Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018 09:49

Τέτοια ώρα...Τέτοια λόγια!!! 14-02-2018

 

Μαθαίνω (καρατσεκαρισμένο δηλαδή) ότι ανέλαβε νέος προϊστάμενος στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Πιερίας ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος αρχαιολόγος Χρήστος Γκατζόλης, αφού ολοκληρώθηκε το «αγροτικό» (τρόπον τινά) της Έλενας Παπασταύρου.

Να ευχηθούμε στο νέο προϊστάμενο, να είναι σιδεροκέφαλος και να έχει γερό στομάχι, γιατί δεν μπορεί να φανταστεί με πόσους («θεματοφύλακες των συμφερόντων της Πιερίας και της ανάπτυξης», που θέλουν το «καλό» του Ολύμπου) έχει μπλέξει...


Η «μεγάλη μέρα» ή αν θέλετε η μέρα της μεγάλης απόφασης, έφτασε για τη Συνεταιριστική Τράπεζα Πιερίας. Το απόγευμα (στο Εργατικό Κέντρο Κατερίνης) η Γενική Συνέλευση αποφασίζει την συγχώνευση της Τράπεζας με την αντίστοιχη των Σερρών.

Αλλαγή σελίδας, σε έναν (τραπεζικό) κόσμο που αλλάζει και προσπαθεί να επιβιώσει...


 

Σαν πολύ νωρίς να έχουν ξεκινήσει οι «μνηστήρες» των δημαρχιακών θώκων, πράγμα που εμένα δεν με χαλάει καθόλου.

Στη βόρεια Πιερία οι Δημοτικές Παρατάξεις ανασυγκροτούνται, σχεδιάζουν και προγραμματίζουν, στη Νότια Πιερία ήδη ο Βαγγέλης Γερολιόλιος ξεκάθαρα δήλωσε πρόθεση υποψηφιότητας.

Σε ότι αφορά το μεγάλο Δήμο του Νομού, είναι θέμα ολίγων ημερών (όχι περισσότερων από 15 πάντως) που ο κ. Νταντάμης επισήμως θα ανακοινώσει τις προθέσεις του. (Δεν είπα ποιες προθέσεις...)


 

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ανέγνωσα τις δηλώσεις του Περιφερειάρχη ΠΚΜ Αποστόλου Τζιτζικώστα για τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης στις οποίες παροτρύνει τον κ. Μπουτάρη να σταματήσει να παίζει το ρόλο του «χρήσιμου ηλιθίου».

Επιμένω, οτι πιο επικίνδυνοι είναι οι «άχρηστοι ηλίθιοι», από τους οποίους βρίθουν τα Βαλκάνια και ειδικά η Ελληνική Μακεδονία.

 


Όσες (κόκκινες) καρδούλες και να κρεμάσουμε στην Κατερίνη, ερωτική πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη (η οποία «κοιμάται και κάτω από φώτα κόκκινα») δεν θα γίνουμε ποτέ...

Πλάκα-πλάκα, δεν θέλω να φανταστώ τι θα κρεμούσαμε στα «μανταλάκια» αν τηρούσαμε το Διονυσιακό έθιμο του καρναβαλιού!

Άντε και χρόνια πολλά (μέρα που είναι) και σας αφιερώνω το διαχρονικό άσμα του Θέμη Αδαμαντίδη «Πονάμε όσοι αγαπάμε»... (Κούλα μ’ ακούς;)