Η επιτυχία πολλές φορές συνάδει με την πρωτοπορία. Αυτό το βλέπουμε εδώ και αρκετά χρόνια από τον Νίκο, γνωστό στο ευρύ κοινό ως Hawk.
Είναι σίγουρα «hot». Είναι σίγουρα no1. Είναι σίγουρα πολυπλατινιένος. Είναι σίγουρα στην κορυφή.
Ανατρεπτικός. Ειλικρινής. Διαβασμένος. Θα το διακρίνετε κι εσείς σε αυτή την εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.
Δεκάδες επιτυχίες, δεκάδες απανωτές πρώτες θέσεις στα charts και στα trends του Youtube για έναν από τους πιο ξεχωριστούς rap artist της γενιάς του. Με τα τραγούδια του έχει καταφέρει να σκαρφαλώσει στην κορυφή όχι μόνο των digital charts, όπου το καθένα ξεχωριστά μετράει εκατομμύρια streams, αλλά και στις προτιμήσεις του κοινού.
Ο hitmaker, Hawk, μιλάει στην ΕΠΤΑ για τα παιδικά του χρόνια, τη ζωή στην επαρχία και την Κατερίνη, την πορεία του στο χώρο της δισκογραφίας, την πραγματικότητά του και φτάνει στο σήμερα και την καθημερινότητα ενός νέου που ζει στην Ελλάδα.
Εξηγεί τι τον πειράζει, τι του αρέσει, τι θα ήθελε να αλλάξει. Σχολιάζει την επικαιρότητα και δεν φοβάται να πει τη γνώμη του. Αυτοί είναι και μερικοί από τους λόγους που τον καθιστούν στην elite του ελληνικού rap game.
Hawk! Θέλω να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας μιλώντας για τα NFT Contracts, ένα νέο trend και νέα τάση, ειδικά στο εξωτερικό. Πες μου δύο λόγια για το δικό σου NFT Project. Πώς ξεκίνησε και πώς λειτουργεί;
Το NFT σαν project, δεν το ξεκινήσαμε και είπαμε ότι το κάνουμε για να βγάλουμε λεφτά. Σαν κίνηση έγινε για να ανοίξουμε την αγορά. Να γίνει η πρώτη κίνηση και να πάρει την πρώτη επαφή το ελληνικό κοινό. Πέραν από αυτό, το NFT έχει μέλλον. Είναι κάτι το οποίο μπορεί να ενοχλήσει ακόμα και τις δισκογραφικές αργότερα. Σκέψου ότι εάν βγάλεις ένα δίσκο σε NFT, τότε δεν χρειάζεσαι κάποια δισκογραφική για να σου κάνει τη διανομή. Απλά ανεβάζεις το δίσκο σου και κυκλοφορείς 50.000, ας πούμε, των 10 ευρώ. Σκέψου τα λεφτά που μπορείς να βγάλεις, χωρίς μεσάζοντα. Δεν σου λέω ότι είμαι κατά των δισκογραφικών και το κάνουμε αυτό για να τους πάμε κόντρα. Καμία σχέση… Απλά είναι ένα project που μπορεί να φέρει έσοδα στους καλλιτέχνες και να τους κάνει να σκεφτούν δημιουργικά. Είναι δημιουργικό, υπάρχει τέχνη μέσα και δεν το κάνουμε επειδή ξεπουλάμε τη μουσική. Κάποιοι με έκραξαν προφανώς. Μια μεγάλη μερίδα κοινού. Αλλά το περίμενα. Σε οτιδήποτε καινούργιο και καινοτόμο, η πρώτη αντίδραση του Έλληνα είναι ότι πρέπει πρώτα να το κράξει και να πει ότι το ξεπουλάμε. Ναι, γιατί αυτό περίμενες για να καταλάβεις ότι θέλουμε να βγάλουμε λεφτά μέσα από την τέχνη μας; Γενικά το NFT, όχι μόνο στο μέλλον, αλλά μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα αρχίσει να υπάρχει πολύ έντονα στη ζωή του ανθρώπου. Η τέχνη με τη μορφή των NFTs ήδη παίζει στο εξωτερικό. Πωλούνται δίσκοι, singles, video clips, φωτογραφίες, digital art γενικότερα. Στην τελική είναι ένα μέσο που οι καλλιτέχνες στον τομέα της φωτογραφίας, του graphic design κτλ, μπορούν να έχουν απολαβές από την τέχνη τους. Για να γίνεις φωτογράφος με απολαβές, πρέπει να σου «βγει» ο κώλος. Είναι δύσκολο. Οπότε είναι ένα αυτόνομο μέσο για να πουλάνε την τέχνη τους οι καλλιτέχνες αλλά και όχι μόνο. Μετά υπάρχει και το κομμάτι της μεταπώλησης όπου για το κοινό τα NFTs μπορούν να παίξουν και επενδυτικό ρόλο. Η τέχνη δεν χάνει την αξία της με τα χρονιά ποτέ μόνο την αυξάνει.
Οπότε είναι το μέλλον;
Όχι μόνο το μέλλον, αλλά και το παρόν. Δεν θέλω να γίνω γραφικός και να πω αυτό που λένε όλοι ότι «Όλα έρχονται μετά από 20 χρόνια στην Ελλάδα». Η Ελλάδα δεν είναι πολύ πίσω σε αυτό και προσπαθεί να κάνει keep up στους ρυθμούς του εξωτερικού. Είναι αναμενόμενο όμως, γιατί το διαδίκτυο είναι στις ζωές όλων μας. Θα το δούμε ακόμα πιο έντονα και στις επόμενες γενιές. Στα παιδιά δηλαδή που γεννήθηκαν με το ίντερνετ. Εγώ ανήκω στην τελευταία γενιά που δεν γεννήθηκε με αυτό. Πρώτη φορά ίντερνετ είχα στα 13 μου. Η κόρη μου όμως είχε από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε…
Η kollectiva είναι ένα project το οποίο αποτελείται από διαφορά άτομα του καλλιτεχνικού χώρου. Ο server μας στο discord είναι ένα μέρος στο ίντερνετ που μπορείς να πάρεις μέρος σε αυτό το project, στην αρχή σαν κοινό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις που θα εξελιχθεί. Τώρα φτιάχνουμε τα γραφεία μας όπου θα υπάρχει και studio υψηλών προδιαγραφών για τους καλλιτέχνες που θα είμαστε μέρος της kollectiva. To όραμα είναι να υπάρχει ένα μέρος που θα λειτουργεί σαν attraction point για δημιουργικά μυαλά και η βάση θα είναι η Θεσσαλονίκη που είχε ανέκαθεν παράδοση στις τέχνες και στη δημιουργία. Είναι ανοιχτή για οποιοδήποτε project καλλιτεχνικού και επιχειρηματικού περιεχομένου. Τα μάτια μας είναι στραμμένα ήδη σε κάποιους καλλιτέχνες που θέλουμε να επενδύσουμε, αλλά ξέρουμε ότι και αυτοί θα μας εμπιστευτούν. Έχουμε ήδη το δικό μας streetwear brad, το Daggy, όπου τα πάντα είναι κομμένα και ραμμένα στην Ελλάδα και όλα τα designs γίνονται από εμάς τους ίδιους και δίνουμε πολύ σημασία στην ποιότητα των υλικών αλλά και στο στιλιστικό κομμάτι. Εν ολίγοις, είναι ρούχα που θέλουμε εμείς οι ίδιοι να φοράμε. Πέραν από αυτό, στην kollectiva, υπάρχουν μέσα μουσικοί παραγωγοί, ηχολήπτες, φωτογράφοι, σχεδιαστές, γραφίστες, καλλιτέχνες της μουσικής σκηνής αλλά και άτομα στον τομέα του digital marketing κτλπ.
Ακούγονται όλα πολύ ενδιαφέρονται! Να σε περάσω τώρα στην πόλη μας, την Κατερίνη. Όσον αφορά τη μουσική και το καλλιτεχνικό στερέωμα, πιστεύεις ότι υπάρχουν ευκαιρίες; Μιλώντας πάντα από τα προσωπικά σου βιώματα, γιατί ξεκίνησες από εδώ…
Το ξεκίνημα στην Κατερίνη ήταν δύσκολο. Είναι μία πόλη στην οποία δέχεσαι κριτική. Είναι μικρή κοινωνία, αλλά παρόλα αυτά δεν δέχεσαι σε κάθε μικρή κοινωνία τόσο αυστηρή κριτική, όσο στην Κατερίνη. Έχω γυρίσει όλες τις επαρχίες, έχω μείνει, έχω φίλους και σε νησιά με αντίστοιχο πληθυσμό. Η Κατερίνη όμως είναι κάτι διαφορετικό. Μάλλον έτσι είναι η κουλτούρα της. Αυτή η κριτική και η μη αποδοχή του διαφορετικού, δύο πράγματα μπορεί να σε φέρει σε σημείο να κάνεις. Είτε να παραιτηθείς και να συμβιβαστείς με το σύνολο και να ακολουθείς το κύμα για να είσαι αποδεκτός, είτε να σε κάνει καλύτερο και να φύγεις από εκεί. Δύο επιλογές. Η μετριότητα θα σε σβήσει. Σαν πόλη είναι πανέμορφη, μου αρέσει πολύ, περνάω υπέροχα κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί, αλλά δεν θα διάλεγα να ζήσω με τη δουλειά που κάνω. Δεν γίνεται. Δεν έχει να σου προσφέρει. Εάν θέλεις να είσαι δημιουργικός και να βρεις την ηρεμία σου, παράγοντας τέχνη, μπορείς να το κάνεις κι από μία καλύβα πάνω σε ένα βουνό. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το κομμάτι για να πετύχεις. Αυτό είναι το 50%. Χρειάζεσαι ανθρώπους που θα έχετε κοινό mentality και το ίδιο όραμα. Σε μία μικρή πόλη, δύσκολα μπορείς να τους βρεις και τις περισσότερες φορές σε τόσο μικρές κοινωνίες, υπάρχει πολύ πιο έντονα η ζήλια και ο φθόνος, όταν κάποιος θέλει να προχωρήσει και να πετύχει. Οπότε αυτό θα σε κρατήσει πίσω, αντί να σε πάει μπροστά. Παντού υπάρχει αυτό, αλλά στις μικρές πόλεις υπάρχει πολύ πιο έντονα.
Τι έχεις να θυμάσαι πιο έντονα ως παιδί από εδώ; Ήσουν ευτυχισμένος;
Πέρασα τέλεια, ναι. Η Κατερίνη με «μεγάλωσε» υπέροχα. Μεγάλωσα σε μία τέλεια γειτονιά, με παιχνίδι και ματωμένα γόνατα και τη μάνα να φωνάζει στο μπαλκόνι από τις 10 το βράδυ να γυρίσω σπίτι. Το κλασικό, που παιδιά πλέον δεν το ζουν, κυρίως στις μεγαλουπόλεις. Σαν έφηβος επίσης ήταν πολύ έντονα, γιατί η Κατερίνη είχε έντονη αλητεία και το ζήσαμε κανονικά. Ε, μετά από όλα αυτά, κάπου πίκαρε και έπρεπε να κάνω το επόμενο βήμα…
Δεν ξέρω εάν το βλέπεις εσύ, αλλά υπάρχει μεγάλο χάσμα ανάμεσα στη δική μας γενιά και το πώς μεγαλώσαμε εμείς, συγκριτικά με τη γενιά του σήμερα.
Ακόμα ποδοσφαιριστές θέλουν να γίνουν οι πιτσιρικάδες! (γέλια) Ακόμα μπάλα θα παίζουν στις γειτονιές. Απλά είναι ο τρόπος κι ότι οι πληροφορίες που έχουν τώρα στα χέρια τους είναι περισσότερες από αυτές που είχαμε εμείς. Οπότε ή θα γίνουν αποχαυνωμένα ή απλά θα εξελιχθούν και θα μας φαίνονται διάνοιες, συγκριτικά πάντα με εμάς και το πώς ήμασταν.
Είναι ένας χώρος στον οποίο «πουλάς» τη ψυχή σου. Όσοι το λένε, ισχύει. Γιατί άμα πεις ότι θα το κάνω, είσαι 24/7 σε αυτό. Δεν είναι day job και δεν πηγαίνεις απλά για 8-9 ώρες και μόλις τελειώσεις γυρνάς σπίτι και «ξεχνάς» τα προβλήματα στο γραφείο. Όσοι νομίζουν ότι απλά βάζουμε autotune στη φωνή μας και «γίναμε» είναι απλά ανίδεοι. Όσοι το λένε αυτό είναι οι ίδιοι οι οποίοι μιλάνε για τον πόλεμο στην Ουκρανία λες και είναι στρατηγοί αλλά είναι μόνο ένα σχόλιο σε κάποιο βίντεο του tik tok. Όχι, δεν με έκανε το autotune. Θέλει «αρχίδια» και θέλει να πεις ότι θέλω να κάνω αυτό το πράγμα στη ζωή μου και δέχομαι να κάνω την οποιαδήποτε θυσία. Από το να θυσιάσεις προσωπικές σχέσεις, προσωπικό χρόνο και πολλά άλλα πράγματα. Είναι τόσο ανταγωνιστικός χώρος που πρέπει κάθε μέρα να γίνεσαι καλύτερος. Δεν αρκεί ούτε μία επιτυχία, ούτε δύο, ούτε τρεις και ούτε είσαι μάγκας αν είσαι «hot» φέτος και του χρόνου. Το θέμα είναι το πόσο μπορείς να «συντηρείσαι» μέσα σε αυτό. Αυτή τη στιγμή εγώ, είμαι 5 με 6 χρόνια σταθερά ανοδικός. 5 χρόνια βγάζω τραγούδια που κάνουν νούμερα, 5 χρόνια τουράρω, 5 χρόνια συζητάνε το όνομά μου. 5 χρόνια όταν βγάλω δουλειά, όλοι μπαίνουν να δουν τι έχω βγάλει. Επηρεάζω τη σκηνή. Δηλαδή κυκλοφορεί κάτι και μετά από αυτό, το ακούς και κάπου αλλού. Δεν λέω απαραίτητα ότι με αντιγράφουν, αλλά θα δεις την επιρροή μου. Όπως θα δεις και την επιρροή του Light π.χ και πολλών άλλων.
Μιλώντας για τη μουσική που κάνεις, υπήρχαν εμπόδια στην αρχή; Γιατί κάποιοι είναι και τυχεροί, έρχονται τα πράγματα πιο «στρωμένα» στην πορεία τους…
Καμία σχέση. Χωρίς εμπόδια δεν θα φτάσεις εκεί που θες και δεν θα χτίσεις. Η τύχη είναι παράγοντας, αλλά την τύχη σου την επηρεάζεις. Δεν μπορεί κανείς να μου πει ότι δεν υπάρχει ο νόμος τη έλξης, γιατί το έχω δει έμπρακτα. Όσο είσαι θετικός, η ζωή θα σου φέρνει και θετικές καταστάσεις και θετικούς ανθρώπους δίπλα σου. Όσο θα είσαι μίζερος, γκρινιάρης και αρνητικός, γεμάτος προβλήματα, η ζωή θα σου φέρνει κι άλλα προβλήματα. Οπότε άμα θεωρήσουμε ότι κάτι το κάνεις «manifest» και είναι τύχη, οκ, το δέχομαι. Η Kollectiva που έχω φτιάξει σήμερα, ήταν ουσιαστικά το όραμα που είχα για τους Above The Hood. Απλά το Above κατέληξε να γίνει συγκρότημα, αντί για label, γιατί και το θέλω των υπόλοιπων ατόμων ήταν να γίνει συγκρότημα. Το να καταφέρει το Above να φτάσει εκεί που έφτασε, γιατί μέσα από αυτό βγήκα, ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν αλλιώς. Μπορεί να έπιανε, μπορεί και να μην ήμουν στο προσκήνιο, έτσι όπως είμαι τώρα. Σκέψου 7 άτομα, μαζί με τον Bαγδάτη σαν παραγωγό, που έχουν πολύ δυνατό «εγώ» και όλοι θέλουν να είναι οι καλύτεροι. Όμως όλοι αγαπιόμασταν ταυτόχρονα και είχαμε όλοι έναν κοινό σκοπό. Ήθελε δουλειά και οργάνωση και αυτοσυγκράτηση νεύρων. Αυτά, λοιπόν, τα κάναμε μόνοι μας. Η μουσική βιομηχανία τότε δεν ήταν στημένη. Οι εταιρείες άκουγαν ραπ και πίστευαν ότι είσαι κάτι σαν τον BO, σαν τους Kings. Κάτι σαν αυτή την αηδία. Αυτό το μέτριο πράγμα. Δεν υπήρχε μουσική βιομηχανία στημένη πάνω στη ραπ σκηνή, όπως είναι τώρα. Και σε αυτό έχουν συμβάλει όλοι. Η Capital, εμείς σαν Above, ο Slogan, ο Snik, τα παιδιά από την Offbeat , ο Lex, τα Βόρεια Αστέρια, ο Dof, οι ΖΝ αλλά και πολλοί άλλοι και ο καθένας με το ρόλο του. Είναι πολλοί για να γίνει η μουσική βιομηχανία αυτή που είναι σήμερα και άμα είσαι «hot» τώρα, να βγεις και τα νούμερα που θα κάνεις να είναι τα νούμερα που δεν πιστεύαμε παλιότερα. Παλιά το να έκανες ένα κομμάτι με 1.000.000 streams στο spotify, θεωρούταν απίστευτη επιτυχία. Τώρα, το 1.000.000 είναι ε, οκ… Δεν θεωρείται επιτυχία. Είναι και τελείως διαφορετικές κι οι τιμές των shows που «χτίστηκαν» από εμάς. Αλλιώς να έμπαινες το 2019 για να κάνεις τουρ κι αλλιώς τώρα με έτοιμο τιμοκατάλογο.
«Voodoo», «Celine», «Caliente», «Checks», «Χιλιόμετρα», «Netflix», «Γυμνή», «Ένα βράδυ στη Σαλόνικα» και πόσα ακόμα τραγούδια με εκατομμύρια views, streams… Σε φοβίζει το τι ακολουθεί «μετά» από μία τεράστια επιτυχία; Γιατί έχεις πει ότι μπορεί να χαρακτηριστείς από ένα τόσο πετυχημένο τραγούδι… και σου μένει μία «ρετσινιά»!
Όχι, δεν με φοβίζει και συνεχίζω να κάνω αυτό που αγαπάω. Όποια επιτυχία έκανα, είναι γιατί γουστάρω αυτό που κάνω. Δεν με φοβίζει η αποτυχία. Γιατί να το κάνει; Προσπαθώ για την επιτυχία, αλλά και να κάνω κι ένα «παραπάτημα» δεν σημαίνει κιόλας ότι κάτι έγινε. Σιγά… Πρώτα από όλα δεν γίνεται πάντα να είσαι το νούμερο 1. Χάνεις τη μαγεία και εκεί είναι η μαγκιά. Αυτούς που παρακολουθώ θα βγάλουν ένα δίσκο, θα κάνουν παύση και θα ετοιμάζουν τον επόμενο. Μπορεί να βγάλουν και κανένα single… Δεν είναι όλη την ώρα αυτό το fast food που παίζει στην Ελλάδα με το ακόμα ένα κομμάτι και να το είναι κάποιος «σχετικός». Συνέχεια να ακούγεται το όνομά σου. Δεν μου αρέσει και γι’ αυτό όσες δουλειές βγάζω, έχουν μία απόκλιση χρόνου μεταξύ τους. Όμως όλες είναι σημείο στην ελληνική σκηνή. Να μιλήσουμε για το «Pandora», το «Όραμα» με τους Above, το «Supernova» με τον Light, τώρα το «Liberta»; Τα singles στο ενδιάμεσο, το «Caliente», το «Déjà vu», το «Χιλιόμετρα» με τον Mad Clip; Το οποίο είναι ιστορικό κομμάτι. Μετά τον θάνατό του και με αυτά που έγραφε μέσα το τραγούδι. Προτιμώ να βάζω αγάπη στη μουσική κι όχι να μένω μόνο «σχετικός» για να είμαι απλά στο pay roll. Είμαι ούτως ή άλλως. Η μουσική θέλει αγάπη και σεβασμό κατά την γνώμη μου.
«LIBERTA» τώρα και πιο πριν, είχαμε και το «Supernova». Νέος δίσκος. Νέα μουσική. Πες μου όσα περισσότερα μπορείς γι’ αυτό. Την ιδέα, μέχρι να φτάσει ολοκληρωμένο στα αυτιά μας. Και να τονίσουμε ότι είναι ο πρώτος καθαρά σόλο δίσκος.
Επειδή είναι κι ο πρώτος σόλο δίσκος, διάλεξα να μην έχει και πολλά features μέσα. Το «Liberta» έχει να κάνει με τον τρόπο τον οποίο βλέπω τη μουσική και τον τρόπο που με «ζει» η μουσική σαν ένα μέσο ελευθερίας. Να ζω και να κάνω αυτό που θέλω, όπως το θέλω, όποια ώρα το θέλω και να με πληρώνει. Γιατί τα λεφτά είναι ελευθερία, καλώς ή κακώς. Για εμένα αυτό είναι το χρήμα. Δεν είναι ούτε G Class, ούτε Lamborghini. Με τα χρήματα κάνω αυτό που θέλω. Θα πάω ταξίδια με αυτά. Θα βγω έξω κα θα πιώ όσο θέλω να πιώ. Θα βγω και θα φάω όσο θέλω. Θα χτίσω αυτό που ονειρεύομαι να χτίσω. Δεν θα χρειαστεί να δουλέψω για κανέναν πέρα από τον εαυτό μου. Τα χρήματα σού «αγοράζουν» την ελευθερία. Οπότε το «Liberta» είναι καθαρά η ελευθερία που μου δίνει τη μουσική. Από εκεί βγήκε και το όνομα του δίσκου. Μετά από όλα αυτά που σου είπα, μπαίνεις, ακούς τον δίσκο και καταλαβαίνεις!
Το εξώφυλλο του δίσκου είναι δικιά σου έμπνευση… Σωστά;
Το εξώφυλλο βγήκε μέσα σε ένα μπαρ και καθώς πήγαινα στην τουαλέτα! Απλά είδα το σύμβολο με το παιδάκι να κατουράει, το έστειλα σε έναν γραφίστα και μου το έκανε εξώφυλλο και περνάει αυτό που θέλω να περάσει.
Οπτικοποιήθηκαν από τον νέο δίσκο, μέχρι στιγμής, το «Gina», το «Celine» και τώρα έχουμε το «Aya». Πώς ήταν η συνεργασία μαζί της; Να πούμε κιόλας ότι στο video clip έχετε και τρομερή χημεία…
Ακριβώς. Το «Aya» συγκεκριμένα ήταν feat. στο δίσκο της Ελένης. Η Ελένη είναι τυπάρα και όντως έχουμε χημεία και ως άνθρωποι. Είναι απίστευτη και τρομερή επαγγελματίας. Σε όλη μου την καριέρα δεν έχω συναντήσει ξανά τόσο επαγγελματισμό. Μιλάμε τώρα για έναν άνθρωπο που είναι 10 χρόνια στο προσκήνιο. Είναι μπροστά. Είναι εκεί και είναι η Ελένη Φουρέιρα. Είναι queen όντως και έχω να πω μόνο τα καλύτερα. Άψογη συνεργασία, το κομμάτι βγήκε αβίαστα και θέλω να συνεργαστούμε ξανά στο μέλλον!
Βλέπω πάντως στα video clip σου και μία ιδιαίτερη εικόνα…
Πάντα και σε όλα τα video clips συμμετέχω στη δημιουργία τους και έχω σκηνοθετήσει και κάποια ο ίδιος. Πέραν από το «Checks» και το «Sportex» και το «Voodoo» που το πήρε ο Angel Saft κι εγώ απλά βρέθηκα στο γύρισμα, σε όλα τα υπόλοιπα ήμουν εκεί, να λέω ιδέες, τι μου αρέσει, τι δεν μου αρέσει τι πιστεύω ότι πρέπει να γίνει. Ο Saft, επίσης, είναι ένας σκηνοθέτης που μπορώ να τον εμπιστευτώ με κλειστά μάτια και ότι τα λεφτά που θα δώσω θα πιάσουν τόπο. Ξέρω ότι θα μου αρέσει. Στο «Gina» για παράδειγμα, το μεγαλύτερο κομμάτι της σκηνοθεσίας ήταν δικό μου. Το πού θα το γυρίσουμε, το πώς θα ντυθούμε, το τι θα κάνουμε… αλλά και ο Bodega που έκανε το «Gina» είναι πάρα πολύ καλός στη δουλειά του και θα τον εμπιστευτώ ξανά για την εικόνα μου σίγουρα.
Διάβασα επίσης και ένα εξαιρετικό σχόλιο στο Youtube, ότι το γυρίσατε στο πιο ακριβό μέρος, αυτή τη στιγμή, στην Ελλάδα. Ένα βενζινάδικο! (γέλια) Παρακολουθείς γενικά την επικαιρότητα;
Ναι, ναι! (γέλια) Όταν είσαι όλη μέρα στο δρόμο και μέσα σε ένα αυτοκίνητο, δεν γίνεται να μην ξέρεις τι συμβαίνει στη χώρα. Παρακολουθώ όμως. Δεν βλέπω ειδήσεις, γιατί το θεωρώ τρομοκρατία κι όχι ενημέρωση. Οπότε τις αποφεύγω, αλλά βρίσκω άλλους τρόπους ενημέρωσης.
Όπως είπαμε πριν ο τίτλος του άλμπουμ σημαίνει ελευθερία. Αυτή τη χάσαμε για αρκετό καιρό και λόγω της πανδημίας. Απλά σταμάτησε, όπως κι οι ζωές μας. Πόσο σε επηρέασε προσωπικά;
Εμένα με βοήθησε. Έχασα πολλά λεφτά, αλλά δεν με ένοιαξε. Ήταν μόλις είχα τελειώσει το μεγάλο τουρ και παίζαμε κάθε μέρα για 4-5 μήνες σερί. Σκέψου ότι μετά από αυτό έπρεπε να πάω σίγουρα σε ψυχολόγο (γέλια) Δεν ήθελα να βγω από το σπίτι και να δω κόσμο. Μετά ήρθε η πανδημία και αναγκαστήκαμε να κάτσουμε στα σπίτια μας, πήρα χρόνο για τον εαυτό μου, χαλάρωσα, έκανα γυμναστική, διάβασα βιβλία, έπαιξα video games. Μπήκα σε διαδικασία να δω και κοντινούς φίλους που πιο πριν δεν τους έβλεπα καθόλου. Είχα χάσει την ανθρώπινη επαφή πριν από αυτό, γιατί δεν έβλεπα κανέναν δικό μου. Τους περισσότερους, μαζί με την αγορά, τους «γάμησε». Αλλά η αγορά θα ορθοποδήσει ξανά. Κι αυτό το καλοκαίρι ήταν πολύ καλό και θα μπούμε σε μία σειρά ξανά.
Από όσο διακρίνω καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησής μας, είσαι πολύ ειλικρινής, πάντα μιλάς μέσα από την καρδιά σου και δεν φοβάσαι. Σε έχει βοηθήσει αυτή η στάση σε αυτόν τον τόσο δύσκολο χώρο; Βρήκες «τοίχο» στις απόψεις σου;
Δεν μπορώ να σου πω ότι βρήκα «τοίχο» πάνω σε αυτό. Εάν εγώ, για παράδειγμα, έχω πρόβλημα μαζί σου και στο πω, δεν θα με νοιάξει εάν εσύ είσαι κάπως μετά απέναντί μου. Δεν θα κοιτούσα να σε προσεγγίσω και να κερδίσω από εσένα κάτι ούτως ή άλλως. Η στάση η δική μου είναι ότι πηγαίνω μόνο εκεί που θέλω να πάω. Εκεί που δεν μου αρέσει δεν πηγαίνω και δεν θα ασχοληθώ. Δεν σε γουστάρω σαν δισκογραφική και το πώς λειτουργείς, δεν θα υπογράψω. Το ότι δεν παίζω στα Mad VMA δεν θεωρώ ότι μου σήκωσαν κάποιο «τοίχο». Εγώ διάλεξα να απέχω το 2019 γιατί όταν υπάρχει ένα τραγούδι όπως το «Caliente» και δεν είναι καν προτεινόμενο στην κατηγορία «Κομμάτι της χρονιάς»… Καταλαβαίνεις μετά τι είναι αυτή η διοργάνωση. Δεν σου λέω ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάρω μέρος, γιατί δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή και πώς αλλάζει ο καθένας, είτε η εγώ, είτε η ίδια η διοργάνωση, αλλά παραμένει δικιά μου επιλογή.
Όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα είχες πει για κλίκες κι η δήλωσή σου συγκεκριμένα ήταν: «Δεν κάνουμε τουμπεκί για κανέναν, δεν κάνουμε τον κομπάρσο για κανέναν, δεν θέλουμε καμία χάρη, θέλουμε μόνο αυτό που μας αξίζει και αν δεν το πάρουμε, δεν θέλουμε να συμμετέχουμε».
Ισχύει ακόμη κι είναι ξεκάθαρα αυτό. Συνεχίζει να με εκφράζει και δεν πιστεύω ότι θα μπορούσα να στο πω τώρα κάπως καλύτερα. Δεν φοβάμαι να μην με παίζουν στο Mad. Γιατί δεν με έφτιαξαν τα Mad. Γιατί μας παίζουν τα ραδιόφωνα; Μας πληρώνουν πιστεύεις; Και που καθάρισε η ΑΕΠΙ επί Τσίπρα, νομίζεις ότι ήταν καλύτερα; Χειρότερα ήταν. Απλά ο Τσίπρας έβαλε δικούς του και δεν είχαν και την τεχνογνωσία που είχαν οι προηγούμενοι. Οι προηγούμενοι τρώγανε, αλλά είχαν και την τεχνογνωσία να μαζεύουν εκατομμύρια το χρόνο. Τότε μοίραζαν τα μισά από αυτά μεταξύ τους και δεν μιλούσε κανένας. Τώρα και κάθε χρόνο αλλάζει όλος ο οργανισμός πνευματικής ιδιοκτησίας και δεν βγάζει λεφτά κανένας μας. Εμείς πάντως τις κινήσεις μας τις κάνουμε, ανεξάρτητα από τους οργανισμούς της Ελλάδας. Κάποια στιγμή ελπίζουμε να πάρουμε τα λεφτά που δικαιούμαστε από τα πνευματικά δικαιώματα, γιατί ακόμα δεν έχουμε πάρει τίποτα. Μέχρι και σήμερα. Δεν είναι ότι είσαι απλήρωτος. Είναι ότι σε κοροϊδεύουν. Το 2019 με τόσα μεγάλα hits και τόση δισκογραφία πίσω μου, τα λεφτά που μου αναλογούσαν, μου είχαν πει ότι ήταν 200 ευρώ! (γέλια)
Έχεις πει ότι στενοχωριέσαι γιατί όπου και να δουλέψει κανείς στην Ελλάδα, δεν θα πάρει αυτό που αξίζει. Δεν θα πάρει τη σημασία που του αξίζει. Δεν τον υπολογίζουν… Γιατί έχουμε φτάσει σε αυτό το επίπεδο ως χώρα; Τι πιστεύεις ότι λείπει στη σύγχρονη κοινωνία της Ελλάδας; Από τις παγιωμένες «βαριές» καρέκλες μέχρι το οτιδήποτε…
Γάμα τις βαριές καρέκλες και τη γεροντοκρατία της Ελλάδας. Όταν πεθάνουν αυτοί, θα δείξει. Κάποια στιγμή θα πεθάνουν, δεν θα τους έχουμε μια ζωή πάνω από το κεφάλι μας. Αργά ή γρήγορα θα γίνει. Ξέρεις τι λείπει; Λείπει και με ενοχλεί ότι ακόμα και σήμερα έχουμε τη νοοτροπία της αρπαχτής. Κανένας δεν κοιτάει το long-time. Επενδύω τώρα, γιατί σκέφτομαι ότι σε 5-10 χρόνια αυτό στο οποίο θα επενδύσω, θα είναι τεράστιο. Όλοι θα επενδύσουν τώρα, για να βγάλουν τώρα. Ας πούμε η επένδυση που κάνω για την Kollectiva ξέρω ότι είναι πολλά λεφτά και ξέρω ότι δεν θα τα πάρω του χρόνου. Έχεις ένα όραμα και θέλεις να το δεις να μεγαλώνει και δίνεις σε αυτό κάθε μέρα. Οι περισσότεροι κοιτάνε την αρπαχτή και εκεί καταλήγεις στο να μην έχεις κάποιον που να είναι όντως καλός σε κάτι. Να είναι καλός μόνο στην κομπίνα. Κάνε και την κομπίνα, οκ, όλοι θα κάνουν κι όλοι θα φάνε το σύστημα. Γιατί εάν δεν το φας θα σε φάει. Αλλά δεν γίνεται να μην υπάρχουν μυαλά τα οποία σκέφτονται μακροπρόθεσμα. Να έχουν επενδυτική ικανότητα που είναι πέρα από τον καφέ και την μπουγάτσα. Κατάλαβες; Να κάνουν άλλα πράγματα. Δεν γίνεται όλοι να πουλάνε καφέ, μπουγάτσα και σουβλάκια. Ζούμε σε μία χώρα που το εμπόριό μας έχει επηρεάσει όλο τον κόσμο. Δεν γίνεται το 2022 με τόση πληροφορία και τόση δύναμη που έχουμε στα χέρια μας να μην μπορούμε πέρα από το σουβλάκι. Εκεί υπάρχει πρόβλημα. Καλό το σουβλάκι, αλλά ας το αφήσουμε γι’αυτόν που ξέρει να το κάνει καλά. Δεν είμαστε όλοι για όλα.
Με τους Above The Hood σε live στο We το 2019. Ήταν τρελό. Το πιο δυνατό live που παίξαμε υπάρχει φωτογραφία από εκεί στο Instagram μαζί με τον Sapranov, που περπατάμε πάνω στα χέρια του κόσμου κυριολεκτικά. Μας κρατούσαν από τη σόλα και μας κρατούσαν καθώς κάναμε βήματα! Το πιο σοκαριστικό live της καριέρας μου και δεν το έχω ξεπεράσει ακόμα. Έχω παίξει μπροστά σε πολύ περισσότερο κόσμο, αλλά εκεί σε αυτά τα 2.500 άτομα, το ταβάνι ανέβηκε πολύ ψηλά. Δεν ξέρω κιόλας αν μπορώ να το ξεπεράσω μόνος μου, συναισθηματικά. Ίσως εάν ξαναγίνει κάτι πάλι με τους Above.
Λίγο πριν το τέλος, θέλω να «πιάσουμε» μερικές λέξεις. Τι σημαίνει ο έρωτας για εσένα;
Έρωτας… Ξέρω εγώ; (γέλια) Κοίτα… Είμαι άνθρωπος που ερωτεύομαι και γουστάρω να ερωτεύομαι και μου αρέσει και η σχέση. Δεν είμαι τύπος του one night stand. Ο κλασικός ράπερ-player και τα σχετικά. Όχι ότι δεν έχω υπάρξει, αλλά μου αρέσει να ερωτεύομαι. Ο έρωτας είναι ναρκωτικό. Στα σκάει. Στα δίνει. Απλά ο έρωτας δεν πάει μαζί με την ελευθερία την οποία θέλω να έχω στη ζωή μου. Σε κρατάει δέσμιο και πολλές φορές είναι αδυναμία, αλλά είναι κι ο απώτερος σκοπός. Μέσα από έρωτα να κάνεις οικογένεια. Αυτός σε οδηγεί και στην αναπαραγωγή. Σου βάζει εμπόδια πολλές φορές, σε διχάζει, δεν έχεις καθαρή κρίση, αλλά ταυτόχρονα είναι κι έμπνευση μεγάλη. Τα μεγαλύτερα hits της καριέρας μου τα έχω κάνει επειδή ήμουν πολύ ερωτευμένος. Οπότε δεν μπορώ να σου πω ότι μου κάνει κακό στη δουλειά μου, ας πούμε. Είναι ανάλογα στη φάση. Κάποιες φορές κάνει καλό, κάποιες φορές κάνει κακό.
Τι σημαίνουν για εσένα οι άνθρωποι που έχεις στη ζωή σου;
Οι συνεργάτες μου είναι οι σημαντικότεροι άνθρωποι στη ζωή μου για να συνεχίσω να πορεύομαι. Ο συνεργάτης είναι φίλος είναι κι οικογένεια ταυτόχρονα. Υπάρχει καθημερινή τριβή. Συνέχεια. Οπότε η επιλογή τους είναι πάρα πολύ προσεκτική και θέλω να νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτούς που έχω δίπλα μου. Οπότε οι άνθρωποι που θα διαλέξεις να έχεις στη ζωή σου, είναι κι αυτοί που θα καθορίσουν την πορεία σου. Το πού θα πας, το πού θα φτάσεις, το ποιος θα γίνεις. Γιατί δίνεις σε αυτούς τους ανθρώπους, όπως και παίρνεις. Οπότε πρέπει να προσέχεις γενικά. Μόνος σου δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, χρειάζεσαι σωστούς ανθρώπους.
Μου είπες πριν ότι απώτερος σκοπός στη ζωή ενός ανθρώπου, είναι το να κάνει οικογένεια. Αυτός ήταν κι ο δικός σου;
Σε εμένα προέκυψε. Το ότι είμαι πατέρας, δεν σημαίνει ότι είμαι οικογενειάρχης. Έχει διαφορά. Την κόρη μου τη βλέπω κυρίως τα καλοκαίρια και μιλάμε στο τηλέφωνο. Αγαπιόμαστε παράφορα… Αλλά ο χρόνος που περνάω μαζί της είναι περιορισμένος, γιατί ζει στο εξωτερικό τα τελευταία 7 χρόνια. Δεν μπορώ να θεωρήσω, λοιπόν, τον εαυτό μου οικογενειάρχη. Δυστυχώς με τη δουλειά που κάνω, μέχρι και σήμερα, δεν θα μπορούσα να είμαι οικογενειάρχης τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Μπορώ να δώσω όλη μου την αγάπη και να προσπαθήσω να δώσω γνώση και εμπειρία στη κόρη μου και μέσα από αυτό να καταλαβαίνει πόσο την αγαπώ, αλλά δεν είμαι το κλασικό πρότυπο πατέρα. Ενώ εγώ είχα αυτό το πρότυπο. Ο πατέρας μου είναι τέλειος, η μητέρα μου επίσης. Δεν είμαι το κλασικό μοτίβο του ράπερ από διαλυμένη οικογένεια. Οι γονείς μου είναι ακόμα μαζί και κάθε φορά που τους βλέπω, ανοίγει η καρδιά μου. Όπως και την αδερφή μου, που της έχω τρελή αδυναμία.
Ζωή. Μία λέξη, πολλά συναισθήματα. Τι θα ήθελες να αφήσεις πίσω σου;
Η υστεροφημία, όπως μαθαίναμε κι από μικροί είναι ο απώτερος σκοπός του άντρα. Κάπως έτσι. Οπότε σίγουρα πολλά τα κάνω και για αυτό. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Σίγουρα όμως με ενδιαφέρει να αφήσω ιστορία στον τόπο μου. Με ενδιαφέρει να αφήσω θετικό αντίκτυπο. Όταν φύγω να μην λένε ότι αυτός ήταν μαλάκας. Να αφήσω κάποια πράγματα τα οποία είναι παρακαταθήκη για τους επόμενους. Κι από τον τρόπο που λειτουργώ, αλλά κι από το ίδιο μου το έργο, γιατί το πώς λειτουργείς σαν καλλιτέχνης, είναι κι αυτό κομμάτι της τέχνης σου. Δεν είναι μόνο τα κομμάτια που θα βγάλεις. Ο Mad Clip, ο συγχωρεμένος, «έφυγε» και τον λατρεύει όλη η Ελλάδα. Δεν είχε να πει ένας άνθρωπος κακό λόγο για τον Mad Clip. Αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα και λέει πολλά. Δεν ξέρω αν και για εμένα θα ισχύει το ίδιο, αλλά θέλω να αφήσω θετικό αντίκτυπο.
Σε φοβίζει ο χρόνος που περνάει;
Καθόλου και μπορεί να ακουστεί περίεργο, αλλά δεν με φοβίζει ο θάνατος. Οκ… Κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Και; Είναι κομμάτι της ζωής. Δεν είμαι από τους υλιστές που πιστεύω ότι πεθαίνεις και τελειώνει εκεί. Δεν ξέρω τι υπάρχει μετά, αλλά δεν πιστεύω κιόλας ότι τελειώνει.
Θα σε «πάω» κάπου αλλού τώρα, χωρίς να σταθούμε πολύ σε όλες τις κόντρες που επικρατούν ανάμεσα στους rappers, αλλά γιατί γίνεται σε τόσο έντονο βαθμό; Ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα; Λογικά θα είδες και το περιστατικό των προηγούμενων ημερών που συνέβη στην Κατερίνη με τον Snik…
Οι ίδιοι οι ράπερς είναι το πρόβλημα (γέλια) Το Gold είναι από τα καλύτερα clubs στην Ελλάδα. Ήταν λάθος που εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε security, γιατί θα μπορούσε να είχε τελειώσει με δύο φωνές κι άντε στη χειρότερη με καμία μπάτσα. Δεν δέχομαι όμως και τη νοοτροπία του ότι θα μου πετάξουν 1 μπουκάλι και θα γυρίσω 10 πίσω. Κι εμένα έχει τύχει να μου πετάξει ένας hater παγάκι. Τι έπρεπε να κάνω εκείνη τη στιγμή; Να πάρω την παγοθήκη και να τη ρίξω στον κόσμο; Στο περιστατικό αυτό παιδάκια πήγαν στο νοσοκομείο. Οκ, πρόσεχε λίγο. Δες αυτόν που το έκανε, πάρτον, βγάλτον έξω. Αλλά τώρα να πετάς μπουκάλια και καρέκλες και ταβερνόξυλα, όχι. Το λάθος όμως εξακολουθώ να πιστεύω, είναι ότι δεν υπήρχε security στο μαγαζί. Γιατί ξέρεις ποιους έχεις μέσα. Αλλά γενικά υπάρχει αυτό το ότι εγώ πρέπει να είμαι κακός με το ζόρι, ενώ από κοντά είναι καλά παιδιά. Πρέπει να πουλήσουν αυτή την εικόνα…
Υπάρχει μήπως ένα hood mentality; Σαν της Αμερικής;
Δεν είναι hood mentality… Και στην Ελλάδα έχει εγκληματικότητα και βία και το hood mentality εδώ είναι εντελώς διαφορετικό. Τα gangs της Ελλάδας είναι οι σύνδεσμοι, οι οπαδοί. Δεν έχουμε Crips & Bloods, έχουμε Ολυμπιακό-Παναθηναϊκό, έχουμε Άεκ-Πάοκ, έχουμε Άρη-Ηρακλή. Αυτά εδώ είναι τα χρώματα. Δεν έχουμε μόνο κόκκινο και μπλε, όπου σφάζονται και πυροβολιούνται. Εννοείται ότι υπάρχει το γκανγκστεριλίκι και υπήρχε ανέκαθεν, όπως υπήρχε και τη δεκαετία του 1990. Αυτά τα πράγματα ως ράπερς δεν τα είδαμε από την Αμερική. Από την Ελλάδα τα είδαμε. Δηλαδή βγαίνουν και λένε κάτι κατίνες, ότι εδώ δεν είναι Αμερική… Ποια Αμερική μωρή κλώσα; (γέλια) Δεν βλέπεις τι γίνεται έξω; Δεν υπάρχουν ναρκωτικά στην Ελλάδα; Δεν υπάρχει πορνεία, νταβατζιλίκι, προστασίες, νύχτα; Χώρα με τόση μεγάλη νύχτα και δεν θα έχει εγκληματικότητα και γκανγκστεριλίκι; Από πού τα είδαμε αυτά; Από την Αμερική; Μη σου πω ότι κάποιοι Αμερικάνοι όταν έρχονται να παίξουν εδώ, έρχονται φοβισμένοι, γιατί η Αθήνα θεωρείται από τις πιο επικίνδυνες πόλεις της Ευρώπης. Έχεις μία πόλη που πόσες φορές το χρόνο καίγεται και υπάρχουν περιοχές μέσα στο κέντρο της που δεν πατάς. Είναι άβατο. Και μου λες τι; Ότι η Ελλάδα είναι η χώρα της τάξης και της ηθικής; Η Ελλάδα της ελευθερίας και του πολιτισμού; Σε κυβερνάνε λαμόγια και εγκληματίες τόσα χρόνια…. Δεν γίνεται κάποιοι να έχουν άποψη σε αυτά τα πράγματα. Η Φαίη Σκορδά κι ο Γιώργος Λιάγκας δεν γίνεται να έχουν άποψη γι αυτά τα πράγματα. Εδώ η Σκορδά δεν ήξερα να προφέρει το West Side σωστά. Δεν μπορούν να έχουν άποψη αυτοί στο από πού τα είδαμε. Έλα ζήσε ένα μήνα μαζί μας και θα σου πω εγώ από πού τα είδαμε, που οι άνθρωποι με τους οποίους νταραβεριζόμαστε είναι με τα σίδερα πάνω τους.
Πάνω σε αυτό που λες, η αλήθεια είναι ότι ασχολήθηκαν αρκετά οι εκπομπές της πρωινής ζώνης και με ένα video που έδειχνε μαθητές Δημοτικού να χορεύουν ένα τραγούδι του Τρανού.
Λογικό είναι να ασχοληθούν. Έτσι κι αλλιώς αυτή είναι η δουλειά της τηλεόρασης, να κράζει και να δημιουργήσει αντιπάθεια. Αλλά πρέπει να ξέρουν κι οι ίδιοι ότι με αυτό που κάνουν, μόνο περισσότερη δύναμη δίνουν σε αυτή τη σκηνή. Αυτή τη στιγμή κι η κάθε νοικοκυρά ξέρει τα ονόματά μας. Εγώ προσωπικά δεν προκαλώ στα media και δεν παίζω στα κανάλια. Επίσης είδες κάποιο πρωινάδικο ή κάποια εκπομπή να μιλάει για την επιτυχία του Lex στην Αθήνα και ότι ένας καλλιτέχνης μόνος του συγκέντρωσε 23.000 άτομα και έχει καταλήξει να γίνει κοινωνικό φαινόμενο; Δεν νομίζω.
Μου έκανε όμως τρομερή εντύπωση αυτό που είπες πριν και για τη νύχτα της χώρας μας…
Η νύχτα της Ελλάδας γενικά, είναι όμορφη, αλλά είναι κι άγρια. Κι οι ράπερς είμαστε άτομα τα οποία δουλεύουμε στη νύχτα. Παίζουμε στα clubs. Οι μαγαζάτορες είναι κι αυτοί κατά κάποιον τρόπο «gangsters». Όχι όλοι, οι περισσότεροι. Οι προστασίες. Δεν καταλαβαίνω πού είναι η Ελλάδα της τάξης και της ηθικής και το πού τους έχει χαλάσει. Εμείς αυτή την Ελλάδα πήραμε και μία Ελλάδα κατακρεουργημένη από τις προηγούμενες γενιές. Λαμογιά, δοσοληψία, παραπληροφόρηση, ρουφιανιά, δολοφονίες, ανεργία, αδικία, βία, σκάνδαλα, αίσχη, είναι στην πραγματικότητα της χώρας. Από αυτή την Ελλάδα γεννηθήκαμε. Δεν βγήκαμε από την Ελλάδα του χρυσού αιώνα του Περικλή. Βγήκαμε από την Ελλάδα του Παπανδρέου, του Σημίτη, του Μητσοτάκη, του Καραμανλή. Από την Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Την Ελλάδα του μίσους, της κακίας, της πονηριάς, της κλεψιάς. Και το ότι έχουμε πετύχει 10 πράγματα στη ζωή μας, χωρίς να χρειαστεί να φιλήσουμε κατουρημένες ποδιές, όπως έχει πει κι ο Light, θα έπρεπε να ακούσουμε και μπράβο. Σίγουρα δεν είμαστε όλοι τα καλύτερα πρότυπα για τη νεολαία. Σίγουρα. Αλλά ούτε οι προηγούμενοι ήταν για εμάς. Κι εμείς, μάλλον λάθος πρότυπα είχαμε. Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες.
Εάν συνεχίσουμε να συζητάμε πάνω σε αυτό, πιστεύω δεν θα τελειώσουμε ποτέ… Έτσι, να κλείσουμε την κουβέντα με μερικά από τα επόμενά σου σχέδια…
(γέλια) Δεν ξέρω, αλήθεια στο λέω. Αυτή τη στιγμή χτίζουμε κάτι καινούριο. Φτιάχνουμε. Θα δείτε πολλά και ωραία πράγματα στο άμεσο μέλλον και πολλά νέα project μέσα από την Κollectiva, το Daggy και εμένα προσωπικά. Θα ετοιμάσω καινούργιο δίσκο, καινούργιες δουλειές. Δεν πρόκειται να σταματήσω! Τώρα ξεκίνησα!
