτασμούς, να γίνει αφετηρία για προβληματισμούς, αμφισβητήσεις, αναθεωρήσεις και ανατροπές. ‘‘Είμαστε εδώ’’ 200 χρόνια ως κράτος και χιλιετίες ως εθνικό continuum. Και ‘‘θα είμαστε ξανά εδώ’’ στο μέλλον, διότι αποδείξαμε ότι έχουμε ταυτότητα με απύθμενο ιστορικό βάθος, πολιτισμικό πλούτο, σπανίζουσα χρονική ανθεκτικότητα και αγαστή προσαρμοστικότητα στις απαιτήσεις των καιρών και τους οικουμενικούς βηματισμούς.

Αυτονόητο, ωστόσο, είναι ότι δίπλα στις άνω ‘‘υφάντρες’’ του εθνικού μας πεπρωμένου, η Ελληνική Παιδεία θα συνεχίσει να συνιστά το πρώτιστης σημασίας κριτήριο για τον καθορισμό του ίδιου του μέλλοντος μας. Αν η Παιδεία, λοιπόν, εκτός από την προσαρμογή στις σύγχρονες ανάγκες και στις προκλήσεις της μετανεωτερικότητας θα στοχεύει να είναι η κοινωνικο-πολιτική μεθοδολογία ενστάλαξης σε όλους τους Έλληνες του μεγαλείου που έχει το νοηματικό φορτίο ολάκερου του Ελληνισμού, τότε πραγματικά δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε και κανέναν.

Αρκεί, απλά, ο καθένας που θα ‘‘μορφώνεται ελληνικά’’, να συναισθάνεται, ως το νόημα της εθνικής συνείδησης, τα λόγια του μεγάλου και αγνού πατριώτη Μακρυγιάννη, που ο Γιώργος Σεφέρης αναδεικνύει στο δοκίμιό του ‘‘Ένας Έλληνας – ο Μακρυγιάννης’’: ‘‘Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια – φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλεια είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα ‘χαν πάρει κάτι στρατιώτες και στ’ Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων, χίλια τάλαρα γύρευαν…Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην καταδεχθείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι’ αυτά πολεμήσαμε’’.

Ο κ. Γκουγκουρέλας, είναι δικηγόρος

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post Η Ελλάδα 200 χρόνια μετά την Επανάσταση, τα διλήμματα και η Εθνική προοπτική – Του Χρ. Γκουγκουρέλα appeared first on Eptanews.gr.

Η Επανάσταση του 1821 διαφέρει από κάθε άλλη επαναστατική πράξη που είχε σημειωθεί στον υπόδουλο ελληνικό χώρο. Το κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, που είχε εξαπλωθεί στη Βαλκανική μετά το 1750, είχε φροντίσει να προετοιμάσει ιδεολογικά τον ξεσηκωμό του Γένους. Η Ελληνική επανάσταση δεν ήταν αποκομμένη από τις γενικότερες εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή ήπειρο και τις ιδέες του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. Σε όλο το διάστημα πριν την Επανάσταση είχαν αρχίσει να διαμορφώνονται εκείνοι οι κοινωνικοί, οικονομικοί και ιδεολογικοί παράγοντες που οδήγησαν τους Έλληνες στη δυναμική διεκδίκηση της ελευθερίας τους. Έτσι, υπήρχαν και διαφορετικές απόψεις σχετικά με τον τρόπο που έπρεπε να κινηθούν οι Έλληνες.

Υπήρχε, λοιπόν, η αντίληψη ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία θα ήταν δυνατόν να καταρρεύσει εκ των έσω από τους Έλληνες με την πάροδο του χρόνου, βαθμιαία και ειρηνικά, καθώς είχαν σημειώσει σημαντικές προόδους στην οικονομία και ειδικά στο εμπόριο και τη ναυτιλία, παράλληλα με την ανάπτυξη της παιδείας μέσω της ίδρυσης σχολείων και της έκδοσης βιβλίων. Η δεύτερη άποψη, συνέδεε την απελευθέρωση της Ελλάδας με την ανάληψη πρωτοβουλιών από την πλευρά της Ρωσίας. Η τρίτη λύση ήταν η Επανάσταση. Σε όσους υποστήριζαν αυτήν τη λύση ηχούσε ακόμα το κήρυγμα του Ρήγα και παρά το παράλογο του εγχειρήματος, ήταν αυτή που προτιμήθηκε. Σε αυτό, λοιπόν, συνέβαλε και η Φιλική Εταιρεία.

Η Φιλική Εταιρεία, ήταν μία μυστική οργάνωση η οποία ιδρύθηκε στην Οδησσό το καλοκαίρι του 1814. Ένα στοιχείο της Φιλικής Εταιρείας είναι ότι δεν οργάνωσε μόνο επιτυχώς την εθνική επανάσταση των Ελλήνων κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αλλά έθεσε και σε νέα βάση το θέμα της εθνικής αποκατάστασης και της ίδρυσης Ελληνικού κράτους. Το ελληνικό ζήτημα αντιμετωπίστηκε ως ένα ζήτημα καθαρά ελληνικού ενδιαφέροντος και ελληνικής ευθύνης και όχι ένα ζήτημα που θα λυνόταν στο πλαίσιο μιας απελευθερωτικής και επεκτατικής δραστηριότητας μιας μεγάλης ευρωπαϊκής δύναμης, όπως είχε γίνει έως τότε. Η Φιλική Εταιρεία ιδρύεται σε μία εποχή που υπήρχαν αρκετές μυστικές οργανώσεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Έτσι, ιδρύονται εταιρείες που υιοθετούν ένα σχήμα συνωμοτικότητας, ένα συγκεκριμένο τελετουργικό πρότυπο, χωρίς όμως μεταφυσικό περιεχόμενο αλλά περισσότερο για να ενισχυθεί η συνοχή των μελών και να εξασφαλισθεί το απόρρητο. Τέτοιες ελληνικές εταιρείες, προπομποί της Φιλικής Εταιρείας, ήταν το «Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον» του Παρισιού το 1809, η «Φιλόμουσος Εταιρεία» των Αθηνών το 1813 και η «Φιλόμουσος Εταιρεία» της Βιέννης το 1814.

Οι τρεις ιδρυτές της, ο Νικόλαος Σκουφάς, ο Αθανάσιος Τσακάλωφ και ο Εμμανουήλ Ξάνθος, πίστευαν ότι ο Ελληνικός λαός μπορούσε να πετύχει μόνος του την απελευθέρωσή του, χωρίς να περιμένει τη βοήθεια από ξένες δυνάμεις. Και οι τρεις, καθώς φαίνεται, θέλησαν να φτιάξουν μια συνωμοτική οργάνωση που το δίκτυό της θα κάλυπτε όλο τον ελληνικό χώρο και θα συμπεριλάμβανε και όλους τους χριστιανούς των Βαλκανίων. Ο Νικόλαος Σκουφάς γεννήθηκε στο Κομπότι της Άρτας γύρω στο 1779 και εργάστηκε ως βιοτέχνης «σκουφάς». Από εκεί βρέθηκε στην Οδησσό ως έμπορος. Ο Σκουφάς είχε διατελέσει μέλος του «Φοίνικος», μιας εταιρείας που είχε ιδρυθεί από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο με στόχο τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την ίδρυση ελληνικού κράτους. Ο Εμμανουήλ Ξάνθος γεννήθηκε το 1772 και μεγάλωσε στην Πάτμο. Είχε ενταχθεί στο επάγγελμα των γραμματικών του εμπορίου και εργάστηκε στη Σμύρνη, στην Τεργέστη και στην Οδησσό. Ο Αθανάσιος Τσακάλωφ γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1788. Ο Τσακάλωφ είχε ήδη χρηματίσει μέλος του λεγόμενου «Ελληνόφωνου Ξενοδοχείου» των Παρισίων πριν γίνει ιδρυτικό μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Και οι τρεις, λοιπόν, ήταν μέσου βεληνεκούς, οικονομικά και κοινωνικά, δραστήριοι εγγράμματοι έμποροι του παροικιακού ελληνισμού, με μεγάλο πατριωτικό ζήλο. Και όπως αναφέρεται, ήταν ίσως η καταλληλότερη κατηγορία υπόδουλων Ελλήνων για να οργανώσουν τη Φιλική Εταιρεία, καθώς βρίσκονταν, λόγω των εμπορικών τους δραστηριοτήτων, κοντά στις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Οι ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας παρακολουθούσαν τις αλλαγές στην Ευρώπη και οι διεθνείς συνθήκες τούς επηρέαζαν. Τους διακατείχε ένα ισχυρό πατριωτικό αίσθημα και αγωνιστικό φρόνημα και με οργανωμένο σχέδιο συντόνισαν τις προσπάθειες των Ελλήνων, εκμεταλλευόμενοι τις δυνάμεις του Έθνους που είχαν στο μεταξύ αναπτυχθεί. Ο κλήρος σε όλη την επικράτεια, οι έμποροι από τα διάσπαρτα εμπορικά κέντρα του Ελληνισμού, οι πλοιοκτήτες, οι διανοούμενοι εμποτισμένοι από τις ιδέες του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης, οι λόγιοι, οι κλέφτες και οι αρματολοί, οι έλληνες ναυτικοί και ο καταπιεσμένος Ελληνικός λαός, αποτελούσαν για τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας την εγγύηση ότι η Επανάσταση θα είχε αίσιο αποτέλεσμα.

Η περίοδος 1816-1818 είναι μία περίοδος που η Φιλική Εταιρεία μυεί στους κόλπους της περισσότερα μέλη. Την άνοιξη του 1818, οι Φιλικοί μετέφεραν την έδρα τους από την Οδησσό στην Κωνσταντινούπολη. Μετά το 1818, και κυρίως το 1819, η Φιλική Εταιρεία αναπτύσσεται περισσότερο στην Ελλάδα, καθώς στις τάξεις της μυήθηκαν οι περισσότεροι αρχιερείς, οι απλοί κληρικοί και οι πρόκριτοι της Πελοποννήσου.

Εκείνα τα χρόνια, και καθώς η μυστική «Αρχή» της Εταιρείας διευρυνόταν, έγιναν και οι πρώτες κινήσεις ώστε να αναλάβει την ηγεσία της ο Ιωάννης Καποδίστριας, ένα από τα πιο λαμπρά μυαλά της ευρωπαϊκής διπλωματίας. Ο Σκουφάς θεωρούσε ότι ήταν απαραίτητο να τεθεί επικεφαλής της Εταιρείας ένα ισχυρό και επιφανές πρόσωπο της διασποράς. Στη συνάντηση του Ξάνθου με τον Καποδίστρια, ο τελευταίος αρνήθηκε την αρχηγία, καθώς θεωρούσε το έργο παράτολμο και ότι δεν είχε έρθει ακόμα το πλήρωμα του χρόνου. Ο Καποδίστριας θεωρούσε ότι μία, μέσω του ιδίου, εμπλοκή της Ρωσίας στην Ελληνική επανάσταση τη συγκεκριμένη στιγμή, θα οδηγούσε σε συμμαχία τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις εναντίον όχι μόνον της Ελλάδας αλλά και της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Ο Καποδίστριας δεν ήταν, τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή, αισιόδοξος, καθώς γνώριζε την κατάσταση στην Ευρώπη και ειδικά στην Ιερή Συμμαχία.

Το επόμενο πρόσωπο που στράφηκαν τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας ήταν ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, επιφανής Έλληνας της Ρωσίας, απόγονος φαναριώτικης οικογένειας με καταγωγή από τον Πόντο, διοικητών στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες. Ο Ξάνθος απευθύνεται στον Υψηλάντη ο οποίος και αποδέχεται το 1820 την υπέρτατη ευθύνη του «Γενικού Εφόρου» της Φιλικής Εταιρείας. Ο Υψηλάντης δείχνοντας μοναδικές οργανωτικές ικανότητες αναλαμβάνει άμεσα πρωτοβουλίες, ζητώντας να συναντηθεί και με τον Καποδίστρια.

Η προσπάθεια αποκτά νέα δυναμική, λοιπόν, μετά την ανάληψη της αρχηγίας της Φιλικής Εταιρείας από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Τον Αύγουστο του 1820 η Οδησσός μετατρέπεται σε σημαντικό σημείο των ενεργειών του Υψηλάντη, καθώς γίνονται μυήσεις νέων μελών και συγκεντρώνονται σοβαρά χρηματικά ποσά από τους πλουσιότερους εμπόρους της πόλης. Στο σχέδιο γινόταν αναφορά στην εκμετάλλευση της σύγκρουσης της Πύλης με τον Αλή Πασά της Ηπείρου και στην εξέγερση των Σέρβων και των Μαυροβούνιων, ώστε να πολλαπλασιαστούν τα μέτωπα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ιδιαίτερη σημασία στο «Σχέδιον Γενικόν», όπως ονομάστηκε, είχε η απόσχιση της Μολδοβλαχίας με πρωτοβουλία των Ελλήνων στρατιωτικών αρχηγών Γεωργάκη Ολύμπιου και Σάββα Φωκιανού. Τελευταίες πληροφορίες από την Ελλάδα έλεγαν ότι οι ενέργειες έπρεπε να επισπευτούν, καθώς οι Οθωμανοί είχαν αρχίσει να υποπτεύονται. Μάλιστα, υπήρχε και η άποψη ότι το κέντρο έπρεπε να μεταφερθεί στη Μολδοβλαχία, επειδή στην Πελοπόννησο δεν είχαν γίνει οι απαραίτητες προπαρασκευές.

Τον Οκτώβριο του 1820 οι συναντήσεις των Φιλικών είναι συχνότερες και σε αυτές που γίνονται στο Ισμαήλιο,  διαμορφώνεται ένα επιχειρησιακό σχέδιο με βασικές γραμμές: άμεση έναρξη της επανάστασης, κέντρο των επαναστατικών ενεργειών η Πελοπόννησος, λαϊκή εξέγερση στην Κωνσταντινούπολη, πυρπόληση του τουρκικού στόλου, παράλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και σύλληψη του Σουλτάνου, εξέγερση των μισθοφορικών υπό ελληνική διοίκηση φρουρών στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, συμμαχική προσέγγιση με τους Σέρβους και άμεσο ξεκίνημα των «Αποστολών» της Εταιρείας προς τις ελληνικές περιοχές και τον ελληνισμό της διασποράς για την προετοιμασία του Αγώνα. Ωστόσο, ο Υψηλάντης, καθώς συνειδητοποιεί τις αντιθέσεις ανάμεσα στους Φιλικούς, γνωρίζοντας ότι οι Οθωμανοί είχαν ήδη μάθει τα σχέδια της Εταιρείας και ότι οι Αυστριακοί παρακολουθούσαν τις ενέργειές τους, την ίδια στιγμή που η Ιερή Συμμαχία ακόμα και με στρατιωτικές επεμβάσεις προσπαθούσε να διατηρήσει το status quo στην Ευρώπη, και αντιλαμβανόμενος πως όποια καθυστέρηση θα σήμαινε και την αποτυχία του όλου εγχειρήματος, κι ενώ ακόμα συνεχίζονταν οι συζητήσεις για την ημερομηνία της Επανάστασης, παίρνει την παράτολμη απόφαση να ξεκινήσει η εξέγερση στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και να κινηθεί τελικά προς το Ιάσιο της σημερινής Ρουμανίας, εκμεταλλευόμενος και την έως τότε προετοιμασία και δράση στην περιοχή του Γεωργάκη Ολύμπιου. Ο Υψηλάντης επιδίωκε, αρχικά, την εκδίωξη των Οθωμανών από τις Παραδουνάβιες ηγεμονίες και τη δημιουργία προγεφυρώματος, και στη συνέχεια την προέλαση, μέσω Βουλγαρίας, προς τις νότιες ελληνικές επαρχίες. Έτσι, οι Οθωμανοί θα στρέφονταν προς τη Μολδοβλαχία και θα δινόταν ο χρόνος για την προετοιμασία της Επανάστασης στον Μοριά, κάτι που ήθελαν και αρκετοί από τους προκρίτους της περιοχής.

Στις 24 Φεβρουαρίου 1821, λοιπόν, ο Υψηλάντης κυκλοφόρησε την προκήρυξή του «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» και καλούσε τους Έλληνες σε ένοπλη εξέγερση. Κύρια μέριμνα του Υψηλάντη ήταν η οργάνωση των ένοπλων τμημάτων. Ενθαρρυντικό σημάδι ήταν η άφιξη εθελοντών από όλα τα Βαλκάνια. Το σχέδιο των Μελών της Φιλικής Εταιρείας για την έναρξη της Επανάστασης στη Μολδοβλαχία, ώστε να παραπλανηθεί ο Σουλτάνος και να δημιουργηθεί αντιπερισπασμός για τον αγώνα στην Ελλάδα, φαινόταν να παίρνει σάρκα και οστά. Στα σύνορα Μολδαβίας και Βλαχίας, όπου συγκεντρώνονταν οι ενισχύσεις και οι εθελοντές, συγκροτήθηκε από τον Υψηλάντη ειδικό τάγμα πεζικού από τους σπουδαστές του Ελληνικού Σχολείου της Οδησσού, που είχαν φτάσει στην περιοχή ως εθελοντές. Αυτό το τάγμα αποτέλεσε τον περίφημο «Ιερό Λόχο». Σε όλη αυτήν την προσπάθεια ο Υψηλάντης αντιμετώπιζε συνεχώς προβλήματα τόσο με τους υπόλοιπους Βαλκάνιους συμμάχους του όσο και εσωτερικά με μέλη της Φιλικής Εταιρείας.

Δυστυχώς, οι συγκυρίες και τα γεγονότα ήταν καταστροφικά για τον αγώνα. Η αντίδραση των Οθωμανών και το Συνέδριο των Μεγάλων Δυνάμεων στο Λάυμπαχ, όπου το κλίμα ήταν ήδη εχθρικό απέναντι σε οποιαδήποτε επαναστατική ενέργεια, όριζε τραγική μοίρα στην προσπάθεια του Υψηλάντη και των Φιλικών. Ο Υψηλάντης κατευθύνθηκε κάποια στιγμή προς την Αυστρία, καθώς το μέτωπο στη Μολδοβλαχία κατέρρεε, ειδικά μετά τη μάχη του Δραγατσανίου, τον Ιούνιο του 1821. Πριν περάσει τα αυστριακά σύνορα αποχαιρέτησε τον πιστό του συναγωνιστή Γεωργάκη Ολύμπιο.

Η εξέγερση στη Μολδοβλαχία είχε αποτύχει για πολλούς λόγους: ήταν η πίεση των Μεγάλων Δυνάμεων και κυρίως της Αυστρίας στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του Λάυμπαχ. Ήταν η μη πραγματοποίηση της προσδοκίας των επαναστατών για ρωσική στρατιωτική βοήθεια. Ήταν ο αφορισμός του Αλέξανδρου Υψηλάντη και όσων συμμετείχαν στην εξέγερση. Ήταν η αποσκίρτηση του ρουμάνου οπλαρχηγού Θεόδωρου Βλαδιμηρέσκου. Ήταν η προσχώρηση του σημαντικού οπλαρχηγού Σάββα Φωκιανού στο οθωμανικό στρατόπεδο. Ήταν η είσοδος στη Μολδοβλαχία, με τη συγκατάθεση της Ρωσίας, σημαντικών οθωμανικών στρατευμάτων.

Η Επανάσταση, λοιπόν, στη Μολδοβλαχία, είχε κατάληξη τραγική, αλλά συνέβαλε θετικά στην επιτυχία του αγώνα στην Ελλάδα, όπου τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας είχαν ήδη αναλάβει πρωτοβουλίες. Στην Πελοπόννησο οι «απόστολοι» της Φιλικής Εταιρείας όλο αυτό το διάστημα, και κυρίως ο Παπαφλέσσας και ο Αναγνωσταράς, είχαν εργαστεί με επιτυχία και είχαν κατορθώσει να υπερκεράσουν την αντίδραση και την αναβλητικότητα των προκρίτων. Η μύηση στη Φιλική Εταιρεία, άλλωστε, μέχρι τις παραμονές της Επανάστασης του μεγαλύτερου μέρους των προκρίτων, των κληρικών και των στρατιωτικών της Πελοποννήσου, είναι ένας από τους βασικούς λόγους επιτυχίας της Επανάστασης στη νότια Ελλάδα. Παράλληλα, ο Σουλτάνος αναγκάστηκε να στραφεί στην περιοχή της Μολδοβλαχίας και δεν έδωσε, αρχικά τουλάχιστον, τη δέουσα προσοχή στην Ελληνική χερσόνησο και στις εκεί επαναστατικές ενέργειες. Επιπλέον, η υποψία ότι πίσω από τις ενέργειες του Υψηλάντη βρισκόταν η Ρωσία ανάγκασε την Πύλη να διατηρεί σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή. Οι επιτυχίες των αγωνιστών εμψύχωσαν τους Έλληνες, οι οποίοι μπήκαν με μεγαλύτερο ενθουσιασμό στον αγώνα. Τέλος, η γειτνίαση της Μολδοβλαχίας με την Κεντρική Ευρώπη κέντρισε το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων και ανάγκασε τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής να ασχοληθούν με το έως τότε ανύπαρκτο για αυτούς Ελληνικό ζήτημα.

Η σημασία της Φιλικής Εταιρείας αμφισβητήθηκε από κάποιους, καθώς από τη στιγμή που άρχισε η Επανάσταση στην Πελοπόννησο, η επίδραση που άσκησε πάνω στα γεγονότα φαίνεται να ήταν μικρή έως ανύπαρκτη. Ωστόσο, η Φιλική Εταιρεία ήταν εκείνη που έδωσε σε όλους τους Έλληνες την αίσθηση πως είχαν κάποιον προορισμό. Ήταν εκείνη που μάζεψε τα αρχικά κεφάλαια του Αγώνα. Και, τέλος, ήταν εκείνη που έδωσε για πρώτη φορά μια κάποια συνοχή στα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις αρχές του 1821. Η τόλμη και η αφοσίωση των Φιλικών στον σκοπό της Επανάστασης και της δημιουργίας ανεξάρτητου εθνικού κράτους κατάφεραν να υπερνικήσουν την αναβλητικότητα πολλών Ελλήνων. Η συμβολή των ιδρυτών και των μελών της Φιλικής Εταιρείας στην καλλιέργεια της άποψης ότι οι Έλληνες είναι σε θέση ξεκινώντας μία Επανάσταση να πετύχουν την απελευθέρωσή τους είναι τεράστια. Και όλα αυτά ενώ οι συγκυρίες τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλαδική χερσόνησο προεξοφλούσαν την αποτυχία της προσπάθειας. Οι επιπτώσεις της ιδεολογίας και της κοσμοαντίληψης της Φιλικής Εταιρείας στη νεότερη ιστορία των Βαλκανίων και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας είναι πολυεπίπεδες. Η εισδοχή, άλλωστε, μελών και από άλλες βαλκανικές εθνότητες στην περίοδο πριν το ξέσπασμα της Επανάστασης, δηλώνει και την αντιοθωμανική συνεργασία των Βαλκανίων. Και μπορεί το όραμα των ιδρυτών της για έναν παν-βαλκανικό αγώνα κατά των Οθωμανών να μην υλοποιήθηκε αλλά το επαναστατικό πνεύμα είχε αρχίσει να φωλιάζει στις καρδιές όλων των κατοίκων της Βαλκανικής χερσονήσου.

Το 1821 είναι ένα φαινόμενο αναπάντητο στις ιστορίες όλου του κόσμου. Μπορεί η επιστήμη της ιστορίας, καθώς η ερμηνεία συνεχώς αναθεωρείται μέσα από το πρίσμα των σύγχρονων εμπειριών, να επαναπροσδιορίζει πολλά ιστορικά γεγονότα, μπορεί η ιστορική έρευνα να φέρνει στο φως νέα στοιχεία, μπορεί να υπάρχουν ανατροπές που απομυθοποιούν αξίες και πρότυπα με τα οποία μεγάλωσαν γενιές πολιτών αυτής της χώρας, ωστόσο το βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα γεννήθηκε εξαιτίας εκείνων που πάλεψαν εναντίον υπερεθνικών αυτοκρατοριών και κάθε είδους καταπίεση στο πέρασμα των αιώνων. Η εθνική ταυτότητα που διαμορφώνεται στη διάρκεια του Αγώνα αποκτάει συνεχώς νέα χαρακτηριστικά, κάτι που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, σε μία εποχή που τα πάντα αλλάζουν. Ο αγώνας του 1821 δεν είναι αγώνας μόνο πολεμικός. Είναι και αγώνας πολιτικός και διπλωματικός. Είναι αγώνας ηγετικών προσωπικοτήτων και ανωνύμων αγωνιστών. Οι υπόδουλοι Έλληνες ενωμένοι, παρόλο που στην πορεία ξέσπασε ο διχασμός και οι εμφύλιες συγκρούσεις, βρέθηκαν για διαφορετικούς ίσως λόγους στις επάλξεις της Επανάστασης. Και μπορεί τα αίτια να χαρακτηρίζονται για άλλους κοινωνικά, για άλλους οικονομικά, για άλλους ταξικά και για άλλους εθνικοαπελευθερωτικά, ωστόσο η αντίθεση των Ελλήνων σε κάθε μορφή δουλείας διαχρονικά, τα μηνύματα της Αμερικανικής και της Γαλλικής επανάστασης, οι επαναστατικές ιδέες του Ρήγα και το παράτολμο εγχείρημα της Φιλικής Εταιρείας οδήγησαν όλη τη νοτιανατολική Ευρώπη σε ένα μεγάλο βήμα μετασχηματισμού, στη δημιουργία του νέου κόσμου των εθνικών κρατών και στη δικαίωση του αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Ο εορτασμός της επετείου της επανάστασης του 1821 θα μπορούσε πράγματι να είναι η αφορμή για την επανασύσταση του ελληνικού κράτους. Η αφορμή, όμως, πρέπει να είναι καθημερινή και όχι εορταστική, κρυμμένη πίσω από μύθους που φτιάχτηκαν όμορφοι ώστε να κρύβουν χθεσινές και τωρινές άσχημες αλήθειες. Είναι αυτονόητο ότι η πορεία της Ελλάδας αυτά τα διακόσια χρόνια μπορεί να κριθεί ως θετική. Ωστόσο, η προσπάθεια δεν πρέπει να είναι μόνο επετειακή. Άλλωστε αν καταλήξουμε στο ότι χάθηκε και αυτή η ευκαιρία για την επανασύσταση, τότε θα είμαστε άξιοι αυτής της μοιραίας μοίρας, που φανερώνει όμως την καθημερινή μας απουσία και αδιαφορία για την αλήθεια και το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι, και ταυτόχρονα αποδεικνύει πως τα αληθινά οράματα της Φιλικής Εταιρείας και του 1821 και όχι το εξιδανικευμένο παρελθόν που λειτουργεί πολλές φορές ως ένα καταφύγιο αδράνειας, περισσότερο μας ενοχλούν στην εποχή της απουσίας οραμάτων και μακροπρόθεσμων σχεδιασμών, και λιγότερο μας εμπνέουν.

Βιβλιογραφία

1. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, 1975, Αθήνα, τόμος ΙΒ΄.
2. Πρωτοπόροι της Ελληνικής Ελευθερίας: δέκα πρόσωπα που σφράγισαν την Ελληνική Επανάσταση, Τα Νέα-Ιστορία, 2012, Αθήνα, επιστημονική επιμέλεια: Βασίλης Παναγιωτόπουλος.
3. 1821: η γέννηση ενός έθνους-κράτους, Σκάι, 2010, Αθήνα
4. 1821: ο ξεσηκωμός του γένους, National Geographic, 2009, Αθήνα
5. Dakin Douglas, Ο αγώνας των Ελλήνων για την ανεξαρτησία 1821-1833, Μ.Ι.Ε.Τ., 1999, Αθήνα.
6. Αγτζίδης Βλάσης, Φιλική Εταιρεία: 200 χρόνια από την ίδρυσή της, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Μάρτιος 2014, Αθήνα.
7. Αρς Λ. Γκριγκόρι, Η Φιλική Εταιρεία στη Ρωσία, Παπασωτηρίου, 2011, Αθήνα.
8. Βερέμης Μ. Θάνος, 21 ερωτήσεις & απαντήσεις για το ‘21, Μεταίχμιο, 2020, Αθήνα.
9. Βερέμης Μ. Θάνος–Κολιόπουλος Σ. Γιάννης–Μιχαηλίδης Δ. Ιάκωβος, 1821: Η δημιουργία ενός έθνους-κράτους, Μεταίχμιο, 2018, Αθήνα.
10. Βουρνάς Τάσος, Φιλική Εταιρία. Α΄: Το παράνομο οργανωτικό της. Β΄: Ο διωγμός της από τους ξένους, αφοί Τολίδη, Αθήνα.
11. Ευθυμία Μαρία, Μόνο λίγα χιλιόμετρα-Ιστορίες για την Ιστορία, Πατάκης, 2017, Αθήνα.
12. Καργάκος Σαράντος, Η Ελληνική Επανάσταση του 1821, 2014, Αθήνα.
13. Κουλούρη Χριστίνα, Φουστανέλες και χλαμύδες-Ιστορική μνήμη και εθνική ταυτότητα 1821-1930, Αλεξάνδρεια, 2020, Αθήνα.
14. Κρεμμυδάς Βασίλης, Η Ελληνική επανάσταση του 1821: τεκμήρια, αναψηλαφήσεις, ερμηνείες, Gutenberg, 2016, Αθήνα.
15. Λαμπρινός Γιώργης, Μορφές του Εικοσιένα, Καστανιώτης, 2002, Αθήνα.
16. Μέντελσον-Μπάρτολντι Καρλ, Επίτομη ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, 2011, Αθήνα.
17. Παναγιωτόπουλος Βασίλης, Η Φιλική Εταιρεία: οργανωτικές προϋποθέσεις της εθνικής επανάστασης–Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, 1770-2000, Τα Νέα–Ελληνικά Γράμματα, 2003, Αθήνα.
18. Παπαγεωργίου Π. Στέφανος, Πρώτο έτος της ελευθερίας: από τις Παρίστριες Ηγεμονίες στην Επίδαυρο–Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, 1770-2000, Τα Νέα–Ελληνικά Γράμματα, 2003, Αθήνα.
19. Παπαδριανός Ιωάννης Α., Η ελληνική παλιγγενεσία του 1821 και η βαλκανική της διάσταση, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, 1996, Κομοτηνή.
20. Σάθας Κωνσταντίνος, Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, Λιβάνης, 1995, Αθήνα
21. Σβολόπουλος Κωνσταντίνος, Κατακτώντας την ανεξαρτησία: δέκα δοκίμια για την Επανάσταση του 1821, Πατάκης, 2010, Αθήνα.
22. Σκαρίμπας Γιάννης, Το 1821 και η αλήθεια, Κάκτος, 1995, Αθήνα
23. Τρικούπης Σπυρίδων, Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, Λιβάνης, 1993, Αθήνα
24. Φίνλεϋ Γεώργιος, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, 2008, Αθήνα
25. Χρυσανθόπουλος Φώτιος ή Φωτάκος, Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως 1821-1828, Επικαιρότητα, 2005, Αθήνα.

The post 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση: Ακολουθώντας τα βήματα των Φιλικών – Του Θεόδωρου Χ. Ζαπουνίδη, appeared first on Eptanews.gr.

Ο κ. Μπίντας, καταθέτει σειρά προτάσεων προς τον δήμαρχο για την ανάδειξη της τοπικής μας ιστορίας, των αγώνων και των θυσιών των Πιεριέων στην απελευθέρωση του Έθνους, με επίκεντρο την οικογένεια των Λαζαίων.

Αναλυτικά στην επιστολή του ο Ομότιμος Καθηγητής Αθανάσιος Μπίντας αναφέρει:

Αγαπητέ κύριε Δήμαρχε,

Γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του Έθνους μας. Επειδή όλα αυτά τα χρόνια η Αθήνα μας «φλόμωσε» κυριολεκτικά με τα γνωστά λεκτικά, κλισέ, και όχι μόνο, που διαστρεβλώνουν ή αποσιωπούν την πανελλήνια συμμετοχή στην Εξέγερση περιορίζοντάς την στη «Ρούμελη και τον Μωριά», λες και οι υπόλοιποι Έλληνες έμεναν άπραγοι, είναι καιρός – έστω και μετά από 200 χρόνια – να αποκατασταθεί η ιστορική Αλήθεια για τον δικό μας τόπο και τους ανθρώπους του.

Επειδή η Αθήνα είναι πολύ μακριά για να αφουγκραστεί τους εθνικούς πόνους και καημούς μας προτείνουμε να αναλάβει ο Δήμος Κατερίνης το έργο αναπλήρωσης του παραμελημένου καθήκοντος του Κράτους.

Πολλοί χειμώνες πέρασαν και η Άνοιξη δεν ήρθε για κείνους του ευλογημένους λεοντανθρώπους, τους Λαζαίους, τους κλεφταρματωλούς του Ολύμπου και των Πιερίων αντάμα με τους άλλους καπεταναίους που γλυκοξεχασμένοι μένουν μέσα στο όνειρο.

2021 – Το καθήκον του Δήμου

-Στις γιορτές να μεταφερθούν και να εκτεθούν τα όπλα των Λαζαίων για προσκύνημα. (υπάρχουν στο κτήριο της Παλιάς Βουλής).

-Να φροντίσει ο Δήμος Κατερίνης να θεσπιστεί η 2α Απριλίου ως εθνική γιορτή με Προεδρικό Διάταγμα. (2 Απριλίου Κυριακή του Πάσχα, έγινε η μεγάλη σφαγή των Ελλήνων σε όλα τα ορεινά χωριά του Δήμου Κατερίνης, πυρολύθηκες η Μηλιά και ανατινάχτηκε ο Πύργος των Λαζαίων.

-Να γίνουν οι κατάλληλες ενέργειες από το Δήμο Κατερίνης να κηρυχτεί η Μηλιά ΗΡΩΙΚΗ ΠΟΛΗ με Προεδρικό Διάταγμα. (Στο χαλασμό της μηλιάς τον Απρίλη του 1822 οι νεκροί ήταν πάνω από 400, κυρίως γυναικόπαιδα. Η Νάουσα κηρύχτηκε Ιερή Πόλη με τη θυσία μόνο 13 γυναικών στο ποτάμι της Αραπίτσας).

-Με φροντίδα του Δήμου Κατερίνης να αναστυλωθεί ο ερειπωμένος Πύργος της ηρωικής οικογένειας των Λαζαίων στην Άνω Μηλιά. (Αυτό μπορεί να γίνει σε συνεργασία με την εφορεία Νεότερων Μνημείων).

-Να προβεί ο Δήμος Κατερίνης σε ονοματοδοσία των οδών της Κατερίνης με τα ονόματα των ηρώων της οικογένειας των Λαζαίων και άλλων οπλαρχηγών συνεργατών τους. (Οι συμπολεμιστές των Λαζαίων προέρχονταν από όλα τα ορεινά χωριά του Ολύμπου και των Πιερίων. Συγκεκριμένα ένα πρωτοπαλίκαρο των Λαζαίων, ονομαζόταν «Κουκοδήμος» και καταγόταν από τον Άγιο Δημήτριο. Ίσως απόγονός του είναι ο ίδιος ο Δήμαρχος).

-Να στήσει ο Δήμος Κατερίνης σε επιλεγμένα σημεία μαρμάρινες πλάκες μνήμης με τα ονόματα των αγωνιστών εκείνων, διαιωνίζοντας τα ονόματά τους.

-Να στηθεί η προτομή του γενάρχη Έξαρχου Λάζου. (Ο ίδιος και πάνω από 100 απόγονοί του θυσιάστηκαν για την ελευθερία του τόπου μας από το 1690 και μέχρι το 1912 σύμφωνα με τα αρχεία της Μακεδονίας).

-Να προχωρήσει ο Δήμος Κατερίνης σε Αδελφοποίηση με την Αταλάντη Φθιώτιδας. (Εκεί κατέφυγαν 260 οικογένειες αγωνιστών μετά το χαλασμό της Μηλιάς και των γύρω χωριών το 1822 και ίδρυσαν τον οικισμό Νέα Πέλλα, ως γνήσιοι Μακεδόνες. Απόγονοι αυτών μετείχαν σε όλους τους αγώνες και τις επαναστάσεις που εκτυλίχτηκαν στην Πιερία μέχρι το 1912).

-Να γίνει αδελφοποίηση και με τη Σιάθο. (Εκεί κατέφυγαν 160 οικογένειες και μέχρι τώρα οι απόγονοί τους αναπολούν την πατρίδα τους. Υπάρχουν απομνημονεύματα).

-Να διοργανώσει ο Δήμος Κατερίνης ειδικό επιστημονικό ιστορικό συνέδριο για την εποχή, τους αγώνες και τις δράσεις των Λαζαίων και των οπλαρχηγών της περιοχής για να βγει στο φως και να καταγραφεί το γενναίο παρελθόν μας που αποτελεί τιμή. (Ντοκουμέντα υπάρχουν πληθώρα σε πολλές μεμονωμένες ιστορικές έρευνες και πηγές).

-Να στηριχτεί οικονομικά ο ενδεής πολιτιστικός Σύλλογος της Μηλιάς «οι Λαζαίοι» ο οποίος με πενιχρότατα μέσα διατηρεί με το έργο του επί χρόνια τις εθνικές μας μνήμες ζωντανές.

Κύριε Δήμαρχε,

Έτσι θα αναστήσουμε το ξεχασμένο χτες διότι χωρίς τις ρίζες μας σιγά-σιγά αφανιζόμαστε. Η Κατερίνη και η περιοχή της δεν είναι νεόδμητη, όπως κατά κόρον διατυμπανίζεται. Έχει λαμπρό παρελθόν αλλά δεν φροντίζουμε να το γνωρίσουμε και να το προβάλουμε.

Συνέπεια είναι να εισπράττουμε τη θυμηδία και την καταφρόνια από τους ειδήμονες.

The post Ανοιχτή επιστολή στον Δήμαρχο Κατερίνης: «Να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια» – Του Θανάση Μπίντα appeared first on Eptanews.gr.

Οι μαθητές, προσκαλούνται να συμμετάσχουν σε έναν όμορφο διαδικτυακό διαγωνισμό με θέμα «1821-2021, 200 χρόνια από την Επανάσταση».

Συγκεκριμένα, οι μαθητές του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου μπορούν να ζωγραφίσουν κάτι σχετικό με το θέμα ή να γράψουν ένα ποίημα. Τα έργα θα πρέπει να αποσταλούν με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο έως τέλος Φεβρουαρίου.

Όλοι οι συμμετέχοντες θα λάβουν από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη  κ. Γεώργιο αναμνηστικό συμμετοχής, ενώ τα τρία καλύτερα έργα κάθε κατηγορίας, που θα κρίνει ειδική καλλιτεχνική επιτροπή, θα βραβευθούν.

Με αυτή την δράση η τοπική Εκκλησία αναδεικνύει τα μηνύματα της Επανάστασης του 1821 που είναι διαχρονικά και δημιουργούν προοπτικές για ένα καλύτερο αύριο για τους νέους και τις νέες της Πιερίας.

Παράλληλα κρατά ζωντανή την επαφή της με τα παιδιά, μιας και οι κατηχητικές συνάξεις όπως και οι λοιπές δραστηριότητες αυτό το διάστημα έπαυσαν λόγω της πανδημίας.

Για κάθε περαιτέρω πληροφορία οι γονείς και οι μαθητές μπορούν να απευθύνονται στον υπεύθυνο του Γραφείου Νεότητας Αρχιμανδρίτη π. Διονύσιο Γκόλια στην ηλεκτρονική διεύθυνση:gnkitrous@gmail.com

Εάν θέλετε να λαμβάνετε εγκαίρως τις ειδήσεις πατήστε εδώ

The post 200 χρόνια από την Επανάσταση του ’21 – Μαθητικό διαγωνισμό διοργανώνει η Μητρόπολη appeared first on Eptanews.gr.