Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019 09:38

Σύμβολο χειραφέτησης ή συνταγή ζωής;

 

Rola El-Halabi Παπαστεργίου: 

 

 

Η Γερμανολιβανέζα Παγκόσμια πρωταθλήτρια του μποξ Rola El-Halabi Παπαστεργίου, εξιστορεί στην ΕΠΤΑ την ζωή της, πριν αυτή βγει στο πανί του κινηματογράφου, στέλνοντας ένα μήνυμα στις γυναίκες του κόσμου 

 

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Ν. Ζαμαντζά

 

Θα μπορούσα να ξεκινήσω την εισαγωγή παρουσιάζοντας την Ρόλα Ελ-Χαλάμπι Παπαστεργίου με το δημοσιογραφικό κλισέ «η ζωή της, θα γινόταν ένα υπέροχο βιβλίο και γιατί όχι και ταινία»… Θα ήταν μια εύκολη εισαγωγή, αλλά στην περίπτωση της Ρόλας, η ζωή της και βιβλίο έγινε και ετοιμάζεται να γίνει και ταινία στο Χόλυγουντ.

 

Μια από τις κορυφαίες αθλήτριες του κόσμου στο μποξ (και στο κικ μπόξινγκ) αποφάσισε να αφήσει την Γερμανία, να γυρίσει την πλάτη στην δημοσιότητα και να πείσει τον άντρα της, τον Κατερινιώτη Κώστα Παπαστεργίου, να ζήσουν μόνιμα στην Κατερίνη. Η ιστορία τους, θα ήταν ενδιαφέρουσα και μόνο αν υπήρχε το «αθλητικό κομμάτι». Στην περίπτωσή της όμως, η ζωή τής Ρόλα, οι μεγάλες αποφάσεις (από την ημέρα που μπήκε στο ριγκ σε ηλικία 9 ετών) μέχρι τον σοκαριστικό τραυματισμό της και την επιστροφή στην κορυφή του κόσμου, αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα ζωής, μια πραγματική «Συνταγή ζωής», θάρρους, υπομονής, επιμονής και χειραφέτησης.

Συνομιλώντας με την Ρόλα και τον Κώστα, νομίζω ότι δεν ήταν καθόλου δύσκολο να καταλάβω πώς τον έπεισε να αφήσουν τη Γερμανία και να έρθουν στην Ελλάδα, αφού πέρα από τα δυο παιδιά τους, τούς ενώνει εκείνη η αγάπη η οποία δηλώνει παρούσα σε κάθε βλέμμα του ενός προς τον άλλον. Ο Κώστας ήταν για την Ρόλα η «σπίθα» που άναψε το φυτίλι της χειραφέτησής της και όλα όσα τραυματικά βίωσε από τον πατριό της. Ο Κώστας, όπως λέει η ίδια, είναι τα πάντα, είναι όλος ο κόσμος της! Και ήταν η μοναδική στιγμή κατά τη διάρκεια αυτής της συνομιλίας, που η Γερμανολιβανέζα Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, ξέσπασε σε λυγμούς…

 

Η Ρόλα Ελ-Χαλάμπι σε λίγες γραμμές

Γεννημένη στο Λίβανο, μεγάλωσε στη Γερμανία μαζί με την μητέρα της και τον πατριό της. Ξεκίνησε να ασχολείται με το μποξ από 9 χρονών και έγινε Πρωταθλήτρια Γερμανίας, αρχηγός της Εθνικής Ομάδας Γερμανίας, πρωταθλήτρια Ευρώπης και Παγκόσμια Πρωταθλήτρια του μποξ.

Στο «πικ» της καριέρας της, πυροβολείται στα αποδυτήρια (λίγο πριν αγωνιστεί ενώπιον 3.500 θεατών στο Βερολίνο), από τον πατριό της. Οι τέσσερις σφαίρες (στα πόδια και στο ένα χέρι της), οι πάνω από 13 χειρουργικές επεμβάσεις και η πολύμηνη νοσηλεία της στο νοσοκομείο, δεν στάθηκαν ικανές να της «κόψουν» το μποξ. Ούτε καν τα ψυχολογικά τραύματα που της δημιούργησε το γεγονός πως έπεσε θύμα του πατριού της.

Η Ρόλα επανήλθε στο ρινγκ, έχοντας στο πλευρό της τον Κώστα, νίκησε (ξανά) και στα 30 χρόνια της, επέλεξε να «κρεμάσει» τα γάντια της. Η ίδια εξάλλου είχε αποφασίσει ότι δεν θα επέτρεπε σε κανέναν άλλον να αποφασίσει για αυτήν, ούτε καν όταν βρέθηκε τραυματισμένη από τις σφαίρες στα αποδυτήρια του γηπέδου στο Βερολίνο. Η Ρόλα για τους Γερμανούς είναι μια ξεχωριστή αθλήτρια, ένα ίνδαλμα θέλησης. Αρκεί κάποιος να γράψει στο google το όνομά της για να εντυπωσιαστεί από τα κατορθώματα αυτής της γυναίκας. Αρκεί, να δει στο youtube τον δεύτερο αγώνα της (μετά τον τραυματισμό της) που μεταδόθηκε από το Αλ Τζαζίρα, έχοντας 22 εκατομμύρια θεατές!

Σήμερα η Ρόλα, ζει στην Κατερίνη δηλώνοντας ότι εδώ πραγματικά αισθάνεται σαν το σπίτι της και μαζί με τον Κώστα, μυούν δεκάδες μικρά (ή και μεγαλύτερα) παιδιά στα μυστικά του μποξ.

Αγαπητοί αναγνώστες, σας παρουσιάζω έναν άνθρωπο, ιδανικό παράδειγμα για κάθε αθλητή, για κάθε γυναίκα που θέλει να πάρει τη ζωή στα χέρια της, για κάθε άνθρωπο που δεν το βάζει κάτω…

 

ΕΠΤΑ: Θυμάσαι την πρώτη φορά που φόρεσες γάντια και πώς ασχολήθηκες με ένα τόσο δυναμικό άθλημα το οποίο θεωρείται ανδρικό;

Ρόλα: Ναι θυμάμαι! Ήμουν 9 χρονών. Σ’ αυτήν την ηλικία, είχα κάποια προβλήματα στο σχολείο με τους συμμαθητές μου, οι οποίοι με πείραζαν, αυτό που λέμε σήμερα έπεφτα θύμα «μπούλινγκ». Εκείνη την εποχή ο πατριός μου έκανε Κινγκ Μποξ και αυτός πρότεινε να με πάρει στο γυμναστήριο. Μάλιστα, το πρώτο που είπε ο προπονητής ο οποίος γνώριζε πόσο «φοβισμένο» παιδί ήμουν, όταν με είδε στο γυμναστήριο, ήταν «όχι, δεν την θέλω, είναι και κορίτσι». Και μιλάμε για μια εποχή που δεν υπήρχαν πολλά κορίτσια στη Γερμανία που έπαιζαν μποξ.

 

Ε.: Με τα πολλά, από ότι καταλαβαίνω, πείθεται ο προπονητής σου! Τι έγινε από εκείνη τη στιγμή που μπήκες στο ρινγκ; Αλλάζεις χαρακτήρα;

Ρ.: Η αλλαγή έγινε πολύ γρήγορα! Μέσα σε 2 με 3 μήνες! Ξαφνικά κατάλαβα πόσο μου αρέσουν τα σπορ και πόσο μ αρέσει η προπόνηση. Από εκείνη τη στιγμή, δεν αντιμετώπισα ξανά πρόβλημα στο σχολείο από τους συμμαθητές μου. Και να φανταστείτε, ότι δεν είπα καν ότι ξεκίνησα μποξ. Απλά η αυτοπεποίθησή μου είχε ενισχυθεί τόσο που το κατάλαβαν, χωρίς καν να χρειαστεί να τους το πω ή πολύ περισσότερο να πιαστώ στα χέρια μαζί τους. Ευτυχώς, ποτέ και πουθενά, εκτός από το ρινγκ βέβαια, δεν χρειάστηκε να παίξω μπουνιές! (γέλιο)

 

Ε.: Ισχύει αυτό που υποστηρίζουν οι άνθρωποι οι οποίοι ασχολούνται με τις πολεμικές τέχνες, πως δυσκολότερα μπλέκουν σε φασαρίες, επειδή ακριβώς ξέρουν τις δυνατότητές τους;

Ρ.: Ναι είναι αλήθεια! Εσύ ο ίδιος, ξέρεις τι μπορείς να κάνεις και δεν χρειάζεται να το αποδείξεις σε κανέναν άλλον. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μέσα από αυτά τα αθλήματα, αποκτάς μια ισορροπία με τον εαυτό σου. Και όταν έχεις ισορροπία είσαι ήρεμος. Όπως ένας γονιός ξέρει εκ των προτέρων ότι έχει και περισσότερη δύναμη, αλλά και περισσότερες γνώσεις από το παιδί του, δεν χρειάζεται να σηκώσει χέρι επάνω του για να του το αποδείξει! Θα προσπαθήσει με ηρεμία και διάλογο να λύσει τη διαφορά και να δώσει στο παιδί να καταλάβει το σωστό.

 

Ε.: Στο γυμναστήριο πήγες για να αποκτήσεις αρχικά αυτοπεποίθηση. Πότε όμως καταλαβαίνεις και αποφασίζεις πως εσύ, θες να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο άθλημα;

Ρ.: Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι αυτό ήθελα να κάνω! Έφαγα «φλασιά» όπως λέτε και στην Ελλάδα. Για μένα από εκείνη τη στιγμή, δεν υπήρχε κάτι άλλο! Λες και είχα γεννηθεί τότε!

 

Ε.: Δηλαδή, μέχρι τα 9 σου χρόνια είχες έναν πατριό που έκανε μποξ και μέχρι να σε πάρει στο γυμναστήριο, δεν σου είχε περάσει από το μυαλό ότι μπορεί να κάνεις κι εσύ αυτό το άθλημα;

Ρ.: Όχι, ποτέ! Όταν ξεκίνησα δεν είπα «θέλω να γίνω παγκόσμια πρωταθλήτρια ή να ασχοληθώ επαγγελματικά με το άθλημα». Όμως η όλη προπόνηση, το ίδιο το άθλημα, είχε κάτι που με γέμιζε και με έκανε να αισθάνομαι καλά. Είχα καταλάβει ότι με βοηθούσε στη ζωή μου.

 

Ε.:Έχανες προπόνησεις;

Ρ.: (γέλιο) Μόνο όταν ήμουν άρρωστη! Δεν υπήρχε ποτέ πίεση από το σπίτι για να πάω προπόνηση. Ήθελα να πάω, μου άρεζε η προπόνηση. Μη σας πω, ότι γινόταν το αντίθετο! Οι γονείς μου όταν ήθελαν να με συνετίσουν πχ όταν δεν έφερνα καλούς βαθμούς από το σχολείο, με απειλούσαν ότι αν δεν προσπαθήσω περισσότερο με τα μαθήματα, θα μου σταματήσουν την προπόνηση! Και ξέρεις αυτή η τιμωρία, είχε πάντα καλά αποτελέσματα!

Η οικογένειά μου έχει σχέση με τον αθλητισμό. Η αδελφή μου έχει πάρει παγκόσμιες διακρίσεις στην ενόργανη γυμναστική, στους Παναραβικούς αγώνες… γενικά έχουμε μια μεγάλη σχέση με τον αθλητισμό… μόνο ο αδελφός μου δεν ασχολείται (γέλιο)

 

Ε.:Πότε ξεκινάς σε επαγγελματικό επίπεδο;

Ρ.: Τον πρώτο επαγγελματικό αγώνα, τον έδωσα το 2007. Όμως από τη στιγμή που τελείωσα το σχολείο, η μοναδική μου ασχολία ήταν μόνο το μποξ. Για να φτάσω στην ανώτερη επαγγελματική κατηγορία έδωσα τουλάχιστον 60 αγώνες! Όμως όπως σας είπα, από τη στιγμή που τελείωσα το σχολείο η προπόνηση μου ήταν αυτή που κάνει ένας επαγγελματίας μποξέρ. Αν δεν κάνεις αυτήν την προπόνηση, όσους αγώνες και να δώσεις δεν θα καταφέρεις ποτέ να ανέβεις στην μεγάλη κατηγορία. Και μιλάμε για δύο φορές την ημέρα προπόνηση, έξι φορές την εβδομάδα και εννοείται αυστηρή διατροφή. Παράλληλα παρακολουθούσα σεμινάρια, διάβασμα θεωρία και ότι άλλο ήξερα πως θα με βοηθήσει για να φτάσω στο υψηλότερο επίπεδο. Αυτό που θέλω να πω, είναι πως για να φτάσεις σε επαγγελματικό επίπεδο στο μποξ θα πρέπει να λειτουργείς σαν επαγγελματίας χρόνια πριν τον πρώτο επαγγελματικό σου αγώνα.

 

Ε.: Εκπροσώπησες σε μεγάλους αγώνες την Εθνική Γερμανίας. Σε ποια ηλικία κλήθηκες;

Ρ.: Η Γερμανία δεν είχε εθνική ομάδα μποξ στις γυναίκες. Φανταστείτε ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν χώρες που είχαν αναπτύξει το γυναικείο μποξ, όπως η Τουρκία και ήταν 5 χρόνια μπροστά από τη Γερμανία. Εκείνη την εποχή λοιπόν, το 2002, οι Γερμανοί πήραν από κάθε κατηγορία (κιλών) την καλύτερη αθλήτρια του μποξ και έκαναν την Εθνική Ομάδα. Παρόλα αυτά, δεν παίρναμε μέρος σε αγώνες στο εξωτερικό. Κάναμε όμως προπόνηση μαζί, παρακολουθούσαμε σεμινάρια και τέλος πάντων ξεκινούσε η προεργασία για τη συγκρότηση μιας ομάδας. Όταν τελικά «χτίστηκε» η πρώτη Εθνική Ομάδα σε ηλικία 17 ετών, επιλέχθηκα κι εγώ για την Εθνική και μάλιστα ως αρχηγός της ομάδας.

 

Ε.: Μέχρι τότε είχες παίξει σε διεθνείς αγώνες;

Ρ.: Μέχρι να μπω στα 18 δεν είχα βγει για αγώνες στο εξωτερικό, αλλά είχα πάρει όλους τους τίτλους στο Γερμανικό πρωτάθλημα. Να φανταστείτε ότι σε μια χρονιά πήρα το πρωτάθλημα στο μποξ, στο κίνγκ μποξ και στο μουάι-τάι

Θα σου πω το πιο ενδιαφέρον όμως, από όταν ήμουν 13 ετών. Τότε όλοι μου λέγανε ότι «εντάξει, είσαι καλή, για κορίτσι…». Τότε πήγα στον προπονητή και του είπα, ότι θέλω να παίξω με αντίπαλο, για να δω το επίπεδό μου, χωρίς να με ενδιαφέρει αν θα είναι αγόρι ή κορίτσι.

Πραγματικά, βρήκαν μια μποξέρ για να αγωνιστώ την οποία περνούσα κατά 8 κιλά, αλλά αυτή ήταν 13 χρόνια μεγαλύτερη από μένα. Εκείνη 26 κι εγώ 13… Αυτός ο αγώνας επειδή ούτε τα κιλά μας ήταν ίδιας κατηγορίας, ούτε η ηλικία μας, θα ήταν ανεπίσημος και χωρίς να μετρούν οι πόντοι. Για μένα, αυτή ήταν η πιο φοβερή μάχη που έδωσα! Κέρδισα αυτόν τον αγώνα, αλλά και οι δύο φύγαμε από το ρινγκ μέσα στα αίματα!

Εκείνον τον αγώνα τον παρακολούθησε και ο πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδίας του Αθλήματος. Μέχρι τότε, δεν με ήξερε κανένας! Όταν τελείωσε λοιπόν ο αγώνας, ήρθε ο πρόεδρος και μου λέει: «ρε κορίτσι μου, ξέρεις με ποια έπαιξες; Αυτή η αθλήτρια πήρε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα!». Κι εγώ την είχα νικήσει! Η αλήθεια είναι ότι αν ήξερα ποια ήταν η αντίπαλός μου, δεν θα έπαιζα! Όταν το έμαθα έτρεμαν τα πόδια μου και όχι όσο έπαιζα μαζί της!

 

Ε.: Η ψυχολογία δηλαδή είναι τόσο σημαντική;

Ρ.: Σε κάποιο επίπεδο είναι πάρα πολύ σημαντική! Άμα δεν έχεις σε ισορροπία την ψυχολογία σου, έχεις χάσει πριν καν ξεκινήσεις τον αγώνα

 

Ε.: Οι διεθνείς επιτυχίες πότε έρχονται…

Ρ.: Όταν έγινα 18 και ξεκίνησα τους αγώνες και στο εξωτερικό, μόνο εκείνη την χρονιά έδωσα 14 αγώνες! Το νορμάλ είναι έως και 5 αγώνες τη χρονιά, διότι μιλάμε για ένα αγώνισμα που κάθε αγώνας έχει 10 γύρους των δύο λεπτών, χωρίς προστατευτικό στο κεφάλι και καταλαβαίνετε πόσο επίπονο είναι! Από τους 14 αγώνες εκείνης της χρονιάς έχασα μόλις του δύο. Εκείνη την χρονιά, εκπλήρωσα τον πρώτο μου στόχο, που ήταν να γίνω 18 ετών και να παίζω αγώνες! Και συνέχιζα να παίζω έως το 2014.

Θέλω να συμπληρώσω, πως πάντα επέλεγα να αγωνίζομαι με τις κορυφαίες αθλήτριες. Επέλεγα να συμμετέχω ή να διοργανώνω πρωταθλήματα με τις καλύτερες αθλήτριες γιατί για εμένα αξία είχαν οι νίκες που κατάφερνα με ισάξιες ή και καλύτερες αθλήτριες. Θα μπορούσα να επιλέγω αντιπάλους που ήταν χαμηλά στη λίστα της Παγκόσμιας κατάταξης, αλλά δεν ήταν κάτι που με γέμιζε. Υπάρχουν αθλήτριες που έχουν καλύτερο ρεκόρ, αλλά είναι ελάχιστες που έχουν το δικό μου ρεκόρ, ακριβώς λόγο της δυναμικότητας των αντιπάλων μου

 

Ε.: Και πόσους αγώνες έχασες στην καριέρα σου;

Ρ.: Στην επαγγελματική κατηγορία, στην τοπ κατηγορία, έχασα μόνο έναν. Ήταν μετά το συμβάν του σοβαρού τραυματισμού μου. Εκείνη την ημέρα όμως ήμουν διοργανώτρια, ήμουν αθλήτρια και γενικά δεν ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένη μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι. Φανταστείτε ότι εκείνη την ημέρα είχαν πουληθεί 6.800 εισιτήρια, σε μια διοργάνωση της οποίας την ευθύνη είχα εγώ και ο Κώστας.

 

Ε.: Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν στους στόχους σου;

Ρ.: Δυστυχώς, τότε δεν ήταν ακόμα Ολυμπιακό άθλημα. Οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Και η απόφαση ήταν να πάω στο επαγγελματικό μποξ. Αν ήξερα πως σίγουρα θα γινόταν Ολυμπιακό το άθλημα εννοείται ότι θα ήταν ο βασικός στόχος μου. Επίσης, είχα βάλει ως στόχο ήδη από τα 13 μου χρόνια, ότι θα σταματούσα το μποξ μόλις συμπλήρωνα τα 30 έτη! Ε εντάξει, 20 χρόνια είναι αρκετά!

 

Ε.: Ρόλα, αντιλαμβάνομαι πως ο Κώστας είναι ο κορυφαίος άνθρωπος στη ζωή σου. Πώς γνωριστήκατε;

Ρ.: Γνωριστήκαμε στο γυμναστήριο, όπου κάναμε και οι δύο τις προπονήσεις μας. Πιο κοντά ήρθαμε το 2010

 

Ε.:Στο «πικ» της καριέρας σου, γνωρίζεις τον Κώστα, αλλά αντιμετωπίζεις και το μεγαλύτερο πρόβλημα, αφού ο πατριός σου διαφωνεί για αυτήν την σχέση και τελικά σε πυροβολεί 4 φορές, λίγα λεπτά πριν ανέβεις στο ρινγκ για να αγωνιστείς… Θέλεις να μου πεις για αυτό;

Το πρόβλημα σ’ αυτό το περιστατικό, σ’ αυτήν την αντίδραση του πατριού μου, δεν εξηγείται απλά. Το πρόβλημα υπήρχε πάντα. Ως άνθρωπος, ως γυναίκα δεν μπορούσα να ζήσω ελεύθερα. Δεν μπορούσα να αποφασίζω για τον εαυτό μου, ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα, όπως πχ το να βγω μια βόλτα και πολύ περισσότερο με ποιον θα βγω. Παρόλα αυτά, μέχρι να γνωρίσω τον Κώστα, δεν είχα συνειδητοποιήσει αυτούς τους περιορισμούς ή δεν με ενοχλούσαν. Όταν γνώρισα τον Κώστα όμως, ξεκίνησα να παίρνω κάποιες αποφάσεις μόνη μου! Ήμουν 25 ετών… Το πρόβλημα τελικά ήταν, πως όταν γνώρισα τον Κώστα, πήρα μόνη μου μια απόφαση!

Πριν γνωρίσω τον Κώστα, η ζωή μου ήταν γυμναστήριο-σπίτι και η οικογένειά μου. Δεν κοιτούσα τίποτε άλλο, λες και φορούσα παρωπίδες, επειδή ήμουν προσηλωμένη σε έναν στόχο. Βέβαια, μέχρι τότε, δεν είχε εμφανιστεί μια «πρόκληση» στη ζωή μου που θα με έβγαζε από τον δρόμο μου. Έτσι, όταν γνώρισα τον Κώστα… Το πρόβλημα νομίζω δεν είναι ο Κώστας. Ήταν ο πατριός μου, διότι ήταν η πρώτη φορά που του είπα «όχι» και πάτησα «πόδι», επειδή κατάλαβα ότι υπάρχει ζωή και έξω από τον αθλητισμό!

Πιστεύω ότι το πρόβλημα του δεν ήταν ο Κώστας. Αν ήταν ο Κώστας το πρόβλημά του, θα έκανε σ’ αυτόν κακό! Το πρόβλημα ήταν ότι για πρώτη φορά πήρα μια απόφαση μόνη μου! Ο πατριός μου αιφνιδιάστηκε από την αποφασιστικότητά μου, διότι για πρώτη φορά κάτι γίνεται όπως θέλω εγώ και όχι όπως έχει αποφασίσει εκείνος.

 

Ε.: Φτάνουμε στο σημείο, όπου ο πατριός σου, αντιδρώντας στο ότι εσύ αποφασίζεις στη ζωή σου, μπαίνει στα αποδυτήρια, πυροβολεί δύο άνδρες της ασφάλειας, αλλά και εσένα. Σε τραυματίζει σοβαρά στα πόδια και στο χέρι. Θέλω να μου πεις, όταν πλέον έχεις ξυπνήσει στο νοσοκομείο, μετά από όλο αυτό το σοκ, αν έχει περάσει από το μυαλό σου, ότι δεν θα ξαναπαίξεις μποξ…

Ρ.: Στο νοσοκομείο το πρόβλημα ήταν άλλο! Όταν συνήλθα, η πρώτη ερώτηση που έκανα ήταν αν θα μπορέσω να περπατήσω ξανά! Το μικρότερό μου πρόβλημα ήταν το άθλημα! Οι γιατροί δεν ήξεραν να μου πουν ούτε καν αν θα μπορέσω να περπατήσω κανονικά ή τι προβλήματα θα δημιουργηθούν στο μέλλον.

Όταν κάποια στιγμή, ήρθαν οι γιατροί και μου είπαν πως δεν θα ξαναμπορέσω να παίξω μποξ τότε πραγματικά έχασα τον κόσμο μου! Μετά τις πρώτες 6 εβδομάδες νοσηλείας μου, κατά τις οποίες υποβλήθηκα σε 9 επεμβάσεις σε πόδια και χέρι και βεβαιώθηκαν οι γιατροί ότι δεν θα κουτσαίνω, τότε τη μόνη ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου, δεν ήταν εάν θα ξαναπαίξω μποξ, αλλά πότε θα μπω στο γυμναστήριο… Τα πρώτα μου τρία βήματα μετά τον τραυματισμό τα έκανα μετά από 4 εβδομάδες και ήταν σαν Μαραθώνιος. Τη δεύτερη μέρα σηκώθηκα μόνη μου και με έψαχναν! Είχα αποφασίσει ότι τις μεγάλες αποφάσεις στη ζωή μου θα τις παίρνω μόνο εγώ! Είχα πει πως ότι αφορά εμένα και τη ζωή μου, θα αποφασίζω εγώ και μόνο εγώ.

Και για να απαντήσω στο αρχικό ερώτημά σου. Δεν πέρασε στιγμή από το μυαλό μου η ερώτηση «θα καταφέρω να παίξω μποξ;». Για μένα δεν υπήρξε τέτοιο ερώτημα, παρά μόνο μια απόφαση και ένας στόχος: θα ξαναπαίξω μποξ! Δεν θα άφηνα σε κανέναν με δικές του ενέργειες, όπως ήταν ο πυροβολισμός από τον πατριό μου, να μου στερήσει κάτι από τη ζωή μου. Δεν θα είχα καταφέρει τίποτα αν ρωτούσα τον εαυτό μου «θα το καταφέρω;»

 

Ε.: Μετά από πόσο καιρό ξεκίνησες τις προπονήσεις;

Ρ.: Μετά από πολλές εγχειρήσεις και μετά από έναν χρόνο, ξεκίνησα χαλαρές προπονήσεις. Η νοσηλεία μου στο νοσοκομείο, ήταν ο πιο σκληρός και δύσκολος αγώνας της ζωής μου

 

Ε.: Μετά από αυτόν τον επίπονο αγώνα ζωής, έρχεται η στιγμή της επιστροφής στο ρινγκ. Πες μου για τα συναισθήματα της στιγμής…

Ρ.: Πάντα είχα τη θέληση και το ταλέντο, αν και θεωρώ, ότι δεν ήμουν το υπερταλέντο! Όμως η δύναμή μου, από μικρό παιδί, ήταν ότι δεν έκανα πίσω! Δεν τα παρατούσα! Όσο μεγάλο και αν ήταν το πρόβλημα, εγώ θα το ξεπερνούσα. Για μένα μεγάλη σημασία έχει το πώς βλέπεις το πρόβλημα που έχεις μπροστά σου και η ψυχολογία με την οποία θα το αντιμετωπίσεις. Ακόμη και στην καθημερινότητά μου όταν αντιμετωπίζω πρόβλημα, δεν μένω σ’ αυτό, αλλά λέω πώς θα το αντιμετωπίσω.

Η πραγματικότητα είναι πως κατάλαβα τι ρόλο παίζει η ψυχολογία, όταν έπρεπε να γίνει η επιστροφή στο ρινγκ.

 

Ε.: Η απορία μου είναι, πώς ένας αθλητής μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό, πολύ περισσότερο όταν αυτός προέρχεται από 4 σφαίρες, αποβάλει από το μυαλό του όλο αυτό το πρόβλημα και πατάει γήπεδο…

Ρ.: Σκέψου ότι στην περίπτωσή μου υπήρχαν επιπλέον προβλήματα του τραυματισμού. Το ατύχημα, έγινε μέσα στα αποδυτήρια και τους πρώτους 6 μήνες δεν μπορούσα να μπω σε αποδυτήρια ή να κλείσω την πόρτα. Στον αθλητισμό, όταν έχεις σωματικά προβλήματα, είναι μόνο εκείνη τη στιγμή. Όταν όμως έχεις βιώσει μια τρομακτική κατάσταση όπως εγώ, σου δημιουργούνται άλλα προβλήματα. Ακόμη και μπαλόνι να σκάσει πλέον τρομάζω. Δεν μπορώ καν να δω ταινία όπου έχει πυροβολισμούς ή ακόμη και να ακούσω βεγγαλικά. Και να φανταστείς ότι όταν έγινε το συμβάν, μέσα στα αποδυτήρια ήταν ακόμη τρεις άνδρες κομάντο…

 

Ε.: Παρόλη την τραυματική εμπειρία εσύ και σε αποδυτήρια μπήκες και στο ρινγκ ανέβηκες και έφυγες και με ψηλά το κεφάλι!

Ρ.: Ναι! Δεν ήθελα να επιτρέψω σε κάποιον άλλον να μου σταματήσει την καριέρα! Από μικρή είχα βάλει στόχο, πως θα σταματήσω το μποξ στα 30. Και όντως, τον τελευταίο μου αγώνα τον έδωσα σε ηλικία 30 ετών και 2 μηνών. Δεν θέλω να αφήσω σε κανέναν άλλον να αποφασίζει για τη ζωή μου. Και αυτό το είχα στο μυαλό μου από μικρή, απλά το κατάλαβα στα 25 όταν γνώρισα τον Κώστα!

 

Ε.: Τι είναι ο Κώστας για σένα;

Ρ.: Τα πάντα! Όλη η ζωή μου! (είναι το μοναδικό σημείο, όπου η Ρόλα δακρύζει!)

 

Ε.: Να αφήσουμε αυτό το δύσκολο, αλλά και συνάμα πολύ αισιόδοξο και με πολλά μηνύματα κεφάλαιο της ζωής σου και να επιστρέψουμε σε κάτι πιο ευχάριστο. Πότε ήρθες πρώτη φορά στην Πιερία και ποια ήταν η πρώτη εντύπωση;

Στην Ελλάδα είχα έρθει πρώτη φορά το 2010, για τρεις μέρες στη Θεσσαλονίκη. Είναι ωραία, είναι μεγάλη πόλη, αλλά δεν είναι σαν την Κατερίνη! Στην Πιερία ήρθα πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2011. Μου άρεσαν τα πάντα! Ο καιρός, οι άνθρωποι, η ντομάτα! (γέλιο) Ναι είναι κανονική ντομάτα! (γέλιο). Ένιωσα σαν να επέστρεψα στο σπίτι μου, πραγματικά! Δεν είναι κάτι μεμονωμένο που μπορώ να πω ότι μου άρεσε, αλλά το σύνολο όλων αυτών των πραγμάτων που με έκανε να νιώσω από την πρώτη στιγμή πως εδώ είναι το σπίτι μου!

Τώρα πλέον μένουμε μόνιμα στην Κατερίνη…

 

Ε.: Θα επέστρεφες μόνιμα στη Γερμανία;

Ρ.: Όχι! Δεν το θέλω. Εκεί έχω τη μητέρα μου και τον αδελφό μου, πηγαίνω για διακοπές, αλλά εδώ στην Ελλάδα νιώθω πιο ελεύθερη! Στη Γερμανία δεν είχα προσωπική ζωή. Όπου και να πάω, ζητούν αυτόγραφα, ζητούν να βγουν φωτογραφία μαζί μου, δεν μπορώ να κυκλοφορήσω ελεύθερα. Εκεί αισθανόμουν πιεσμένη. Φαντάσου, ο δεύτερος αγώνας μετά τον τραυματισμό μου, μεταδόθηκε από το Αλ Τζαζίρα και είχε 22 εκατομμύρια views!

Δεν λέω, μου άρεσε όλο αυτό, είναι ωραίο να είσαι γνωστός και να σε θαυμάζει ο κόσμος, αλλά πλέον ήθελα να έχω προσωπική ζωή. Επίσης η ζωή μας έχει αλλάξει. Έχουμε δύο παιδιά, έχουμε αλλάξει συνήθειες, δεν υπάρχει λόγος να πάμε κάπου αλλού. Μπορούσαμε να ζήσουμε και στην Αυστραλία, μας αρέσει η χώρα, αλλά επιλέξαμε Ελλάδα! Μου αρέσει πάρα πολύ εδώ.

 

Ε.: Η ζωή σου έχει γίνει βιβλίο και ετοιμάζεται να γίνει και ταινία στο Χόλυγουντ. Θα ήθελες να δεις την ζωή σου σε ταινία;

Ρ.: Δεν ξέρω! (γέλιο). Άλλες φορές σκέφτομαι πως θα ήθελα, άλλες φορές σκέφτομαι πως δεν θέλω.

 

Ε.: Ρόλα, πλέον ζεις μόνιμα στην Κατερίνη και μαζί με τον Κώστα έχετε σχολή όπου προπονείτε αθλητές στο μποξ. Βλέπεις να υπάρχουν ταλέντα που μπορεί να κάνουν καριέρα στο άθλημα;

Ρ.: Έχω συναντήσει πολλά ταλέντα. Οι Έλληνες γενικώς είναι φανατικοί με τα αθλήματα, έχουν πολύ ενέργεια, αλλά υπάρχει ένα… θεματάκι! Δεν κάνουν τα βήματα ένα-ένα… Θέλουν από το πρώτο βήμα να πάν στο τέταρτο! Μα αν δεν μάθεις να περπατάς πώς θα μάθεις να παίζεις πχ ποδόσφαιρο; Επίσης, μου κάνει εντύπωση, ότι γίνονται αθλητικές διοργανώσεις και στις αφίσες αντί να υπάρχει ο αθλητής, υπάρχει ο προπονητής! Για μένα η εστίαση πρέπει να γίνεται μόνο στον αθλητή! Αυτός είναι πρωταγωνιστής. Γενικώς υπάρχουν πολλά ταλέντα, αλλά αν δεν αλλάξει η νοοτροπία από τους δασκάλους πρώτα από όλα, δεν θα καταφέρουμε να βγάλουμε ούτε άλλη Ρόλα, ούτε άλλον Ζαμπίδη και είναι κρίμα γιατί υπάρχουν πολλά ταλέντα.

Οι Έλληνες είναι λαός ψυχολογίας. Είναι ή πολύ στα πάνω του ή πολύ στα κάτω του και αυτό τον απομακρύνει από την πραγματικότητα