Δευτέρα, 03 Ιουνίου 2019 14:21

Το άγχος της ενηλικίωσης μέσα από τα μάτια ενός βιντεοπαιχνιδιού - Άρθρο του Κων/νου Σαλαβάτη

Άρθρο του Κωνσταντίνου  Σαλαβάτη

 

Πτυχιούχος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ.

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στις Αγγλικές και Αμερικανικές Σπουδές.

 

 

Το άγχος της ενηλικίωσης μέσα από τα μάτια ενός βιντεοπαιχνιδιού

 

 

Αρχές Ιουνίου και όμως για πολλούς το τελεύταιο σύννεφο πριν το καλοκαίρι δεν έχει φύγει ακόμα. Πλησιάζει για ακόμα μια φορά η περίοδος που κάνει γονείς και μαθητές να τρέμουν κάτω από το βάρος των υψηλών προσδοκιών.

Η έναρξη των Πανελληνίων δεν είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Όχι όμως επειδή θα κρίνει οριστικά και αμετάκλητα το μέλλον των νέων (τέσσερα-πέντε κουιζάκια δεν μπορούν να καθορίσουν κανενός την πορεία), αλλά επειδή σηματοδοτεί μια μεγάλη αλλαγή στην ζωή τους.

Την συμβολική μεταμόρφωση τους από νεαροί ενήλικες, «young adults» όπως το κατηγοριοποιούν οι ξένοι βιβλιοπώλεις, σε πλήρεις ενήλικες.

Αν μη τι άλλο οι Πανελλήνιες αγχώνουν τους γονείς. Αλλά αγχώνουν τα παιδιά πολύ παραπάνω. Αρκεί να θυμηθούμε τι περνούσε από το μυαλό μας εκείνη την περίοδο.

Μια αδιάκοπη ανησυχία, ο φόβος της αποτυχίας, η επόμενη ημέρα, το μέλλον που έρχεται να σε βρει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, η αβεβαιότητα της επιλογής, ακόμα και το άγχος που σε κάνει να πιστεύεις πως είσαι μόνος σου πάνω σε μια σανίδα μέσα σ’αυτή τη φουρτούνα αμφιβολίας και ότι όλοι οι υπόλοιποι πλέουν το καράβι τους αριστοτεχνικά.

 

Υπάρχει ολόκληρη κατηγορία στην λοτοτεχνία, το Bildungsroman, ή αλλιώς η «coming of age» ιστορία (μτφ. ιστορία ενηλικίωσης), η οποία επικεντρώνεται σε αυτό το ψυχολογικό και ηθοπλαστικό ταξίδι που περνάει κάθε νέος.

Ως ένα μέσο που μέσα στα τελευταία χρόνια έχει κάνει τεράστια βήματα όσον αφορά τα ερεθίσματα που μπορεί να δώσει σε κάποιον, τα βιντεοπαιχνίδια έχουν καλύψει το ζήτημα της ενηλικίωσης πολλές φορές.

Υπάρχει όμως ένας βιντεοπαιχνίδι που, κατά την άποψη μου, φωτογράφισε με ακρίβεια DSLR κάμερας εκείνη την άχαρη περίοδο στην οποία προσπαθείς να βρεις τον εαυτό σου, να μάθεις ποιος είσαι και τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου.

 

Το Night in the Woods είναι ένα indie[1] παιχνίδι περιπέτειας κινουμένων σχεδίων, η ιστορία του οποίου είναι τυλιγμένη γύρω από την ζωή της Mae, μιας γάτας (ναι, οι χαρακτήρες είναι ανθρωπομορφικά ζώα) η οποία αποφασίζει να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο και να γυρίσει πίσω στο σπίτι της στο Possum Springs, μια μικρή επαρχιακή πόλη στην Αμερική. Αν και η πλοκή του παιχνιδιού δεν έχει να κάνει με τα περίεργα αυτά συναισθήματα που νιώθει η Mae, αλλά με ένα μυστήριο το οποίο κρύβει η πόλη της εδώ και χρόνια, οι αμφιβολίες και οι φόβοι της είναι διάχυτοι σε κάθε συνομιλία που έχει με τους φίλους της, τους γονείς της και τους υπόλοιπους συμπολίτες της. Η Mae είναι προβληματισμένη για την κατεύθυνση την οποία έχει πάρει στη ζωή της, βλέπει συνέχεια εφιάλτες και η επιπολαιότητα της επισημαίνεται αρκετές φορές, κυρίως από τους υπόλοιπους που της θυμίζουν πόσο άτακτη και ταραχοποιός ήταν.

 

Ένα από τα πράγματα που θα κάνει έναν νέο να ταυτιστεί με το παιχνίδι είναι το πόσο κοντά στην αργκό της εποχής των social media είναι οι πολύ καλογραμμένοι διάλογοι, χωρίς όμως να τσουβαλιάζονται στερεοτυπικά οι διαφορετικοί χαρακτήρες. Η Mae είναι απίστευτα ανώριμη και πνευματώδης, η φίλη της η Bea τέρμα κυνική και ώριμη, ο καλύτερος της φίλος αθεράπευτα χαζοβιόλης, κ.ο.κ. Το χιούμορ του παιχνιδιού μπορεί να χαρακτηριστεί και μαύρο πολλές φορές μιας και τη μια σκηνή μπορεί να σε κάνει να γελάσεις και την επόμενη να σε καταρρακώσει. Το Night in the Woods είναι παιχνίδι χαρακτήρων και ώς εκ τούτου το ζουμί βρίσκεται στις αλληλεπιδράσεις τους. Δεν θυμάμαι παιχνίδι να μου παρουσιάζει πιο «ανθρώπινους» χαρακτήρες από αυτό, με την μεγάλη ειρωνία να κρύβεται στο ότι οι χαρακτήρες είναι ζώα. Πέρα από τα άγχη της γενιάς της, η Mae φαίνεται πως έχει και κάποιο ζήτημα ψυχικής υγείας, πιθανότατα κατάθλιψη, που την αποτρέπει από το να προχωρήσει με θάρρος και αποφασιστικότητα στην ζωή της.

 

Με μια πρώτη ματιά η γλυκιά και ανεβαστική εικαστική προσέγγιση του παιχνιδιού, με τα όμορφα animations και τα ζωντανά χρώματα σε ξεγελάει. Η ρεαλιστική απεικόνιση του φαντάσματος της ενηλικίωσης που στοιχειώνει τους χαρακτήρες όμως είναι τόσο έξυπνα παρουσιασμένη που πολλές φορές θα σε κάνει να σκεφτείς «Είναι δυνατόν ένα καρτούν να με προβληματίσει τόσο;». Εκεί όμως έγκειται και η επιτυχία της εταιρίας ανάπτυξης του. Στο πόσο φυσικά και αβίαστα μπορεί να χειριστεί ένα τόσο σοβαρό ζήτημα όπως ο φόβος και η αβεβαιότητα της ενηλικίωσης ή το θέμα της ψυχικής υγείας χωρίς να γίνει κλισέ.

 

[1] Indies, ή αλλιώς ανεξάρτητα, ονομάζονται τα βιντεοπαιχνίδια που φτιάχνονται συνήθως χωρίς την οικονομική βοήθεια κάποιου εκδότη.

 

 

Ενημέρωση από την εβδομαδιαία εφημερίδα Επτά. Τα νέα της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.

 

Ακολουθήστε μας:
FB: Εφημερίδες Επτά & Πολιτεία
YouTube: Εφημερίδες Επτά & Πολιτεία

Instagram: efimerides_epta_politeia