O Merlin γεννήθηκε το 1982 στην Κατερίνη. Επηρεασμένος από την κουλτούρα του χιπ χοπ ξεκίνησε το γκράφιτι στο χαρτί και το 1995 μαζί με φίλους ζωγράφισαν τον πρώτο τους τοίχο. Σπούδασε αργυροχρυσοχοΐα, παρακολούθησε μαθήματα ελευθέρου σχεδίου και συμμετείχε στην παγκόσμια συνάντηση Sign Painting στο Λονδίνο “Letterheads2018”. Μέχρι και σήμερα είναι από τους πιο ενεργούς και γνωστούς graffiti writer στην Ελλάδα. Έχει διοργανώσει δύο φεστιβάλ γκράφιτι στην Κατερίνη και πολλά πάρτι σε μπαρ και κλαμπ με γνωστούς DJs και παραγωγούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Έχει ζωγραφίσει στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.
Συμμετείχε σε πολλά διεθνή και εγχώρια φεστιβάλ, αλλά και διαγωνισμούς (Street Mode, Meeting of Styles, Write for Gold, Chromopolis, Just Writing My Name, Ram the Spot, Battle of the Best, King of Greece, Living Color κ.λπ) δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα γκράφιτι της Ελλάδος και του εξωτερικού.
Έργα του έχουν φιλοξενηθεί σε ομαδικές εκθέσεις και έχει πραγματοποιήσει έξι ατομικές εκθέσεις στην Κατερίνη με μεγάλη επιτυχία. Κομμάτια του φιλοξενούνται σε περιοδικά, βιβλία και ιστότοπους σχετικά με το χιπ χοπ, το γκράφιτι το lettering και την τυπογραφία.
Το στυλ του θεωρείται old school, επηρεασμένο κυρίως από παλιούς writers της Νέας Υόρκης και του Βερολίνου με απλές, καθαρές γραμμές… Ειδικεύεται περισσότερο στις γραμματοσειρές, στα κόμικ και τα στένσιλ. Εκτός από σπρέι χρησιμοποιεί ακρυλικά, μαρκαδόρους και ρολά στα κομμάτια του. Πολλά καταστήματα στην Πιερία αλλά και σε άλλες πόλεις έχουν εμπιστευτεί τη διακόσμηση των τοίχων τους στα χέρια του.
Το γκράφιτι στην Ελλάδα άρχισε να εμφανίζεται στα μέσα της δεκαετίας του 80, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Καβάλα και Κατερίνη. Οι τότε πιτσιρικάδες επηρεασμένοι από τις ταινίες της εποχής, βρίσκουν διέξοδο στο break dance, το γκράφιτι και το hip-hop.
Ο Merlin ανήκει στη 2η γενιά γκραφιτάδων της Ελλάδος αφού ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 90. Έχει επηρεαστεί από όλα τα παραπάνω. Τα τελευταία 25 χρόνια βγαίνει στους δρόμους, γράφει το όνομά του στους τοίχους, κάνει ταξίδια, γνωρίζει κόσμο, δημιουργεί φιλίες, εκφράζεται και σίγουρα καλύπτει τα κενά του με το σπρέι. Παραμένει παραδοσιακός στην τέχνη του και συνεχίζει να κάνει γκράφιτι μέχρι σήμερα με την αγνή του μορφή, γράμματα στους τοίχους. Συνεχίζει όμως να εξελίσσεται, να πειραματίζεται να αποκτά εμπειρία, παιδεία και σεβασμό στην τέχνη του.
Συνέντευξη | Τζημίκα Ηρώ
Merlin! Επειδή θα ήθελα να σε παρουσιάσω στο κοινό, ας τα πάρουμε από την αρχή και το ξεκίνημά σου. Πέρασαν 25 χρόνια από τότε!
Dirty hands since 1995! (γέλια) Έτσι ακριβώς, λερωμένα χέρια από τότε κι είμαι πολύ χαρούμενος και περήφανος γι’αυτό. Θυμάμαι να ξεκινάω στο γυμνάσιο, με απλά σχέδια που έβλεπα από τα τετράδια της αδερφής μου και φίλων μου. Τότε έγραφαν το κλασικό «Smile», «Άρης», «Πάοκ» κτλ. (γέλια) Αυτά ήταν τότε στη μόδα. Τα τότε γκράφιτι με τα περιγράμματα, με τις γυαλάδες, με τους φοίνικες, με το να προσαρμόζεις τα γράμματα και να τα κάνεις κάτι άλλο! Στην αρχή έκανα ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό και στην πορεία τα στόλιζα όλο και περισσότερο. Με σκιές, με δεύτερο περίγραμμα κ.α. Κάπως έτσι κόλλησα, λοιπόν και το προχώρησα με το ένα βήμα παραπάνω, που ήταν προφανώς ο τοίχος!
Ήξερες ότι το είχες ή το ανακάλυψες εντελώς τυχαία;
Δεν το ήξερα, όχι. Ούτε πιο πριν μου είχε «βγει» κάτι. Έβλεπα στο σχολείο εκείνη την εποχή τη δουλειά από κάποιους πιο παλιούς, χωρίς να ξέρω ποιοι είναι. Αυτό μόνο. Στην πορεία είδα και κάποιες συνεντεύξεις τότε στην ΕΡΤ από γκραφιτάδες της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, όπως και κάποια video clips που έπαιζαν στο MTV που είχαν μέσα τοιχάκια με γκράφιτι και εικόνες. Εκεί μου μπήκε η ιδέα και άρχισα να τα «ρουφάω» όσα έβλεπα και να τα βγάζω στο χαρτί. Με αυτόν τον τρόπο «μπήκε» το μικρόβιο!
Πόσο δύσκολο είναι το να αρχίσει κανείς να σχεδιάζει; Εσύ μου λες τώρα ότι δεν είχες ασχοληθεί ποτέ. Δεν πρέπει να υπάρχει και το ταλέντο;
Το έχω συζητήσει και με άλλους αυτό, οπότε θα σου πω ότι το ταλέντο το έχουν είτε από μικρά παιδιά, είτε από ερεθίσματα, είτε επειδή όντως το έχουν από τη φύση τους, έχοντας εξαιρετική αντίληψη στο να σχεδιάζουν. Από εκεί και πέρα έχει να κάνει και με το πόσο ασχολείσαι. Όσο ταλέντο και να έχεις, εάν δεν ασχοληθείς, δεν θα εξελιχθείς. Όπως και το αντίθετο. Μπορεί να μην είσαι ταλέντο γι’αυτό, αλλά να το δουλεύεις τόσο που κάποια στιγμή θα σου βγει το αποτέλεσμα που θέλεις. Το ιδανικό σίγουρα είναι να έχεις και τα δύο. Τότε απογειώνεσαι. Πρέπει να το παρακολουθείς και να το δουλεύεις…
Αναφερθήκαμε στο παρελθόν, που εάν κάτσουμε και συγκρίνουμε το τότε με το τώρα, απέχουμε μακράν… Τότε υπήρχε μία άλλη φιλοσοφία, μία «αλητεία». Μπορείς να μου συγκρίνεις τους γκραφιτάδες του τότε με αυτούς του τώρα;
Όντως, ένας άλλος κόσμος. Όσον αφορά τις διαφορές, είναι ότι εμείς τότε διψούσαμε στο να βρούμε τις πληροφορίες, γιατί δεν τις βρίσκαμε και πουθενά αλλού. Όπως και τα υλικά. Από τα σπρέι, μέχρι τα περιοδικά και την ενημέρωση. Αυτό γινόταν χέρι με χέρι. Για να φανταστείς, στέλναμε γράμματα ο ένας στον άλλον! Είχα φίλους στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα και με αυτόν τον τρόπο ανταλλάζαμε τις φωτογραφίες και τα φιλμ μας. Επίσης τότε γινόταν ένα φεστιβάλ γκράφιτι και πηγαίναμε για να γνωρίσουμε κόσμο και να δούμε πώς εξελίσσεται ο καθένας και να δείξει τη δουλειά του. Υπήρχε περισσότερη επικοινωνία. Τώρα η πληροφορία υπάρχει παντού, έχει αλλάξει πολύ. Μπαίνεις πιο εύκολα στο κλίμα, ενημερώνεσαι άμεσα. Είτε από το Youtube μέσω tutorial, είτε από τα άλλα social media και βλέπεις κατευθείαν τον άλλον και πώς δουλεύει. Έτσι κι αλλιώς το γκράφιτι είναι αναγνωρισμένο παντού και όχι όπως παλιά που το έβλεπαν μόνο ως κάτι παράνομο. Ο κόσμος πλέον έχει ωριμάσει. Κι ο γκραφιτάς, αλλά κι ο πολίτης. Πλέον το αντιλαμβάνονται πιο εύκολα. Σίγουρα ακόμα εξακολουθεί κι υπάρχει το παράνομο γκράφιτι, που βάφουν τρένα, τοίχους, μαγαζιά… Αυτό θα υπάρχει πάντα, δεν πρόκειται να σταματήσει όσο και να το κυνηγήσουν. Είναι μέσα στη φύση του γκράφιτι. Σίγουρα όμως υπάρχει και το νόμιμο, που πολλοί ζουν από αυτό. Ζουν από τις τοιχογραφίες κατά παραγγελία. Σε σπίτια, σε Δήμους, σε ξενοδοχεία. Επίσης πολλοί γκραφιτάδες, ασχολούνται με το τατουάζ, δουλεύοντας με την ίδια φιλοσοφία. Περιγράμματα, σκιές… Έχει να κάνει με το στήσιμο. Οι πιο μεγάλοι, αναγνωρισμένοι τατουατζήδες στην Ελλάδα, είναι πρώην γκραφιτάδες!
Η τέχνη είναι για να εκφραζόμαστε. Δεν είναι ούτε σωστή, ούτε λάθος. Μπορεί να είναι όμορφη ή παραμορφωμένη. Μπορεί να επηρεαστεί από πόνο ή ευχαρίστηση. Μπορεί επίσης να παρακινηθεί από εγωιστικούς ή ανιδιοτελείς λόγους. Είναι έκφραση. Αναμφισβήτητα, κανένα καλλιτεχνικό κίνημα δεν περιλαμβάνει τα προηγούμενα περισσότερο από την τέχνη του γκράφιτι. Λόγω των ριζών της στην αρχαία ιστορία, της επανεμφάνισης με την άνοδο της κουλτούρας του hip-hop και του συνεχούς μετασχηματισμού, η τέχνη του γκράφιτι είναι αναπόσπαστη. Ο καμβάς της μπορεί να είναι τσιμέντο, χαρτί ή ακόμα και κάποιο ζώο. Μπορεί να είναι δύο ή τριών διαστάσεων. Μπορεί να δημιουργεί ψευδαίσθηση και να περιλαμβάνει διάφορες τεχνικές. Μπορεί να αποτελείται από βαφή ψεκασμού (spray, αερογράφος), πλαστικά χρώματα, ακρυλικά ή και μαρκαδόρους. Το κίνημα του γκράφιτι πλέον είναι γνωστό παγκοσμίως και υπάρχει για περισσότερες από 5 δεκαετίες. Εξακολουθεί να είναι ισχυρό όσο ποτέ. Σε όλη την ιστορία, τα γκράφιτι χρησιμοποιήθηκαν από πολιτικούς ακτιβιστές για να κάνουν δηλώσεις, από συμμορίες του δρόμου για να σημαδέψουν την περιοχή τους ή από αστείους τύπους που έγραφαν αστεία στα μπάνια. Μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1960 άρχισε να διαμορφώνεται η σημερινή ταυτότητα του γκράφιτι. Στη Φιλαδέλφεια, από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του ’60, οι άνθρωποι άρχισαν να γράφουν τα ψευδώνυμά τους σε όλη την πόλη, κερδίζοντας την προσοχή της κοινότητας και του τοπικού Τύπου. Λίγα χρόνια αργότερα το concept έφτασε στη Νέα Υόρκη. Στην ενότητα Washington Heights του Μανχάταν η γραφή γκράφιτι έπιασε και το 1971 οι New York Times δημοσίευσαν το πρώτο άρθρο για γκραφίτι με πρωταγωνιστή τον TAKI 183, ένα παιδί από το Washington Heights. Ο ΤΑΚΙ ήταν Ελληνοαμερικανός και έγραψε το όνομά του σε όλη την πόλη, ήταν παρατσούκλι για το όνομά του Δημήτριος και 183 ήταν ο αριθμός του δρόμου που έμενε.
Πώς δουλεύεις τα έργα σου; Γιατί στην Κατερίνη έχουμε πολλά δικά σου…
Ξεκίνησα για αρχή με το κλασικό, παραδοσιακό γκράφιτι. Δηλαδή style. Έπαιρνα τη λέξη, έκανα γράμματα και μετά έβαζα κάποιο φόντο και υπήρχε σύνδεση ανάλογα με αυτό που θα έγραφα. Πάνω σε αυτό κινήθηκα όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι έβγαλα και το όνομα Merlin, σαν ταγκ και δούλευα περισσότερο σε γραμματοσειρές. Μετά την αναγνώριση του κόσμου, άρχισαν να ζητάνε και στα σπίτια και στα μαγαζιά τους οι μαγαζάτορες. Ενώ ξεκίνησε ως προσωπική ευχαρίστηση, ως χόμπι. Οπότε επειδή υπήρχε και το «κατά παραγγελία» άρχισα να κάνω προσωπογραφίες, τοπία, που δεν τα έκανα τόσο πριν. Έβαλα τις τεχνικές μου σε δεδομένα που ζητούσαν για να βγει το θεμιτό αποτέλεσμα σε κάποιο σχολείο, ας πούμε. Αυτή τη στιγμή κάνω ως χόμπι το κλασικό γκράφιτι με την υπογραφή Merlin, με δικές μου γραμματοσειρές, δικά μου στοιχεία και υπάρχει και το κομμάτι «κατά παραγγελία». Όπως πχ θα μου ζητήσει κάποιος ένα αυτοκίνητο για τον τοίχο του!
Merlin, λοιπόν. Υπάρχει ιστορία πίσω από αυτό το όνομα;
Δεν υπάρχει κάποια ιστορία, όχι. Στο γυμνάσιο είχαμε ξεκινήσει με έναν συμμαθητή μου, που τότε αυτός έκανε περισσότερα πρόσωπα, εγώ γράμματα και στήναμε σκίτσα, για να τα περνάμε μετά στον τοίχο. Δεν είχαμε τότε κάποιο παρατσούκλι. Έτυχε να κάνει τότε έναν μάγο και έπρεπε να το συνδυάσω εγώ με κάποια λέξη. Έτσι βρήκα το Merlin. Μου άρεσε και στην πορεία το κράτησα. Δεν είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου!
Κατερίνη. Σε περνάω στην πόλη μας! Πριν μερικές μέρες κατέβασαν και το έργο (δημιούργημα των Spylex) που υπήρχε στον τοίχο πολυκατοικίας απέναντι από το Τσαλοπούλειο. Ενώ γίνονται ωραία πράγματα, κάποιες φορές στο τέλος καταλήγουν προς το δυσάρεστο. Η Κατερίνη πιστεύεις ότι βρίσκεται σε καλό σημείο απέναντι στην τέχνη;
Η κίνηση των αρμοδίων του δήμου να επέμβουν σε ένα τόσο ιστορικό κτίριο της πόλης, ήταν βιαστική. Δεν ήταν ακόμη έτοιμοι να διαχειριστούν κάτι τόσο “ξένο” γι’ αυτούς. Ήταν ένα όμορφο και εντυπωσιακό έργο των Spylex που καλώς ή κακώς έγινε στο λάθος μέρος. Έχω γυρίσει διάφορες επαρχιακές πόλεις της Ελλάδος. Τώρα το πόσο κοντά στην τέχνη είναι η Κατερίνη ή κάθε επαρχιακή πόλη, είναι υποκειμενικό. Κάποιες δηλαδή μπορεί να είναι περισσότερο, ενώ κάποιες άλλες λιγότερο. Στις τέχνες όχι τόσο, αλλά έχουμε επιρροές, υπάρχει βάση, υπάρχει κόσμος. Απλά δεν τους δίνει το βήμα για το κάτι παραπάνω. Μπορούμε όμως σίγουρα και καλύτερα! Εγώ θέλω πολύ να συνεργάζομαι και χαίρομαι πολύ όταν γίνεται αυτό και με τα σχολεία και με τους φορείς και να βγαίνουν ωραία αποτελέσματα, δίνοντας στους νεότερους ερεθίσματα, ιδέες και να αρχίσουν να ψάχνονται περισσότερο όσον αφορά την τέχνη. Αυτό είναι το γκράφιτι. Θα γίνει ένα και θα το δουν δέκα πιτσιρικάδες και θα αρχίσουν μετά από μόνοι τους να σχεδιάζουν. Όσο υπάρχουν τα ερεθίσματα κι οι επιρροές, τόσο θα ασχοληθεί κι ο κόσμος.
Ναι κι μπορώ να πω ότι είναι ένα «παράπονο» μου. Έρχονται παιδιά και μου λένε ότι σαν χόμπι είναι ακριβό το γκράφιτι. Δεν είναι ακριβό. Το θέμα είναι, για εμένα, στο πού δίνει προτεραιότητα ο καθένας. Ναι, θα βγεις έξω, θα πιείς την μπύρα σου, θα πάρεις τα τσιγάρα σου, εάν πεις ότι ασχολείσαι με το γκράφιτι και πεις ότι κάνεις ένα κομμάτι την εβδομάδα, θέλεις περίπου 20ευρώ, σε χρώματα. Όσο το δουλεύεις χτίζεις και την κάβα σου. Κάποια θα σου μείνουν, μετά θα συμπληρώσεις, θα τα χρησιμοποιήσεις στο επόμενο κομμάτι. Για snowboard να πας την Κυριακή, θέλεις πολλά περισσότερα. Όπως και στο ψάρεμα και στο κυνήγι. Από εκεί και πέρα είναι το πόσο θέλεις να ασχοληθείς με το κάθε τι.
Πώς θυμάσαι την Κατερίνη πιο παλιά συγκριτικά με το τώρα; Μεγάλωσες εδώ. Υπάρχει κάτι που νοσταλγείς;
Έτσι, ναι, γέννημα θρέμμα! Έλειπα πολλά χρόνια η αλήθεια είναι, βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη για σπουδές, πάνω στην αργυροχρυσοχοΐα, άσχετα που δεν ασχολήθηκα καθόλου στην πορεία! (γέλια) Η Κατερίνη στο τώρα, έχει πολλά κομμάτια τα οποία άλλαξαν. Στο κομμάτι του γκράφιτι τότε το ωραίο ήταν ότι οι Κυριακές, ήταν καθιερωμένες ότι θα πάμε να βάψουμε κάπου. Γινόταν αυτόματα. Δεν είχαμε ούτε κινητά, ούτε ίντερνετ για να συνεννοηθούμε. Αυτό δυστυχώς τώρα δεν υπάρχει, γιατί δεν βάφει κανείς. Πλέον, επειδή στο μαγαζί πουλάω χρώματα και μαρκαδόρους και με αυτό τον τρόπο έρχομαι σε επαφή με τους πιο νέους, όλοι τους είναι στο ξεκίνημα. Δεν το κάνουν συστηματικά. Τους αρέσει, το επαναλαμβάνουν, αλλά μένουν μόνο στα σκίτσα και τις ταγκές. Αυτό νοσταλγώ.
Την αγαπάς την Κατερίνη; Σου αρέσει εδώ;
Ναι, βέβαια. Επειδή έχω γυρίσει αρκετά την Ελλάδα, τη θεωρώ από τις καλύτερες επαρχιακές πόλεις. Δεν της λείπει κάτι. Όλες κινούνται στα ίδια πρότυπα και η Κατερίνη είναι σε καλό δρόμο. Έχει κοντά και τη Θεσσαλονίκη και μέσα σε λίγα λεπτά, μπορείς να βρεθείς και στον Όλυμπο, αλλά και δίπλα στη θάλασσα. Συγκριτικά πάντως με το τότε και το τώρα στην πόλη, έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Δύο διαφορετικοί κόσμοι. Και στη νυχτερινή ζωή. Έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από τότε. Υπήρχε αυτή η «αλητεία» με τους «τσαμπουκάδες» και τις συμμορίες ! (γέλια) Η καθημερινότητα ήταν τελείως διαφορετική. Υπήρχαν για την έξοδό σου το βράδυ, ξεχωριστά μαγαζιά. Ήθελες φαγητό; Πήγαινες για φαγητό. Ήθελες μόνο ποτό; Πήγαινες σε μαγαζί μόνο γι’αυτό. Δεν είναι όπως τώρα που όλα είναι σαν ένα και κάνουν τα πάντα. Άλλη ελευθερία! Πάντως την Κατερίνη την έχω εκτιμήσει με τα χρόνια…
Ποιότητα ζωής θα το λέγαμε με λίγα λόγια. Υπάρχει από τότε μέχρι και σήμερα. Απλά το μόνο «κακό» είναι ότι δεν έχεις πολλές ευκαιρίες…
Δεν έχει, ισχύει. Αυτό το ξέρω κι είναι γενικό στην Ελλάδα. Το θέμα των ευκαιριών στην επαρχία και η σταδιοδρομία. Τώρα εάν έχεις μία δουλειά, έχεις οικογένεια με 2 παιδιά, όπως καλή ώρα έχω εγώ, καλύπτεσαι. Από εκεί και πέρα είναι καθαρά οι επιλογές του καθενός. Τι προτιμάει κάποιος. Κάποια πράγματα κρατάνε τους περισσότερους εδώ, όπως οικογένεια, αναμνήσεις, φίλοι, αλλά μετά μπαίνει μπροστά το τι μας καλύπτει και μέχρι πού θέλουμε να φτάσουμε.
Έχεις ζωγραφίσει σχεδόν σε όλα μέρη της Ελλάδας και έχεις πολλές αναμνήσεις. Θα ήθελα να μου πεις ένα ευτράπελο το οποίο έχει γίνει κατά τη διάρκεια ενός γκράφιτι. Μία αστεία ιστορία που θυμάσαι μέχρι και σήμερα και θα τη διηγείσαι…
Σίγουρα υπήρχαν σκηνικά πιο παλιά κυρίως με τα «παράνομα» γκράφιτι, που νομίζαμε ότι είμαστε γκάνγκστερς! (γέλια) Κάτι κάναμε, ας πούμε, βάφοντας έναν τοίχο! Συγκεκριμένα, θυμάμαι τα κυνηγητά από την αστυνομία. Μία φορά μας είχαν πάρει στο τμήμα γιατί βάφαμε ένα σχολείο, αλλά στην πορεία πήρε τηλέφωνο ο διευθυντής και τους εξήγησε ότι μας είχε δώσει άδεια στο να ζωγραφίσουμε το συγκεκριμένο σημείο! Κι ένα καλό κυνηγητό ήταν στο 3ο Λύκειο, καθώς μας την «πέσανε» (γέλια) και τρέχαμε όλοι από διαφορετικές μεριές μέσα στα χωράφια! Το αστείο είναι ότι επειδή μετά ψάχναμε ο ένας τον άλλον κι είχαμε συγκεκριμένο σημείο συνάντησης, κάποιοι είχαν αργήσει και φοβόμασταν ότι τους έχουν πιάσει κι ότι εάν έχει γίνει αυτό, θα τα πουν όλα στην αστυνομία, θα δώσουν δηλαδή τα ονόματά μας και με το που γυρίσουμε σπίτι, το περιπολικό θα είναι απέξω! (γέλια) Κάναμε δικά μας σενάρια. Να σου πω όμως ότι τελικά δεν έπιασαν και κανέναν! (γέλια)
(γέλια) Η αδρεναλίνη είχε φτάσει στα ύψη από όσο μπορώ να καταλάβω! Μπορείς να επιλέξεις και να ξεχωρίσεις μερικά από τα έργα σου;
Δεν τα ξεχωρίζω, όχι. Λένε ότι ένα κακό κομμάτι είναι καλύτερο από μία καλή μέρα στη δουλειά! (γέλια) Αλλά γενικά δεν το κάνω αυτό. Το καθένα έχει να κάνει με την ημέρα, με την περίπτωση, με τον τοίχο, με την περιοχή. Αυτό που θα σου βγει, έχει να κάνει και με τη ψυχολογία σου. Εάν είσαι κουρασμένος, ίσως βγει πιο απλό, πιο πρόχειρο, αρκετά διαφορετικό από αυτό που θα ήθελες. Εάν είσαι ενθουσιασμένος, θα δώσεις ένταση, θα το ντύσεις με περισσότερα χρώματα, θα βγει πιο περιποιημένο! Το κάθε ένα έχει την ιστορία του. Σίγουρα κάποια είναι πιο όμορφα και πιο καλοδουλεμένα. Ας πούμε το 2015 μέχρι και το 2020 δούλευα γραμματοσειρές τυπογραφίας. Πιο καθαρές, lettering, όχι τόσο γκράφιτι. Αυτές είναι πιο ευανάγνωστες και από εκεί πήρα μεγάλη αναγνωσιμότητα στο συγκεκριμένο στυλ. Ήταν χαρακτηριστικό μου!
Social media. Τα έχεις στα χέρια σου όλα. Σε έχουν βοηθήσει στη δουλειά σου;
Τα social media μου αρέσουν. Καλώς ή κακώς είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής όλων μας και προσωπικά τα χειρίζομαι καθημερινά. Έχω και Instagram και facebook και προσπαθώ να κρατάω ένα προφίλ μετρημένο. Ούτε πολύ επαγγελματικό, ούτε πολύ χύμα. Να δείξω τη δουλειά μου, αλλά να βάλω και κάτι άλλο ταυτόχρονα. Φυσικά δείχνω το κομμάτι του κλασικού γκράφιτι, αυτό που κάνω 25 χρόνια τώρα και δεν ανεβάζω τόσο τις άλλες δουλειές. Έρχονται παρόλα αυτά πολλά άτομα σε επαφή μαζί μου, είτε για παραγγελίες, είτε νέα παιδιά που μου κάνουν ερωτήσεις. Φυσικά τους απαντάω και ασχολούμαι όσο μπορώ. Είναι καθαρά θέμα διαχείρισης τα social media.
Υπάρχει αυτό το διάστημα κάποιο αγαπημένο σου χρώμα; Δεν θα μπορούσα να μην ρωτήσω κάτι τέτοιο! (γέλια)
(γέλια) Τώρα τελευταία, επειδή το συζητάω και με άλλους, πιστεύω ότι το χρώμα μου είναι το πορτοκαλί. Μου το λένε, αλλά το βλέπω κι εγώ, γιατί μου βγαίνει και το χρησιμοποιώ αρκετά, χωρίς να το σκέφτομαι. Είναι ελεύθερο χρώμα και μπορώ να το συνδυάσω πολύ εύκολα! Για εμένα όμως όλα τα χρώματα μπορείς να τα συνδυάσεις μεταξύ τους με ωραίο τρόπο. Θα βγει όπως πρέπει και είναι καθαρά πώς θέλεις να το δουλέψεις.
Κλείνοντας, θέλω να σε ρωτήσω, είσαι ευτυχισμένος; Έχεις τη γυναίκα σου, τα δύο παιδιά σου, γύρισες στην πόλη σου, κάνεις αυτό που αγαπάς…
Αυτό με την οικογένεια είναι ένα άλλο κομμάτι, τελείως καινούργιο για εμένα, γιατί είμαι νέος μπαμπάς! Τα παιδιά μου είναι 5,5 και 2,5 χρονών. Πρέπει να μοιράζεις το χρόνο και να τους δίνεις το χρόνο που πρέπει, γιατί περιορίζεται ο προσωπικός σου κάνοντας οικογένεια. Προσπαθώ να τα μοιράσω σωστά, γίνεται ένας χαμός η αλήθεια, αλλά έχω προσαρμοστεί! (γέλια) Βέβαια κι η Μαρία, η σύζυγός μου, είναι πολύ υποστηρικτή σε αυτό που κάνω. Πολύ θετική. Το γουστάρει κι η ίδια και μου δίνει το χρόνο να το κάνω. Τα βρίσκουμε! Οπότε θα σου πω ότι είμαι καλά!
Τι άλλο να περιμένουμε από εσένα;
Έχω πολλά στο μυαλό μου. Πέρσι είχαμε και τα περιορισμένα μέτρα λόγω της πανδημίας, αλλά φέτος θα γίνουν ωραία πράγματα. Είχε γίνει και μία ομαδική έκθεση με πάνω από 10 καλλιτέχνες που συμμετείχαν, στέλνοντας έργα τους, από όλη την Ελλάδα στο μαγαζί. (Mirror Concept Store) Πήγε πολύ καλά και την αγκάλιασε ο κόσμος. Όπως και την πόλη μας, επισκέφθηκαν τον τελευταίο χρόνο πολλοί καλλιτέχνες της Ελλάδας και του εξωτερικού και σχεδίασαν τοιχογραφίες σε διάφορα κεντρικά σημεία. Ήταν κάτι καινούργιο για την πόλη. Τώρα έτρεχα και με πολλά φεστιβάλ, γιατί έσκασαν κι όλα μαζί. Έκανα κι ένα ταξίδι στο εξωτερικό, καθαρά όμως για γκραφιτοτουρισμό! 5 μέρες έβαφα! (γέλια) Το χρειαζόμουν πολύ. Από εδώ και πέρα σίγουρα θα προγραμματίσω κι άλλα πράγματα στην Κατερίνη, αλλά θέλω να γίνουν σωστά και έτσι ακριβώς όπως πρέπει. Σύντομα θα τα βγάλω προς τα έξω!
